Binnen ons bedrijf is er een club van vijf van wier bestaan de directie geen benul heeft. Deze club bestaat uit louter mannen in de leeftijdscategorie 32-42 jaar. Als leden van deze club elkaar alleen treffen proberen zij een wind in de bureaula van de ander te laten en deze dan snel dicht te doen. De kunst is dat zo te doen dat je hem weer hoort als de la geopend wordt.
Tijdens mijn vakantie is het goed misgegaan. Een zeer ervaren lid zag zijn kans schoon en trok de la van een ander open. Hij zette kracht en toen ging het mis. Een schrikreactie in zijn gezicht. Een onaangename geur verspreidde zich over de afdeling. Hij moest terug naar huis, de anderen naar adem happend van de lach achterlatend.
Air.
De air aan het einde van een wooaird is niet meeair wat hij is geweest. De kakkeairs-air-is inmiddels dooairgedrongen tot in boeairendoairpen als Nijkeairk en Apeldooairn. Ik eairgeair me hieairaan. Deze air had gewoon in Naaairden en Blaairicum moeten blijven. Nee, zelfs op het AIRTL-nieuws kunnen ze een fatsoenlijke R niet meeair uitspreken, wat zeg ik, zonder AIR ben je een boeair.
Ik vind dat er hard opgetreden moet worden tegen dit onbeschofte en ongewenste dialect. Het boerengepeupel uit de Randstad dat onze taal vervuilt moet hiervoor gestraft worden.
Alle straten in deze Airea's moeten opengebroken worden en varkens en stront zullen weer een vertrouwd straatbeeld zijn in 't Goy. Strontlucht zal de inwoners geselen, net zolang tot ze weer in staat zijn een fatsoenlijke R uit te spreken. Want als we niet optreden tegen deze vorm van veairloedering zijn straks Drente en Vlaanderen nog de enige plekken ter wereld waar fatsoenlijk Nederlands wordt gesproken.
Mack komt tot inkeer.
Ik heb er pas geleden nog over geschreven, ik ben gek op bergen. Ze kunnen mij niet hoog genoeg zijn schreef ik toen al en dit is ook de reden van mijn logje van 24-augustus waarin Nederland er bij mij maar bekaaid afkomt qua natuurschoon.
Wat ik eigenlijk wilde opbiechten, ik woon nu ruim 23 jaar op de Veluwe en vandaag kom ik erachter dat op laten we zeggen 12 kilometer van mijn huis, zich een berg bevindt van 50 meter hoogte. De Haelberg bij Epe. Je schijnt enorm ver te kunnen kijken vanaf de top.
50 meter lijkt misschien niet veel vergeleken bij een Alp, maar het gaat tenslotte om de vergezichten, dus ik wil die berg eigenlijk zo snel mogelijk op.
En verder wilde ik mijn excuses aanbieden voor mijn logje van 24 augustus want ik vind dat iemand die van bergen houdt, en al 23 jaar praktisch naast een (voor Nederland) enorme joekel woont zonder dat hem dat ooit is opgevallen, geen mening mag geven over het natuurschoon in Nederland.
Paparazzi
Vandaag speel ik heel even voor journalist. Niet voor een goeie, want ik heb de feiten niet gecheckt, maar voor een paparazzi. Maar wel met nieuws dat u niet in de krant las of op het journaal zag.
Volgens een gerucht is gisteren het japanse kroonprinselijk paar dat logeert in een buitenverblijf van paleis het Loo, gearresteerd door de Marechaussee.
Twee snuggere MP's die niet wisten dat het paar op bezoek was en die kennelijk ook de japanse kroonprins niet herkenden omdat ze nooit journaal kijken, zagen het paar lopen op een plek die verboden is voor het publiek. Daarop werd het paar aangehouden en meegenomen voor verhoor, waarna de fout ontdekt werd.
Verder weet ik er niks van behalve dat het commentaar van de japanse prins was: "Ai hasjimoto kité bah, wazari yamaha zzr 1100. "
Nederland
Ik heb nooit begrepen wat een buitenlander bezielt om op vakantie te gaan in Nederland. Wat moet je hier in godsnaam fotograferen en welke stad onderscheidt zich nou in positieve zin van een mooie stad in Italië of Frankrijk? Welk natuurgebied is hier nu zo bijzonder dat je het speciaal komt bekijken? Warm is het hier ook meestal niet en die groene weilanden langs de snelwegen maken het er ook niet vrolijker op. Nederlanders zijn nors en onvriendelijk en wantrouwend als de pest. En als je al een vrolijkerd tegenkomt is het vaak iemand die vooral erg om zichzelf lacht.
Af en toe denk ik dat het maar goed is dat ik hier nog woon, anders kwam er helemaal geen buitenlander meer hier naartoe.
U ziet, ik kan er zelf even niet opkomen maar u weet vast wel wat dingen te noemen die hier beter en mooier zijn dan in een hoop buitenlanden.
Volkskrant
Vandaag werd de vijfentwintigduizendste editie van de Volkskrant uitgebracht en naar aanleiding daarvan kwam er een hoge Volkskrantpief op televisie. Hij vertelde dat er destijds bij de opvolging van Koningin Juliana wat feiten en meningen door elkaar gehaald werden, hetgeen de Volkskrant moest bekopen met een paar duizend opzeggingen.
Wij lezen de Stentor, een leuk regionaal krantje, maar geen haar op mijn hoofd die er aan denkt om de krant op te zeggen als er een keer iets in staat waar ik het niet mee eens ben.
Kijk, als we hem regelmatig niet bezorgd kregen werd het anders…
Tante Vera
Ik heb een tante Vera en daar heb ik al heel wat prijzen mee gewonnen op het NK "meest belachelijke tante". Deze tante heeft een groot aantal positieve eigenschappen maar die worden allemaal teniet gedaan door haar ergste eigenschap: uitsloverigheid. Zij is voor niets en niemand bang en mensen maken haar vaak complimenten dat ze alles durft. Zij durft bijvoorbeeld overal en altijd met een gitaar op een podium te gaan staan en een liedje te zingen of een stukje op te voeren. Desnoods onvoorbereid. En op de combinatie talentloos/onvoorbereid zou gevangenisstraf moeten staan! Het is godgeklaagd dat ze niet wat banger is zodat ze zich wat beter zou voorbereiden. Ik heb afgelopen zaterdag de meest rampzalige Don Mercedes imitatie die je je maar kunt voorstellen mee moeten maken. Doe dán niks! Al Vera's broers keken geërgerd toe. Mevrouw Mack keek mij van achter haar handtas met plaatsvervangende schaamte aan.
Als wij vroeger naar oma gingen (70 km van ons huis),maakte mijn vader rechtsomkeert als hij zag dat Vera's auto er stond. Als kind was ik dan erg teleurgesteld en begreep niet dat we niet naar oma gingen. Tegenwoordig is me dat volkomen duidelijk.
Veet.
De laatste tijd kom ik steeds meer in aanraking met (voornamelijk jonge) mannen die allerlei vreemde vrouwenmiddeltjes gebruiken. Scrubcrème, ontharingscrème, handcrème, gezichtscrème, verschillende soorten parfums, ze gaan naar massagesalons en gebruiken gezichtsmaskers, weten me van alles te vertellen over tandpasta's, epileren hun bilnaad, harsen hun harses en weet ik veel wat voor nichterig gedrag allemaal wel niet meer.
Tot voor kort kon ik ze gewoon belachelijk maken door ze heel hard uit te lachen maar het tij is gekeerd. Nu lachen ze mij uit omdat ik een achterlijke boer ben. En dat doet pijn. Zoveel pijn dat ik vlak voor de vakantie mijn schouders en bovenrug heb laten ontharen door mevrouw Mack. Met Veet.
Tien minuten later had ik een gladde rug, nu, drie weken later zit ik nog onder de rode uitslag.
Fantasie op hol maar waar gebeurd.
Op de foto ziet u mij in commandotrui en mijn zwager (geen paniek) zonder. Onze zoontjes Hans en Dan brengen we hier de grondbeginselen van het commando-zijn bij.
Mijn zwager is 40 en ik noem hem commando Piet. Ik ben 36 en hij noemt mij commando Jan. Ik noem de leeftijden er even bij omdat ik wil checken of wij abnormaal gedrag vertonen voor onze leeftijden.
In een eerdere log schreef ik dat wij op een avond -beiden met commandotrui- de Ardennen waren ingetrokken. Onderweg begon het te regenen dus ik begon razendsnel te bewegen. Ik zei tegen commando Piet: "Ik ben de druppels aan het ontwijken."
"Ja, ja, commando Jan, dat zie ik ook wel, dat heb ik ook geleerd tijdens mijn opleiding." Even later wees ik hem op een open plek in het bos.
"Luister, commando Piet, tijdens het Ardennenoffensief zat hier een mitrailleursnest van de Duitsers. Ik heb daar toen in mijn eentje een bom op gegooid, vandaar die open plek."
"Ja, ja, dat weet ik, ik zat daar toen in dat dal daar, wat destijds nog een berg was, maar ik ben iets te hard met de schep in de weer geweest, vandaar dat het nu een dal is."
"Hoe kom jij trouwens aan die schram op je gezicht, commando Jan?"
"Oh, gisteren tijdens mijn nachtelijke expeditie vloog er een straaljager tegen mijn wang, vandaar."
"Stop, commando Jan, voor ons een woeste rivier!" Hij wees mij op een miniscuul stroompje regen dat de heuvel af gleed.
"Hoe gaan wij deze woeste rivier oversteken, commando Piet?"
"Nou, commando Jan," antwoordde ik, "Ik neem gewoon een aanloop en ik slinger me via die liaan die daar hangt naar de overkant."
"Oh, da's goed, dan doe ik dat ook."
"Momentje commando Piet, ik heb al een half uur een rotsblok in mijn schoen, maar dat begint nu wat moeilijk te lopen."
"Blaas jij dat rotsblok even op, commando Jan, dan kan ik mooi die boomstam in mijn oog verwijderen. Dat begint ook wat te prikken."
Tijdens deze trip vielen wij geregeld van het lachen op de grond.
Goed. Na een uurtje of drie keerden wij terug van onze expeditie en u kunt zich misschien een voorstelling maken van welke gevaren wij getrotseerd hebben en hoe wij deze overwonnen hebben. Wij concludeerden dat het maar goed was dat er verder niemand bij was, want dan zou je toch maar mooi de rest van je leven gepest worden. Maar vooruit, sportief als ik ben krijgt u van mij toch een ooggetuigeverslag.
AH!
Het is me toch alweer een tijd geleden dat er een foto van Hansjepansje is verschenen. Dit is Hans tijdens afgelopen vakantie, terwijl hij een Liga eet. Daar wordt hij meestal erg blij van. Hij kan al één woordje en dat is "AH!". "AH!", gebruikt hij voor bijna alles, van koeien tot auto's en van croissantjes tot ballen.
Voor hem bestaat de hele wereld uit één woord en hij begrijpt niet waarom er zo nodig meerdere woorden uitgevonden zijn. Hij vindt dat maar omslachtig. Hans zegt "AH!" en wijst het aan met een Hitlergroet. Het is maar goed dat hij zijn snor nog niet kan laten staan. Elke keer als er een auto over het campingpad kwam rijden begroette Hans hem met "AH!" en zijn rechterarm schuin naar voren.
Wij riepen dan: "Doe maar zwaaien" waarop hij zijn arm op en neer bewoog, zodat wij er niet van beschuldigd konden worden hem extreem rechts op te voeden.
Mack 