God save the Queen.

Ik vond Mack (de echte) tijdens zijn leven al een geweldige hond, (hooguit een beetje krakkemikkig) maar na zijn tragische dood eind vorig jaar is dat eigenlijk te weinig eer.
Ik vond honden altijd al wel leuker dan katten, maar ook katten vind ik wel aardig. Wat mij echter wel stoort aan katten is hun aangeboren superieuriteitsgevoel. Ik snap ook niet dat niemand zijn kat "Adolf" noemt want dat is een prima naam voor een kat. Mack (de echte) maakte zijn engelse afkomst meer dan waar door nooit onder te doen voor de nazivijand, de kat.
Een vreemde kat in zijn territorium -dat hij overal mee naartoe nam- duldde hij niet en hij ging over tot de aanval. Het maakte daarbij niet uit of de kat wegliep of niet, hij rushte op het beest af en gebruikte zijn imponerende kop als stormram. Of hij daarbij wat schrammen opliep deed niet terzake. Ik zei altijd: "Mack, foei." hem onderwijl een schouderklopje gevend. Dat is gedrag waar ik van hou: de vijand niet ernstig verwonden maar hem wel verdrijven. Veel honden gaan in blinde razernij achter een kat aan, maar als dat beest blijft zitten lopen ze er een beetje schaapachtig omheen te blaffen. Mack niet, Mack deelde een beuk uit met z'n kop, als een stier tegen de Torero.
Sophie, onze eigen huisnazi, wist dit feilloos en was onderdanig naar Mack. En dat was prima, niks aan de hand, ze mocht zelfs in z'n mand zitten. Zolang ze maar niet speelde met een bal of miauwde want dan veranderde Mack in een hittezoekende torpedo. Diverse keren gleed ze met vier poten onder een eikenhouten kast waar ze maar ternauwernood onder paste. Maar dan waren de verhoudingen weer duidelijk. Ich Chef, du nichts. Sophie was een voorbeeldige poes in die tijd.
Sinds Mack's dood is dat veranderd en speelt ze de baas in huis. De hele dag miauwen, voor je voeten lopen, bedelen om eten, kikkers met drie poten binnen afleveren (deze week 3), gek word je ervan. Het is dat Hans haar zo leuk vind want anders verhuisden wij zonder Sophie in te lichten. Ik zal Hans ook leren dat vroeger de hond achter de kat aanjoeg en dat dat de enige juiste volgorde is. Dat sommige boze tongen beweren dat de kat de hond de baas is, is lasterpraat. Waarschijnlijk in de wereld gebracht door politici, marketingmanagers, communicatiespecialisten en andere onbetrouwbare lieden. En dat dat des te meer reden is om honden als Mack te eren. God save the Queen.

Alcoholwedstrijd

Ik reed vanavond naar het ziekenhuis: politie. Alcoholcontrole.
Een agente zei:"Goedenavond, we houden een alcoholcontrole, maar dat had u vast al begrepen?"
"Nou nee, maar als ik dronken ben, ben ik ook nooit zo snel van begrip."

Op de terugweg werd ik wederom staande gehouden.
"Goedenavond, alcoholcontrole."
"Ja, dat weet ik, ik moest op de heenweg ook al blazen.
"Oh, nou dan kent u de uitslag al."
"Zeker, over een uur verloopt mijn rijverbod."

Nee, natuurlijk heb ik het niet echt gezegd. Ik begrijp ook wel dat politieagenten daar niet om kunnen lachen. Bovendien moet je dan én adrem zijn én veel lef hebben, en adrem ben ik alleen als ik niet gedronken heb en veel lef heb ik alleen als ik wel gedronken heb. Dus met twee brave P's binnen een uur mocht ik verder. Over de P. gesproken…
Maak een gedicht van maximaal 10 regels over alcohol. Stuur uw gedicht voor 31 mei in via het mailformulier van het ongevraagd adviesburo. De winnaar wordt beloond met een nationale slijtersbon van 20 euro. De uitslag volgt een doos wijn later. (Maar da's bij de P. best nog snel.)
(P.S. de P. zelf weet hier niets van, dus zeg niet dat het van mij komt.)

De kluit belazerd.

Nu, nu ik zelf een kind heb, weet ik dat mannen honderden jaren lang de kluit belazerd hebben.

Hans klampt zich het meest vast aan mama dus mama is degene die nu in het ziekenhuis is en bij hem blijft slapen. Ik zit achter de pc en ga morgen naar mijn werk. Mama blijft bij hem en troost hem ook al wordt ze soms gek van z'n gehuil. Ze tilt hem op ook al wordt hij na een poosje veel te zwaar. Ze geeft hem eten ook al doet-ie twee minuten over een hap. Ze praat tegen hem ook al huilt-ie alleen maar. Als hij slaapt wacht ze een paar uur in het ziekenhuis tot hij weer wakker wordt, ook al zou ze liever iets leukers doen. Ze houdt het vol zolang als nodig is.
Vroeger waren er mannen die niet in huis meehielpen omdat ze te hard gewerkt hadden. Sommigen zaten ook nog op kantoor de hele dag niks te doen. Als ze thuis kwamen kregen ze eten en lazen daarna de krant en keken televisie. Mama's maakten ze wijs dat ze een zware dag hadden gehad. Maar hun arbeidstijd bedroeg slechts acht uur. Die van hele belangrijke mannen soms wel tien uur. Maar die van moeder was altijd 14 uur. En de overige tien had ze oproepdienst.

Het kleine mannetje is zielig.


Gekweld door verlatingsangst klamp je je vast aan papa en mama. Dokters probeer je weg te jagen door hard te huilen, zusters negeer je door je gezichtje in onze schouders te drukken. Je vingertjes -normaal een sabbeltroost- zijn verborgen door de dokter dus zelfs die kunnen je geen verlichting bieden. Dan begint dat stomme infuusapparaat ook nog te piepen en moeten er weer zusters bij komen om het opnieuw te verbinden zodat het gekrijs weer van voor af aan begint. En wat moet je daar de hele dag doen? De hele dag opgesloten in een traliebed en vast aan een slangetje. Zo kruipen de dagen ook voorbij. Als papa en mama even weggaan omdat je moet slapen raak je in paniek, je draait je op je buik en je krijst ons wanhopig na. Wij begrijpen dat het nu even niet anders kan maar jij snapt helemaal niks van wat je wordt aangedaan.
En dan dreigt de arts ook nog met sondevoeding als je niet begint met eten want je hebt al vier dagen niet gegeten.
Gelukkig zijn de zusters wel lief voor je, al heb je ze liever niet op je kamer, ze hebben je hele kamer versierd en je hebt zelfs een kadootje van ze gekregen. Een pizzahut om mee te spelen. Maar jij hebt liever iets wat rolt. Gelukkig kwam oma met mooie ballen en andere opa en oma met een Ernie en Bert motorfiets met geluid zodat papa daarmee kon spelen. En dat vond je zo interessant dat je vergat je mondje af te wenden als mama je een hapje worteltjes gaf. Papa moest er verplicht mee doorgaan van mama ondanks dat de zusters hem uitlachten maar hé, je hebt wel tien happen gegeten en ben je hopelijk gered van de sondevoeding. En je koorts was vandaag ook weg, dus voor iemand met longontsteking gaat het best goed met je.

De kluit belazerd.

Nu, nu ik zelf een kind heb, weet ik dat mannen honderden jaren lang de kluit belazerd hebben.

Hans klampt zich het meest vast aan mama dus mama is degene die nu in het ziekenhuis is en bij hem blijft slapen. Ik zit achter de pc en ga morgen naar mijn werk. Mama blijft bij hem en troost hem ook al wordt ze soms gek van z'n gehuil. Ze tilt hem op ook al wordt hij na een poosje veel te zwaar. Ze geeft hem eten ook al doet-ie twee minuten over een hap. Ze praat tegen hem ook al huilt-ie alleen maar. Als hij slaapt wacht ze een paar uur in het ziekenhuis tot hij weer wakker wordt, ook al zou ze liever iets leukers doen. Ze houdt het vol zolang als nodig is.
Vroeger waren er mannen die niet in huis meehielpen omdat ze te hard gewerkt hadden. Sommigen zaten ook nog op kantoor de hele dag niks te doen. Als ze thuis kwamen kregen ze eten en lazen daarna de krant en keken televisie. Mama's maakten ze wijs dat ze een zware dag hadden gehad. Maar hun arbeidstijd bedroeg slechts acht uur. Die van hele belangrijke mannen soms wel tien uur. Maar die van moeder was altijd 14 uur. En de overige tien had ze oproepdienst.

Gesodemieter.

Zijn eerste verjaardag gaat Hans doorbrengen in het ziekenhuis. Longontsteking. Het is begonnen als een virusinfectie maar nu stelden ze duidelijk een bacteriële infectie vast. Hij had niet bepaald de avond van z'n leven met twee longfoto's, een infuus waarbij twee keer geprikt moest worden en een aantal keren een kapje met stoom moeten inademen. (Ik kan er niet meer opkomen hoe dat heet.)
Mevrouw Mack slaapt vannacht in het ziekenhuis, haar stoppen-met-roken-poging is nu officieel mislukt. Een dag of vier zal hij naar verwachting wel moeten blijven. Daarna hoop ik hem hier weer gezond terug te zien en voorlopig eens uit dat ziekenhuis weg te blijven. Maar daar heb je als eenvoudige sterveling helaas niks over te vertellen.

Ik mis je.

Vorig jaar werd mij door de huisarts afgeraden om onnodig leed met me mee te dragen. Hans was net geboren en tussen de ziekenhuisbezoeken door zocht ik op internet naar 'meconium'. Net toen ik een dramatisch afgelopen verhaal aan het lezen was, ging de bel. De huisarts. Ze kwam kijken hoe het met Hans was, maar wist niet dat die nog in het ziekenhuis lag. Omdat ik niet kan liegen moest ik mijn rode ogen verklaren uit het feit dat ik net een verhaal aan het lezen was over een baby die haar geboorte niet had overleefd. "Daar moet je ook helemaal niet naar kijken." adviseerde ze opbeurend. "Daar word je niet sterker van."

Net lag ik in bed, ik voelde mij wat rillerig na 40 kilomet minuten harlopen, mevrouw mack zette één van haar favoriete programma's aan. "Ik mis je" van de E.O. Jongetje, leukemie, ik wist genoeg. Uit eerdere ervaringen is gebleken dat bepaalde indrukken die ik op televisie opdoe, een veel te grote impact op mij kunnen hebben, met angst, diazepam, seroxat en weet ik wat voor troep allemaal nog wel niet meer, tot gevolg.
Mevrouw Mack bood mij aan om beneden te gaan kijken. "Nee hoor, schatje, ik ga ondanks mijn zieke en rillerige lijf wel even achter de computer zitten."
Ja, ik doe dat niet graag, maar een relatie betekent soms opofferingen.

The stig (12)

De jongens van Topgear hebben een nieuwe 'reasonably priced car', dus van de oude Suzuki Liana werd afscheid genomen. Maar niet voordat The Stig zelf een snel rondje op het Topgear-circuit neerzette.

Stig kwam uit op 1.44.4, wat tweetiende sneller is dan de nummer twee, ex-formule 1 coureur Nigel Mansell. Een schier onmogelijke prestatie van de in het wit geklede geheimzinnige coureur.
Tweetiende is niet veel, maar wel als je ze op Nigel Mansell pakt. Eigenlijk is er maar één man die daartoe in staat geacht moet worden. Ayrton Senna. Ik moet hieruit nu wel een ongelofelijke conclusie trekken. Ayrton Senna heeft, net als Elvis, zijn dood in scène gezet.
Elvis woont op Hawai en Senna beunt bij als "the Stig".

Fijne eerste moederdag

Moederdag… Toch wel iets bijzonders, vooral de eerste keer. Maar zoals zoveel dingen dit jaar liep deze dag ook niet zoals de bedoeling was.
Ik ben net herstellende van een keelontsteking. Niet zo erg, maar dit was de achtste keer dat ik ziek ben sinds mijn hartinfarct, en die tel ik dan niet mee. Maar gelukkig begon ik me vrijdagavond beter te voelen dus het geplande weekend kon doorgaan.
Zaterdag eind van de middag halen we Hans uit bed en hij voelde aan alsof hij in de fik stond. 39.9 koorts. Kan. Zal nog wel vaker gebeuren. Ik heb hem een zetpil gegeven en hem naar bed gedaan. 's Avonds om 23.30 hem er nog even uitgehaald en getemperatuurd: 40.4 was de oogst. Ik heb de huisartsenpost gebeld, wetende dat ze er niks aan doen. Ik wilde bevestiging en die kreeg ik ook.
Vanmorgen was de oogst 40.0, maar nu spuugde hij het vocht ook uit. Resultaat: Naar de huisartsenpost. De huisarts keek hem na en ik citeer: "Hij is erg ziek". Nou, daar wordt je als ouders niet vrolijk van. Omdat de huisarts bang was voor een longontsteking werd de kinderarts van huis gehaald. Helemaal omdat Hans zijn longetje niet goed is. Ik had al helemaal het gevoel dat ik met Hans in het ziekenhuis kon blijven.
De kinderarts heeft hem nagekeken en vond het wel meevallen, met zijn longetjes wel te verstaan. Zijn keel is vuurrood en daar "zal het mannetje veel pijn aan hebben". Maar we mochten weer naar huis.
Nu is zijn koorts gezakt en slaapt hij. Wij hebben natuurlijk de mama's/oma's afgebeld en zijn de rest van de dag al thuis.
Deze mama is weer sigaretten gaan kopen, zwak maar waar.
Ik hoop dat mijn mannetje zich snel weer iets beter voelt want hij is zelfs zo lief geweest om de nieuwe cd van pearl Jam en de DVD van Anouk te kopen voor me.
Ik wacht op de dag dat ik kan zeggen dat niemand in dit huishouden ziek is geweest deze week…. Dat is ergens vorig jaar voor het laatst geweest.