Verder waar ik gebleven was

Het ging al weken niet goed, maar ik plaatste maar wat onzin om toch wat te schrijven en geen verdenking op me te vestigen. En ik wilde er ook niet aan, maar ik zat diep. Ik kon mijn bed niet meer uit komen en als ik half negen moest beginnen stond ik half negen op. Als ik naar kantoor moest, bleef ik thuis. Als het weekend was bleef ik tot half twaalf in bed. Naar bed gaan vroeg in de avond was het fijnste moment van de dag. Donker en stil en je hoefde voorlopig niks. Het was erger dan vorige keer want zelfs de laatste dingen die ik leuk vond, waren nu een opgave. Niks interesseerde me meer.

De huisarts vond drie weken geleden al dat ik naar een psycholoog moest, maar ik dacht: laat maar. Ik verlangde steeds meer naar rode wijn, en dronk twee glazen per dag. Dat hielp lichtjes. Ondertussen viel ik af, elke dag verder maar heb nu denk ik het minimum bereikt. De hond dwong me om te blijven lopen, ik bleef badmintonnen en ik dwong mezelf om dagelijks twintig push-ups te doen. Dat was ook een hoogtepunt, ‘s ochtends op de weegschaal.

Afgelopen zondag kon ik er niet onderuit, mijn zus had me gevraagd te gaan wandelen met de hond. We praatten en ik gaf haar aan waar mijn gedachten zaten. Ze snapte het volkomen en had soms dezelfde gedachten. Misschien was die ronde wel de ommekeer. Er viel ineens weer iets op z’n plek.

Ik heb geen vrienden, wel vriendschappen. Altijd met vrouwen want met hen praat ik veel makkelijker. De afgelopen dagen heb ik met een aantal gepraat, en langzaam voelde ik wat kracht terugkeren. Intuïtief voelde ik aan welke kant het op moest. Verder waar ik gebleven was.

Motregen

We zagen “boerderij van Dorst” met twee min of meer bekende Nederlanders, Donnie en Sanne Hans. Twee stotteraars bij elkaar. Met beiden had ik niet zoveel, maar beiden zijn gestegen in mijn hoogachting. Donnie vond ik een irritante rapper met een raar accent en een dom vlechtje, en Sanne vond ik wat kleurloos. Gewoon mijn persoonlijke mening, niks ernstigs. Maar beiden stonden op zeker moment snikkend hun echte verhaal te vertellen. Elk huisje heeft z’n kruisje. Paul van Vliet zong het al eens in een lied. Er hangt een huilbui als een onweer in elk van ons.

Ik zat vandaag bij een psycholoog, die bijna twee uur de tijd nam. Mijn hangende huilbui kwam als motregen naar beneden. Over verdriet en ongeluk in mijn leven, dat er kennelijk toch steeds uit moet. Ik werd getypeerd als een gevoelsmens met een sterke intuïtie en een grote leegte van binnen. Dan weet ik dat. We kunnen niet van anderen houden als we niet eerst van onszelf houden. Ik hou wel van mezelf, maar ik ben niet blij met mij. Ik heb weer aan de bel getrokken. Omdat mijn hangende huilbui te zwaar werd.

Krant

Oktober is zelden een goede maand, hoewel de maand er ook niks aan kan doen. Ik kreeg laatst het advies om de krant van achter naar voor te lezen, dat zou beter zijn voor het gemoed. Vroeger, toen we de Telegraaf nog hadden, las ik altijd de strips en mijn horoscoop. Ik geloofde er uiteraard niet in, tenzij mij iets goeds werd beloofd. En niet dat ik dat echt geloofde, maar het gaf me in elk geval goede moed voor even. Hagar en Garfield waren de strips die ik me herinner, en verder stond niet veel in die Telegraaf. Altijd een advertentie van iemand met een buitenlandse naam die de rechtsmacht vervloekte omdat hij zijn kinderen niet mocht zien. Vroeger dacht je al gauw dat zo iemand gek was, maar tegenwoordig denk ik daar anders over. Als je daar dagelijks een advertentie aan weet, dan zal het een serieuze zaak geweest zijn.

Verder stond de krant vol met advertenties van tweedehands auto’s, z.g.a.n., zien is kopen, alles elektrisch, t.e.a.b. en al wat dies meer zij. De 06-lijnen vond ik ook uiterst interessant, maar ik zocht wel naar een prikkelende advertentie waar iemand zijn best op had gedaan. Dus niet Anja met de boerenknecht op de hooizolder. En uiteraard moest het een bandje zijn, geen echte mevrouw, dat zou veel te eng zijn. Goed, ik was jong.

Tegenwoordig lees ik vooral de columns in de Stentor, de strip van Dirk-Jan, en de overlijdensadvertenties. Dat zijn ongeveer de enige advertenties die nog in de krant staan. Voor tweedehands auto’s ga je naar gaspedaal en sekslijnen zijn er denk ik niet meer. Nee, waarom zou je een olielamp gebruiken als er overal ledverlichting is?

Verder is de krant vooral duur. Bijna 50 euro per maand om ‘s ochtends wat te lezen te hebben bij het ontbijt. Omdat ik het dan zonde vind om zo weinig te lezen, laat ik de krant op het gasfornuis liggen, zodat ik hem ‘s avonds nog even pak. Mijn vrouw verwart dat met het gedrag van een lapzwans, maar dat is het niet, het is het rendement van je investering willen. Helaas ligt de krant ‘s avonds in de krantenbak en komt hij er na een week pas weer uit en gaat hij naar mijn moeder, die het regionale nieuws nog leest. Vijftig euro per maand…

200 miljard.

In de goeie ouwe tijd was Bill Gates de rijkste man ter wereld met een geschat vermogen van 60 miljard dollar. Nu is er de club van 200 miljard en Marc Zuckerberg is zojuist toegetreden. Hij staat nummer vier na Jeff Bezos (Amazon) Elon Musk (Tesla o.a) en Bernard Arnault (Louis Vuitton o.a)

De gemiddelde internetter vindt deze mensen uiterst slim en gunt hen hun vermogen waar ze hard voor gewerkt hebben, zo lees ik vaak. Ik vind de gemiddelde internetter niet zo slim, en maak me zelfs zorgen over dergelijke kapitalistische opvattingen. Ik kan nog waardering opbrengen voor Elon Musk, die met high tech vindingen de wereld probeert te vernietigen, maar met Jeff Bezos heb ik toch iets minder. Hij is de rijkste man ter wereld met een webshop. Een winkel dus. Weliswaar met wereldwijde toegang, maar het blijft een winkel. En Arnault kreeg het voor elkaar om goedkope producten duur te verkopen zonder dat mensen daar vragen bij stelden maar het gewoon wilde hebben. Ik zou daar niet de term “slim” aan willen hangen.

Maar nu de topper, Mark Zuckerberg. Ooit had hij toegezegd 99% van zijn vermogen aan een goed doel te schenken, waar ik intrapte en dacht dat ik hier te maken had met iemand die dacht zoals ik. Als je zoveel hebt, kun je best zoveel weggeven dat je slechts als multimiljonair door het leven moet. Hem vind ik wel slim. Een programmeur die Facebook verzon. Maar hoe een bedrijf zonder betalende gebruikers zoveel waard kon worden was mij een raadsel. Dat kon kennelijk door adverteerders. Die betalen miljarden om advertenties op Facebook te mogen plaatsen. Denk je dat eens in. Miljarden waarvan je niet weet hoeveel opbrengsten ze genereert. Angstmiljarden eigenlijk, omdat de adverteerders lijden aan angst om niet te te adverteren. En om die angst te verbloemen zijn ze gul met advertenties en dragen naar buiten de boodschap uit dat deze miljarden hun beste investeringen zijn.

Nou ja, ik had ooit een oudere collega die ik zeer bewonderde. Hij zei, hoe kan iemand nu verantwoorden dat hij een miljoen per jaar waard is. Dan zou hij dus 30 keer harder werken dan een fabrieksarbeider? Totaal uit verband, concludeerde hij. Inmiddels zijn we dat miljoen ruimschoots voorbij, en mensen met gezond verstand en het hart op de juiste plaats, zijn er steeds minder. En dat laatste is waar het aan schort in de wereld.

Koekoek

It’s one small step for a man, but a giant leap for mankind. Dat waren ongeveer de woorden die Neil Armstrong sprak, toen hij twee maanden voor mijn geboorte, als eerste mens voet op de maan zette. In 1969 twijfelden weinigen eraan, maar tegenwoordig zijn er velen. Hoe dat precies komt weet ik niet. Waarom zou ik gaan denken dat de maanlandingen niet echt waren? Ik zou mezelf wat kritische vragen kunnen stellen, maar ik zou ook op zoek kunnen gaan naar de antwoorden. Want die zijn voorhanden.

Wat mij interesseert is waarom mensen massaal zijn gaan geloven dat de aarde plat is en dat de maanlandingen nep waren. Een paar honderd jaar geleden dacht men ook dat de aarde plat was, maar er was destijds niet meer kennis voorhanden. Welk bewijs je tegenwoordig ook aanlevert, het wordt grondig nietig verklaard. Ikzelf denk dat het iets met aanzien te maken heeft. Dat je bepaalde dingen niet helemaal snapt, tenminste niet goed genoeg, en daarom terugvalt op wat je wel snapt. En dat die logica grote indruk kan maken op anderen die het ook niet helemaal snappen. Dat die anderen dan denken: wauw, wat een zelfstandige ziel!

Het is mij ook gebeurd. In mijn verwoede pogingen tijdreizen te begrijpen, zoals Stephen Hawking uitlegde, met een absolute lichtsnelheid die tot gevolg had dat tijd niet absoluut is, en tijdreizigers zichzelf zagen aankomen op een planeet waar ze een half uur eerder al geland waren, dat was voor mij het moment om Stephen Hawking maar te degraderen tot een fantast. Tijd is gewoon absoluut en afstand ook. De snelheid, die kan variëren, dat weten we allemaal. Kortom, geen gezeik.

In die zin is het wel begrijpelijk om de aarde plat te maken. Want anders zouden ze er in Australië toch afvallen? Of op z’n minst moeten voelen dat het bloed naar hun hoofd stroomt als ze door de aantrekkingskracht op de grond gehouden worden. En die maanlanding dan? Hoe kunnen ze nu weer van de maan zijn opgestegen en weer in die raket geklommen zijn? En dat allemaal met minder computerkracht dan mijn iPhone heeft. Kan niet!

En dat mensen de aarde regeren is ook raar. Dat moeten reptielen zijn. Reptielen met pedofiele neigingen. Veel logischer. We zijn met 8 miljard mensen en er worden er steeds meer gek. En we hebben gekkenhuizen afgeschaft.

Valkuil

Ik had van mijn kinderen voor mijn verjaardag een shirt gekregen, want dat had ik gevraagd, om in te badmintonnen. Nu hebben ze het bij de PSV fanstore besteld en staat er aan de voorkant het logo van PSV en aan de achterkant staat PSV Eindhoven. Niet al te groot gelukkig. Ik had al sokken en een trainingspak uit de fanstore maar daar staat alleen 1913 Est op. Dat is een merk van PSV voor volwassenen die niet voor joker willen lopen. Als ik een volwassen man zie met een shirt van zijn club denk ik: oh jee.

Nu moest ik het wel dragen. Hans had de maat aan Linda gevraagd en die had L gezegd. Normaal heb ik minimaal XL, maar ik ben voor het eerst in mijn leven afgevallen. Een kilo of zeven. (Depressie) Het shirt paste en ik droeg het vanavond met verve, het is lichtblauw en ik had er een witte broek onder, en ik won alles. Ik denk vanwege de nieuwe outfit. Dat kan zijn uitwerking hebben.

Na afloop in de kantine werd het onderwerp ineens op armpje drukken gebracht door een vrouw die docente is en armpje drukt tegen haar leerlingen. Ze wint vrijwel alles omdat de jeugd zo slap is. Maar eentje had het hele jaar getraind om haar te verslaan. En dat was gelukt. Ik geloof dat ze er een weddenschap over afsluit met haar leerlingen. Ik zette mijn elleboog op tafel en daagde haar uit. Het viel me eerlijk gezegd tegen, ik drukte haar zonder moeite plat. Maar toen wilde een vijfentwintigjarig jongen ook tegen mij. Tenminste, zijn vader zei dat ik hem eens moest proberen.

Het was toen ik nog op school zat dat we onze krachten maten door armpje te drukken. Ik was sterk, ik won bijna altijd. Maar hoe lang is dat geleden? Bijna veertig jaar en ik kan me niet herinneren wanneer ik dit voor het laatst deed.

Ik won van de jongen. Weliswaar had ik moeite met de laatste twee centimeter, maar hij ging plat. En het vreemde is, het voelde goed. En dat is levensgevaarlijk, want straks ga ik me weer dingen verbeelden om daarna weer geconfronteerd te worden met mijn almaar toenemende leeftijd. Een valkuil. Dus ga ik het bij voorbaat opgeven en volhouden dat ik oud ben. Daardoor raak ik weer in een depressie, verlies nog meer gewicht en word ik weer beter in badminton. Waardoor ik weer naast mijn schoenen ga lopen. Het is een vicieuze cirkel.

Tesse

Tesse was een Tervurense herder die leefde in de jaren tachtig en negentig. Ik kwam Tesse vaak tegen als ik onze hond uitliet en ik vond Tesse prachtig, ze deed me denken aan een vos. De baas van Tesse gaf gehoorzaamheidscursussen voor honden en Tesse was wat dat betreft net een robot. Ze speelde graag met onze hond maar als haar baas van afstand “Tesse down” riep, ging Tesse liggen, en bleef liggen. Heel handig als er een auto aan kwam. Ik was krantenjongen, zo heette dat destijds, en bracht ook de krant bij Tesse. Haar baas had haar geleerd de krant uit de bus te halen, maar dat deed Tesse met zoveel enthousiasme dat de ruit van de voordeur sneuvelde op zaterdagochtend. Toen ik op maandagmiddag weer de krant kwam bezorgen, en er net een nieuwe ruit inzat, herhaalde Tesse het kunstje, en weer vloog de ruit eruit. Toen heeft haar baas het haar maar afgeleerd.

Wat ik wil zeggen, ik was jaloers op hoe goed Tesse luisterde. Mijn hond kon ook veel trucjes, maar wel als het haar uitkwam.

Vandaag liepen we met Lori over de boulevard van Kijkduin. Lori liep tussen ons in, niet aangelijnd, braaf volgend, andere honden negerend, eten van mensen op lage tafeltjes negerend en we zagen mensen bewonderend kijken. Iemand probeerde haar te lokken, maar ook daar trapte ze niet in. “Kijk dan,” hoorde we de man zeggen. Nu had ze net gerend op het strand, dus ze vond het ook wel mooi geweest, maar toch. En het ligt niet aan de opvoeding, zoals ik altijd dacht, het ligt aan het soort hond. Een herder doet gewoon z’n best om te luisteren en zijn daarbij ook nog eens erg intelligent.

Van de week liep ik hier in de buurt, Lori liep voor me op straat, er kwam een auto aan en ik riep “aan de kant”, en ze ging aan de kant. Ik riep “wacht” en ze wachtte. Ik riep “zit” en ze ging zitten exact op de plek waar destijds het baasje van Tesse “down” had geroepen omdat er een auto aankwam. De auto passeerde en ik zei dat ze weer verder mocht. Ik heb mijn eigen Tesse. Een reïncarnatie wellicht.

Tijden veranderen

We zijn in een hotel in Kijkduin. Hond mee, kinderen thuis. Heeft Linda geregeld voor mijn verjaardag morgen. Zij vindt er niks aan, dat strand, een spelende hond, eten aan een strandtent en een overnachting in een hotel. Maar ze offert zich op voor mij. Dat is wel lief.

Ik word dus 55. Ik ben bijna op de helft. Tegenwoordig worden we veel ouder en mijn generatie begint daarmee. Ik heb mijn hele jeugd smerige groenten moeten eten, dat krijg ik niet meer ongedaan gemaakt, met geen 100 dönerschotels. En appels, elke dag wel twee, maar die vond ik wel lekker. Mayonaise kregen we niet, want dat was ongezond, net als frisdrank. Een dropje per dag, dat kreeg ik, en in het weekend een glaasje goedkope cola en een klein bakje chips. Feest!

Dat alles heeft er voor gezorgd dat mijn binnenste in superstaat moet zijn. En ja, ik merk nog niet zo veel van ouder worden, behalve dan die leesbril. Nou ja, er zijn heus nog wel wat dingetjes die niet meer zo gaan als toen ik dertig was. Toen was ik op mijn top. Maar bijvoorbeeld spierpijn na het sporten, heb ik niet. Zelfs niet de eerste keer na de vakantie. Er zijn zelfs dingen beter geworden. Mijn rug bijvoorbeeld, geeft veel minder klachten als toen ik in de dertig was.

Goed, geestelijk is het allemaal wat lastig. Ik kan er nog steeds niet mee omgaan dat de tijd verstrijkt. Zat er gisteren nog met de huisarts over te praten. Die zei dat ik toch echt niet jonger ging worden. En ja, daar heeft hij waarschijnlijk een punt. Je weet het niet helemaal zeker met de huidige wetenschap, want ook het verouderingsproces van cellen heeft hun aandacht. Maar zelfs als ze dat lukt weet ik niet of we daar blij van moeten worden. Als ik de enige was, dan wel, maar als niemand meer ouder werd, wat is dan nog de waarde van het leven?

Ik begreep door het lezen van een paar artikelen over Nietzsche dat ik dezelfde denkwijze heb. Alleen 100 jaar later, maar daar kan ik ook niks aan doen. Was ik 100 jaar eerder dan Nietzsche geboren, had ik nu met de eer gestreken. Hoewel, dan had ik het waarschijnlijk niet opgeschreven omdat er geen weblog was. Hoe dan ook, ik heb hier dingen geschreven die op hetzelfde neerkwamen.

Overigens, voor één nacht in dit hotel betaal ik hetzelfde bedrag als voor één maand huur voor mijn flatje in 1995. Maar toen was ik zesentwintig. Ik verdiende denk ik 2800 gulden bruto, dat verdient mijn 18 jarige zoon nu netto in euro’s. Goed, inclusief reiskosten. Maar toch. Tijden veranderen. Ik niet. Ik blijf altijd hetzelfde.

Verspilling

Ik ben net weer bij met de administratie voor de voetbalclub die ik met steeds meer tegenzin doe, inmiddels al een jaar of zeven. Ik zorg voor de incasso’s, voor de administratie daarvan en voor het aanmanen van wanbetalers.

Daarbij gebruik ik een oude trage pc, een verouderde versie van Excel en Outlook wat het allemaal niet overzichtelijker maakt. Ik heb ook geen goed systeem voor aanmaningen, dus het is veel handmatig werk. Ik denk dat ik er zes tot acht uur in de maand mee bezig ben. Aan het begin van het seizoen meer. Contributiebedragen moeten worden geïndexeerd, alles moet weer gecontroleerd, handmatige correcties maar het ergste is de stichting. Ik noem even geen naam, maar er is een stichting die betaalt voor kinderen die zelf niet kunnen betalen. Hoe de stichting aan haar geld komt is mij niet helemaal duidelijk, maar ik vermoed dat de gemeente erachter zit.

De stichting is alleen bereikbaar op maandagochtend en er werken een man en een vrouw, die alleen hun voornamen vermelden in elke mail. Groeten, Piet/Hennie staat er, maar dan hun echte voornamen.

Piet en Hennie nemen het niet zo nauw. Vragen niet om identificatie dus ongeveer elke naam die ze aan mij doorgeven is anders dan hoe wij ze in het systeem hebben staan. Soms geven Piet en Hennie mij namen door van kinderen die helemaal niet op voetbal zitten. Die mag ik dan factureren, wat ik natuurlijk niet doe. Soms geven ze door dat ik het hele seizoen kan factureren, terwijl het kind pas aan het eind van het seizoen wordt ingeschreven. Vaak sturen ze hun communicatie naar de penningmeester, ondanks herhaaldelijke verzoeken van mij om mij in cc te zetten. De nieuwe penningmeester had geen idee, maakte een paar handmatige facturen met het maximale bedrag, en die werden zonder probleem betaald. De stichting betaalde dus 350 euro per kind, terwijl als ze mij hadden gemaild hadden ze een factuur ter hoogte van de contributie gekregen, ongeveer 150 euro lager.

En dan denk ik, we moeten allemaal goed op geld letten en de gemeente (vermoed ik) doet maar wat? Omdat de inwoners toch hun belasting wel betalen? Nee, als ik het werk van Piet en Hennie deed, zou dat anders gaan. Dan zou de gemeente geld overhouden en kon de milieustraat gratis worden. Ik noem maar wat.

Kusje erop

Ik ben blij. Mijn rechteroor doet het weer na bijna vier weken doofheid. De huisarts kon het vandaag uitspuiten na al die druppels van de afgelopen weken. Ik moest even wennen want in de auto hoorde ik allerlei geluiden van rechts komen die ik al een tijd niet gehoord had. En ik kan weer richting bepalen, wat echt fijn is als je in het bos loopt en een geluid hoort. Goed, het geluid van een fietsbel kon ik nog wel plaatsen, dat komt achter je vandaan. Maar geritsel in de struiken, geen idee. Zolang de hond niet reageerde was het de hond zelf, dat kon ik ook nog beredeneren.

Ik werd er ook moe van. Ik ben niet zo’n geweldige patiënt. Als ik iets mankeer dan is Leiden in last, daar waar anderen hun lot wat makkelijker lijken te accepteren. Die anderen staan dichter bij de natuur denk ik, want ze reageren als een dier. Een dier accepteert z’n lot ook, gewoon omdat het niet anders kan. Lori liep in de vakantie een paar dagen op drie poten, maar haar humeur leek er niet onder te lijden. Goed, dat is er nog altijd eentje meer dan het aantal waar ik op loop, dus misschien overschat ik de ernst van hun situatie. Het leek mij ook meer pijn te doen dan haar.

Nee, dan mijn onlangs overleden schoonmoeder. Die mankeerde pas veel. Mijn auto is er niks bij. En klagen deed ze amper. Bewonderenswaardig. Ik weet ook niet wat dat met mij is. Aan de andere kant, misschien ben ik gewoon een man. Die schijnen zich toch wat meer aan te stellen dan een vrouw. Of willen er in elk geval een kusje op. Dat hun pijn niet onopgemerkt blijft maar wel zichtbaar wordt voor velen. Dan is hij ook beter te dragen.