Jos the Boss

Altijd goed om te horen dat ie nog steeds gewaardeerd wordt. Nooit té vroeg juichen maar het zou de Formule 1 spannender maken.
Dan gaat de hartslag weer omhoog tijdens de race, het puntje van de stoel slijt harder dan de zitting. Als SBS dan zo vriendelijk wil zijn om in het vervolg alleen nog gasten uit te nodigen die wat van Formule 1 weten hoef ik me daar ook niet aan te ergeren. Jos blijft die eeuwige belofte, hij heeft een grindbakreputatie opgebouwd waar hij ook niet meer vanaf komt, tenminste niet bij de stuurlui aan wal, maar het zou zo mooi zijn als ie gewoon iets indrukwekkends kon laten zien. Al reed ie maar even op de eerste plaats. Voor mij is Jos een held. En alle coureurs die het tot de formule 1 schoppen.

Managers

Hoewel dit soort plaatjes voor mij meestal aanleiding zijn om snel door te bladeren, wilde ik deze u toch even niet onthouden.
Aan de enkeling die de strip wel leest wilde ik toch even kwijt dat u het goed hebt getroffen met uw baas als u de situatie niet herkent.

Tegen degenen die de situatie wel herkennen kan ik alleen maar zeggen:
Je bent niet de enige met zo'n baas, en de stap om zelf manager te worden is een stuk makkelijker. Je hoeft er tenslotte weinig voor te kunnen. Anderzijds moet je je doodschamen als je graag manager wilt worden. Ik zeg altijd maar zo: Er gaat niets boven een écht beroep.

Wraak

Ik ben op weg naar Duitsland. Weet u waarom? Om wraak te nemen.
Mijn vriendin en ik hadden een programma opgenomen over de holocaust.
Nou werd daarin niets verteld wat we nog niet wisten, maar wél werden nu beelden uitgezonden die ik niet eerder had gezien.
Het ergst was nog wel de soldaat die een moeder en een kind van elkaar scheidde.
En je kunt niet iedereen over één kam scheren, ieder volk kan nog steeds opgehitst worden, en de huidige generatie Duitsers kon er ook niets aan doen, ik weet het allemaal wel, maar toch zullen ze bloeden voor wat er gebeurd is.

Als ik de grens over ben, draai ik een énorme bolus midden op hun snelweg!

Klodder.

Ik rij in mijn auto op weg naar een afspraakje. Ik voel een nies aankomen. Haatsjoeee!! Een dikke klodder zie ik onder mijn stuur verdwijnen. Snotverdorie, waar is ie gebleven?
Ik kijk onder mijn stuur, op m'n broek, niks te zien.
Nou ja, zeker dwars door het schutbord in de motorruimte terechtgekomen.
Mooi, zijn we daar vanaf. Kan ik tenminste door naar mijn afspraakje.
Daar aangekomen gedraag ik me cool als altijd.
Lekker relaxed doen, met een nonchalant gebaar zwaai ik m'n benen over elkaar.
"Hé", zegt ze. "Wat heb jij daar op je schoen?"

ach ja..

Soms heb je zo'n week
Dat het net even helderder leek
dan je eigenlijk altijd dacht
en ben je volledig in de war gebracht.

Dan denk je terug
aan verleden week donderdag
toen het eigenlijk troebeler was
maar je het zelf nog niet zag.

En nu moet je verder
met de nieuwe kijk op het leven
maar beter is het te wachten
want zo'n week duurt vaak maar even.

Heb ik nooit begrepen

Stel, je bent een goede voetballer. Je speelt bij een nederlandse Topclub.
Dan verdien je denk ik ongeveer 500.000 euro per jaar.
Stel dat je dat 10 jaar volhoudt. Heb je in je leven 5.000.000 euro verdiend. Dat is ongeveer 5 keer zoveel als de gemiddelde nederlander die daar 40 jaar over doet.
Je stopt 1 jaarsalaris in je pensioen, dan heb je een pensioen wat een stuk rianter is dan de meeste nederlanders.

WAAROM KUNNEN DIE GASTEN DAAR NOU NIET VAN RONDKOMEN????

Het Barre Bos.

I.p.v. gezwam over een allochtonenbos lijkt het mij nou wel een goed idee om eens een echt bos aan te leggen waar je nog kunt verdwalen. Dus ter grootte van de randstad, wat misschien ook een geschikte plaats is, zonder wegwijzers of wegen. Aan de rand van het bos staan dan enkele boerderijen en achter de weilanden begint het Barre Bos. En daar moeten dan wolven en lynxen worden losgelaten. Het moet een gevaarlijke plaats worden waar je na zonsondergang niet meer wilt komen. Een bos waar weer ouderwetse sagen over ontstaan, mensen die daar dwaallichten hebben gezien en zeggen dat het er niet pluis is. Zo'n plek waar je je overdag al maar matig op je gemak voelt, en waar je uit wilt zijn voor het donker wordt. Dat bos moet uiteraard wel de kortste weg ergens naar toe zijn anders zou iedereen het vermijden. Struikrover wordt dan weer een gerespecteerd beroep, en de handelswaar van de koopman is er niet veilig. Als de naam van het bos valt, lopen de koude rillingen je over de rug.
's Nachts schijnt de maan spookachtig door dorre takken, dode boomstronken lijken schimmige figuren, zo'n bos waar je verlamt raakt van angst, waar je je hart in je keel voelt, en je ieder moment een vreemde hand op je schouder verwacht . Zo'n bos waar al tientallen zijn verdwaald en nooit meer teruggevonden.
Groepjes kinderen jagen elkaar angst aan, en altijd ééntje die zegt er wel in te durven. En juist die éne is op een dag spoorloos verdwenen.
Respect voor de natuur krijgt dan weer een heel andere betekenis.
Ja, dat lijkt mij nou wel wat hebben.