Het heeft vandaag nog de hele dag pijn gedaan, het verlies van de finale. Meer dan ik verwacht had, moest ik de dag met een kater doorbrengen. Op mijn werk kon ik mijn verdriet met niemand delen. Mensen die het verdriet vandaag al niet meer voelden, snappen er niks van. Ze begrijpen niks van voetbal en doen het af als een spelletje.
Het WK voetbal is geen spelletje. Ja, als je een outsider bent en je mag een keer acteren op het hoogste podium, en je vliegt er zoals verwacht in de poulefase uit, dan is het een spelletje. Maar niet als je een trots team bent dat zich kan meten met de besten ter wereld. Als je het hele land een maand lang in een greep houdt. En als je dan bijna zover bent dat je het trauma van 1974 en 1978 weet uit te wissen, dan is het bittere ernst. Want laten we eerlijk zijn, ik heb aan 1978 een trauma overgehouden. Ik vertrouw nooit meer een Argentijn.
Aan Spanjaarden zal ik over een jaar geen hekel meer hebben. Maar nu nog even wel. Omdat zij feest vierden terwijl wij hier de klap nog niet te boven zijn. Ik heb geen behoefte aan troostende woorden. Ik wil iemand horen die schreeuwt dat de scheidsrechter een lapzwans was. Dat de Spanjaarden precies één wedstrijd tik-takvoetbal hebben gespeeld en dat het voor de rest ook allemaal maar matig was. Dat het doelpunt van Spanje uiterst dubieus was. Dat wij de beste voetballers ter wereld hebben, dat wil ik horen.
Maar nu heb ik er nog een trauma bij. Het trauma van 11 juli 2010. Om ongeveer 23:00 uur viel de droom in duigen door een doelpunt van Iniesta. Zeker twintig minuten lang ben ik stil geweest. Het verlies voelt als een definitief afscheid van iets waaraan je was gehecht. Nu moet ik mijn leven zelf weer mooi maken in plaats van dat het Nederlands Elftal dat deed.
Misschien was het ook wel niet terecht als dit Nederlands Elftal kampioen was geworden, al had me dat weinig kunnen schelen. Dit elftal met als grootste namen Sneijder en Robben zou dan gelukt zijn wat Cruijff, Neeskens, Keizer, Koeman, Van Basten, Gullit, Rijkaard en Bergkamp nooit is gelukt. Wereldkampioen worden. Dat is de enige rechtvaardiging voor het verlies.
Tot slot, en dan hoop ik het WK 2010 een plekje te kunnen geven, (met een overleden kat mag je dat ook zeggen, dus ik nu ook) ik heb geglommen van trots op Bert van Marwijk. De man liep over van waardigheid en mag wat mij betreft ons weer de troostprijs van het EK gaan brengen. Maar dan graag weer met schitterend voetbal. Want schitterend voetbal heeft ons dan nooit aan de wereldtitel geholpen, deze Duits aandoende lelijkheid heeft ons het ook niet gebracht. We hebben de prestaties uit het verleden wel geëvenaard, maar met de manier waarop zal ik ditmaal geen diep buigende buitenlandse voetbalfans voor mij zien als ze horen dat ik uit Nederland kom. En dat laatste, daar is het allemaal om te doen. En noem dat geen spelletje. Het is de sportieve variant van eerwraak.
Ik maak mij een beetje zorgen over Tammar. Ze is een schattig meisje totdat ze haar zin niet krijgt. Ze slaat er gelijk bovenop en als je er iets van zegt dan streelt ze je arm en zegt ze met haar liefste stemmetje:" aai?" Ook kan ze met spullen gooien als de beste. En ze is nu al oersterk. Ze ragt net zo hard door het zwembad als Hans met zijn vriendjes en als ze koppie onder gaat en ze komt weer boven, begint ze te lachen. Laatst kwam ze met haar teentje tussen de deur, haar hele nageltje de volgende dag blauw, en zij geeft geen kik! Ik vind het niet normaal voor een meisje dat nog twee moet worden. 
