The spaghetti incident

Spaghetti

Gisteren heb ik mijn dochter macaroni te eten gegeven. Van die vieze Olvarit zonder smaak. Toch viel het haar niet tegen. Ze at haar bordje met smaak leeg. Dat het een beetje een rommeltje is geworden, is niet het belangrijkste. Ik mocht haar ook weer zelf chemisch reinigen naderhand. Nee, het belangrijkste is dat u weet dat de columns die ik het afgelopen half jaar in het babyblaadje schreef, niet overdreven waren. Ik ben gewoon niet zo’n hele handige papa. Dus denk niet dat deze foto met voorbedachte rade is gemaakt en dat ik haar even extra heb toegetakeld zoals we op televisie altijd genept worden; dit is gewoon hoe het er hier aan toegaat als er hier Italiaans gegeten wordt. U zou mij eens moeten zien na een zak paprikachips of een bord spaghetti. Eén gezicht.

Auteur: Mack

Veertiger die lang geleden begon met bloggen en tot nu toe volhardt. Kwam zelfs met de blogwet 2011 om tegenwicht te bieden aan de vele overlopers van weblog naar hypes zoals FB, Twitter en andere vluchtige en oppervlakkige zelfbevlekking. Ik schrijf dwangmatig. Maar ook omdat ik het leuk vind. Soms ben ik te moe, of staat de tv te hard om me te kunnen concentreren. Maar meestal schrijf ik. Soms een paar dagen niet. Maar ik kom altijd terug naar hier. Want dit is m'n tweede huis.

16 gedachten over “The spaghetti incident”

  1. Onhandig eten is dat he, spaghetti. Een mens kan geen sliert naar binnen slurpen of die saus vliegt alle kanten op.
    Maar dit hier was gemalen spaghetti uit een potje, zeg je? Ah, juist. Wat hebben jullie voor behang op de muren zitten trouwens? Erg mooi?

  2. Misschien dat je het lepeltje / vorkje met voedsel ook iets dichter bij d’r mond moet houden en niet het hele boeltje vanaf de bank haar kant opslingeren.

  3. Ik wil niemand afvallen hoor, maar jullie zien hier de achterkant van haar hoofd niet eens op… die was net zo erg..
    Maar in Mack z’n verdediging: ze zag er weer puik uit na het badje..

  4. Vaders zitten ondertussen de krant te lezen en steken af en toe een lepel richting kinderbekkie. Ik weet hoe dat gaat! Vertel mij niets.

  5. Ik meen zelfs (ik ben even verder gaan doordenken) nog herinneringen te hebben van een kleine mij in de kinderstoel en een vader die maar lukraak een lepel met voer in mijn richting duwde. Ik denk dat ik daarom nog altijd trauma’s heb over kleverige, vieze dingen. Hermanus’ voorstelling is zo gek nog niet hoor, zo ongeveer moet het er zijn toegegaan.

  6. Hahaha leuk 🙂
    Zulke foto’s heb ik ook van onze dames toen ze nog baby waren. Maar ze schamen zich ervoor dat ze knoeiden met het eten. Ik zal ze vertellen dat het niet nodig is van Mack eet nu nog zo. 😉

  7. Hihi, wat een heerlijke foto 🙂
    ik krijg bijna heimwee naar de fijngeknepen boterhammen chocopasta van Leora 🙂

Zegt u het maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s