Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

Het verhaal van Ralf en zijn lotgenoten.

Kent u mijn oudere broer Ralf, die nooit geboren is? Nee hè? Ja, dat is een dramatisch verhaal hoor, maar zo gaat dat soms in het leven. Hij was heel anders dan ik. Minder communicatief en minder sociaal maar wel iemand die zich een doel stelde en daar recht op af ging. Ralf gaf weinig om luxe en leefde voor zijn sport, het schaatsen. Met name de sprintafstanden waren zijn domein. Het duurde ook niet lang of hij begon op te vallen. Ralf zei nooit veel en was op de ijsbaan één brok concentratie. Emotieloos leek hij. Ik zeg leek, want ik wist wel beter, hij zou tenslotte mijn broer zijn. In 1990 zou Ralf voor het eerst wereldkampioen sprint worden en als eerste Nederlander het wereldrecord op de 500 meter gepakt hebben. Het zou het eerste kampioenschap van een lange reeks worden. Aan zijn slag zag je niet af hoeveel kracht hij kon ontwikkelen. Hij was gewoon de beste in het efficiënt omzetten van kracht in snelheid. Weinig opspattend ijs, een perfecte slag en een superieure bochtentechniek maakten van Ralf de snelste sprinter die de wereld ooit gezien zou hebben. En hij was constant, Ralf. Hij controleerde alles en liet niets aan het toeval over. Behalve dan zijn verwekking. Daar zat-ie tevergeefs op te wachten.

Hartverscheurend om te zien als jongere broer. Een soort bordspel waarbij je eerst zes moet gooien om überhaupt van start te mogen. Die zes gooide hij nooit en ik wel. Ik wilde dit even vertellen. Niet in het bijzonder voor Ralf, maar voor al die honderden triljarden jongens en meisjes die nooit geboren worden.

Navigatie

Nou wat mij gebeurde vandaag; ik was een boodschap wezen doen met Tammar in de wandelwagen, stopt er een leuke mevrouw om mij de weg te vragen! Die had nog geen navigatiesysteem kennelijk! Geweldig. Ze had een oude Mercedes diesel, echt zo eentje waar geen wegenbelasting meer voor betaald hoeft te worden, zo hard dieselde hij stationair. De mevrouw moest zelfs helemaal over de bijrijdersstoel hangen om het raampje open te slingeren. Slingeren ja! Dat bestaat ook nog. En tijdens het slingeren liep ik al naar haar toe omdat ze me aankeek en ik al wist dat ze me de weg ging vragen. Ze had me nog niet eens geroepen maar ik voel vrouwen altijd feilloos aan, vraag maar aan Linda.

In elk geval, ze was blij met mijn uitleg, dat kon ik zien. Het was dat ik met de wandelwagen liep anders had ze zeker mijn telefoonnummer gevraagd, zo straalde ze. Ik heb die discussie hier vaak gehad met mensen dat je als man voor lul loopt met een kinderwagen. Nee, dat was niet meer zo, tegenwoordig loop je juist voor lul als je als vent niet achter je kinderwagen aanloopt, blablabla, nou je ziet het dus maar vandaag, die vrouw vond ook dat ik voor lul liep, anders had ze mijn nummer wel gevraagd.

Maar goed, dat had weinig zin gehad want ik hou van jou, ik blijf je trouw en je ogen zijn zo mooi bruin, maar ik wil toch maar even zeggen dat de navigatiesystemen per onmiddellijk afgeschaft dienen te worden. Want wat is er mooier voor een man dan een vrouw de weg te wijzen?

Thuisgekomen stond Linda even buiten en ik hoorde een bekend liedje op de radio. Een liedje dat Linda niet aan kan horen. Ik heb het raam expres opengezet en het lekker keihard aangezet. En ik zag haar poging om kwaad te kijken jammerlijk mislukken.

Vreemd nieuws over David Carradine

http://www.nuvideo.nl/achterklap/27498/kill-bill-acteur-david-carradine-overleden.html

Vreemd nieuws over David-kung fu-Carradine. Hij was kwijt maar ze hebben hem levenloos in een kleerkast gevonden. De man bleek enorme geslachtsdelen te hebben, wat tot nu toe een onbekend feit was in Hollywood. Zijn manager vond het helemaal vreemd omdat David volgens hem nog heel levendig was. En dat strookt totaal niet met het gegeven dat hij dood gevonden is. De politie vermoedt zelfmoord. Ik weet het niet hoor, met je geslachtsdelen om je nek.

Ik zoek het verder voor u uit…

Gewenning

Ik had het laatst over twee zwakheden in mijn karakter naar aanleiding van een film, en daar zou ik nog op terugkomen. Nou, voeg er dan maar gelijk een derde aan toe want ik doe het niet. Ik ben een uur aan het typen en aan het gummen geweest met als eindresultaat dat ik niet krijg uitgelegd wat ik bedoel zonder te persoonlijk te worden. En dat gaat ten koste van mijn zorgvuldig opgebouwde helden-imago, en iets wat je in jaren opbouwt, is eventueel zo gesloopt. Mensen die het per se toch willen weten zullen een afspraak moeten maken voor een persoonlijk gesprek.

Verander ik gewoon even van onderwerp. Een klant komt bij me met zijn definitieve berekening voor de kinderopvangtoeslag. Zijn toetsingsinkomen op de berekening: € 167.000,- Een beetje verontwaardigd vroeg hij hoe ze daar nu weer bij komen, die gasten van de belastingdienst. "Ik wou dat het waar was", voegde hij er aan toe. Waarop ik zijn IB aangifte erbij pakte en hem een verzamelinkomen (box 1, 2 en 3) liet zien van € 167.000,- "Het is waar, beste man." zei ik tegen hem. Waarop hij afdroop en iets mompelde van: "Kennelijk went het snel."

Het Net en ik

Het Net en ik zijn nog steeds geen vriendjes. Misschien herinnert u zich mijn overspannenheid van feb/mrt 2008 nog toen Het net allerlei ellende/leugens/incapabele monteurs op mij afstuurde. Het probleem is dat ik nergens meer aan durf te zitten sinds het weer werkt. Ik durf dus niet naar een ander over te stappen en zo hebben ze mij in de tang.
Een paar weken geleden kreeg ik weer een mailtje waarin werd aangekondigd dat één van mijn inlognamen en bijbehorend wachtwoord werden gewijzigd in verband met ?? Eerst kwam het mailtje met de nieuwe inlognaam, twee weken later het wachtwoord en de mededeling dat de wijziging op drie juni in zou gaan.

Wanhopig, huilend, depressief en suicidaal vertelde ik het aan Linda die lijkbleek wegtrok. "Nee!! Niet Het Net, alstublieft God!" We hebben ons ingeschreven voor preventieve psychotherapie en dat blijkt dus niet voor niks. Want vandaag gaat de wijziging in en ziet u nog de foto van mij en Hans, op een bergweggetje in Frankrijk? Neen! Weg, foetsie, gone, disparu, verdwenen in het zwarte gat dat Het Net heet.

Bibberend van angst heb ik de helpdesk gebeld, niet voordat ik een dubbele dosis kalmeringstabletten had ingenomen trouwens, maar dat mocht niet baten. Waar haal ik trouwens de gore moed vandaan om die instantie lastig te vallen. € 0,45 per minuut, een keuzemenu van drie minuten en 10 minuten gewacht totdat die éne helpdeskmedewerker het goeddunkte om uit zijn pauze te komen en de telefoon van de "al onze medewerkers zijn in gesprek" stand af te halen. Tevergeefs. Ik heb het maar opgegeven.

IK WIL GODVERDOMME MIJN FOTO TERUG, HOERENZOON!

sorry.

*update* De foto is nu weer terug, maar die staat nu op een onbeheerbare plek. Ik kan hem daar niet weghalen of er eentje toevoegen. Alsof het andermans foto is. Kijken of Fred in zijn paarse pak dat ook nog kan oplossen.

Billy Elliot

Vanavond was de film Billy Elliot op televisie. Het verhaal speelt in 1984 en gaat over een Schots jongetje dat in een kansarme buurt opgroeit, van de gebaande paden afwijkt en professioneel balletdanser wil worden. Uiteindelijk lukt het hem ondanks de bezwaren en vooroordelen van zijn familie. De flim is low-budget maar weet te boeien. Wat mij persoonlijk erg boeide was de triestheid van zo'n arme arbeiderswijk. Allemaal dezelfde rijtjeshuizen met allemaal dezelfde tuintjes. In alle huizen hing overal was te drogen en overal hadden ze groen bloemetjesbehang zoals je dat alleen in Engeland tegen kunt komen. Geld voor iets fleurigs is er niet, de enige extraatjes zijn de drank en de sigaretten. En toch weten kinderen er wat van te maken. Het is een kansarme wijk vol ellende, maar het is wel hún kansarme wijk vol ellende. Billy Elliot weet eruit te ontsnappen door zijn danstalent maar moet daarvoor op 11-jarige leeftijd wel afscheid nemen van zijn familie en vriendjes om in Londen te gaan wonen en studeren. Het grauwe maar inmiddels ontdooide gezin moet het voortaan stellen zonder het meest kleurrijke gezinslid, Billy. Maar wel in de wetenschap dat een van hun het verder schopt dan ooit iemand uit het trieste dorpje het geschopt heeft.

De film legt ook feilloos twee zwakheden in mijn karakter bloot. Dingen waarvan ik me altijd afvraag hoe ik ermee om zou gaan. Daarom spreekt de film mij ook zo aan. Welke zwakheden dat zijn, daar zal ik in een volgend logje eens over verhalen.

Zwembad

Wij hebben een nieuw opblaaszwembad. Een gi-gan-tisch geval. Pieter van den Hoogenband zou hier zo een record 50 meter vrije slag in kunnen vestigen. Dat blaas je niet zomaar even op. Dat vereist een speciale pomp en een man met doorzettingsvermogen en met spierkracht in zijn armen, ik dus. Ik had me voorbereid op het ergste, qua pompen, maar dat het zo'n gigaklus zou worden, daar had ik geen toch rekening mee gehouden. In de bloedhitte stond ik al zeker tien minuten te pompen zonder zichtbaar resultaat. Maar het was ook een giga-zwembad dus de lucht moest eerst een omtrek van 200 meter afleggen voordat je resultaat zou zien. Het zweet gutste het zwembad vol en ik zag steeds beweging rond het ventiel, aan de pomp lag het dus niet. Nou, maar aan de man toch zeer zeker niet en ik pompte er nog een paar minuten lustig op los. Ik zeg nog tegen Linda: "Ik klaag niet, want ik ben pas een kwartiertje bezig, in Duitse concentratiekampen moesten ze hele dagen werken in de zinderende hitte, en kregen ze maar twee keer per dag wat te drinken." Over mentaliteit gesproken, ik zou geridderd moeten worden.

Maar goed, een ridder zou eerst gecontroleerd hebben of zo'n pomp ook een zuigstand had natuurlijk. Al bestond dat in de ridderjaren helemaal niet, en ik hoorde er gisteren ook pas voor het eerst van.

ZZzzzz snurk zzZZzzzz

Ik ging gisterenavond enigszins gehaast weg en vergat daardoor mijn sleutels. Toen ik net na twaalven terugkwam waren de deuren op slot. Twee egels in de achtertuin hielden zich doodstil, geschrokken als ze waren door mijn onverwachte binnenkomst in de tuin. Ik belde eerst ons vaste nummer maar bedacht al gauw dat dat weinig zin had omdat de telefoon boven niet overgaat. Toen ik Linda's mobiele nummer belde hoorde ik in de huiskamer haar ringtone, the Pianoman, spelen. Probleem. Ik liep naar de voortuin en belde maar aan. Ik verwachtte een Linda met een nachthumeur maar dat bleef uit. Eigenlijk bleef alles uit want ze hoorde me niet. Ik belde nog een keer of vijf, maar het mocht niet baten. Ik riep nog richting het openstaande slaapkamerraam (Lindaaahh), maar het was net of ze expres harder ging snurken.

Twee buren hebben onze sleutel maar daar was ook al het licht al uit. De buurman die geen sleutel heeft, liet zijn hond uit en ik vertelde hem wat er aan de hand was. Dat vond-ie heel vermakelijk. Ik smste mijn moeder, die tien minuten lopen bij ons vandaan woont of ze nog wakker was. Nee, maar nu wel, want wij Mackjes worden gewoon wakker van waarschuwingssignalen. Vandaar dat Hans altijd rechtstreeks naar mijn kant van het bed loopt midden in de nacht, mama wordt toch niet wakker. Ik liep dus naar mijn moeder om de sleutel op te halen, onderweg nog bijna in elkaar geslagen want een paar jongens zeiden heel bedreigend goedenavond terwijl het al nacht was, en ik vond dat verdacht. Om kwart over één was ik weer thuis met sleutel en kon naar binnen. Hans lag in mijn bed en Linda lag te ronken. Ik heb eerst de slaapkamer op bedwelmend gas gecontroleerd maar mijn zintuigen namen buiten het normale biogasniveau geen verdacht hoge concentraties waar. Hans heb ik naar zijn eigen bed gedragen en heb nog een half uur wakker gelegen omdat ik niet in slaap kwam. Vanochtend hoorde Linda het verhaal ongelovig aan. Maar ik trapte er niet in want ik zei: Ik hoorde je wel tegen Hans fluisteren dat-ie stil moest zijn toen de bel ging.

Marco Kroon

Marco Kroon is kapitein bij het korps commando's. Hij kreeg de hoogste militaire onderscheiding en werd tot ridder geslagen als gevolg van heldhaftig optreden in de oorlog in Afghanistan. Geen jongen om ruzie mee te krijgen lijkt mij. Vroeger zou ik erg opgekeken hebben tegen zo'n held maar tegenwoordig kijk ik er met een wat gezondere waardering tegenaan. Wat niet wegneemt dat ik vind dat hij deze onderscheiding dik verdiend heeft. Marco Kroon zelf is bescheiden en vriendelijk, maar commando's hebben een knop waarmee ze die eigenschappen uit kunnen zetten. Ze veranderen dan in soldaten die onder extreme druk kunnen blijven nadenken. Heel handig, als je zo'n knop hebt. Als je die niet hebt, kun je geen commando worden, zo simpel is dat. Eigenlijk is commando zijn een aangeboren afwijking. Net als hoogbegaafdheid, muzikaliteit en leidinggevende kwaliteiten. Alleen kun je het met sommige afwijkingen wat verder schoppen dan met andere. Dus kijk niet teveel op tegen de president directeur van Shell want reeds in de buik van zijn moeder werd bepaald dat hij eigenschappen zou ontwikkelen waarmee hij zo'n functie kon vervullen.

Voor Marco moeten we respect hebben. Maar voor de koningin nog meer. Want koningin is het enige beroep waarvoor je niet in de wieg gelegd hoeft te zijn, want lig je eenmaal in de wieg van de koningin, dan heb je maar koningin te worden. Zo simpel is dat. Of je er nu geschikt voor bent of niet. Eigenlijk veel knapper. Toch vind ik in het belang van Marco en van de koningin, dat ze het ridderen voortaan weer met een zwaard moeten doen. Want zo'n joviale klap op je schouder, dat lijkt toch nergens op.

http://www.nuvideo.nl/algemeen/27315/koningin-beatrix-net-zo-zenuwachtig-als-ik.html

Frits

Wij hebben twee katten, Sophie en Anna Bob, en daar is de nieuwigheid wel vanaf. Sophie is netjes, schoon maar ook een verwaand nest. Bob is een dikke goedzak, maar tevens een smeerpijp. Als Bob zit te eten, liggen er in een straal van een meter kattenbrokken op de vloer. Dus het voer werd 's avonds buiten gezet. Het gevolg: binnen de kortste keren zat er een egel van te eten. En egels zijn Linda's favoriete dieren (als ze had mogen kiezen, was ze van sterrenbeeld egel) dus ik doorzag het complot van het voer buiten. Eerst ging er een half blikje per dag door, nu twee! Ook alle merels uit het dorp vieren feest in onze tuin. En al snel meldde zich een uiterst mager, schuw en schurfterig poesje. Heel voorzichtig betrad zij onze tuin en schrokte zich vol. Als ze iets zag bewegen schoot ze er vandoor. Behalve als het Bob was, want Bob en dit meisje kenden elkaar kennelijk al. En elke avond hoorden wij een zielig gemauw, en het kleine katje kwam zich vol eten. Eergisteren, van de een op de andere dag was het beest niet zo schuw meer en liet zich benaderen. Je geeft ze een vinger en ze liggen op je bank. Het is een heel lief en mooi katje, beetje klein en ondervoed, maar verder lijkt ze wel gezond. Misschien wormen en schurft maar dat lost een dierenarts met een diploma zo op. Ik wil er geen drie, hoe graag ik zo'n beestje ook een goed huis gun. Linda denkt er net zo over. Zaterdag brengen we haar naar een opvang voor zwerfkatten. Tenzij iemand dit katje heel graag wil natuurlijk. Wij hebben haar even tijdelijk Frits genoemd, naar een oud collega van mij. Maar ik heb geen idee waarom want ik zie werkelijk geen enkele overeenkomst.