Sensei

Tegenwoordig moet alles maar kunnen. En hoe je je er van tevoren ook tegen verzet, duistere machten zorgen dat je er in meegaat. Want wie kan zich nu voorstellen dat vroeger, toen u op uw sportclub zat, de sportvereniging een ouderdag organiseerde en dat uw vader eerder van zijn werk kwam om met u een lesje mee te trainen? Nou, ik in elk geval niet. En mijn vader al helemaal niet. Maar toch gebeurde het vandaag. Ik moest eerder van mijn werk om met Hans mee te gaan judoën. Want mevrouw Mack vond dat ik maar eens een keer de klos moest zijn, en als ik het niet zou doen zou Hans als enig kindje bij judo komen opdagen zonder ouder die met hem meedeed. Dat bedoel ik met duistere, dwingende machten.

Ik had in ruim vijfentwintig jaar geen judomat meer betreden en mijn blauwe band ben ik kwijt. Mijn judopak paste ook van geen kanten meer dus ik ging maar in mijn badminton-outfit. Helaas vond Sensei Thijs het niet goed dat ik mijn racket als wapen wilde gebruiken dus dat ging niet door. De judogroet ging nog prima. Eigenlijk voelde het verdomd goed, zo weer op de mat te staan. Het liefst wilde ik de sensei te lijf om mijn krachten te meten. En alsof hij mijn gedachten rook nodigde hij Hans en mij als eerste uit om een demonstratie te geven ten overstaan van zeker 30 mensen in de zaal! Sensei legde uit hoe je moest vallen, met je hoofd omhoog en hard met je arm op de mat slaan bij het neerkomen. Voor mij natuurlijk gesneden koek, want ik ben wat geworpen in mijn carrière als Mack van der Geest. "Waarom moeten wij met het hoofd omhoog vallen?", vroeg Sensei aan het publiek. Omdat je anders met je achterhoofd op de mat valt en daar kun je een kaal plekje van op je hoofd krijgen, zei Sensei en dat vond ik een opmerking onder de gordel. Het liefst had ik hem gelijk met een sutemi van de mat geworpen, maar een judoka is altijd beheerst.

Ik werd vroeger op judo gedaan door mijn ouders om mij weerbaarder te maken, en misschien heeft dat wel geholpen. Hans zit op judo omdat hij dat wilde en ik vind het geweldig hem te zien in zijn judopak. Ik hoop dat hij er mee door wil, maar mocht dat niet zo zijn, dan zal ik hem niet dwingen. Maar judo is goed. Sensei zelf is pas 20 jaar, heeft reeds de tweede dan, en staat zo zelfverzekerd, rustig en stabiel voor zijn groep, en kan zo goed met de kinderen overweg, die moet toch wel hele trotse ouders hebben. 

Het recht van de meest ontwikkelde

Vanochtend of gisterenochtend, daar wil ik vanaf zijn, dacht ik het volgende: een beest dat met uitsterven wordt bedreigd zit daar totaal niet mee. Hij leest de krant niet en heeft geen idee dat zijn leven aan een zijden draadje hangt. Hij krijgt geen knoop in zijn maag omdat er vandaag weer volop jacht op hem wordt gemaakt. Welnee, hij begint gewoon weer aan zijn dagelijkse ritueel zonder zich druk te maken over zijn lot, waar veel mensen -waaronder ik- zich wel druk over maken. Het boeit hem niks dat de mensheid verdeeld is over de jacht op hem en zijn soortgenoten. Het kan hem niet schelen dat er een olieramp gaande is. Hij weet het niet en wat niet weet, wat niet deert.

En nu komt het, toen sloeg de paniek toe! Stel nu even dat er nog een soort op deze aarde is. Een soort die wij niet herkennen als onze meerdere? En stel nu dat die soort momenteel aan het bakkeleien is over het lot van de mensheid, wat dan? Ja, u boeit het niks, omdat u het niet weet, maar misschien wordt morgen de jacht op ons wel geopend! Ik wil niemand onnodig bang maken hoor, maar een paling lacht zijn collega-paling ook uit als-ie met zoiets komt.

The place to be!

Zo, ik heb ook ineens de nieuwe software van web-log over me heen gekregen. Een virtuele stekker in mijn reet en de software werd ge-upload. Dit is de tweede keer in mijn web-logcarrière dat ik een verhuizing naar een nieuwe omgeving meemaak, en dan tel ik de keer dat HetNet verhuisde nog niet eens mee. Het is allemaal prachtig hoor, wat er allemaal kan met nieuwe software, maar wat boeit het nou? Het is alleen maar lastig en het leidt de aandacht af van de inhoud, en inhoudelijk moet je als weblogger wel een beetje zijn, anders kun je net zo goed gaan Twitteren en de hele dag tweten laten. Want op Twitter, daar gebeurt het. Het is da plaze too bee. En als ik één ding geleerd heb in de veertig jaar dat ik op deze aardkloot rondhuppel is dat als je niet wilt afstompen,  je je nooit moet begeven in places to be.

Verschrikkelijk

Afgelopen vrijdag is er iets verschrikkelijks gebeurd. Iets van het kaliber BP-olieramp,  zes badmeesters in een Bosch’ zwembad tegelijk, of van het instorten van de Domtoren op klaarlichte dag. Wat is er dan gebeurd? Ik ging vanwege het mooie weer met de fiets naar mijn werk. Oh nee, het was vanwege een reparatie van de airco van mijn auto, dat ik met de fiets ging. Op de terugweg ben ik mijn financial consultant verloren! Een Casio FC-100 ! Ik heb samen met hem vier werkgevers doorlopen en een SPD-examen gehaald. Het apparaat was een deel van mij. Ik kon razendsnel optellingen op het ding maken. Ik heb hele kolommenbalansen op 14-kolommenpapier opgeteld samen met hem. Hij was nog van voor het Excel tijdperk, net als ik. Hij maakte voor mij samengestelde-interestberekeningen. Hij kon twee datums van elkaar aftrekken en mij het aantal dagen geven dat daar tussen zat, rekening houdend met schrikkeljaren! 20 jaar lang waren hij en ik een team. Onafscheidelijk.  Hij ligt nu ergens langs de kant van de weg, weg te roesten of hij is overreden door een auto. Het is verschrikkelijk.

Calling Elvis VI

Gisterenavond ging mijn telefoon. Het was Elvis.

POOEEEEHHHHHHWWWPPP.

Morriezz?

E?

Hi Morriezz, guess what?

What?

I’m in South Africa, supporting our team. Listen: ♪Oh, say can you see, by the dawn’s early light♪♪ I’m totally into soccer Morriezz…I didn’t know it would be so much fun. The last time I watched soccer was way back in 1974. Worldseries final. That was a great game. It’s a shame that you lost it.  POOOOEEEEHHHHWWPPPP.

Well E, don’t bring it back into my memory please. I was too young to see the game then, but even I have got a trauma. 

Morriezzz, let me tell you something. Ik was en ben nog steeds heel geliefd in Duitsland. Ik heb er in dienst gezeten, you know. Ik zat toen tijdens de finale op uitnodiging van de Duitse bond ook in het Olympiastadion. Na de wedstrijd barstte het feestgedruis los en ik moest voor ze optreden.

Oh ja? Wat zong je dan E?

Muß i’ denn natuurlijk. Dat wilden ze horen. Maar daar gaat het nu niet om. Toen die Duitsers zat waren van het bier, vertelde een van de stewards me dat er in de rust was gerommeld met het drankje van jullie sterspeler, what’s his name again?

Johan Cruijff.

Yes, that’s the guy. Ze gaven hem LSD waardoor hij ging hallucineren.

Wat zeg je me daar nu E? Was Cruijff aan het trippen die wedstrijd?

Yes. That’s what they told me. At least the second half.

POOEEEEEEHHHHWWWWP

I’ve to go Morriezz, the game starts. Bye!

Bye E.

De Oude Gracht.

Ik had altijd nog een keertje in Utrecht, mijn geboortestad, onder aan de Oude Gracht willen eten bij één van de vele restaurantjes daar. Gisterenavond hebben we dat gedaan, bij een biefstukhuis. Ik ben geen steakliefhebber, maar ik pas me altijd makkelijk aan aan de meerderheid. Als dictator in spé weet je dat jouw tijd nog wel komt. Ik bestelde een Mixed Grill maar kreeg toen zo asociaal veel vlees dat ik heb moeten delen met tafelgenoten, en nog kreeg ik het niet op. Maar, het was gezellig. We bespraken het WK, maar vooral de reeds gespeelde WK’s, de politiek en de vakantiebestemmingen. Het weer was prachtig en we zaten onder een 100 jaar oude Oosterse Plantaan. Daarna dronken we nog wat in een Utrechts café aan de Oude Gracht en keken de tweede helft van Engeland-USA. En vanochtend om zeven uur moest ik overgeven en kwam het teveel aan vlees er alsnog uit. Gelukkig maar, want kotsen vind ik altijd toch weer het hoogtepunt van een geslaagd avondje stappen.

Hoe het afliep met het WK van 2010

De Let lette niet op toen de Lappen de regels aan hun hun laars lapten. De Rus rustte rustig op de bank en aanschouwde het schot van de Schot, tegen de schoot van Frans de Fransman, terwijl die net de voorste Let het scoren belette. De Zweed had het heet en veegde het zweet van zijn gezicht. De Belg voelde zich gebelgd want uit het duister kwam de Duitser via de flank naar voren richting de Noren en daar kwam een Afrikaan. De Afghaan wilde niet afgaan en schold de Mongoolse scheidsrechter uit voor mongool. Die trok gelijk rood en een Rhodesiër kon het veld verlaten. Ondertussen spande geen Spanjaard zich nog in en dronken de Arabieren bier geserveerd door de Serven. Uiteindelijk won een Pool de pool en hij waande zich daar in het oosten rijk.

Mijlpaal

Ik reed vanavond terug van een cursus en had op de heenweg al gezien dat mijn auto op 25 kilometer na bij de 100.000 km grens was. Ik realiseerde me ineens dat ik morgen een afspraak heb bij de garage om de hoek, dus ik reed daar  heen om hem er vast neer te zetten. Toen ik er was stond de teller op 99.999 en ik zette de motor af. Maar toen dacht ik: "wat nu als die jongens morgen een proefritje maken en ik mis de 100.000 km stand?" Nee, dat zou toch niet kunnen? Dat is net zoiets als de verjaardag van je vrouw vergeten. Ik heb er een kilometer bijgereden en hem daar geparkeerd op precies 100.000 km. Ja, dat voelde echt een stuk beter.

Pre-scan

Mensen, ik had me toch een lel van een logje geschreven over de verkiezingen! Het heeft precies drie minuten on-line gestaan want ik wil u er uiteindelijk toch niet mee vermoeien. Iedereen snapt zelf wel op wie hij gestemd heeft en waarom. Bovendien, er zijn zoveel belangrijkere dingen. Zoals vanochtend, een advertentie in de krant. Ik zie een foto van een blij kijkende John de Wolf die verkondigde dat hij nu wist dat hij helemaal gezond was. Dankzij pre-scan van € 895,-

Als mij iets tegen de borst stuit, is het wel het fenomeen pre-scan. Nog niet ééns omdat het alleen voor mensen met geld toegankelijk is maar vooral vanwege de bijna misselijk makende boodschap erachter: "Joehoe, ik heb tenminste geen kanker!"  Godsamme, wat laag en egoïstisch! Als er geen enkele reden voor een scan is, hoeft hij ook niet preventief gemaakt te worden. Er bestaat ook nog zoiets als het lot. En als er aanleiding is, is een onderzoek vroeg genoeg. Of niet, maar je moet ergens aan dood, hoe ernstig dat ook is. Ik vind het een grove belediging in de richting van mensen die wél kanker hebben. Stel, ik ben uw beste vriend, bij u is net de diagnose kanker gesteld en naar aanleiding daarvan laat ik me in de aanbieding prescannen? En alles blijkt goed te zijn! Dat is toch geweldig nieuws! Mooie vriend ben ik hè? Wat een compassie, wat een mededogen, en wat gaat mijn hart naar u uit, niet?

Nee gadverdamme, ik moet hier een beetje van kotsen. Gelukkig is kanker niet selectief en is gezondheid niet te koop. Ook John de Wolf doet na zijn scan weer volop mee in de kankerloterij. Sorry voor deze term, maar ik ben kwaad.

Een milde vorm van moderne ziektes

Van veel moderne ziektes heb ik milde symptomen. Zo heb ik een vleugje ADHD, een lichte vorm van verlatingsangst, een snufje autisme, een eetlepel depressie, een likje dyslectie en wat maagzuur. Aan sommige van deze aandoeningen word ik behandeld, andere zijn niet officieel vastgesteld. Mijn favoriete nummer van Madonna is "Borderline" en mijn favoriete film is "Rain Man."

Sommige symptomen heffen elkaar mooi op zodat je daar praktisch niks van merkt. De depressie en de ADHD houden elkaar goed in balans, en door mijn maagzuur merk ik eigenlijk nauwelijks iets van mijn angststoornis. Aan mijn autisme laat ik mij niet behandelen want het zorgt ervoor dat ik overal op tijd kom. Heel af en toe lees ik een woordje verkeerd, maar vaak heeft dat weer te maken met een dirty mind die een joy forever is. Voor mijn concentratieproblemen ben ik onder behandeling in een concentratiekamp en dat gaat prima moet ik zeggen. 

Maar het kan altijd erger. Om mijn rugproblemen de baas te blijven loop ik elke middag een rondje van een kwartier. Sinds kort kom ik op een bouwproject een buurman tegen. Elke middag, steevast om vijf over één, loopt hij een Dixi binnen met …. een zaag! Ik heb er nog nooit van gehoord, maar het lijkt mij ernstig. Nee, dan liever een vleugje ADHD, een lichte vorm van verlatingsangst, een snufje autisme, een eetlepel depressie, een likje dyslectie, wat maagzuur, borderline, een dirty mind en een pijnlijke rug.