En hoe zit het hier nu met het lettertype? Is het ook nog voor niet-uilen leesbaar?
Ik begrijp er zelf geen zak van want bij mij ziet het er precies zo uit als eerder.
I.E 5.5 en windows 98 hebben er toch niks mee te maken hè? En waarom heeft de een er wel last van en de ander niet? En aan wie ligt dat? En wat kan ik doen om mijn lezers boven de dertig te behouden zonder dat ik zelf EXTRA GROTE LETTERS moet gebruiken en het er voor mij ook een beetje lollig blijft uitzien?
Viva Italia
Vandaag was ik te vinden op het TT-circuit van Assen omdat daar het evenement "Viva Italia" aan de gang was. Een show met louter Italiaanse automobielen, bekend om hun schoonheid en sportiviteit. En daar kun je mij dus altijd wel een aantal uurtjes bezig houden, een racecircuit is altijd prachtig.
Het evenement begon al goed doordat bij de ingang het kaf van het koren (Niet-Italiaans van Italiaans) gescheiden werd. Dus alle italiaanse auto's bij elkaar op de parkeerplaats, Volkswagens en BMW's opzouten naar een andere. Ik mocht dus met een Fiat Stilo gebroederlijk optrekken met de Ferrari's, Lamborghini's, Maserati's, Alfa's en Lancia's. Vrinden onder elkaar.
De sprintwedstrijd werd gewonnen door een Fiat Coupe 20v turbo, die o.a. een Maserati 222 en een DeTomaso Panthera te snel af was. Diverse autoclubs verschenen op de baan. De Lamborghini-club had een Murcièlago, een Gallardo, diverse Diablo's en Countach's meegebracht, maar twee clubleden hadden hun Lambo niet klaar en brachten in plaats daarvan een Ferrari F40 en een Porsche Carrera GT mee. Jammer voor de club maar deze twee laatste auto's waren sneller dan de Lambo's. De Ferrari-club had ook een paar vreemde eenden in de bijt, een Porsche 911 Gemballa GT Biturbo en een Porsche Cayenne turbo, die ook voorin meededen, maar duidelijk de snelste was een Ferrari 512 BB LM, die met overweldigend verschil de rest inpakte.
Ik ga eens rustig nadenken over welke auto de mooiste was die ik vandaag zag. (Ondanks de aanwezigheid van een Fiat Punto GT -mijn vorige auto-, zal ik die niet kiezen.)
Little Britain
look into my eyes, look into my eyes, not round my eyes but straight into my eyes.
Als u weer wakker wordt denkt u dat u dat dit de meest geweldige log was die u ooit las, en dat laat u ook in de reactie's blijken en vertelt het al uw vrienden.
Snap! You're back!
boekhoudcommando’s
De boekhoudcommando's zijn verhuisd naar de nieuwe omgeving maar nu willen ze van web-log het nieuwe adres niet geven. De irritatiegrens zal wel bereikt zijn. Nou ja, in stilte gaan de mannen verder met hun goede werken. Wij hopen dat u een beetje een indruk heeft kunnen krijgen van hun werk en dat u er af en toe eens bij stilstaat dat een nieuwe maand nooit zomaar uit zich zelf begint. De boekhoudcommando's zorgen er zoals iedere maand weer voor dat het morgen geen 32 mei is maar 1 juni. En dat zullen ze blijven doen. Want zoals ze het zelf zeggen:
Accounting, bookkeeping, is in our blood.
Commando Lennard
Commando Frans
Commando Mack
Xylofoon
In de vierde klas lagere school mocht ik van de onderwijzer niet meedoen met zingen omdat er dan een schilderijtje dat in de vensterbank tegen het raam stond, begon te resoneren. In de vijfde klas concludeerde de hoofdonderwijzer dat ik niet kon zingen, ik had een bromstem. (Pure jaloezie, als u het mij vraagt.)
Het mag een godswonder heten dat ik deze vernederingen zonder onherstelbare schade heb doorstaan. Mijn ouders stimuleerden mijn muzikaliteit ook al niet. Terwijl als je op je negende jaar je eerste Elvis-LP koopt, zou iedere ouder met verstand van muziek je gelijk op pianoles doen. Nee, op judo moest ik, dat was goed voor mij. Mevrouw Mack heeft gelukkig wel in de gaten dat ze met een groot muzikaal talent is getrouwd en heeft voor mij op de braderie een xylofoon gekocht. Zo eentje met acht staven die eigenlijk voor kinderen tot twee jaar is bedoeld. Verschillende keren als ik bij leeftijdsgenootjes van Hans zo'n ding zag staan zei ik: "Goh, zo'n ding zou Hans ook moeten hebben." Gelukkig werd de hint begrepen. Ik heb hem nu vier dagen en ik speel nu al feilloos: "What would you think if I sang out of tune, would you stand up and walk out on me? Lend me your ears and I'll sing you a song and I'll try not to sing out of key."
Verder lukt niet omdat ik dan naast de xylofoon terecht kom. Idem met Vader Jacob. Bijna helemaal speel ik dat behalve de "bam". Die zit er niet op.
Het raadsel van onze weegschaal.
Altijd als ik heb hargelopen weeg ik mijzelf na afloop. Daarna ga ik douchen en weeg ik mij nog een keer. Gewoon omdat ik weet dat ik na het douchen nog een kilo lichter ben dan ervoor. Geen toevalstreffer, steevast na het douchen ben ik een kilo lichter. En er is dan geen sprake geweest van tussentijds toiletbezoek of andere vormen van fraude. Begrijpt u het, begrijp ik het? Misschien hoef ik mij alleen maar vaker te douchen om een paar kilo lichter te worden.
Volgens mevrouw Mack moet ik mij slechts een keer per week wegen. Maar dat is een pertinent foute gedachtegang. Want stel nou dat ik op woensdag ineens vijf kilo kwijt ben die er zondag weer aanzitten? Dan mis je toch een mooi moment.
30 juni.
In verband met de zwaarste keelpijn die ik ooit heb gehad, moet ik een klein voorbehoud op mijn vorige logje maken. Ik heb een week extra nodig omdat ik vandaag op een waterijs-en ranjarantsoen ben gezet en ik me zo lamlendig voel dat ik nog niet ben begonnen met de trainingen. Maar 30 juni is Mack Mercury een feit.
Binnenvetter.
In mijn streven om sprekend op Elvis te lijken is mijn gewicht in de loop der jaren langzaam toegenomen. Volgens de nederlandse hartstichting loop ik al een licht verhoogd risico op hart- en vaatziekten. Ik ben 93 kilo met een lengte van 1,89 ongeveer. Dat valt dus reuze mee. Omdat ik een binnenvetter ben lijk ik ook niet dik. Maar ik ben het wel. In werkelijkheid heb ik een enorme vetpens en daar wil ik wat aan doen. Vorig jaar heb ik een aantal van mijn beste broeken weg moeten geven aan mijn 39(!)-jarige zwager wiens buik nog steeds voor bewonderende blikken zorgt bij o.a. mevrouw Mack. En dat gaat natuurlijk te ver. Ik probeerde nog wat excuses over het staande werk wat hij doet, maar dat hielp allemaal niks, zwager Willy heeft gewoon een getrainde buik en dat komt omdat hij veel sport. Ik kan dat allemaal niet over mijn kant laten gaan en heb gezegd dat als ik zou willen, ik binnen de kortste keren ook zo'n buik heb. Hoongelach werd mijn deel. En dat moet je dus nooit doen, mij uitlachen en zeggen dat ik iets niet kan als ik het tegendeel beweer. Nu heb ik dus gewed (7,34 euro) dat ik binnenkort ook zo'n buik heb. En als ik wed, dan win ik ook. Want als ik iets zeker weet, dan is ook het zo. Want anders weet ik het niet zeker namelijk.
Even voor de volledigheid, het wordt niet zo'n aanstellerige sixpack/wasbord/gebakken-broodjes/Gerard Jolingbuik maar gewoon zoals Farrokh Bulsara.
levensvragen
Wat heeft werk toch een vreemde plaats in Nederland hè? Op school word je geleerd dat iedereen mag zeggen wat-ie wil en de politiek versterkt deze indruk nog eens. Vrijheid van meningsuiting als hoogste goed van de samenleving. Maar kom je op je werk dan geldt dat ineens niet meer. Ja natuurlijk, ook op je werk mag je zeggen wat je wil mits binnen de wet, je komt daarvoor echt niet in de gevangenis. Maar het is wel slecht voor je carrière als je tegen de baas (en dan bedoel ik degene die over jouw salaris gaat) ingaat. Dus als je baas een slecht idee heeft is het goed om het toch met hem eens te zijn. Ook al gaat het het bedrijf dik geld kosten, voor jou persoonlijk is het financieel voordeliger om achter je baas te gaan staan.
Ik worstel erg met dit probleem. Moet ik ingrijpen met als risico dat ik geen loonsverhoging meer krijg en red ik het bedrijf, of hou ik me stil, strijk een bonus op en help het bedrijf naar de afgrond?
Of heb ik er echt geen kijk op en gaat u wel speciaal voor het WK al uw deurkrukken vervangen voor oranje-exemplaren?
Van onze hospitaalcorrespondent.
Het gaat weer een stuk beter met Hans. De koorts is weg, hij eet en drinkt weer, zelfs de zusters mogen hem benaderen, zolang ze maar niet aan hem zitten. "You can look but you can't touch" lijkt hij te willen zeggen. Heel misschien mag morgen het infuus eraf en krijgt hij zijn linkerhandje terug van de dokter. Dat zou pas een mooi verjaardagskado zijn. Het is trouwens verbazingwekkend hoe snel een kind zich schikt in z'n lot, hij doet nu alles met één arm alsof hij er nooit twee had.
Wat hij nog steeds niet leuk vindt is wanneer mama weggaat, dan begint hij hard te krijsen. Echt veel harder dan wanneer ik wegga, want dan kijkt hij alleen verschrikt. Maar da's altijd nog een betere score dan wanneer de dokter weggaat, want dan steekt hij zijn tong uit.
Mack 