Maand: december 2015

Statistieken

Ik schrijf deze blog op de valreep om de weblogstatistieken in de war te gooien. 108 heb ik er geschreven volgens mijn jaarrapport 2015, maar dat worden er dus 109. Vorig jaar nog 99, dus een lichte vooruitgang.  Maar ook schrijf ik deze blog op oudejaarsavond omdat mijn kinderen een film zitten te kijken en mijn vrouw in het ziekenhuis ligt. Geopereerd vandaag, een knieprothese gezet. Ze had al jaren last van haar knie, maar nu moest er ingegrepen worden. Dus het was of vandaag, of in februari. Dus dan maar vandaag. Het is erg goed gegaan volgens de arts, de nieuwe knie zit perfect begreep ik, maar ze had wel veel pijn. Een morfinepomp bood uitkomst. Ze was ook misselijk en moe, kreeg iets tegen de misselijkheid, en vond het wel best voor vandaag. Ik ook. Sterk getimed van mij om last van mijn rug te hebben. Autorijden gaat nog net, maar uitstappen, poeh!

Ter compensatie heb ik wat vuurwerk gekocht voor de kinderen. Die hebben de avond van hun leven. Onbeperkt oliebollen, chips, drinken, en tv. Ik zit achter de laptop met de top 2000 op de koptelefoon. Ik kon dat nooit, een logje schrijven met muziek op de achtergrond. Waarom dat nu wel gaat, geen idee. Maar eindelijk hoor ik eens alle mooie nummers aan het einde van de top.

Ben vandaag drie keer naar het ziekenhuis geweest, drie keer parkeergeld moeten betalen! Vanochtend, toen ik van het ziekenhuis naar huis reed, om een uur of kwart over zeven, begon juist “Echoes” van Pink Floyd. Totaal de weg kwijt, die band, maar ik vond het schitterend. Het nummer duurt 23 minuten, en dat was precies genoeg voor de hele terugweg.

Ik wens u allen, maar dan ook allemaal, het allerbeste voor 2016.

2015 herzien

De statistieken hulpaapjes van WordPress.com heeft een 2015 jaarlijks rapport voor deze blog voorbereid.

Hier is een fragment:

In de concertzaal in het Sydney Opera House passen 2.700 mensen. Deze blog werd in 2015 ongeveer 20.000 keer bekeken. Als je blog een concert zou zijn in het Sydney Opera House, zou het ongeveer 7 uitverkochte optredens nodig hebben voordat zoveel mensen het zouden zien.

Klik hier om het complete rapport te bekijken.

Kerstwens 2015

Het is bijna kerst. Wat is er na 46 jaar nog over van de magie? Kwamen vroeger steevast mijn opa en oma op bezoek en aten we kalkoen, en gingen we later naar de nachtmis en keken we een kerstfilm, nu lijkt dat alles weg. En wie heeft het weggehaald bij me? Toen ik op de lagere school zat, klas 5 of 6, las de onderwijzer (RIP) een kerstverhaal voor dat ik nooit meer ben vergeten. Over een oude man die zat te wachten tot Jezus bij hem op bezoek kwam, want dat had Hij beloofd. Maar Hij kwam niet. Ja, de vuilnisman kwam langs, en de buurvrouw, en nog een paar mensen die hij aansprak in de straat, maar niet Jezus.

En zo gaat het nu al 2000 jaar. Sommigen claimen Maria te zien in Lourdes. Maar over het algemeen geen Jezus. En hou dan je geloof in kerst maar eens vast. Er komt ook al geen sneeuw volgens de voorspellingen. Er komt nooit meer sneeuw. In steden als Stockholm en St. Petersburg is het nu ook 5 graden boven nul. Het zou al schelen als er sneeuw kwam. En toch vond ik het koud, daarnet toen ik de hond uitliet. Kouder dan de afgelopen dagen. Zou er ooit nog eens iets onverwachts gebeuren in de meteorologie? Dat ze er compleet naast zaten?

Vreemd. Ik zou mijzelf typeren als iemand die niet van onverwachte dingen houdt. Ik hou niet van onaangekondigd bezoek, niet van telefoontjes, en niet van onverwachte beslissingen van een manager. Maar aan de andere kant hou ik wel enorm van onverwachte sneeuwbuien, stormen, landelijke verkeersinfarcten, codes rood, Elfstedentochten, winstpartijen tegen Manchester United, overstromingen, ufo waarnemingen en alles wat tegen een voorspelling van de wetenschap ingaat. Kortom, ik ben behoorlijk de Sjaak in mijn leven. Want behalve onverwachte beslissingen van een manager, maak je praktisch nooit iets onverwachts mee.  Nou ja, ik wil er niet teveel over klagen, het is zoals het is.

Misschien valt er een pak sneeuw binnenkort. Tegen alle verwachtingen in. Misschien krijgt mijn kerst zijn magische klank weer terug. Jezus komt ook terug, zeggen ze. Hoe dan ook, ik wens iedereen een kerst zoals hij of zij zich dat wenst. Met iets onverwachts naar keuze.

 

Om te gieren

Ik stikte van de lach vandaag. Een ingehouden lach, maar met tranen in mijn ogen. Op de terugweg in de auto had ik het niet meer als ik terug dacht aan wat er gebeurd was. Toen ik het aan mijn vrouw vertelde, stikte zij ook zowat. Ik had vandaag bezoek van de accountant. Deze jongedame zat de hele dag naast mij, en sinds juni heb ik niet meer zo hard aan de bak gemoeten. Om een uur of vier moest ik mij toch even excuseren omdat ik de hele dag nog niet naar de wc was geweest, en ik inmiddels voelde dat kwade gassen zich in mijn buik hadden opgehoopt.

Ik liep naar de wc, snelde door de lege ruimte naar de dichtsbijzijnde deur en ging zitten. Ik zette kracht en een luid en lang geschal klonk. “Jezus Christus”, klonk het ineens uit de wc naast mij. Dat had ik niet zien aankomen. Ik mompelde een sorry en nadat ik het mij realiseerde zat ik te stikken van het lachen. Op de wc nog ingehouden, maar op de terugweg in de auto leek ik Gerard Joling wel. Om te gieren.

Vivaldi

Ik was gisteren bij een uitvoering van Vivaldi’s Vier Jaargetijden door het Gelders Orkest. Voor de pauze werden de solisten voorgesteld en de orkestleider doceerde alle 12 stukken van de compositie. Elk jaargetijde bestaat uit drie stukken waarin de componist iets probeert uit te beelden. Het was mij eerlijk gezegd nooit opgevallen, cultuurzwijn dat ik ben. Ik vond vooral de lente altijd mooi. Daarna werd het al wat zwaarder.

De dirigent vertelde dat er een hond in voorkwam, een koekoek, dansende mensen, verdrietige mensen, voorzichtig lopen over ijs, onweer, storm en hagel, een jachtpartij, brekend ijs, echo’s, doedelzakken en weet ik allemaal wat nog meer. Alles werd afzonderlijk voorgespeeld, en na de pauze de compositie in zijn geheel. En warempel, toen ik begreep waar het over ging vond ik ineens ook de stukkenmooi die ik eerder wat vergezocht vond. Het meest was ik onder de indruk van het geluid van violen. Ik hoorde voor het eerst wat het nu letterlijk betekent als je de tweede viool speelt. Het is gewoon heel simpel als een tweede stem, maar dan met een viool. Ik geloof wel dat ik behoorlijk wat geleerd heb gisterenavond.

Orkestmensen zijn mooie mensen om te zien. Er stond een lange slungelige jongen met een bril die op het voetbalveld geen deuk in een pakje boter zou schoppen. Zijn haar was gewassen maar niet strak gekamd. Maar hier, met zijn viool en zijn jaquet was hij op zijn plaats. De dirigent was een man wiens kale plek hem beter stond dan haar. Een van de solisten was een jongen met lang haar, van Chinese komaf, viel ook geheel op zijn plek. Zo viel er niemand uit de toon, ook figuurlijk niet. Voor mij blijven samenspelende muzikanten een groot magisch raadsel.

Bitter

Ik had een wat lastige dag vandaag. Het begon met een logje van Rob Hamilton waar ik mij geheel in kon vinden. Wat in mijn hoofd weer recht maakte wat krom was. Alleen was het van korte duur. Want de wereld waar ik me in begeef zit eenmaal niet zo in elkaar. Daar haalt men de schouders op over dingen die niet met status te maken hebben en is men alleen in je geïnteresseerd als je iets hebt meegemaakt. En afhankelijk van hoe ik mij voel, reageer ik daarop. Nu voelde ik mij eenzaam, somber en onbegrepen. En toch gun ik mijn collega’s die lol niet, dus als ze vragen of er iets is zeg ik dat het prima gaat. Wat eigenlijk niet zo is, want ik heb moeite met veel dingen van deze tijd. Mijn collega’s moeten naar Las Vegas, maar zij ervaren dat als mogen. Ze zijn blij. (Vegas, zeggen zij) Ik moet er niet aan denken. Cappuccino is uit, latte macchiato is in, terwijl ik nog maar gewoon bij koffie ben. Ik loop hopeloos achter en soms wordt me dat te veel. Was er op de terugweg op de radio nog een item over zelfmoordpreventie waar ik ook al niet vrolijker van werd. Ik kijk uit naar mijn pensioen, maar dat deed ik al toen ik nog op school zat. Een oude zuurpruim worden, dat is mijn voorbestemming. Hopelijk wel met behoud van humor.

Ik begrijp ook niet zo goed wat er nu precies mis is, maar wel dat er wat kleine defecten zijn. Misschien beschadigingen opgelopen in het verleden, hoewel ik denk dat het aangeboren is. Er zijn ernstigere aangeboren afwijkingen, maar lastig is het soms wel. Het lijkt of ik geboren ben in een verkeerde tijd, dat ik veel eerder geboren had moeten worden in de tijd dat alles hetzelfde bleef. Op mijn werk noemen ze me autistisch, maar dat is lekker makkelijk als je zelf geen idee meer hebt wat je hebt afgesproken en het tegengestelde doet. En vervolgens als je daarop wordt aangesproken zeggen dat je flexibel bent. En door een merkwaardige speling van het lot adoreert men dergelijke flexibiliteit.

Het is heel lastig soms. Ik heb inderdaad structuur nodig, en dat strookt natuurlijk helemaal niet met wie ik zou willen zijn. James Bond bijvoorbeeld. Of gewoon Jan Boerenfluitjes. Het belemmert me wel, maar misschien heb ik die belemmering ook wel nodig om me ervoor te behoeden een snelle Jelle te worden. Belemmering genoeg, al mijn hele leven. En als ik even naast mijn schoenen ga lopen omdat het goed gaat, dan ga ik ook direct op mijn bek, zodat ik dat eigenlijk nooit meer doe, behalve als de zelfspot er vanaf spat.

Didn’t we have fun?

Coldplay heeft weer een betoverend mooie plaat gemaakt. Fun is de titel, u vindt hem nog niet op Youtube. Ik zag ze één keer live en ik weet zeker dat als ik een vrouw was geweest ik verliefd zou zijn geworden op zanger Chris Martin. Als man zeg je dan dat je in de ban raakte van zijn charisma, maar ik ben bang dat dat hetzelfde is. Zijn nasale geluid, het gebruik van zijn kopstem en zijn melancholische liedjes zijn voor mij moeilijk te weerstaan.

Ik hoorde het nu twee keer op de radio, over een voorbije liefde, of het niet nog eens zou kunnen en of ze geen plezier hebben gehad. En natuurlijk was zij het die ermee stopte. Nooit hij. Het heeft dezelfde wanhopigheid als “ne me quitte pas” van Jacques Brel. U kunt er natuurlijk heel anders over denken, en dat is ook helemaal niet erg, want je kunt eenmaal niet met iedereen zwijmelen. Ik vind het prachtig, en voor mij is Coldplay inmiddels uitgegroeid tot de beste band ter wereld.

Waarom het nummer en de tekst me zo aanspreekt? Ik ben van de melancholieke, van het terugdenken aan zomerliefdes, van het ontkennen van de negatieve kanten, van het mijmeren, van het stilzetten van de tijd.

http://xmusic.fm/search/fun-coldplay/

update:

De link is inmiddels onschadelijk gemaakt, je kunt nog maar een klein stukje luisteren.

 

 

Surprisestress

Het was surprisetijd in de klas van Hans, en zoals het een zoon van mij betaamt, kon hij daar weinig mee. Bovendien had hij geen tijd wegens een opeenstapeling van drukke verplichtingen zodat er een probleem dreigde te ontstaan. Kinderen staan tegenwoordig onder grote druk van hun ouders, want die vinden dat hun kind geen uitzondering moet zijn. Konden we vroeger nog volstaan met een grote prop opgerolde kranten of een dicht gesoldeerd blikje, tegenwoordig is het een wedstrijd wie er de mooiste surprise heeft. Hetzelfde verschijnsel treedt op bij traktaties op verjaardagen. Ik heb er over nagedacht en volgens mij zijn het de ouders die zichzelf de druk opleggen.

In elk geval, ik nam afgelopen vrijdag vrij om voor Hans een surprise te maken. Totaal ondenkbaar in vroeger tijden, maar zover is het gekomen. Tot groot genoegen van mijn vrouw, met wie ik al aan het bekvechten was geslagen over die surprisestress altijd. Ik maakte van papier-maché een hond, omdat het ventje voor wie de surprise bedoeld was een hond heeft die Spyker heet. Het werd mooier dan ik dacht, en omdat Hans er ook iets aan moest doen heeft hij de hond geverfd. Een Spyker- en een Feyenoord logo erop, een gedicht gedicht en klaar.
hond surprise

Vandaag was het zover, en ik had er eigenlijk niet meer aan gedacht. Totdat Hans vertelde dat het jongetje heel erg blij was met z’n surprise omdat hij vorig jaar als enige geen surprise had gekregen. En Hans vertelde dat hij echt heel erg blij was. En de moeder van het jongetje bevestigde dat ook nog een keer. Ook het cadeautje dat ik had uitgezocht viel heel erg in de smaak. En toen wist ik weer waarom je dit soort dingen ook al weer doet. Een kind blij gemaakt. Ja, daar doe ik het voor.

Leegloop

Op mijn werk heerst momenteel de grote leegloop. Vrijdag kondigde mijn ex-baas zijn afscheid aan, gisteren mijn huidige manager, en vandaag een collega. Ik ben weer in iets beland, ongelofelijk. Als dit bedrijf nog winst gaat maken, dan moet ik maar eens voor mijzelf beginnen, want dan kan ik ook winst maken. Het zijn barre tijden. De kunst is mijzelf staande te houden tegen veeleisende Amerikanen. Kansloos.

Ik doe niet echt veel meer, mijn positie is zo goed als overbodig, ik ben er nog voor de overdracht heb ik het gevoel. Ik beantwoord mails en ik scan een paar facturen. Ik acteer niet eens druk. En nu moet ik oefenen in me goed blijven voelen. Eigenlijk zou ik gewoon wat meer logjes moeten schrijven in de baas z’n tijd.