Zo, ik heb ook ineens de nieuwe software van web-log over me heen gekregen. Een virtuele stekker in mijn reet en de software werd ge-upload. Dit is de tweede keer in mijn web-logcarrière dat ik een verhuizing naar een nieuwe omgeving meemaak, en dan tel ik de keer dat HetNet verhuisde nog niet eens mee. Het is allemaal prachtig hoor, wat er allemaal kan met nieuwe software, maar wat boeit het nou? Het is alleen maar lastig en het leidt de aandacht af van de inhoud, en inhoudelijk moet je als weblogger wel een beetje zijn, anders kun je net zo goed gaan Twitteren en de hele dag tweten laten. Want op Twitter, daar gebeurt het. Het is da plaze too bee. En als ik één ding geleerd heb in de veertig jaar dat ik op deze aardkloot rondhuppel is dat als je niet wilt afstompen, je je nooit moet begeven in places to be.
Verschrikkelijk
Afgelopen vrijdag is er iets verschrikkelijks gebeurd. Iets van het kaliber BP-olieramp, zes badmeesters in een Bosch’ zwembad tegelijk, of van het instorten van de Domtoren op klaarlichte dag. Wat is er dan gebeurd? Ik ging vanwege het mooie weer met de fiets naar mijn werk. Oh nee, het was vanwege een reparatie van de airco van mijn auto, dat ik met de fiets ging. Op de terugweg ben ik mijn financial consultant verloren! Een Casio FC-100 ! Ik heb samen met hem vier werkgevers doorlopen en een SPD-examen gehaald. Het apparaat was een deel van mij. Ik kon razendsnel optellingen op het ding maken. Ik heb hele kolommenbalansen op 14-kolommenpapier opgeteld samen met hem. Hij was nog van voor het Excel tijdperk, net als ik. Hij maakte voor mij samengestelde-interestberekeningen. Hij kon twee datums van elkaar aftrekken en mij het aantal dagen geven dat daar tussen zat, rekening houdend met schrikkeljaren! 20 jaar lang waren hij en ik een team. Onafscheidelijk. Hij ligt nu ergens langs de kant van de weg, weg te roesten of hij is overreden door een auto. Het is verschrikkelijk.
Calling Elvis VI
Gisterenavond ging mijn telefoon. Het was Elvis.
POOEEEEHHHHHHWWWPPP.
Morriezz?
E?
Hi Morriezz, guess what?
What?
I’m in South Africa, supporting our team. Listen: ♪Oh, say can you see, by the dawn’s early light♪♪ I’m totally into soccer Morriezz…I didn’t know it would be so much fun. The last time I watched soccer was way back in 1974. Worldseries final. That was a great game. It’s a shame that you lost it. POOOOEEEEHHHHWWPPPP.
Well E, don’t bring it back into my memory please. I was too young to see the game then, but even I have got a trauma.
Morriezzz, let me tell you something. Ik was en ben nog steeds heel geliefd in Duitsland. Ik heb er in dienst gezeten, you know. Ik zat toen tijdens de finale op uitnodiging van de Duitse bond ook in het Olympiastadion. Na de wedstrijd barstte het feestgedruis los en ik moest voor ze optreden.
Oh ja? Wat zong je dan E?
Muß i’ denn natuurlijk. Dat wilden ze horen. Maar daar gaat het nu niet om. Toen die Duitsers zat waren van het bier, vertelde een van de stewards me dat er in de rust was gerommeld met het drankje van jullie sterspeler, what’s his name again?
Johan Cruijff.
Yes, that’s the guy. Ze gaven hem LSD waardoor hij ging hallucineren.
Wat zeg je me daar nu E? Was Cruijff aan het trippen die wedstrijd?
Yes. That’s what they told me. At least the second half.
POOEEEEEEHHHHWWWWP
I’ve to go Morriezz, the game starts. Bye!
Bye E.
De Oude Gracht.
Ik had altijd nog een keertje in Utrecht, mijn geboortestad, onder aan de Oude Gracht willen eten bij één van de vele restaurantjes daar. Gisterenavond hebben we dat gedaan, bij een biefstukhuis. Ik ben geen steakliefhebber, maar ik pas me altijd makkelijk aan aan de meerderheid. Als dictator in spé weet je dat jouw tijd nog wel komt. Ik bestelde een Mixed Grill maar kreeg toen zo asociaal veel vlees dat ik heb moeten delen met tafelgenoten, en nog kreeg ik het niet op. Maar, het was gezellig. We bespraken het WK, maar vooral de reeds gespeelde WK’s, de politiek en de vakantiebestemmingen. Het weer was prachtig en we zaten onder een 100 jaar oude Oosterse Plantaan. Daarna dronken we nog wat in een Utrechts café aan de Oude Gracht en keken de tweede helft van Engeland-USA. En vanochtend om zeven uur moest ik overgeven en kwam het teveel aan vlees er alsnog uit. Gelukkig maar, want kotsen vind ik altijd toch weer het hoogtepunt van een geslaagd avondje stappen.
Hoe het afliep met het WK van 2010
De Let lette niet op toen de Lappen de regels aan hun hun laars lapten. De Rus rustte rustig op de bank en aanschouwde het schot van de Schot, tegen de schoot van Frans de Fransman, terwijl die net de voorste Let het scoren belette. De Zweed had het heet en veegde het zweet van zijn gezicht. De Belg voelde zich gebelgd want uit het duister kwam de Duitser via de flank naar voren richting de Noren en daar kwam een Afrikaan. De Afghaan wilde niet afgaan en schold de Mongoolse scheidsrechter uit voor mongool. Die trok gelijk rood en een Rhodesiër kon het veld verlaten. Ondertussen spande geen Spanjaard zich nog in en dronken de Arabieren bier geserveerd door de Serven. Uiteindelijk won een Pool de pool en hij waande zich daar in het oosten rijk.
Mijlpaal
Ik reed vanavond terug van een cursus en had op de heenweg al gezien dat mijn auto op 25 kilometer na bij de 100.000 km grens was. Ik realiseerde me ineens dat ik morgen een afspraak heb bij de garage om de hoek, dus ik reed daar heen om hem er vast neer te zetten. Toen ik er was stond de teller op 99.999 en ik zette de motor af. Maar toen dacht ik: "wat nu als die jongens morgen een proefritje maken en ik mis de 100.000 km stand?" Nee, dat zou toch niet kunnen? Dat is net zoiets als de verjaardag van je vrouw vergeten. Ik heb er een kilometer bijgereden en hem daar geparkeerd op precies 100.000 km. Ja, dat voelde echt een stuk beter.
Pre-scan
Mensen, ik had me toch een lel van een logje geschreven over de verkiezingen! Het heeft precies drie minuten on-line gestaan want ik wil u er uiteindelijk toch niet mee vermoeien. Iedereen snapt zelf wel op wie hij gestemd heeft en waarom. Bovendien, er zijn zoveel belangrijkere dingen. Zoals vanochtend, een advertentie in de krant. Ik zie een foto van een blij kijkende John de Wolf die verkondigde dat hij nu wist dat hij helemaal gezond was. Dankzij pre-scan van € 895,-
Als mij iets tegen de borst stuit, is het wel het fenomeen pre-scan. Nog niet ééns omdat het alleen voor mensen met geld toegankelijk is maar vooral vanwege de bijna misselijk makende boodschap erachter: "Joehoe, ik heb tenminste geen kanker!" Godsamme, wat laag en egoïstisch! Als er geen enkele reden voor een scan is, hoeft hij ook niet preventief gemaakt te worden. Er bestaat ook nog zoiets als het lot. En als er aanleiding is, is een onderzoek vroeg genoeg. Of niet, maar je moet ergens aan dood, hoe ernstig dat ook is. Ik vind het een grove belediging in de richting van mensen die wél kanker hebben. Stel, ik ben uw beste vriend, bij u is net de diagnose kanker gesteld en naar aanleiding daarvan laat ik me in de aanbieding prescannen? En alles blijkt goed te zijn! Dat is toch geweldig nieuws! Mooie vriend ben ik hè? Wat een compassie, wat een mededogen, en wat gaat mijn hart naar u uit, niet?
Nee gadverdamme, ik moet hier een beetje van kotsen. Gelukkig is kanker niet selectief en is gezondheid niet te koop. Ook John de Wolf doet na zijn scan weer volop mee in de kankerloterij. Sorry voor deze term, maar ik ben kwaad.
Een milde vorm van moderne ziektes
Van veel moderne ziektes heb ik milde symptomen. Zo heb ik een vleugje ADHD, een lichte vorm van verlatingsangst, een snufje autisme, een eetlepel depressie, een likje dyslectie en wat maagzuur. Aan sommige van deze aandoeningen word ik behandeld, andere zijn niet officieel vastgesteld. Mijn favoriete nummer van Madonna is "Borderline" en mijn favoriete film is "Rain Man."
Sommige symptomen heffen elkaar mooi op zodat je daar praktisch niks van merkt. De depressie en de ADHD houden elkaar goed in balans, en door mijn maagzuur merk ik eigenlijk nauwelijks iets van mijn angststoornis. Aan mijn autisme laat ik mij niet behandelen want het zorgt ervoor dat ik overal op tijd kom. Heel af en toe lees ik een woordje verkeerd, maar vaak heeft dat weer te maken met een dirty mind die een joy forever is. Voor mijn concentratieproblemen ben ik onder behandeling in een concentratiekamp en dat gaat prima moet ik zeggen.
Maar het kan altijd erger. Om mijn rugproblemen de baas te blijven loop ik elke middag een rondje van een kwartier. Sinds kort kom ik op een bouwproject een buurman tegen. Elke middag, steevast om vijf over één, loopt hij een Dixi binnen met …. een zaag! Ik heb er nog nooit van gehoord, maar het lijkt mij ernstig. Nee, dan liever een vleugje ADHD, een lichte vorm van verlatingsangst, een snufje autisme, een eetlepel depressie, een likje dyslectie, wat maagzuur, borderline, een dirty mind en een pijnlijke rug.
Het lijsttrekkersdebat
Helaas of misschien wel gelukkig gaat het al lang niet meer over de inhoud. En als het daar toch niet meer om gaat, dan wordt het verleidelijk om er ook niet meer naar te luisteren, maar alleen te letten op de gedragingen, de toonhoogte en het volume. Het leek erop dat de lijsttrekkers allemaal dezelfde instructies hadden gekregen van hun spindoctor, namelijk nee te schudden als de tegenpartij aan het woord was. Zelfs het publiek deed er aan mee. Je kon aan de shirtjes die de mensen in het publiek droegen precies zien wanneer ze nee zouden gaan schudden en wanneer ze zouden gaan klappen.
Geert Wilders was wat mij betreft glorieus winnaar van het debat als het tenminste gaat om het zichzelf verkopen. Als politiek voetbal was zouden alle partijen hem willen kopen. De man waar ik op ga stemmen komt minder goed uit zijn woorden, al weet ik nog niet helemaal of ik op de welbespraakte ‘stotteraar’ of op de vlugpratende mompelaar ga stemmen. Het maakt me ook niet zoveel uit. Ik woon in een deel van het land waar je moeilijk kunt volhouden dat het hier vol zit, en met ons eigen huis en onze twee inkomens zie ik eigenlijk helemaal niet in waarom ik me druk zou moeten maken over eigen bijdrages in de zorg of de hypotheekrenteaftrek. Ik kom zelfs tot de conclusie dat de politiek mij helemaal niet aangaat. Ik zal dus met het geven van mijn stem vooral aan anderen moeten denken. En welk onderwerp laat ik daarbij het zwaarst meetellen? Ik vind de vrijheid van webloggen heel belangrijk.
Tot slot moet er nog een woord van waardering naar André Rouvoet omdat hem de uitstraling minder leek te deren dan de inhoud, maar vooral ook om de volgende zin die hij zei tegen een hem in het nauw drijvende Ferry Mingelen: Meneer Mengele, ik probeer uw vraag te beantwoorden.
Lief
Op de Havo zijn mijn ergernissen begonnen. Of het nu kwam omdat ik ineens buiten de vertrouwde omgeving van Vaassen kwam, of omdat ik een leeftijd kreeg die het mogelijk maakte om afwijkend menselijk gedrag waar te nemen, ik weet het niet, maar ik stoorde mij toen vooral aan `jongeren´. Ja, qua leeftijd was ik er ook één, maar qua gedrag bepaald niet. Jongeren hadden een politieke voorkeur, hielden van zuipvakanties in Benidorm, wisten precies wat ze gingen worden (ik zie een eigen praktijk in Milaan wel zitten) en hielden énorrum interessante gesprekken met elkaar over de laatste maatschappelijke ontwikkelingen.
Ik niet, ik hield niet van jongeren. Ik vond het verraders. Ik was 16 en ik wilde nog kind zijn omdat ik dat nog was. Dus degenen in de klas die het waagden om hun jeugd te verraden en met de volwassen mee te heulen konden rekenen op mijn diepe minachting. En zo is het gekomen. 20 jaar later, als je ze weer tegenkomt in het bedrijfsleven, dan blijken ze helemaal geen eigen praktijk in Milaan te hebben! Ze zijn gewoon loonslaaf alleen verhullen ze dat met een verhaal doorspekt van woorden die je vroeger op school nooit leerde en ze leiden je naar hun eigen eindconclusie, namelijk dat ze enorm veel vrijheid en verantwoordelijkheid hebben.
Ik heb me heel lang gestoord aan mensen die het over uitdagingen hadden. Verraders vond ik het. Het waren gewoon regelrechte problemen waar ze mee te maken hadden. Ja, dat zij het uitdagingen noemden kwam omdat ze dat gelezen hadden in het managershandboek en nog belangrijker, ze hoefden het zelf niet op te lossen. Anders hadden ze het echt wel rampen genoemd in plaats van uitdagingen. Goh, de Duitsers zijn ons land weer binnengevallen. Wat een uitdaging, vind je ook niet JP?
Nou, vervolgens ging ik me storen aan mensen die de hele dag Engels praten omdat dat hun inhoudsloze verhaal wat opleukt en tegenwoordig stoor ik me aan mannen die hun vrouw door de telefoon "lief" noemen. Geen ‘lieverd’, maar ‘lief!’ Irritant! Ja, als Huub van der Lubbe of Thomas Acda het in een lied zingen dan werkt het, dat snap ik wel, maar dat zijn kunstenaars. Daar verwacht je zoiets van. Maar toch niet van saaie kantoorpikken met een duffe kop? En dat als je hun vrouw in het echt ziet, dat het helemaal nergens meer op slaat? "Lief" kun je zeggen tegen een hele mooie vrouw, waarvan je weet dat ze niet lang de jouwe zal zijn, die je hart gaat breken en het voorgoed verandert in een bitterbal, maar tenzij je een knappe kunstenaar bent noem je haar gewoon bij haar voornaam! Ook al heet ze Pieternel of Berta. Ja, dan had je maar kunstenaar of filmster moeten worden hoor. Als je op kantoor zit moet je gewoon normaal doen. Flauwe kantoorhumor is je lot en daar schik je je maar in! Avonturier met je wandelkaartje van de Veluwe!
Mack 