Vader….geschikt/ongeschikt

Een jaar of zes geleden, toen er grote druk op mij werd uitgeoefend om vader te willen worden, was ik onzeker. Ik maakte de beginnersfout te denken dat ik geen goede vader zou zijn. Dat ik mijn onzekerheden en angsten aan mijn kind zou doorgeven. Ja logisch, want ik had immers ook al mijn angsten en onzekerheden van mijn vader geërfd, vandaar dat ik nog steeds zo aan hem hang. Onzin dus, je kunt altijd wel redenen bedenken om niet aan kinderen te beginnen, maar als je daar wat dieper over nadenkt dan dicht je jezelf toch een grotere rol toe dan je speelt. Want de toekomst voorspellen moet je aan waarzegsters overlaten, niet aan aanstaande vaders.

Maar dat ik op een gegeven moment echt overtuigd was van het feit dat ik ze wél wilde, nee, dat is ook weer niet zo. Ik mis sowieso het gen dat je voor 100% achter een beslissing laat staan. Welnee, op een gegeven moment, met de belofte van Linda om mij te steunen, en met haar toezegging om haar eigen genen extra krachtig door te geven, heb ik toegegeven. Niet aan Linda, want in tegenstelling tot wat er in de eerste zin staat, oefende ze geen druk uit, maar was zij al overtuigd van mijn kwaliteiten als vader, dus hooguit moedigde ze me wat aan. Nee, ik gaf toe aan mezelf. Laat maar gebeuren dan. Iedere boerenlul kan het, zoiets heb ik gedacht.  En niet veel later, nadat we op een ochtend een woordenwisseling hadden, werd de lucht geklaard door een opgewonden van de trap af rennende Linda, met in haar handen een predictortest die 11 graden aangaf.

En langzaam groei je in je  toekomstige rol, het gaat geheel vanzelf en je bereid je voor op wat komen gaat. De angsten konden nu overboord gezet worden want het zaad was toch al geschied.  Voor angsten was het te laat. En daarom dacht ik maar aan de leuke dingen. En, zo dacht ik destijds, het leukste aan een kind moest toch wel zijn dat het je vragen gaat stellen die je dan kunt beantwoorden. Hoever is de maan, hoe hard kan een paard lopen, wat is de grootste slang, gewoon van die vragen om je ego als vader lekker mee op te poetsen. Vandaag was het mijn vuurdoop. Hans stelde zijn eerste algemene kennisvraag van zoon tot vader. "Papa, waarom is Nederland eigenlijk zo’n klein landje?" "Ja, eh Hans, dat hebben de Duitsers…eh nee, ik weet het eigenlijk niet." Shit! Heb ik me daar al die jaren op verheugd, moet ik al op de eerste de beste vraag het antwoord schuldig blijven.

Onderzoek

Vanochtend in de krant stond een klein berichtje; mensen die makkelijk lachen voor de foto leven langer. Iemand had een foto onderzocht. De mensen die daarop stonden die natuurlijk glimlachten bleken gemiddeld langer te leven dan degenen die geforceerd of helemaal niet lachten. Ja, het geluk is met de dommen, zei mijn moeder altijd. Met mij dus, want ik ben rechtshandig, en rechtshandigen leven gemiddeld weer langer dan linkshandigen. Dus bent u depressief én linkshandig, wanhoop dan niet, de redding is nabij.

Wat had dat nu eigenlijk voor nut?

Net zoals iedereen van mijn leeftijd ben ik naar de maatstaven van nu stevig opgevoed. En in de ogen van de generatie boven mij, vrij zacht. Gisterenmiddag liep ik een rondje met een collega en werden we plotseling getrakteerd op ijs. Het was er niet echt weer voor, maar toch, in de vorm van die kleine, witte, uit de lucht vallende bolletjes voelde het ouderwets striemend en vertrouwd aan.

Toen ik op de middelbare school zat en gemiddeld 12 km moest fietsen voor ik er was, werd je op de terugweg regelmatig getrakteerd op hagel of ijskoude regen. Je voorhoofd deed er letterlijk pijn van. In geval van hagel kon je de klok erop gelijk zetten dat je ook tegenwind had. Elke trapbeweging kostte kracht en maar langzaam kwam je vooruit. Ik richtte me steeds op een punt voor me, zodat ik dat punt binnen kon hengelen en als ik er dan was pakte ik een nieuw punt, net zolang tot ik thuis was. Bikkels met de conditie van een paard waren we vroeger. Tenminste de dorpsjongens en -meisjes die ver van school woonden.

Ik moest op de fiets naar school, weer en wind, ik moest alles eten en ik moest op tijd naar bed. Maar wat heeft dat nu allemaal voor nut gehad? Ik fiets nu alleen nog als ik zin heb, wat we niet lusten komt ook nooit op tafel en ik maak zelf uit hoe laat ik naar bed ga. Een jaar of 18 discipline, om het daarna misschien wel 70 jaar anders te doen. Ik vat de logica niet helemaal. Misschien had het te maken met de militaire dienst maar dat roept de vraag op waarom meisjes ook moesten fietsen naar school. Volgens mij was het alleen maar om later te kunnen zeggen: "Vroeger, toen had je pas hagelstenen!"

IJzergieterij Vulcanus

In 1983 kwamen wij in Vaassen wonen als gevolg van het verschijnsel dat kinderen nog niks te vertellen hadden, vrouwen volgzaam waren en vaders de kost verdienden. En dat die kost in Vaassen werd verdiend, en mijn vader best van autorijden hield, maar elke dag  tweeënhalf uur moest rijden zodat hij mijn kleine zusje alleen nog maar in het weekend zag, was de reden om te verhuizen van het vriendelijke Drunen naar het stuggere Vaassen. Mijn vader werkte als controller bij ijzergieterij Vulcanus. Soms liepen mijn broertje, zusje en ik naar de fabriek om hem op te halen en dan konden we weer mee terug naar huis rijden. Vonden we leuk.

Inmiddels is die hele ijzergieterij er niet meer, het monumentale fabriekspand werd gewoon gesloopt en is er op die plek een nieuwbouwwijk met de toepasselijke naam: Vulcanus. De straten zijn genoemd naar de diverse afdelingen in de fabriek, maar ik merk soms aan mensen dat ze geen idee hebben wat die straatnamen betekenen. Vormerij? Wie hef dat noe weer verzonn’n!

Het enige wat nog intact is, is de Vulcanusweg. Dat was de toegangsweg tot de fabriek. Aan het eind stond een hek en een stoplicht. Iets verderop was de hoofdingang, en vlak daarnaast het kantoor waar mijn vader zat. Nu woont er iemand op die plek. Ik liep daarnet over de Vulcanusweg en realiseerde me dat mijn vader daar vroeger elke dag reed. Een auto kwam me tegemoet. Een snel optrekkende Golf met dieselmotor. Zijn koplampen verblindden mij. Maar ondanks het licht kon de bestuurder mijn gedachten niet lezen, en bleef dus in het ongewisse over mijn persoonlijke geschiedenis van 27 jaar geleden.
vulcanus

Golfbewegingen

Ik merk aan alles dat de sterren voor mij even verkeerd staan. Mijn tevreden ik is ondanks een vliegverbod met vakantie, er komen weinig gedachten in mijn hoofd die de moeite van het opschrijven waard zijn, en ik zie weinig leuke moeders. Vooral aan dat laatste kan ik merken hoe ik me voel, want als ik opgewekt ben dan zie ik veel meer leuke moeders. Of ze vallen me gewoon meer op, of ik leg de lat wat lager, dat kan ook.

Ik ben geen chronische vrolijkerd. Integendeel. Ik mag ze eigenlijk niet, chronische vrolijkerds. Maar opgewekt, daar hou ik wel van. Mijn binnenste vuur brandt niet zo hard momenteel, en ik geef de schuld maar aan de sterren. Maar misschien komt het wel door de hectiek van de afgelopen tijd hier. Of door het feit dat ik al weken last heb van mijn rug. En net als het weer weg is komt het terug. En dat mensen dan zeggen dat het stress is. Dat ik daar niet tegen kan. Want daar kan ik absoluut niet tegen, mensen die er niet voor geleerd hebben die medische diagnoses stellen. (Ik heb in de tuin gewerkt, dit weekend.)

Alsof ik zelf niet donders goed weet hoe het in elkaar zit. Ik heb te lang op een piekje gezeten en het leven zet mij gewoon weer eventjes terug in mijn schoenen. Dat is het voordeel van veertig, dat je je van deze probleempjes bewust bent. Vroeger moest er krampachtig naar een oplossing gezocht worden, nu is het gewoon even rustig afwachten tot de planeten weer goed staan. Het duurt nooit lang.

Beschermheilige van oorzaak en gevolg.

Er is een theorie die, als we hem zouden kennen, we allemaal als vanzelfsprekend zouden aannemen. Maar we kennen hem nog niet, en ervaren het dus ook niet als een gemis. Doordat de theorie nog niet bekend is, gaan er hier en daar nog dingetjes mis. Het heeft te maken met oorzaak en gevolg. Bepaalde zaken die we als vervelend of ongewenst ervaren, hebben oorzaken waarvan we nu nog niet in staat zijn om ze met elkaar in verband te brengen. Regelmatig droom ik erover. Dan probeert mijn droom mij iets duidelijk te maken. En zolang ik droom begrijp ik het en kan ik het vasthouden. Maar als ik wakker word verdwijnt het weer terwijl het toch zó logisch was. Mijn onderbewustzijn weet meer dan mijn bewustzijn. Maar met de loop der tijd deelt het steeds meer informatie met mijn bewuste deel. Ooit zal ik het wel begrijpen.

Categorieën

Ik ben bezig om mijn vorige web-log eens in te delen in categorieën. Wat een monnikenwerk! Ik zit nog in het gedeelte dat mijn schrijfsels nog voornamelijk lollig bedoeld waren (van 2004 t/m 2006) en dus moet ik het meeste toewijzen aan de categorie: "Vind je dat nou leuk, grote lummel." Vanaf half 2006 begint er eigenlijk pas een beetje niveau in te komen. Ook valt het me op dat er nogal veel logjes toegewezen moesten worden aan de categorie: "Mack is maatschappij-kritsch" omdat ik er nogal van hield mijn gal te spuien op managers, commercie, politiek en tv. En dat ben ik nog steeds niet verleerd, dus die categorie ga ik hier op ontsnapt.web-log ook toevoegen. Maar alles op zijn tijd. Eerst nog maar eens wat avonden spenderen aan het bijwerken van mijn vorige log. Dan hoop ik dat ik wat meer logjes kan toevoegen aan de categorie: "Mack’s mooiste logjes." Maar waar het vooral om te doen is, is natuurlijk de categorie: "Papa Mack."

Dat Hans en Tammar ooit nog eens kunnen teruglezen hoe hun vader destijds over ze dacht. Tenminste, als ze dat interesseert. Dat weet je nooit met de jeugd van tegenwoordig. Maar anders is het nog niet voor niks. Archiveren is eigenlijk boekhouden maar dan zonder cijfers. Orde scheppen in een chaos. En ik bewijs archeologen vast een dienst, voor als ze dit stukje historie opgraven, over 1000 jaar.

Mountainbike

Is iemand van mijn overgebleven lezers misschien nog geïnteresseerd in een niet van nieuw te onderscheiden mountain-bike? Het is een Giant T-Rack, kleur zwart van een jaar of 15 oud schat ik. Er zit zelfs vijf jaar fabrieksgarantie op die dus tien jaar geleden al verlopen is. Je kunt ook duidelijk merken dat als je iemand probeert bij te houden die een gloednieuwe mountainbike heeft, dat dat niet gaat. Dus niet dat het aan mij ligt. Er zit zelfs een kilometerteller/snelheidsmeter op die niet meer werkt. Maar het lijkt mij sterk dat dat niet met een nieuw batterijtje op te lossen is. Al dit moois kan het uwe worden voor de luttele bedrag van slechts € 0,-  Deze prijs is wel vast en er kan niet over onderhandeld worden.

Hogedrukreiniger

Vandaag deed ik wat alle mannen wiens wilde leven voorbij is doen op een zonnige zaterdag; ik pakte een apparaat dat herrie maakt. In mijn geval de hogedrukreiniger. De hogedrukreiniger is het enige apparaat dat ik bezit dat van mij een begerenswaardige buurman maakt. De buurt weet dat buurman Mack een hogedrukreiniger bezit en dat geeft mij aanzien. Net zoals de buurman met de ladder, die met de aanhangwagen, die met de kruiwagen en die met de heggeschaar.

Dus dat Karwei tegenwoordig hogedrukspuiten weggeeft voor een paar tientjes, daar ben ik niet kapot van, dat zult u begrijpen. Ze ondermijnen mijn status als belangrijke buurman op deze manier. Mijn bloedeigen broer heeft er nu zelf ook eentje gekocht en een beetje triest haalde ik vandaag mijn eigen hogedrukreiniger bij hem op. Hij had hem geleend en het ding stond nog altijd bij hem in de garage. Ik baal er een beetje van als mensen niks meer van me willen lenen.

De enige die blij werd was mevrouw Mack. De tegels in de achtertuin zijn weer schoon. Wat mij opvalt is dat merels door lijken te hebben dat er wormen omhoog komen als je met dat apparaat bezig bent. Om mij heen zaten steeds twee merels. Kennelijk vertrouwden ze erop dat ik hen niet nat zou spuiten, al is die gedachte wel een keer bij me opgekomen. Maar ze zijn droog gebleven. Ik heb het niet helemaal gered vandaag omdat ik pas om half vier begon, dus morgen nog even verder. Het is wel zondag morgen dus het mag eigenlijk niet, maar als u niks zegt dan heeft verder niemand het in de gaten.

Vulkaanstof tot nadenken

Heeft u het ook gemerkt? Vulkaanstof is goed voor je. Ik merkte het vanochtend op mijn werk direct aan mijn concentratievermogen. Normaal worden mijn hersenen pas rond een uur of twee ’s middags actief, om tegen elf uur ’s avonds de activiteitspiek te bereiken. Maar vanochtend om half negen begreep ik alles direct. Ik kon zelfs blindsimultaanboekhouden in drie  verschillende administraties zonder dat het me moeite kostte. Ik was zo zeker van mijzelf dat ik er nog een fiscale aangifte tussendoor deed en ondertussen mijn e-mail opschoonde.

Nu moet ik maandag even beoordelen of vulkaanstof inderdaad tijdelijke hoogbegaafdheid veroorzaakt, of dat je er gewoon overmoedig van wordt.