Mack

Ik ben nu echt aanbeland in het stadium van: “oh, wat hebben wij leuke kinderen.” Ik ga tegenwoordig ’s avonds even frisbieren met Hans en Tammar, want dat vind ik nu eenmaal leuk, even ravotten met mijn kroost vóór op het veldje. Want oh oh, wat heb ik leuke kinderen! Oké, de helft van de tijd ben je ze aan het corrigeren omdat Hans met een verongelijkt gezicht en een pruillip in staking gaat, en Tammar die bovengemiddeld veel interesse heeft in voortuinen met kiezelsteentjes omdat je daar lekker mee kunt gooien, maar ik blijf een trotse papa.

Helaas, helaas, elke avond komt het driekoppig adderengebroed van de overburen naar buiten. Drie onnozele witkoppen met peenhaar. De jongste is net anderhalf en spuuglelijk. En hij kraamt alleen maar “huss huss” uit. En de oudste is de grootste betweter van het westelijk halfrond. De middelste is constant de klos omdat de oudste hem aftroeft.

“Hans, ik doe mee, ” roept de oudste. De tweede roept een octaaf hoger: “Hans, ik doe ook mee.” De jongste roept: “huss huss.” Ik grijp nog even in door te zeggen dat Hans en ik bepalen wie er mee doet, en dat er alleen kinderen mee mogen doen die dat fatsoenlijk vragen. “Nee hoor,” roept de oudste, “je mag altijd overal aan meedoen.” Ik zeg hem dat hij het fatsoenlijk moet vragen maar hij herhaalt zijn argument en gaat klaar staan. Ik gooi de frisbier naar Hans en zeg het kereltje dat ik het leuk vind dat hij meedoet, maar dat zolang hij het niet gevraagd heeft, hij geen frisbier toegeworpen krijgt. Daar heeft het betwetertje niet van terug en vraagt of hij mee mag doen. “Ja, tuurlijk joh, doe gezellig mee!” En dan barst de hel los. De twee broertjes rennen achter elke frisbier aan en proberen hem als eerste te pakken. Met z’n tweeën rukken ze aan het ding en jammeren allebei dat ze hem het eerst hadden. Ik zeg de oudste dat zijn broertje hem het eerst had, want ik zag het. “Niet, want ik had mijn voet er het eerst op!” Even later betrap ik mezelf erop dat ik de frisbier op mijn hardst richting het betwetertje gooi, in de hoop dat die tussen zijn tanden belandt. Ook niet helemaal eerlijk. Gelukkig raak ik hem niet.

Kortom, het frisbieren met mijn eigen geweldig mooie kinderen wordt mij onmogelijk gemaakt. De kleinste witkop brengt al het speelgoed wat hij in onze voortuin ziet staan naar het grasveldje zonder duidelijk doel. Ik leg het terug maar het mannetje begint te protesteren en wil alles direct weer uit onze voortuin halen. Ik grijp hem bij beide armpjes en til hem naar de overkant van het veldje. “Hier moet je zijn, mormel,” fluister ik hem toe. Dat optillen vond hij wel grappig. “Huss Huss.”

Ik besluit Tammar onder de douche te gaan zetten en zeg Hans dat hij nog even mag spelen totdat ik hem kom halen. Tammar met haar haartjes nat en met de douchekop in haar handjes is een stuk mooier dan die drie witkwasten bij elkaar. En even later als ik Hans binnenhaal en ik zet hem onder de douche, met zijn gespierde lijfje dat al helemaal bruin verbrand is denk ik: “Oh, oh, wat hebben wij mooie kinderen.”

Hoe klein een ingreep ook is, als het je kind betreft is het altijd spannend. Hans moest vanochtend voor een neusamandeloperatie naar het ziekenhuis alwaar hij zich kranig gedragen heeft. Vooral vóór de operatie was hij een bikkel die zonder verschijnselen van vrees de operatiekamer binnenstapte. Zes minuten nadat hij onder narcose werd gebracht werd Linda al geroepen dat hij weer bij was. Net een half minuutje te laat want een zuster zat een huilende Hans op niet te zachtzinnige wijze een drankje toe te dienen. Na het drankje bleef Hans nog een minuut of tien zielig huilen, en de zuster zei tegen hem dat het nu wel weer over mocht zijn met het huilen. En zo'n opmerking moet je niet maken waar Linda bij is, want zij is als een leeuwin voor haar welp, en dat in combinatie met haar aanleg voor leslezengeven zorgde ervoor dat de verpleegster duidelijk gemaakt werd dat zij zich niet moest bemoeien met wanneer onze kleine judoka huilt en wanneer niet.

Aan het eind van de ochtend belde Hans me op mijn werk dat de klappertjes die ik bij zijn pistool had gekocht niet de goeie waren. (Goh, en hoe was het in het ziekenhuis, Hans?) Ik weet hoe hij uitgekeken had naar zijn klappertjespistool dus ik zei tegen hem dat ik er straks aan kwam en dat ik andere klappertjes zou gaan kopen. Dat vond ik nu lullig, de verkeerde klappertjes voor mijn zoon. Hoe kon dit nu, ik had ze toch zelf uitgezocht?  Dan moest het werk maar even wachten want first things first. Ik reed naar huis en bestudeerde daar de gebruiksaanwijzing van de revolver. Het was een Smith and Wesson 357 Magnum en dat model leverde voor mij geen enkel probleem op. Korte tijd later liet ik de eerste klappers aan Hans horen. Mama's zijn dan wel heel goed in het bijstaan van hun kind in het ziekenhuis, van revolvers hebben ze geen verstand.