Het beste voetballand ter wereld volgens Mack’s zelfverzonnen regels.

Het zal ongetwijfeld eerder zijn gedaan, maar ik weet niet waar en wanneer. Maar ik vond dat het tijd werd voor een overzicht waar je wat aan hebt. Rangen en standen, daar hou ik van. Ik ben dus eens gaan kijken welk land er op basis van prestaties op het WK, het EK en de Copa America zich het beste voetballand aller tijden mag noemen.

Ik heb geprobeerd een zodanige puntentelling te verzinnen dat Nederland bovenaan zou eindigen, maar op een eerlijke consequente manier ging dat niet helemaal. Of ik zou voor de winnaar van het EK in 1988 100 punten toe moeten kennen en voor de nummer twee, zes, maar dat liep nogal in de gaten. Uiteindelijk kwam ik tot de volgende puntenverdeling: de eerste vier op een WK krijgen respectievelijk 10, 8, 6 en 4 punten en op een EK of een CA is dat 6, 4, 2 en 1 punt. Verder heb ik bij Tjecheslowajoegeslovakije en aanverwante landen de punten bij elkaar opgeteld, omdat ik met de puntentelling begonnen ben in 1959 en die landen niet steeds dezelfde grootte en naam hadden. Bovendien vormden ze geen bedreiging voor de positie van Nederland, anders had ik er zeker aparte landen van gemaakt.

Dus alle resultaten gescoord voor 1959 worden door mij nietig verklaard. En dan kom je uiteindelijk tot een verrassende uitslag. Duitsland is niet de beste! Hoera! Download bestand

Onbetaalbaar

Ik had het zwembad opgezet en Hans was met drie vriendjes uit de straat aan het keten in het water. Maar plotseling verdwenen de drie vriendjes en Hans bleef huilend achter. Nu hou ik niet van gehuil om niks, maar ik ben ook niet helemaal ongevoelig voor het leed van mijn kroost. "Ik wil met iemand spelen," snikte hij en ik ging op mijn hurken zitten en sloeg mijn armen om hem heen. Hij drukt zich dan tegen me aan en gaat nog een tandje hartverscheurender snikken. Nu verscheurt het mijn hart geenszins omdat dit alledaags klein leed betreft waarvan hij nog veel zal meemaken in zijn kinderfase, maar ik probeer hem wel te troosten.

"Hans, weet je wat? Jij mocht dinsdag als je uit het ziekenhuis komt (neusamandelen, red.) toch een cadeautje uitzoeken? Wat vind je ervan als we dat nu gaan doen, maar dan laten we het inpakken en krijg je het als je uit het ziekenhuis komt? En dan gaan we voor nu een frisbee halen dan kan jij met papa frisbeeën op het veldje." Hij steekt dan zijn beide armen gestrekt in de lucht en laat een onderdrukte juich horen en op dat moment kan ik hem wel opvreten, zo gek ben ik op hem.

Even later lopen wij hand in hand naar de speelgoedwinkel in het dorp voor een frisbee en een cadeautje. Ik probeerde hem aan een afstandbestuurbare auto te krijgen (€ 17,95) maar die wilde hij niet. Hij wist niet goed wat hij wilde dus zijn we de hele winkel een paar keer rondgelopen. Uiteindelijk wilde hij een vilten piratenhoed. (€ 1,95) "Nou Hans, wat zou je ervan vinden als we er een pistool bij doen? (€ 6,95) en een dvd van Sneeuwwitje (€ 1,99)?" Ja, dat was een geweldig idee. "Weet je papa, dan wil ik graag de piratenhoed en het pistool en de sneeuwitjedeeveedeef nu en de frisbee als ik uit het ziekenhuis kom."

En toen moest ik weer streng zijn en hem duidelijk maken dat dat niet de afspraak was. Hij wordt dan weer verdrietig en dramt een paar keer dat hij de cadeautjes nu al wil, maar ik ben -ahum- keihard. Nee, het liefst zou ik hem zijn zin geven maar puur uit opvoedkundig oogpunt vond ik dat niet verantwoord en bleef op mijn vaderlijke strepen staan.

Bij de kassa kreeg hij nog een oranje bal (gratis) van de kassajuffrouw, maar nadat ik die één keer in de struiken geschoten had was die al lek. Ze weten best wat ze weggeven.  Hans en ik liepen op de terugweg weer hand in hand terug en wij waren de dikste vrienden. Ze zeggen altijd dat je geen vrienden met je kinderen moet proberen te zijn, maar een betere vriend dan Hans heb ik nooit gehad. Ik ben blij dat ik hem niet zijn zin gaf, anders zou hij dinsdag zo'n waardeloze frisbee krijgen in plaats van een klappertjespistool met 1800 klappers. Hands-up!

Het racistische vraagstuk

Ik keek het Nederlands Elftal in de wedstrijd tegen Kameroen en ik zag Elia invallen. Elia is een donkere speler, tegen het roetzwarte aan, om maar eens een ouderwetse term te gebruiken. Hij speelt ook nog eens behoorlijk goed, al kwam hij vandaag iets minder uit de verf (haha) dan in de wedstrijd tegen Denemarken. Maar wat ik mij altijd onbewust afvraag, zou zo'n jongen als Elia in zo'n wedstrijd tegen Kameroen zich nou niet meer verwant voelen met de donkere tegenstanders dan met zijn blanke ploeggenoten? Ik zag hem aan het einde van de wedstrijd wel een schitterende pass geven op een Kameroenees, die hem helaas niet in eigen goal kopte.

Stel dat ik  in een ver verleden naar Botswana was verhuisd, en ik was genaturaliseerd tot Botswaan én ik had het geschopt tot het Botswaanse elftal, waarin ik de enige blanke was, dan zou ik mij volgens mij stiekem verwant voelen met de Europeanen tegen wie ik speelde, en ook zo'n verkeerde voorzet afleveren op een blanke verdediger. En nee, dat heeft niks te maken met ubermensch gevoelens, maar gewoon met je wortels. Want op een of andere manier blijf je die trouw.

Nu vraag ik mij af, hebben meer mensen hier last van of ben ik gewoon een rasechte racist die het prima kan vinden met mensen met een andere huidskleur? Of ben ik gewoon wereldvreemd en totaal niet ingeburgerd in de multiculturele samenleving? Tot ik het antwoord op die vraag weet: Hup Elia!

http://www.youtube.com/watch?v=sssqBjaTzOU

Massastrandingen verklaard

Gisteren was er in het journaal een bericht over een massastranding van dolfijnen op de Kaapverdische Eilanden, West-Afrika. 92 dolfijnen werden gevonden op het strand en alle dieren vonden de dood. De wetenschap kent de precieze oorzaak van massastrandingen van dolfijnen niet. Men vermoedt dat de dieren ziek zijn, of dat ze gedesoriënteerd raken in ondiep water. Tevens denkt men dat de hechte band die de dieren met elkaar hebben een rol speelt. De groep volgt blindelings de leider, ook al zwemt die het strand op.

Ik vind het een beetje onbevredigend gegis van de wetenschap. Zeker om de groep als ziek te beschouwen komt over als "we weten het niet dus dan zijn ze maar ziek." Ik vind het ook niet logisch dat hele groepen zieken elkaar opzoeken en collectief zelfmoord plegen op het strand. Meestal zonderen zieke dieren zich af en zoeken een rustig plekje om te sterven en de Nederlandse kust, waar ook massastrandingen plaatsvinden, is daar geen goed voorbeeld van.

Ondiep water. Mwah. De zee rond de Kaapverdische eilanden staat nu niet bekend als ondiep. De Noordzee wel. Een meter of 20 op het meest ondiepe punt, afgezien van vlak langs het strand natuurlijk. Maar 20 meter is nog altijd genoeg voor dolfijnen om lekker in te spartelen. Ik heb wel eens een experiment met een voorntje in een laagje water van twee centimeter gedaan, maar de vis wist feilloos en binnen no time het diepe water weer te bereiken. En dat zonder sonar of hersenen van betekenis. En dat een sonar in de war zou raken van ondiep water, ik weet het niet hoor. Er zwemmen zo vaak dolfijnen in ondiep water. Het dolfinarium in Harderwijk bijvoorbeeld. Nergens is het water dieper dan 10 meter en geen dolfijn die er ooit de weg is kwijtgeraakt.

En de groepsband dan? De tijd dat leiders blindelings werden gevolgd ligt alweer 70 jaar achter ons. Bovendien, waarom zwemt die leider dan het strand op? Om de groep te laten verongelukken? Ik vind het onlogisch allemaal.

Elektromagnetische velden kan ik ook nauwelijks serieus nemen want dan zou de hele Bermuda driehoek bezaaid moeten liggen met aangespoelde vissen. Nee, de wetenschap maakt zich er hier met een Jantje van Leiden af. En daarom zal ik dan maar verklappen wat de werkelijke oorzaak is van massastrandingen. Dat de dieren massaal stranden gebeurt bewust en met voorbedachte rade. Dat is zo klaar als een klontje. Want als ze richting zee gesleurd worden door behulpzame mensen scheren ze even later twee keer zo hard het strand op. Waarom zou een dier dat in zee leeft zich op het strand werpen? Omdat er zich op het strand iets heel aantrekkelijks bevindt natuurlijk. En in welk geval is het strand te prefereren boven de zee? Als je een mens bent natuurlijk. Dolfijnen zijn gereïncarneerde mensen. Laten wij ze voortaan, als ze daar om vragen, in ons midden opnemen in plaats van ze terug te slepen naar de zee.

Ik begrijp er niks van

Als ik nadenk waar het in Nederland over gaat, dan kom ik niet ver. Vandaag werd bekend dat er door het besluitloze kabinet ingegrepen gaat worden in de kosten van de zorg. Een eigen bijdrage van maar liefst € 10 euro voor bijvoorbeeld logopedie. De anti-conceptiepil gaat uit de basisverzekering. Looprekjes moet je voortaan zelf betalen. Dat gaat toch helemaal nergens over man! Gadverdamme. En allemaal om een luizige 300 miljoen op jaarbasis te besparen. Ik heb zo'n hekel aan dat gebudgeteer door de overheid.

Schaf gewoon de hypotheekrenteaftrek af en schiet iedereen dood die bezwaar maakt. Dan ben je er toch? Dat gezeik over geld altijd. Ik kan er niet tegen. Ook dat gedoe over coalities vormen. Neem gewoon in de grondwet op dat als een premier eenmaal bevalt, dat die moet blijven zitten tot zijn dood. En balsem hem daarna en rek de termijn nog wat.

En schaf bejaarden- en verzorgingshuizen af! Het lijkt het toppunt van beschaving, om je bejaarden bij elkaar in een huis te stoppen, maar het is gewoon onmenselijk. Een beetje weg zitten kwijnen achter een raam, gadverdamme. Het is gewoon de lijdensweg onnodig rekken, dat is het. Wat is eigenlijk de grap van oud worden? De enige functie van oud worden is te zorgen dat je nabestaanden niet meer zoveel verdriet om je dood hebben. Eigenlijk zijn ze blij dat hun lijden voorbij is. Ik wou dat ik Tika uit Tita Tovenaar was. Dan deed ik dit…en alles stond stil.

Deze dus.

Het licht in de badkamer

Sinds wij in ons huidige huis wonen, zo'n zeven jaar nu, valt ons iets op. En opvallen is een tegenstelling, want hoe kan iets nu óp vallen? Als iets valt, gaat het néér en zoniet, noemen we dat opvallend. Zelfs als het blijft hangen. Maar wat trekt dan onze aandacht? Onze achterburen hebben altijd het licht in de badkamer aan. Niet alleen als het donker is, maar ook overdag. En vanaf het begin af aan hebben wij ons afgevraagd waarom dat zou kunnen zijn. Aangezien de achterbuurman een verre collega van Linda is, heeft zij het twee jaar geleden eens gevraagd. En beetje lacherig kwam er toen een verhaal over het oudste kind dat bang was in het donker en voor ons was daarmee de kous af. Maar inmiddels begrijp ik dat ons een verhaal op de mouw gespeld is. Dat hadden we toen natuurlijk al kunnen weten, maar wij wilden gewoon een antwoord en het kon niet schelen wat. Gewoon een verklaring voor het feit dat iemand het licht dag en nacht laat branden. Niet dat we het echt wilden weten, maar om ons geweten te sussen. Elk antwoord was goed geweest zodat wij ons niet meer druk hoefden te maken over de brandende lamp bij de achterburen.

Inmiddels begint het weer te knagen. De achterburen hebben alleen nog een volwassen kind thuis en nog steeds brandt dag en nacht het licht. En tenzij dit kind blind is, kan hij het overdag toch onmogelijk donker vinden. Bovendien klopt de nyctofobie niet met de leeftijd van het kind en het feit dat ze geen hond hebben strookt niet met de vermeende visuele handicap van het kind. Daarbij, als het kind blind was, zou die lamp ook niet helpen. Mijn geweten laat me niet meer met rust. Waarom brandt het licht in de badkamer van de achterburen continu?

Stug en achterbaks

Ik woon nu al 27 jaar in Vaassen, dus ik mag mij best een Veluwenaar noemen.Veluwenaren zijn achterbaks en laten nooit het achterste van hun tong zien. Tenminste, dat is het imago. Vanochtend tijdens de zwemles van Hans, zocht ik een plek om Tammar te verschonen omdat zij een onwelriekende geur verspreidde. Tijdens het zoeken werd mij een plek gewezen door een vriendelijke, kalende man met een Rotterdams accent. Ik bedankte hem en liep erheen. Het was achteraf gezien een enorm waardeloze plek trouwens, maar een gegeven paard kijk je niet in de mond.

Toen ik terugkwam vroeg hij met zijn lijzige accent of het een goed plekkie was. Ik antwoordde dat dat zo was en ging weer zitten waar ik zat. Tammar wees naar hem en riep "Opa!" Ik vond dat lullig van haar, want de man zei dat hij zelf ook in de kleine kinderen zat, en dat hij daarom dat plekje kende. En dat hij vorig jaar uit Rotterdam hierheen was gekomen, maar dat zijn huis wat moeilijk te verkopen was, en zijn vrouw zat al wel hier met drie kinderen en hij had nu net ander werk waardoor hij nu zes dagen moest gaan werken maar dat was niet erg want op zijn werk kwam hij tenminste bij….ja hallo! Daar heb ik allemaal geen zin in hoor. Maar omdat ik een achterbakse Veluwenaar ben, blijf ik vriendelijk en geef hem korte antwoorden op zijn vertellingen. Terwijl ik eigenlijk denk: donder op vent.

Mack is in zijn eer aangetast.

Vier jaar geleden heb ik voor het laatst hardgelopen. Twee jaar geleden ben ik wegens rugklachten gestopt met badminton. Tweeëneenhalf jaar geleden ben ik gestopt met roken. Ik ben een kilo of vijf zwaarder dan destijds. Maar ik ben nog even overtuigd van mijzelf als altijd. Twee jaar terug had ik al een keer een discussie met collega’s over het al dan niet kunnen hardlopen mijns persoons.  Ik beweerde dat ik ongetraind zo een half uur hard kon lopen en iedereen weigerde het te geloven. Ik deed er natuurlijk wel wat schepjes overdrijfsel bovenop, maar uiteindelijk durfde niemand met mij de weddenschap aan. Tenminste niet met een fatsoenlijke inzet.


Nu wil het toeval dat mijn zus en mijn overbuurvrouw ook aan het hardlopen zijn. Die hebben zo’n opbouwschema. En als ik ergens een hekel aan heb, zijn het wel opbouwschema’s die beginnen met een minuut hardlopen. Een minuut zeg! Sjongejonge, we zijn toch geen bejaarden! Dus dan word ik arrogant en honend. Mijn overbuurvrouw (29 jaar, dus in de kracht van haar leven) kan nu na drie weken oefenen wel vijf (!) minuten hardlopen. Ja sorry hoor, maar als je geen vijf minuten kunt hardlopen is er iets goed mis met je gestel, zeg ik dan.


Vandaag kwam ik haar in de judozaal tegen en na afloop jende ze me dat als ik hiervan al zo zweette, hoe ik dan in godsnaam dacht een halfuur te kunnen hardlopen? Linda gelooft mij ook niet, niemand gelooft mij! Wat is er nu moeilijk aan ongetraind een half uur hard lopen?


Nou, veel! Vanavond, ik was opgefokt door de buurvrouw en ik had zelfvertrouwen opgedaan bij judo, ben ik voor het eerst in vier jaar gaan hardlopen. Heel simpel. Eerst een kwartier heen, en dan een kwartier terug. Dat kwartier heen…eitje. Makkie. Simpel. Maar dat kwartier terug zeg. Ik kwam adem tekort, ik kreeg steken, mijn benen werden slap, ik snakte naar het einde. Na 28 minuten ben ik ermee gekapt. Kapot en ik wilde nog een klein stukje uitwandelen en ik had absoluut geen zin meer in die laatste twee minuten. Fuck you! Dus volgende keer als ik opschep, hou ik het op een kwartiertje zolang ik ongetraind ben. En dat ben ik, want dit ga ik echt niet nog een keer doen.

Sensei

Tegenwoordig moet alles maar kunnen. En hoe je je er van tevoren ook tegen verzet, duistere machten zorgen dat je er in meegaat. Want wie kan zich nu voorstellen dat vroeger, toen u op uw sportclub zat, de sportvereniging een ouderdag organiseerde en dat uw vader eerder van zijn werk kwam om met u een lesje mee te trainen? Nou, ik in elk geval niet. En mijn vader al helemaal niet. Maar toch gebeurde het vandaag. Ik moest eerder van mijn werk om met Hans mee te gaan judoën. Want mevrouw Mack vond dat ik maar eens een keer de klos moest zijn, en als ik het niet zou doen zou Hans als enig kindje bij judo komen opdagen zonder ouder die met hem meedeed. Dat bedoel ik met duistere, dwingende machten.

Ik had in ruim vijfentwintig jaar geen judomat meer betreden en mijn blauwe band ben ik kwijt. Mijn judopak paste ook van geen kanten meer dus ik ging maar in mijn badminton-outfit. Helaas vond Sensei Thijs het niet goed dat ik mijn racket als wapen wilde gebruiken dus dat ging niet door. De judogroet ging nog prima. Eigenlijk voelde het verdomd goed, zo weer op de mat te staan. Het liefst wilde ik de sensei te lijf om mijn krachten te meten. En alsof hij mijn gedachten rook nodigde hij Hans en mij als eerste uit om een demonstratie te geven ten overstaan van zeker 30 mensen in de zaal! Sensei legde uit hoe je moest vallen, met je hoofd omhoog en hard met je arm op de mat slaan bij het neerkomen. Voor mij natuurlijk gesneden koek, want ik ben wat geworpen in mijn carrière als Mack van der Geest. "Waarom moeten wij met het hoofd omhoog vallen?", vroeg Sensei aan het publiek. Omdat je anders met je achterhoofd op de mat valt en daar kun je een kaal plekje van op je hoofd krijgen, zei Sensei en dat vond ik een opmerking onder de gordel. Het liefst had ik hem gelijk met een sutemi van de mat geworpen, maar een judoka is altijd beheerst.

Ik werd vroeger op judo gedaan door mijn ouders om mij weerbaarder te maken, en misschien heeft dat wel geholpen. Hans zit op judo omdat hij dat wilde en ik vind het geweldig hem te zien in zijn judopak. Ik hoop dat hij er mee door wil, maar mocht dat niet zo zijn, dan zal ik hem niet dwingen. Maar judo is goed. Sensei zelf is pas 20 jaar, heeft reeds de tweede dan, en staat zo zelfverzekerd, rustig en stabiel voor zijn groep, en kan zo goed met de kinderen overweg, die moet toch wel hele trotse ouders hebben. 

Het recht van de meest ontwikkelde

Vanochtend of gisterenochtend, daar wil ik vanaf zijn, dacht ik het volgende: een beest dat met uitsterven wordt bedreigd zit daar totaal niet mee. Hij leest de krant niet en heeft geen idee dat zijn leven aan een zijden draadje hangt. Hij krijgt geen knoop in zijn maag omdat er vandaag weer volop jacht op hem wordt gemaakt. Welnee, hij begint gewoon weer aan zijn dagelijkse ritueel zonder zich druk te maken over zijn lot, waar veel mensen -waaronder ik- zich wel druk over maken. Het boeit hem niks dat de mensheid verdeeld is over de jacht op hem en zijn soortgenoten. Het kan hem niet schelen dat er een olieramp gaande is. Hij weet het niet en wat niet weet, wat niet deert.

En nu komt het, toen sloeg de paniek toe! Stel nu even dat er nog een soort op deze aarde is. Een soort die wij niet herkennen als onze meerdere? En stel nu dat die soort momenteel aan het bakkeleien is over het lot van de mensheid, wat dan? Ja, u boeit het niks, omdat u het niet weet, maar misschien wordt morgen de jacht op ons wel geopend! Ik wil niemand onnodig bang maken hoor, maar een paling lacht zijn collega-paling ook uit als-ie met zoiets komt.