Het verhaal van Ralf en zijn lotgenoten.

Kent u mijn oudere broer Ralf, die nooit geboren is? Nee hè? Ja, dat is een dramatisch verhaal hoor, maar zo gaat dat soms in het leven. Hij was heel anders dan ik. Minder communicatief en minder sociaal maar wel iemand die zich een doel stelde en daar recht op af ging. Ralf gaf weinig om luxe en leefde voor zijn sport, het schaatsen. Met name de sprintafstanden waren zijn domein. Het duurde ook niet lang of hij begon op te vallen. Ralf zei nooit veel en was op de ijsbaan één brok concentratie. Emotieloos leek hij. Ik zeg leek, want ik wist wel beter, hij zou tenslotte mijn broer zijn. In 1990 zou Ralf voor het eerst wereldkampioen sprint worden en als eerste Nederlander het wereldrecord op de 500 meter gepakt hebben. Het zou het eerste kampioenschap van een lange reeks worden. Aan zijn slag zag je niet af hoeveel kracht hij kon ontwikkelen. Hij was gewoon de beste in het efficiënt omzetten van kracht in snelheid. Weinig opspattend ijs, een perfecte slag en een superieure bochtentechniek maakten van Ralf de snelste sprinter die de wereld ooit gezien zou hebben. En hij was constant, Ralf. Hij controleerde alles en liet niets aan het toeval over. Behalve dan zijn verwekking. Daar zat-ie tevergeefs op te wachten.

Hartverscheurend om te zien als jongere broer. Een soort bordspel waarbij je eerst zes moet gooien om überhaupt van start te mogen. Die zes gooide hij nooit en ik wel. Ik wilde dit even vertellen. Niet in het bijzonder voor Ralf, maar voor al die honderden triljarden jongens en meisjes die nooit geboren worden.

Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log, dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

19 gedachten over “Het verhaal van Ralf en zijn lotgenoten.”

  1. Lieuwe de Boer! Die schaatste op het oog ook altijd de 500 meter alsof hij met de 1500 meter bezig was, maar het ging wel hard.

    Like

  2. Ralf?? Is dit je denkbeeldige oudere broertje waarmee je denkbeeldig met Dinky Toys speelde en die het denkbeeldig voor je opnam toen jullie nog in korte broek liepen?

    Like

  3. @Frans54: als er op het moment surprême een mug in het oor van een van je beide ouders gezoemd had die eerst weggeslagen had moeten worden was jij Frans55 (of 53) geweest.

    Like

  4. Ik heb nog een stukje van Urbanus gezocht maar kon het helaas niet vinden. Daarin sloeg ie de kreet uit ‘en ieke heb gewonnen!’ Kortom de wereld zit stampvol met winnaars. 🙂

    Like

  5. Ja, dat is een mooi logje.. Hoe je dat toch voor elkaar krijgt, van die dingen te verwoorden, die je wel ‘ns denkt, maar zo snel mogelijk weer afsluit- maar jij denkt ‘m uit en besluit ‘m met “Die zes gooide hij nooit en ik wel.” Erg mooi!

    Like

  6. De zes werd bij mij nogal ongelukkig gegooit maar achteraf is alles nog redelijk goed gekomen. Na mij is nogmaals twee keer zes gegooit maar deze twee heb ik nooit gezien. Toen was ik al ‘verkocht’ (of was het nu ‘gekocht’).
    Deb houdt wel van dit soort imaginaire hersenspinsels.

    Like

Zegt u het maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: