Mack – Pagina 243 – Et maintenant les carottes sont cuites

Unaniem eensgezind.

Wij praten hier in huis nog wel eens lyrisch over muziek zoals ik lyrisch over snelle auto’s praat. Alleen, als het over muziek gaat krijg ik ook antwoord terug. Laatst, ik zag Rob de Nijs op tv en ik zeg tegen Linda: Die Rob de Nijs, dat is toch helemaal niks hè, die heeft alleen maar bagger gemaakt. Nou, "Bo" vond Linda dan wel mooi. En ik "Een beetje meer." En "Het werd zomer." En "Zondag." En "Hou me vast." En "Het huis in de zon." Eigenlijk heeft-ie keigoeie platen gemaakt, die De Nijs. Eigenlijk is het een artiest van wereldklasse concluderen we dan eensgezind.

Meestal zijn we niet eensgezind over muziek. Afgezien van de kernoorlog Elvis (ik) – Middelmatige artiesten (Linda) die we hier ééns in de zoveel tijd voeren, zijn we het praktisch ook nooit eens over wat nu het beste nummer van een bepaalde artiest is. Moé word ik ervan om er nog langer energie in te stoppen. Voorbeeld: Metallica. Middelmatig bandje maar hun beste nummer is dan altijd nog "Nothing else matters." En dat vind ik niet alleen, alle statistieken bewijzen mijn gelijk. Maar nee, dan komt Linda met een onbekend, volledig naar bagger klinkend, slap aftreksel dat "Master of Puppets" heet. Nou, daar ben ik gauw klaar mee, want dat heeft niks met muziek te maken maar met willen laten zien dat je veel verstand van muziek hebt terwijl je het hele muzikale spoor allang bijster bent.

Maar daar ging het nu niet over. We waren het vandaag ééns over een nummer dat op de radio klonk en dat we beiden bestempelden als het beste nummer van Het Goede Doel. Alles geprobeerd.

Der Führer Tor

Wij vierden gisteren het kinderfeestje van Hans in pretpark "De Koningin Juliana Toren." Mijn enige opdracht was om de vijf jongens in het gareel te houden. Ik ben met ze het spookhuis in geweest, het reuzenrad en voor de rest heb ik ze alleen maar geholpen bij het in de rij staan. Maar toen ik ze even overgeleverd had aan Linda en ze aan het spelen waren in een overdekte hal, zag in mijn kans schoon en onttrok mij even aan het feestgedruis voor een beklimming van de Julianatoren zelf.

Het was niet druk in het park en ik was op dat moment de enige die de beklimming in de hitte deed. Het zijn een paar treden maar bovenop wacht de beloning: uitzicht over de uitgestrekte glooiingen van de Veluwe. Natuurlijk keek ik eerst of ik het mysterieuze huis van laatst kon zien want daar was ik hemelsbreed hooguit een kilometer vandaan. Maar nee, geen spoor van het huis. Alleen maar bomen, bomen en nog eens bomen. Maar dat mocht de pret niet drukken want ik toornde hoog boven iedereen uit voor zolang als het duurde. Ik moet nog eens een rondvlucht maken boven dit gebied.

Overigens, wist u dat de Koningin Juliana Toren vroeger de Prinses Juliana Toren heette maar dat die naam op last van de Duitsche bezetter niet meer gevoerd mocht worden? De Juliatoren moest het zijn. Dat is toch een belachelijke naam voor een bezetter? Je bent bezetter of je bent het niet hoor! Die toren had op zijn minst de "Prins Bernard" toren moeten heten, maar een béétje bezetter had er gewoon "Der Führer Tor" van gemaakt. Met Juliatoren maak je je als bezetter toch compleet belachelijk? Als het de Russen waren geweest had die toren destijds echt wel Stalintoren geheten hoor! Nee, dit is slappe hap. Fantasieloos volk. Geen wonder dat ze de oorlog verloren.

Geld maakt meer kapot dan drank kan goedmaken.

Daarnet heb ik voor het eerst in ik denk twee jaar, weer eens een voetbalwedstrijd in z’n geheel bekeken. Ik ben gek op voetbal, maar clubvoetbal heb ik een beetje afgezworen. Natuurlijk, ik volg het in de krant op maandagochtend, maar daar blijft het wel bij. Vanavond werd mij weer duidelijk hoe het komt dat ik dat clubvoetbal een beetje beu ben. Het heeft te maken met die onvermijdelijke geldstroom die ermee gepaard gaat. Vanavond, Internazionale speelt de finale van de Champions League zónder één Italiaan in de basis. Ja, in de laatste minuut mocht Materazzi nog invallen, dat is die uiterst sympathieke Italiaan die een kopstoot kreeg van Zinedine Zidane tijdens het WK van 2006, nadat hij de zus van Zinedine had uitgemaakt voor hoer.

Maar zonder één Italiaan in de basis? Waar slaat dat op? De club met het meeste geld koopt de beste spelers en wordt kampioen, zo simpel is het. Barcelona zou theoretisch het complete elftal inclusief trainer van aartsrivaal Real kunnen kopen en dan zouden Barcelona fans nog altijd roepen: Hup Barca? Ik vind het dom, maar dat is inherent aan het voetbal, om maar eens een mooie mediatrainingsterm te gebruiken. Waar is de clubliefde gebleven? Ja, bij de fans, maar voor de rest is voetbal commerciëler dan Stock, Aitken and Waterman. Die Materazzi werd dan nog geprezen om zijn clubtrouw, maar wat wil je ook? Koud kunstje, als je toch al bij de best betalende club speelt. Maldini, ook zo’n geval van misplaatste clubtrouw.

Mijn eigen geliefde club, PSV, moet 10 Brabantse jongens en 1 Braziliaan opstellen, anders loop ik er niet meer warm voor. Berry van Aerle, Willy van der Kuylen, dat soort voetballers. Geef die jongens een knaak en een bos wortels en ze zijn tevreden. Maar Arjen Robben en Wesley Sneijder, wat doen die in godsnaam in het buitenland? Verraders zijn het. Zij hadden het Nederlands voetbal op een hoger niveau kunnen brengen als ze gewoon tevreden waren geweest met 1,5 miljoen euro per jaar.

En ook de landenteams zijn niet meer veilig voor de destructieve commerciële handen. Bij het Nederlands Elftal zit straks het hele stadion vol met toeterende gekken omdat in Nederland elk bedrijf meent zich met het WK te moeten bemoeien. Daarbij is het dat de regels van het WK (nog) niet toestaan dat je met buitenlandse spelers speelt, maar het is een kwestie van tijd voordat een tot de hel gedoemde advocaat een procedure begint vanwege het feit dat dat discriminatie van spelers zou betekenen ten opzichte van trainers, die wel het grote geld in het buitenland mogen gaan halen.

Tot die tijd: Hup Holland! Toeeehooeeet!

Tammar en Tammar

Kijk, dit zul je niet vaak zien, twee Tammars op één foto. Juffrouw Tammar was de juffrouw van Hans en Tammar op de babyafdeling van het kinderdagverblijf. En omdat wij vlak voor Tammar’s geboorte een meisjesnaam moesten forceren, en ik de naam riep van de eerste vrouw die in mijn hoofd opkwam, is het Tammar geworden. Inmiddels is kleine Tammar de babygroep ontgroeid, maar ze kunnen het nog steeds goed met elkaar vinden. Ik denk ook wel dat dat zo blijft, de rest van hun leven. Je kunt natuurlijk moeilijk degene aan wie je naam is ontleend een irritant persoon gaan vinden. Ik vind ook alle Mack’s die ik ken leuk.

Een Spaans spreekwoord

Zo, na een prachtige, romantische film te hebben gekeken in de vorm van What dreams may come, moet ik toch even naar de realiteit van vandaag en die is: verkiezingen. Heel af en toe wil ik het ook eens over verkiezingen hebben, want ik vind verkiezingen stom! Ja, natuurlijk, er is gevochten voor onze vrijheid en we zijn allemaal blij dat we niet in een dictatuur leven, dat weet ik allemaal wel, maar de constitutionele monarchie is ook niet meer wat het is geweest. De enige reden dat ik ga stemmen is omdat ik mij niet voor vier jaar de mond wil laten snoeren door mensen die zeggen: als je niet gaat stemmen, mag je ook niet zeuren.

Kijk, zonder mijn voorkeur op te willen dringen -ik twijfel nog tussen links en rechts- hoorde ik op het nieuws weer precies de reden waarom je niet zou moeten gaan stemmen maar je toch het recht zou moeten mogen behouden om eens flink te klagen. Want is het spreekwoord immers niet: beter ten halve gekeerd, dan ten hele gedwaald? Nu, de Pvda is ten halve gekeerd, zag dat het fout was, geeft die fout toe en neemt een nieuwe beslissing. Als de Pvda een man was geweest, dan was het een moedig man. Nobel. Eerlijk en niet te vol van zichzelf. Waarschijnlijk zou ik die man mogen.

Maar nee, wat vinden de lijsttrekkers van de tegenpartij? Draaikonten! Blijf eens bij je standpunt! Nou ja, dat vinden ze niet, maar ze roepen het in de hoop hun opponent ernstige schade toe te brengen. Nou, dat bedoel ik dus. Daar mag je dan uit kiezen. Een Spaans spreekwoord luidt: Een wijs man verandert wel eens van gedachten, een dwaas nooit.

Opluchting

Hoe het precies menskundig werkt weet ik niet, maar bij mij schiet wel eens iets in het verkeerde keelgat. En dan niet in mijn luchtpijp maar in de verbinding tussen mijn mond en mijn neus. Net zoals cola door je neus naar buiten kan komen als je in de lach schiet, zo gaat er ook wel eens een stukje appel of zo daar klem zitten. Je wordt er niet benauwd van, maar je moet er van niesen en je voelt precies dat het er zit. Het is een hele opluchting als je het kwijt bent.

Vanavond gebeurde me het weer. We aten doperwtjes met gebakken aardappels en kip-drumsticks. En ik ben gek op kip en kennelijk iets te gulzig. Een stukje kip verdween op die plek die ik niet bij naam ken, maar daar waar je zo kunt schrapen voordat je een groene rochel tuft, u weet wel. En dat is irritant, want als iets daar eenmaal zit, wil het ook graag door de neus naar buiten. Echt, ik denk pas een kwartier later, na veelvuldig snuiten, zat er in de keukenrol een stukje kip. Maar er zat nog meer. Na lang aandringen kwam er een groter stuk door mijn neus en uiteindelijk dan de hele drumstick. Pfff…

Dit is geen grap.

Ik ben vanavond wat inspiratieloos maar dat weerhoudt mij er niet van om iets te schrijven. Ach nee, writersblocken en gebrek aan inspiratie….welvaartsziekten zijn het. Moest je op school eens mee aankomen, gebrek aan inspiratie. Dan werd je uitgelachen door de leraar en moest je 300 strafregels schrijven. Had je gelijk je inspiratie terug. Nou ja, er is wel één dingetje dat me te binnen schiet om even aan u te vragen. Bent u de laatste tijd ook om de haverklap de miljoenste bezoeker van bepaalde websites? En dat er dan bij vermeld wordt dat het geen grap is? Mij is het deze week al zeker drie keer gebeurd. Ik tart het toeval.

Troepenverplaatsingen

Ik was vanochtend op weg naar het noordelijk gelegen Groningen en mij viel wat op. Militaire colonnes. Tussen Zwolle en Assen haalde ik de één na de andere in. Tanks en andere rupsvoertuigen werden massaal richting noorden verplaatst. Wat zou dit te betekenen hebben? Vikingen? Komt Friesland in opstand? Vallen de Duitsers ons opnieuw aan maar ditmaal via Rottumeroog? Ik weet het niet, en ik zal het waarschijnlijk ook nooit weten.

Op mijn bestemming aangekomen kreeg ik het verzoek of ik vandaag nog een pakketje kon afleveren in Apeldoorn. Op het Loo. Op het Loo? Ja, op het Loo. Ik kreeg iemand aan de telefoon die mij instrueerde. "Je rijdt langs de naald, dan neem je die en die afslag tot je bij een bord komt met ‘verboden in te rijden’. Daar ga je rechts en ook het bord ‘verboden voor onbevoegden’ moet je negeren. Een wit huis, het kan niet missen."

’s Middags moest ik nog in Almelo zijn en weer zag ik onderweg militaire colonnes in noordelijke richting trekken. Ik begon me werkelijk zorgen te maken. Wat zou er aan de hand kunnen zijn? Aan het eind van de dag, toen ik in Apeldoorn was aangekomen, nam ik de mij uitgelegde route en ik verbaasde mij over de lange weg die het bos in liep. Het was een weg die ik nooit eerder genomen had ondanks dat ik toch alweer meer dan 25 jaar in dit gebied woon. Ik zag het witte ronde bord met de rode cirkel en reed er langs. Ik reed door een openstaande poort met het opschrift ‘verboden voor onbevoegden’, en niet veel later reed ik tegen de achterkant van een wit huis aan. (De airbag werd nog nét niet geactiveerd.) Ik parkeerde de auto op het grind.

Het huis leek wel een mooie droom. Niet dat het zo kolossaal was, maar eerder door de ligging. Ik zag een groot grasveld als achtertuin en als ik langs het huis keek, zag ik een oprit van honderden meters lang. Aan de het eind van de oprit zag ik een dicht hek maar ik herkende de weg waarop die uitkwam niet. De toegang tot het huis werd versperd door een laag hek. Aan de muur hing een klok en ik gaf een lel aan de klepel. Er werd niet op gereageerd. Achter het hek lag een bruine labrador mij kwispelend aan te kijken. Ik zei tegen het beest dat hij zijn baas moest gaan roepen, maar dat deed hij niet. In plaats daarvan bleef hij me kwispelend aankijken. Ik zocht een doorgang en vond die in de vorm van een poortje dat dichtgehouden werd door een hondenriem. Ik verwijderde de riem en nu kwam de hond even poolshoogte nemen, maar liet mij gewoon door. Ik zag een prachtige tuinset staan met daarop lege limonadeglazen. Vijftig meter verderop in de tuin zag ik nog een tuinset staan in de schaduw van een grote struik. "Je zult zo wonen," dacht ik bij mezelf. Ik liep naar de achterkant van het huis en zag een openstaande schuifpui. In de huiskamer stond een tafel met daarop een laptop, die ingelogd stond op een site, die sprekend op mijn weblog leek. Ik riep door de schuifpui naar binnen of er iemand was en even daarna hoorde ik iemand haastig van de trap af lopen. Een meisje van een jaar of 18 verscheen en keek mij vragend aan. Toen ik haar vertelde dat ik iets kwam brengen nam ze het pakketje in ontvangst, keek naar het briefje dat erop zat en liet blijken dat ze begreep wat het was.

Omdat ik nu wist dat ik het pakketje op het juiste adres had afgeleverd, groette ik het meisje en liep weer naar de auto. Ze zei me gedag en toen ik weer bij het poortje was hoorde ik: "Dag Mack." Verrast keek ik om. Maar ik zag niemand meer. De wind liet de gordijnen door de schuifpui wapperen maar geen spoor meer van het meisje. Verwonderd liep ik naar mijn auto en reed de lange weg door het bos terug.

Omdat ik dit toch wel een erg vreemd voorval vind, ga ik morgen eens bellen met degene die mij vroeg het pakketje af te leveren. Ik zal niet verbaasd staan kijken als die ineens nergens meer van weet. Sterker nog, het zal mij niet verwonderen dat als ik morgen diezelfde weg in rijd, dat hele huis ineens onvindbaar is. Want zo mysterieus voelt deze dag. Ik heb geen idee wat hier de bedoeling van is, maar ik mag een boon zijn als er geen verband is met de militaire colonnes.

Alles sal reg kom.

Morgen is hij echt jarig, onze kleine schavuit van alweer vijf. Ik blijf het bijzonder vinden dat ik vader ben van twee. Volgens mijn zus heb ik er nog eentje rondlopen ergens in het midden des lands, maar ik snap niet hoe ze daar bij komt. Ze hoort wat, ziet een kaartje liggen, aanschouwt een foto en trekt conclusies. Zo krijg je nu geruchten in de wereld.

Ik ben nét als Willem-Alexander een nu-of-nooit vader. Dat wil zeggen, ik was 36 toen Hans geboren werd. Mijn eigen vader had er al drie op zijn dertigste. En nu op mijn veertigste heb ik er twee, en dat vergt énorme lichamelijke inspanningen. Nu ze er eenmaal zijn, bedoel ik. Ergens vind ik het jammer dat ik niet op mijn twintigste al vader was. Dan heb je veel meer energie en je kinderen hebben een jonge, onvermoeibare vader. Maar aan de andere kant, het zou rampzalig zijn geweest als het daadwerkelijk was gebeurd! Lichamelijk was ik dan wel sterk, maar geestelijk nog zo onzeker.

Sommigen zullen gelijk zeggen dat als je zo jong al ouder wordt, dat je dan veel mist. Nou, in mijn geval zou dat nogal meegevallen zijn. Ik zie nog steeds groen en geel van jaloezie als ik iemand spreek die als motto heeft: live life to the macks. Been there, done that en zo. En eigenlijk betreft dat praktisch iedereen die ik spreek, behalve ik. Dus ik heb niet echt een excuus om pas zo laat vader te zijn geworden. Nou ja, misschien het feit dat ik pas ontmaagd ben op een leeftijd dat de meeste mannen al op internet zitten te googlen op erectiestoornissen. Maar net als voor laatbloeiers geldt ook daar: alles zal recht komen.

Hans (bijna) 5 jaar

Ach welnee, hij is nog helemaal geen vijf. Dat wordt hij dinsdag pas. Maar als voorschot daarop hebben we vandaag zijn verjaardag gevierd. Het viel mij niet eens echt tegen, zoals het verlopen is. Normaal word ik gelijk gek als de visite allemaal tegelijk binnenstroomt, maar nu ging het redelijk gedoseerd. Ik heb een poging gedaan de verwennerij binnen de perken te houden maar het is mislukt. Je moet je er ook gewoon maar bij neerleggen dat de tijden van bescheidenheid definitief voorbij zijn. Playmobil, playmobil en nog eens playmobil. Ikzelf was vroeger meer in mijn nopjes met Lego omdat je dan van alles kon bouwen, maar ik ben bij elkaar ook wel een uurtje of drie bezig geweest om al het playmobil dat hij kreeg in elkaar te zetten. Dus wat dat betreft is playmobil een stuk lastiger dan vroeger. En Hans was erg in zijn nopjes met zijn nieuwe Mega-Tobypak. Maar ik hoop wel dat hij daar snel uitgroeit.