Marnix

Heel vroeger, in de begindagen van weblog, toen het nog web streepje log heette, las ik vaak bij Marnix. Hij was een klasse apart en aanvankelijk kopieerde ik zijn stijl. Dan ontstond er wel eens een logje van slechts twee zinnen. Hij was erg origineel, zijn weblog hield hij bij op zijn eigen domein, en het zag er allemaal heel gelikt uit. Ook maakte hij nooit een grammaticale- of spelfout. Je kon wel stellen dat hij de koning was destijds.

Toen webloggen steeds populairder werd haakte hij af. Eerlijk gezegd vond ik hem een arrogante lul, maar wel een waar je tegenop keek. Hij was in elk geval niet aardig, of deed naar mij toe zijn uiterste best om dat te verbergen.

Vanochtend stond hij in de krant. Hij had zijn reclamebureau verkocht en is coach geworden. Het verhaal ging over een moeilijke persoonlijke tijd die hij had doorgemaakt, maar waar hij ook doorheen gekomen was. En nu helpt hij anderen. Een foto erbij van een man van mijn leeftijd, misschien ietsje ouder, met een sympathiek maar serieus gelaat. Zijn verhaal was niet het gelikte marketingverhaal van een coach waar je zo doorheen prikt, maar dat van iemand die zijn hulp aanbiedt aan iemand die dat nodig heeft, niet van een coach die klandizie zoekt.

Zijn domeinnaam bestaat nog steeds, maar is allang geen weblog meer, maar een site waarmee hij zijn beroep uitoefent.

Na een half jaartje kopieergedrag kreeg ik door dat mijn weblog over mij moest gaan en verdwenen langzaam zijn invloeden en ontwikkelde ik mijn eigen stijl. Ik schrijf na twintig jaar nog steeds, maar mijn weblog werd mede mogelijk gemaakt door marnix.nl.

Engeland, Zweden, Italië, Frankrijk en Nederland.

Vertel ons over het laatste waarvan je enthousiast werd.

Ik was in Engeland beland, lopend vanuit Zweden, ik had de krijtrotsen voor me. Het zag er meer uit als een Italiaans dorpje, met gezellige steegjes. Ik had een hondje van een kennis bij me, een Jack Russel, maar toevallig met dezelfde naam als mijn eigen hond.

Ik had al een rondje gelopen en wist niet meer zeker waar de boot terug naar Zweden lag, maar ik was in elk geval aan zee. Een vriendelijke jonge vrouw bood aan me te helpen en vroeg of ik wat wilde drinken. Ik vroeg een glas water maar ze zei dat het ook iets anders mocht zijn, waarop ik voorzichtig cola vroeg. Ze nam me mee het restaurant in en zei tegen een collega in het Engels iets in de trend van: “this young man” zodat ze begreep dat het gratis moest zijn. Aan de achterzijde van het restaurant was een terras aan het water waar een boot lag. Ik mocht plaats nemen op de boot, aan een tafeltje met tegenover me twee mensen. Het hondje dat ik bij me had trok de nodige aandacht, iemand vroeg of er iemand Frans sprak want er was iemand aanwezig die ze niet verstonden. Ik werd moe en viel in slaap, op de tafel. Even later merkte ik dat een vierde persoon zich aan de tafel had gemeld, maar ook die liet mij slapen. Toch werd ik wakker en bood mijn excuses aan, die zonder problemen werden aanvaard. Toen ging de man naast mij een gesprek met me aan, hij bleek mijn voornaam te weten. Nogmaals noemde hij mijn naam, en toen deed ik pas echt mijn ogen open. Linda wekte mij, want ik moest opstaan.

De behulpzaamheid van de mensen in mijn droom gaf me het enthousiaste gevoel waarover me hier gevraagd werd te schrijven.

Black Mirror

We kijken regelmatig de Netflix serie Black Mirror, die ik echt geweldig vind. In de verte heeft het iets van het vroegere “Twilight Zone,” doordat het allemaal mysterieuze verhalen op zich zijn. Ik wou dat ik zo’n verhaal kon bedenken, maar sinds ik ouder ben gaat mijn fantasie wat minder ver.

In elk geval, één van de afleveringen heette Panic, en het gelijknamige nummer van The Smiths kwam er in voor. Ik zocht het nummer later op YouTube en zag in de reacties iemand refereren naar de serie. De aflevering van vandaag eindigde met een nummer van Elvis dat ik als kind draaide, maar wat je werkelijk nooit meer hoort. Voor mij was het meer dan veertig jaar geleden, en heel misschien heb ik het daarna nog een of twee keer gedraaid. “Mama liked the roses,” en ik herkende het bij de eerste klanken. Ik was aangenaam verrast, zowel doordat zo’n onbekend nummer van Elvis werd gebruikt, als wel doordat ik het nummer gelijk herkende. Het zal geen wereldwonder zijn, maar toch vond ik het wonderlijk dat ik het herkende voordat Elvis begon te zingen, terwijl ik zo uit mijn hoofd die beginklanken niet weet te reproduceren.

Twee weken terug, of het iets met bovenstaande heeft te maken weet ik niet, maar had ik ineens de woorden “vicar in a tutu” in mijn hoofd en vroeg me af wat dat was. Ik kende de woorden, maar had geen idee wat ze betekenden en waar ik ze van kende. Ik zocht het op en het bleek de b-kant van het singeltje Panic van The Smiths te zijn. Dat singeltje heb ik ook al bijna veertig jaar, maar zelfs toen ik het luisterde was er geen enkele herkenning. Terwijl ik het toch gedraaid moet hebben want wie draait er nu niet de b-kant van z’n singeltje? Elvis’ onbekende nummer herkende ik gelijk, dat van the Smiths niet. Nou ja, niet heel gek, maar toch vreemd dat ik geen herkenning had. Kennelijk vergeet je ook muziek.

Ik zocht “Mama liked the roses” zojuist op en zag als eerste comment: “Black Mirror brought me here.” Mij ook, al vermoedde ik al dat ik zo’n reactie zou vinden. Je moet eens gaan kijken, het zit geweldig in elkaar.

Demagoog.

Naar aanleiding van een reactie van Margo las ik een artikel over overbevolking. Er werd uiteengezet hoe de wereldbevolking zich sinds het begin van de mensheid had ontwikkeld. Aan het begin van onze jaartelling waren er ongeveer 200 miljoen mensen. Toen duurde het tot 1900 voordat er 1 miljard mensen waren en in de volgende 38 jaar, in 1938 waren er 2 miljard.

Ze deden dus uitspraken over 2008 jaar geleden, over 108 jaar geleden en over 70 jaar geleden, want het was een artikel uit het jaar 2008. Echter deden ze ook een uitspraak over 30 jaar verder, het jaar 2038, waarin de bevolking van Nederland zijn piek zou bereiken met ruim 17 miljoen inwoners en vanaf dat moment weer zou gaan dalen. Van zulke demagogie hou ik dus niet. Grote woorden over lang geleden, maar 15 jaar later zitten ze er al dik naast. Want op dit moment zijn er naar schatting al 17,8 miljoen mensen in Nederland en het is nog lang geen 2038.

In 15 jaar hebben ze op de bevolking van Nederland al een foutmarge van zes procent! Een miljoen ernaast! Als ik dit extrapoleer naar de wereldbevolking dan kom ik op de wereldbevolking op een foutmarge van 680 miljoen x 100 is 68 miljard mensen. Dit in slechts 15 jaar, dus als ik dat weer intrapoleer naar 2000 jaar geleden is mijn conclusie dat er aan het begin van de jaartelling ongeveer minus 12.000.000.000.0000.000 mensen geweest moeten zijn. Je hebt demografen en je hebt demografen.

An officer and a gentleman

Als er één film is waar ik in mijn jeugd van onder de indruk was dan was dat “an officer and a gentleman.” Ik heb hem niet eindeloos vaak gezien, hooguit drie keer. En omdat we hem laatst hadden opgenomen en ik vanavond met mijn dochter alleen thuis was, hebben we die gekeken. Met Tammar heb ik emotionele raakvlakken, herkenning, ik voel haar aan met dit soort dingen. Met Hans heb ik als enig raakvlak PSV en dezelfde humor, maar hij is duidelijk veel vrolijker en onbenulliger dan ik vroeger.

Tammar vond de film dan ook geweldig. Ze riep zelfs dat ze Richard Gere de mooiste man vond die ze ooit had gezien. En dat vond ik vroeger ook. Natuurlijk zeiden de jongens op school dat ze geen man konden beoordelen, maar ik kon dat wel. Ik wilde ook wel op Richard Gere lijken, en ik zag overduidelijk dat hij knapper was dan zijn mede-cadetten. Tammar viel dat ook op en wist op nog geen vijftienjarige leeftijd al te zeggen dat de hoofdrolspeler altijd de knapste moet zijn in zo’n film, anders gaat je aandacht naar de bijrol.

Hoe dan ook, ik wilde ook zo’n wit marinepak en een motor. En ik wilde ook bij de pilotenopleiding en zo’n vriendin als Debra Winger, want zij was leuker dan haar blonde vriendin, maar dat was logisch en zojuist uitgelegd door Tammar.

Nu ik in de nazomer van mijn leven zit, hoef ik Richard niet meer zo nodig te zijn. Ik zie nog steeds dat hij knap was in de film, maar dat officier worden vind ik wat overdreven. En ik zie dat de zwarte drill instructor toch niet zo’n boeman was als ik vroeger dacht. En dat ik best een knappe dochter en zoon heb. Die laatste zou eens een officiersopleiding moeten gaan doen in plaats van alle dorpsfeesten af te lopen. Die eerste, dat weet ik niet. Een romantica denk ik. Net als haar vader.

Elektrische fiets.

Dat waren dan drie weken vakantie. Niet mijn beste ooit, ook niet in Frankrijk, en Lori houdt ons al een week uit onze slaap. Dus begin ik vermoeid aan weer een jaar werken. 372 mailtjes heb ik, en mijn wachtwoord is vandaag verlopen. We hebben wel gefietst van de week, Linda op de elektrische fiets. Die heeft ze sinds kort, nu wil ze tenminste mee met mij fietsen in het bos. Het heeft weinig met fietsen te maken, zegt Linda. Ik moest behoorlijk trappen, 20 kilometer, heuvel op, heuvel af. Zij volgde me moeiteloos, behalve heuvel af, dan ga ik ervoor. Maar ik zou geen elektrische fiets willen. Nog niet tenminste.

Dat zei ik trouwens ook over een auto met automaat, die heb ik nu ineens ook, maar aan de andere kant is het geen uitgemaakte zaak dat de volgende weer een automaat is. Misschien is er amper meer een handbak te krijgen tegen die tijd.

Fietsen houdt je fit, je beenspieren krijgen een boost en je zweet weer even fijn. Dat heb je dus allemaal niet met een elektrische fiets, waarom maken ze er niet gelijk een elektrische snorfiets van? Nou ja, we gaan toch langzaam ten onder aan vetzucht en gebrek aan conditie, want zelfs de jeugd rijdt er massaal op.

Ik ben nu 53, en ben al daar waar mijn opa was, die onze fietsen met versnellingen maar niks vond. In de oorlog fietste hij van Utrecht naar Apeldoorn, over de Utrechtse heuvelrug en de Hoge Duvel bij Uddel. “Op houten banden,” voegde hij er dan steevast aan toe. Ik glimlachte dan om het ouwelullengehalte dat mijn opa hier dan tentoonspreidde, maar ik weet niet zeker of ik het hem had nagedaan.

AI, artificial intelligence.

Het is niet dat ik niet overtuigd ben van AI, het is juist dat ik zeker weet dat AI de mensheid niets dan ellende gaat brengen. Dat weet ik zeker omdat ik al drie toepassingen van AI ken die crimineel of frauduleus zijn, en nog niet één die iets zou toevoegen. Daarbij gebruikt volgens Wikipedia alleen al chatGPT per dag de energie van 5000 huishoudens per jaar, en dat doet zij om aartsluie leerlingen die zelf geen boek willen lezen te ontzien en een boekverslag voor hen te printen.

Verder wordt het gebruikt om Elvis Presley nummers te laten zingen die hij nooit gezongen heeft, of om ouders op te lichten door de stem van hun kind aan de telefoon na te doen. Nee, dit helpt ons vooruit. De vraag is of voorwaarts wel de richting is waarin we moeten. Of zelfs kunnen. Zie het als het proberen te doorbreken van de lichtsnelheid. Het is onmogelijk. Je kunt in theorie heel dicht bij de lichtsnelheid komen, maar om er doorheen te breken heb je een oneindige hoeveelheid energie nodig. Of, als dat te lastig is, als tractor pulling. De tractor kan nog zoveel vermogen hebben, maar door het naar voren schuivende gewicht wordt de aanhanger steeds zwaarder. Hoe verder de tractor komt, hoe zwaarder de volgende decimeter wordt.

Voor de mensheid ging het ook zo, de uitvindingen volgden elkaar in record tempo op, tot er op zeker moment een ideale situatie ontstond. Die ideale situatie ligt achter ons, of we zitten in de laatste fase. De vooruitgang stagneert als in een overvolle trechter. Alles wat er nog bij komt zorgt voor meer stagnatie aan de onderkant en voor overstromingen aan de bovenkant. Terwijl ooit de trechter lekker doorliep, toen hij nog niet overvol zat.

Dus hoe krijgen we de trechter weer leger? Door het laten opdrogen van de overstroming (niet inenten), en door de trechter een tijdje door te laten lopen zodat er weer ruimte komt. (roeien met de riemen die je hebt) Tot zover de theorie.

In de praktijk zal het rigoreuze gevolgen hebben, als mijn theorie in de praktijk gebracht moet worden voordat de lichtsnelheid bereikt is of de tractor is vastgelopen. Dan komen we toch weer bij dictaturen, oorlogen, en genocide uit. Laten we het op z’n beloop komen we bij rampen en pandemieën uit. Uiteindelijk belanden we in the Matrix, waarbij AI heerst over de mens.

Lori, geboren 7 juni 2023.

Wegens slecht weer zijn we een paar dagen eerder huiswaarts gekeerd en hebben we onze nieuwe huisgenoot, Lori, gisteren opgehaald. Tegen alle raad in, ben ik vannacht op de bank bij haar gaan slapen, ik snap niet waar het vandaan komt dat je zo’n pup gewoon in de bench moet laten janken. Wat een traumatische ervaring om bij je moeder, broertjes en zusjes weggehaald te worden en in een vreemde omgeving te worden geplaatst! En dan ook nog ‘s nachts alleen opgesloten te worden.

Onze eerste hond Radja, wij hadden geen idee, sliep de eerste nacht in de garage en heeft de hele buurt wakker gehuild. De volgende nacht ben ik bij haar in de huiskamer gaan slapen en daarna was het al snel goed. Maar die was zes maanden toen we haar kregen. Mack, de echte, was de hond van Linda en was al een jaar of vier toen ik hem voor het eerst zag, en van Randi herinner ik het me niet meer, die eerste nacht.

Nu ook, als je op de bank ligt, de hond op de vloer voor je, is er niks aan de hand. Je slaapt zelf wat ongelukkig en zodra je opstaat volgt ze je en als je niet snel bent plast ze in de huiskamer, maar ze krijgt eerst even de tijd om te wennen aan haar nieuwe omgeving voordat ze alleen in de bench gaat slapen.

Leuk hoor puppy’s, maar van mij mag ze snel groot worden. Haar moeder heb ik gisteren gezien, een lieve hond die graag staat te touwtrekken met je. Een andere puppy had mijn broekspijp te pakken en deed haar moeder na, en nog een andere deed hetzelfde met mijn hand. Die heeft nu mijn bloed geproefd. Ze zeggen daar wel eens iets over, maar ik ga ervan uit dat dat niet geldt voor speelse puppy’s.

Dit ras wordt ook gebruikt om boeven te vangen, en schijnt graag te willen werken. Ik zag filmpjes voorbij komen waarin zo’n hond onverschrokken op een pakwerker af vliegt. Maar die van ons blijft gewoon hond. In huis, op straat en in het bos. Ik moet er niet aan denken, altijd trainen met je hond.

Wandelschoenen

Mijn nieuwe wandelschoenen bevallen uitstekend. Ik werd in de winkel geholpen door een Française die vond dat ik maat 44 moest nemen in plaats van 43. En omdat ik in zulke situaties geen eigen wil heb, zwichtte ik. Ik liep tien kilometer, moest door een weiland, onder prikkeldraad door, en over een sloot, want ik had een bord gemist waar hoogstwaarschijnlijk opstond dat het pad doodlopend was.

Ik had iets verderop een auto zien rijden dus ik wist dat er een weg moest zijn. Enigszins opgelucht dat ik weer op de weg liep, vervolgde ik mijn weg door het onbekende. Ik geloof niet dat er ooit voor mij mensen waren geweest. Nou ja, die auto dan, die was nog vijf minuten eerder. Wat een land, als het lichtbewolkt en zonnig is! Zoveel plekken waar geen mens komt, en waar koeien je staan aan te gapen.

Ik kwam op een pad dat lichtjes naar beneden liep, naar een snelstromend beekje met een gammel bruggetje erover, aan de andere kant stonden koeien met bellen om hun nek. Aan het begin stond een kruisbeeld. Zo stelde ik me de hemel ook voor, alles klopte aan deze plek.

In Nederland zal ik mijn wandelschoenen ook weer nodig hebben, want er komt binnenkort een pup. Daar mag je in het begin nog niet ver mee lopen, maar als ze een jaar is eist dit ras flinke wandelingen. Ze is een Hollandse herder en ze gaat mijn wandelschoenen snel verslijten.