Het is 16 augustus. Vandaag ga ik naar mijn zwager, wij zetten een Elvis-beeld op tafel, trekken onze witte, met diamanten verfraaide pakken aan, eten broodjes pindakaas-banaan en kijken de hele dag jankend Elvis DVD's.
Maar dat is niks bijzonders, dat doet iedereen met een beetje kijk op muziek vandaag.
Meer oorlogsverhalen.
Mijn opa, Wilhelmus Maria Lodeficus van bijna 90, werd in de oorlog gezocht door de Duitsers. Niets ernstigs, hij had alleen een spoorkaartje vervalst en was niet meer verschenen op zijn werk in Duitsland. Hij had er genoeg van en was teruggekeerd naar zijn vrouw en baby in Utrecht. In hun toenmalige woning hadden ze een schuilplaats verzonnen voor het geval dat de Duitsers hem kwamen zoeken. Achter het gordijn waar het wiegje stond waar mijn vader in lag.
Toen opa zich op een ochtend aan het scheren was hoorden ze het geluid van stampende laarzen op de trap. Opa vluchtte achter het gordijn en had zich getraind in het doodstil zitten. Twee Duitsers kwamen binnen, gingen aan oma's bed zitten en vroegen waar mijn opa was. Mijn oma, goed katholiek en dus getraind in liegen voor een goede zaak, vertelde dat hij in Duitsland aan het werk was. De ingezeepte scheerkwast was nog zichtbaar voor de spiegel. De Duitser wees naar het wiegje en vertelde dat zijn vrouw ook zwanger was. Duidelijk niet zo'n zin in de oorlog knoopte hij hierover een gesprek aan met mijn oma. Die gaf steeds netjes antwoord maar in stilte bad ze voortdurend: "Heilige Maria, help me en laat ze weggaan." En dat heeft ze misschien wel gedaan want de Duitsers vertrokken zonder argwaan.
Aanstaande zaterdag, tijdens hun 65-jarige bruiloft, horen we deze anekdote vast weer, maar dat vindt niemand erg.
Oorlogsverhalen.
Mijn opa en oma van mijn vaders kant zijn binnenkort 65 jaar getrouwd. Wilhelmus Maria Lodeficus en Maria Helena, ofwel Wim en Rietje. Rietje was in de oorlog op de fiets vanuit Utrecht naar het Oosten vertrokken om eten te halen. Tijdens die tocht werd ze ziek, difterie. Langs de Amersfoortse weg lag ze toen een duitse arts haar vond. Hij gaf haar een briefje waarin stond dat het eerstvolgende passerende duitse voertuig haar mee moest nemen en naar het ziekenhuis moest brengen. Aldus geschiedde en Rietje werd naar het Julianaziekenhuis in Apeldoorn gebracht. Na een week was ze hersteld en mocht ze het ziekenhuis verlaten. Ze had in die week niks van zich kunnen laten horen aan het thuisfront. Opa was in zijn ongerustheid ook op de fiets (met houten banden voegt hij daar altijd steevast aan toe) gaan zoeken in alle ziekenhuizen in Gelderland en Overijssel. En net op het moment dat hij de trap van het Julianaziekenhuis opliep kwam oma eraf. Het was 1945 en mijn vader was een baby die door opa bij een zus was achtergelaten. "Ik heb mijn leven te danken aan een Duitser" zegt mijn oma altijd.
In 2005 werd in datzelfde ziekenhuis een jongetje geboren dat net zo heet als de baby van mijn opa en oma. Ik heb vorig jaar vaak aan dat verhaal moeten denken.
Nieuwe feiten aan het licht.
Bergen fascineren mij. Ze kunnen mij niet hoog genoeg zijn. Ik heb altijd de drang om het hoogste punt in de omgeving op te zoeken en op de top een beetje naar beneden te staren. Zo was ik afgelopen vakantie op de top van Le grand Ballon, de hoogste berg van de Vogezen met een hoogte van 1430 meter. Een beetje teleurstellende hoogte misschien, maar u kent wellicht het verhaal van mijn boze schoonzuster die weigerde verder te rijden. De hoogste berg van Frankrijk kent u waarschijnlijk wel, de Mont Blanc met een hoogte van 4807 meter. De hoogste berg van België is minder bekend, de Botrange, maar dat is met 694 meter ook nauwelijks een berg te noemen. Interessanter is de hoogste berg van Nederland. Velen denken dat dat de Vaalserberg is met een hoogte van 322 meter. Dat is echter niet zo. Ik bedoel ook niet de 375 meter hoge mast van Lopik, die eigenlijk in IJsselstijn staat.
De hoogste berg van Nederland ligt op het eiland Jan Mayen (tussen Groenland en Noorwegen) en heet de Beerenberg. Deze is 2277 meter hoog en daarmee tellen we mee! Dat de Noren dit eiland in 1921 laf van ons hebben ingepikt en het als hun eigendom beschouwen doet er niet toe, het is een Nederlandse berg. (Her)Ontdekt in 1612 en genoemd naar de West-Friezen Jan Jansz en May van Schellickhout. Door onze eigen Michiel Adriaanszoon de Ruyter bevaren en tijdelijk bewoond! Eigenlijk hadden we onze eigen Falkland oorlog moeten voeren tegen de Noren! Ik begrijp nu pas hoe de Palestijnen zich moeten voelen.
En die Fransen moeten helemaal ophouden met ons Pays-Bas te noemen. Uienvreters! Alp d' Huez is van ons. 1860 meter! Te wapen!
Le coq est mort.
Frankrijk is mijn favoriete vakantieland, ik ben er al vaak geweest en ik kan er vloeiend bier bestellen, en dat drinkt wel zo makkelijk. Je hoort wel eens Nederlanders zeggen dat Frankrijk een mooi land is maar dat er geen Fransen moesten wonen, maar da's natuurlijk klinkklare onzin. Behalve in het verkeer zijn Fransen uitermate beleefd. Beleefd zijn ze naar mijn beleving trouwens in elk buitenland. Onbeleefdheid is vast een Nederlandse uitvinding. Fransen geven elkaar elke dag een hand of, als er een dame in het spel is, twee kussen en vragen dan: "Ça va?" Precies zoals je het vroeger op school al leerde. En da's wel zo handig want het Nederlands wat je vroeger op school leerde is tegenwoordig volstrekt onbruikbaar.
Jongetjes op straat groeten je gewoon met "Bonjour" wat letterlijk goedendag betekent. Heeft iemand het in Nederland ooit wel eens meegemaakt dat een jongetje goedendag tegen u zei? Ik kan het me niet herinneren in elk geval. Als je iemand van onder de twintig groet wordt er stomverbaasd gekeken en doorgelopen. Op een goeie dag hoor je "hoi". Maar goeiedag, nee, dat kan echt niet meer. Dan word je gepest op school.
Le coq est trouwens wel behoorlijk mort. Ik heb zegge en schrijve precies één Française gezien die de moeite waard was om naar te kijken, maar dat kwam meer door haar licht doorschijnende witte t-shirt met daaronder twee enorme knoppen, dan door haar gezicht. Ik kan me haar gezicht trouwens niet eens herinneren.
Terug van Lynxenjacht.
Wij zijn weer terug van een regenachtige vakantie die ondanks dat erg gezellig en leuk was. De eerste week sliepen wij in een tent en de tweede week in een huisje, wat een enorme vooruitgang was.
In België hebben mijn zwager en ik ieder eenzelfde commando-trui gekocht, code XL en code XXL, waarmee wij op een avond de Ardennen zijn ingetrokken. Volgens onze mede-vakantiegangers liepen wij erg voor lul in dezelfde outfit, maar dat is niet zo want commando's hebben immers altijd gelijke kleding aan.
Twee meegereisde bijna-pubers met een grote mond (11 en 13 jaar) hebben wij onder de duim kunnen houden met een verhaal over lynxen die 's avonds om ons huisje zouden lopen. Toen ik ze in de verte aanwees zagen zij ze ook. Hele kuddes zagen ze. Tijdens een barbecue was mijn zwager even weg en juist op dat moment kwam er een brul van een lynx uit de bosjes die het hele gezelschap naar binnen deed vluchten.
Verder kan ik melden dat Hans het bijzonder naar zijn zin heeft gehad, zo zelfs dat hij voor het eerst los ging lopen, wat redelijk op tijd is, en dat hij nu zelf zijn flesje aan z'n mond zet en drinkt in plaats van dat wij het flesje moeten vasthouden, wat met bijna 15 maanden hopeloos te laat is.
Vandaag was hij om half negen 's ochtends op, heeft hij de hele dag in de auto gezeten en ging om half tien 's avonds naar bed, met tussendoor twee dutjes van twintig minuten en dat alles zonder vervelend te worden. Als dat geen zoon van mij is weet ik het niet meer…
Wij gaan naar de Ardennen
Wij vertrekken morgen voor twee weken naar het verre buitenland. Onze station zit zo vol dat wij de hoedenplank thuis moesten laten, wat automatisch inhoudt dat mijn hoeden niet meekunnen.
Omdat mijn schoonzus niet zover wilde rijden (Zuid-Limburg was het maximale) heb ik na lang onderhandelen kunnen bewerkstelligen dat we de eerste week naar de Ardennen (de frisse lucht is even wennen) gaan. De tweede week gaan we naar de Vogezen want ik heb haar wijsgemaakt dat dat vlak bij de Ardennen is. Eigenlijk wilde ik naar de Alpen maar dat lukte niet omdat ze wist dat die ver weg zijn. Uiteindelijk ben ik best tevreden met het resultaat want de eerste week zitten wij zowat op Eau Rouge. Ik zal proberen het baanrecord voor stationdiesels daar te verbeteren.
In de Vogezen zijn mevrouw Mack en ik al een keer eerder geweest. Daar barst het van de Linxen volgens de borden. ("Kijk, daar rechts, een linx!" Ah, net weg.") Dat vonden wij toen nog bijzonder omdat er toen nog geen poema's op de Veluwe zaten en nu wel volgens de krant.
Ik zie dat morgen inmiddels vandaag is geworden, ik moet hoognodig naar bed dus ik maak mijn excuses voor de abrupte onderbr
Wat heet.
Heet, wat heet. Tijdens de oorlog in Korea, toen was het heet, zeker 60 graden in de schaduw. Niet dat er veel schaduw was hoor, de Amerikanen hadden alles met napalm platgegooid, dus die koperen ploert had vrij spel en bakte je helm zo roodgloeiend dat-ie de vorm van je hoofd aannam. Maar we hielden hem op, beter gebakken hersens dan helemaal geen hersens was ons motto. Hittegolf? Daar spraken ze pas van een hittegolf als het een maand lang boven de 55 graden was. Korte broek en korte mouwen? Je keek wel link uit met al dat smerige ongedierte daar. Bloedzuigers van meter lang waren geen uitzondering. We hebben meegemaakt dat een van ons binnen twee minuten werd leeggezogen, de arme drommel. Met onze kapmessen hebben we dat beest aan stukken gehakt, maar hij bleef maar zuigen, de rotzak. En spinnen! Exemplaren van 40 cm doorsnee met 12 poten of meer hadden het op je voorzien. Een kameraad van ons liep eens in zo'n web, binnen 10 tellen was-ie gewikkeld en leeggezogen door dat kreng. We hebben zeker 100 schoten moeten lossen voordat de spin zich overgaf. Nee, in die tijd hield ons zweet ons koel. Het was zo heet dat wij verlangden naar een straaltje lauwe pis van een strijdmakker. Dat waren nog eens tijden. Dat geklaag en gepuf hier over een beetje warmte…Warmte? het dooit wat harder, noemden wij dat.
Gevoelige mannen
Gisterenavond hadden wij net als vorig jaar zomer een feestje in het prachtig gelegen Loerbeek.
De bekende ingrediënten waren aanwezig zoals alcohol, weed, een zwembad, halfblote vrouwen en het Oud-Loerbeeks zaadslingerfestijn. De stomdronken man naast mij wenste mij een vriendelijk "fuck you" toe, en flikkerde daarna om. In zijn val probeerde hij met z'n hoofd een barkruk door midden te slaan, wat jammerlijk mislukte. Hij bleef liggen tot ik hem overeind hielp en schijnbaar ongedeerd strompelde hij rechtstreeks naar de bar.
Even later had ik een gesprekje met een haast wanhopige vriendin van mevrouw Mack -xxx- die graag een leuke man wilde ontmoeten maar moeite had om het goed aan te pakken. "Jullie mannen hebben het maar makkelijk." zei ze. "Als mannen een relatie beëindigen hebben ze binnen de kortste keren weer een ander." En dat irriteerde me een beetje. Misschien had ze het over het gros van de mannen op het feestje maar ik durf mijn hand er voor in het vuur te steken dat al mijn mannelijke lezers gevoelige, integere mannen zijn die hun best doen om het hun lief naar de zin te maken. Haar ex-vriend Mick, door wie wij waren uitgenodigd, en geregeld lezer van dit log, kwam er op dat moment net bij. "Mick," zei ze. "Ik heb al een jaar lang geen sex gehad en Mack gaat me vanavond een vriendendienst bewijzen." Mick keek mij aan, keek toen naar mijn biertje en zei: "Mack, zit jij nou godverdomme Jupiler te zuipen?" Ik bedoel maar, hoe gevoelig wil je ze hebben?
Het feest was net als vorig jaar weer geweldig, ondanks het feit dat ik geen lang haar heb, weed rook, vriendendiensten bewijs, overmatig alcohol zuip en niet naakt zwem, was het erg gezellig. Om vijf uur 's nachts lagen wij weer vredig in ons eigen bed. Hans was bij oma dus wij konden uitslapen. En de vriendendienst die ik xxx bewijs is dat ik dit verhaaltje schrijf. Gegadigden kunnen zich melden in het reactieveld of via het mail-formulier van dit log.
(Door censuur heb ik de naam van de mevrouw in kwestie -en dus ook een reactie, sorry-moeten weghalen.)
Booiinggg
Vanavond in het acht-uurjournaal vielen mij twee dingen op die mijn vermoeden wat ik al lang had nog eens bevestigden: de lessen maatschappijleer die ik heb gevolgd had ik net zo goed kunnen overslaan, ik ben er niks wijzer van geworden.
Het eerste wat ik niet begreep was dat Groen Links kennelijk graag wil dat Nederland een standpunt inneemt tegen de israëlische inval in Libanon. Maar stel nou dat wij dat doen, denkt Groen Links dan dat daarmee de crisis is afgezworen? Dat Israël zich daar wat van aantrekt? Nee, natuurlijk denken ze dat niet. Het is puur voor hun eigen gemoedsrust. Waar bemoeien we ons trouwens mee? Duidelijk geen Feijenoord aanhangers, daar bij Groen Links.
Verder was er nog een stukje over dat er in Nederland niet genoeg meisjes kiezen voor technische beroepen, en dat daar dus wat in moet veranderen. Mevrouw Mack en ik keken elkaar niet begrijpend aan. Waarom moet dat veranderen? Van wie moet dat veranderen? Doen de jongens het niet goed ofzo? Meisjes weten niet wat goed voor ze is, dat weet de staat beter? Als je het mij vraagt ruikt dit naar puur, onvervalst communisme.
Mack 