Weblogherstel

Dat weblog is nog steeds niet voor elkaar bij Sanoma hè? Op zich interesseert dat niet zoveel want ik doe er niks meer mee, maar ik hou het aan om twee redenen: 1. Ik weet niet hoe het te verwijderen en 2. ik heb de foto’s nog nodig. Ik had mij voorgenomen om als ik klaar was met mijn studie eens wat grondig weblog herstel te doen. Oude berichten -die ooit door iemand gelezen gaan worden- moeten dan wel voorzien zijn van de destijds geplaatste foto’s. En dat is een monnikenwerk want het moet handmatig. Vertel mij niet dat het automatisch kan, want dat kan niet. Natuurlijk, er is een importeerfunctie maar die gaat alles wat ik tot nu toe heb hersteld, weer grondig slopen.

Als ik elke avond eens een maandje archief herstel, dan ben ik over een maand of twee klaar. Maar goed, dan moet die weblog site van Sanoma wel meewerken natuurlijk. Die laadt nu regelmatig niet. Ik heb nog nooit zulke prutsers meegemaakt, en ik heb al heel wat prutsers meegemaakt hoor. Maar goed, u begrijpt wel dat wordpress gewoon tot in lengte van dagen, lang na het uitdoven van de zon, in ongewijzigde vorm blijft bestaan. Zo niet, vallen er doden.

SpetsNaz Systema

SpetsNaz is een verzamelnaam voor Russische antiterreur eenheden. Ze zijn berucht en beroemd, en waarschijnlijk zijn Nederlandse commando’s en mariniers er kleine jongens bij. De SpetsNaz is bedreven in een Russische vechtkunst, het zogenaamde Systema. Systema is ongelofelijk. Alles mag, het gaat immers om het uitschakelen van de vijand. Toch is Systema geen keihard gebeuk, want de psyche lijkt de grootste rol te spelen.

Wat instructeur Alexander Lavrov kan en doet gaat ver voorbij ons geloof. Hij laat zich bedreigen door iemand met een geladen pistool, en maakt het hem afhandig alsof er niks aan de hand is. Hij laat zich bij elk ledemaat vasthouden door vier soldaten en zonder moeite weet hij zich te bevrijden. Iemand slaat loeihard in de maag van een tegenstander, maar de tegenstander geeft geen kik en blijft staan. De instructeur geeft een klein tikje bij diezelfde man, en hij krimpt ineen. Een kickbokser gaat een Sytema te lijf, maar weet hem gewoon niet te raken. Maar wat alles slaat, is dat hij de vijand moeiteloos op de grond weet te krijgen zonder deze fysiek aan te raken. Met zijn gedachten weet hij een microfoon uit de handen van een journalist te laten vallen.

http://www.youtube.com/watch?v=1niUv0ieNSs&feature=related

http://www.youtube.com/watch?v=LhxtX2y_cNs&feature=relmfu

http://www.youtube.com/watch?v=hyqBebtX1YE&feature=related

Hoe kan dit? En waar kan ik me inschrijven?

De humor van Yukiko

Wij waren op het jaarlijkse offerfeest bij Yukiko, alwaar het steevast de bedoeling is dat ik geofferd word aan de maan. Gelukkig is Yukiko geen echte heks, maar wel een kruidenvrouwtje zoals Klazien uut Zalk. Zo kent ze van alle planten in haar tuin de naam en weet ze precies welke eetbaar zijn en welke giftig. Op zich al raar, wij weten gewoon dat geen enkele plant uit onze tuin eetbaar is, al denkt ons geleende konijn daar anders over.

Van Yukiko leerde ik dat het in de natuur zo is dat als er ergens een giftige plant staat, dat er dan in een straal van vijf meter om die plant, een plant met het tegengif staat. Bijvoorbeeld in de buurt van een brandnetel groeit een dovenetel of weegbree. Heel interessant natuurlijk want ik wist niet eens dat je iets kon doen aan brandnetelprik, behalve de rit uitzitten.

Ze gaf me een rondleiding langs wat bloemen en vertelde wat het was. Bij een school oranje bloemen zei ze dat je die kon eten. Indische kers of iets dergelijks. Ik ben natuurlijk niet van lotje getikt en trapte er niet in. Totdat ze het voordeed. Ze at een oranje bloem, de heks! “Vast een truc,” dacht ik nog totdat ze ook een bloem gaf aan haar jongste kind. Toen vond ik dat ik het ook wel kon proberen en ik at een oranje bloem. Het smaakte een beetje vreemd, eigenlijk zoals alle bloemen die ik als kind at vreemd smaakten. Volgens Yukiko heel gezond, en ze vertelde me ook dat paardenbloemen eetbaar waren. Maar ik zie mezelf nog niet in een wei staan grazen.

Twee minuten later begon ze te lachen en zei dat ze als wij weg waren, tegengif zou toedienen aan haar zoontje en zichzelf. Dus toch een heks.

Virus

Het heeft me weer te pakken, het F1 virus. Ik zit op youtube, racemomenten te bekijken uit de late jaren ’80 en de vroege jaren ’90, de beste jaren uit de F1, want er vielen geen doden meer en er raceten grootheden over de circuits. Grootheden met verschillende karakters. Zo was er Senna de mystieke, Prost de geniepige, Schumacher de Duitser, Mansell de moedige , Piquet de gladde. Ze leverden de mooiste gevechten en ze gaven de mooiste interviews. Er was rivaliteit tussen Piquet en Mansell, maar meer nog tussen Senna en Prost, de twee grootste rivalen in de sport die de wereld ooit gezien heeft.

Alleen Schumacher is nu nog over, 20 jaar later, hopeloos achteraan rijdend en zoekend naar die podiumplek, een zevenvoudig wereldkampioen onwaardig. Iemand moet hem uit zijn rijden verlossen.

Het virus duurt meestal een paar dagen en is weer over zijn hoogtepunt heen. Binnenkort ben ik weer beter. Tot dan.

Oproep tot massamoord.

Wie oh wie is de uitvinder van de bromvlieg en wat heeft dat irritante beest in hemelsnaam voor functie in dit aardse rijk? Want wat kan een vlieg eigenlijk? Op je gaan zitten en irritant door de kamer vliegen. Verder niks. Ik kan geen enkele nuttige functie van een bromvlieg verzinnen. Als een beest geen functie heeft, dan roepen biologen dat hij troep opruimt. Pertinent niet waar! Vuile communistische leugens! De troep moeten wij nog steeds zelf opruimen, vliegen maken het alleen erger. Of ze poepen erop, of ze gaan dood en leggen hun lichaam ondersteboven in de vensterbank. Compleet nutteloos zijn ze, en irritant, dus daarom moeten ze uitgeroeid.

Wat kan er nu moeilijk zijn aan het uitroeien van de bromvlieg? Als u allemaal even meehelpt? Ik mocht van Linda niet van die plakrollen aan het plafond hangen, want dat vindt ze vies. Terwijl het juist heel hygiënisch is, want als je vuil op één plek verzamelt, dan is dat hygiënischer dan dat je het overal neerlegt. Denk aan de uitvinding van het de w.c en van de vuilnisbak. Ik vind dus dat u massaal de vliegenmepper moet hanteren. Elke dag mept u elke vlieg die u ziet plat. Een vlek op de muur, meer mag er niet van overblijven van deze treiteraar des overige schepselen. Bovendien krijgt de bromvlieg dan nog eenmalig een functie, namelijk lichaamsbeweging voor de mens.

Mocht de bromvlieg dan toch nog enig nut hebben in de vorm van spinnenvoer, dan voeren we de spin na de complete uitroeiing wel bij. Hebben we een deal?

Afstomen.

Ik heb een enorm groot talent voor duursporten. De Marathon, de Tour en natuurlijk de 24 uur van Le Mans, echt iets voor mij. Qua behendigheid ben ik iets minder, vandaar dat het turnen aan de ringen niet echt iets voor mij is.

We zijn begonnen met het opknappen van de slaapkamers van de kinderen. Tammar heeft de babykamer die oorspronkelijk voor Hans is ingericht, en Hans heeft nog Bob de Bouwer behang waar hij intussen ook wel overheen gegroeid is. Ik zeg we, maar Linda zou het doen. Zij heeft immers nog vakantie. Maar het afstomen van het behang valt haar zwaar. Na een dagje had ze nog maar één muurtje gedaan, nog wel met de hulp van Hans en Tammar ook, dus dat leek nergens op. Als u zich afvroeg waarom er zo’n vreemde inleiding in dit logje zit, dat komt nu.

Het afstomen van behang is duursport. Er komt geen behendigheid aan te pas, zoals bij het behangen, wat we overigens aan een professional overlaten, maar je moet doorzetten en volhouden. Het is rekken, strekken, stomen en het plamuurmes hanteren. Geen pauzes, gewoon doorstomen. Geweldig om te doen. Ik wist niet dat ik er zo goed in was. De hele kamer van Tammar is nu vrij van behang, en een baantje of drie van Hans’ kamer ook. Morgen ga ik verder. Dan is het afstomen klaar. Laat mij maar het domme werk doen, dan lever ik vakwerk. Zonder mij had deze klus de rest van de vakantie van Linda ingenomen. Ik ben een meesterafstomer.

Solo

Gisterenochtend las ik in de krant dat er een documentaire kwam over een man die als eerste van Tasmanië naar Nieuw Zeeland wilde oversteken in een kajak. De documentaire duurde tot 0:45 uur, maar ik wilde het zien. Opnemen had gekund, maar de praktijk is dan dat ik het niet meer terugkijk.

De Tasmaanse zee is zo ongeveer de ruigste zee ter wereld met golven van 15 meter hoog. Andrew had zich voorbereid maar toch vond iedereen het een krankzinnige stunt. Sommige mensen hebben zo’n hang naar het avontuur dat ze bereid zijn hun leven te wagen. Zijn vrouw huilde toen hij ging, zijn kleine zoontje riep hem vrolijk na, en hij barstte in een huilbui uit toen hij wegvoer, en vroeg zich hardop af waarom hij het deed. Dat was het moment waarop hij had moeten omkeren.

De kajak kon hij waterdicht afsluiten als de zee te ruig werd, en als hij moest slapen. Hij wurmde zich dan helemaal in de kajak, trok een deksel over hem heen en zo kon hij slapen, al was er minder ruimte dan in een doodskist.

Op de dag dat hij aan zou komen, dertig mijl uit de kust van Nieuw Zeeland kwam er bij de kustwacht een zwak noodsignaal binnen. Het was Andrew en zijn boot was zinkende. Zijn boot en zijn camera werden teruggevonden, Andrew nooit. De golven hadden hem toch te pakken gekregen.

Door deze stunt liet hij zijn vrouw en zijn kleine zoontje achter. Om zijn honger naar avontuur te stillen. Zijn intens verdrietige vrouw sprak geen kwaad woord over hem, maar ik vond de sympathieke Australiër maar een domme egoïst. Dat je dom bent daar kun je niet zoveel aan doen, maar dat je zo’n enorm risico neemt en je vrouw weduwe wordt en je zoontje zonder vader moet opgroeien door jouw onverantwoorde actie, daar kan ik geen waardering voor hebben. Wees dan een vent en ben wat laffer.

Lost Kayak at sea

Kwamkwammertijd.

Het is natuurlijk vakantietijd maar weblog lijkt al wel langer uitgestorven. Natuurlijk, ik heb twee jaar lang ernstig niks meegemaakt, en daarvoor maakte ik in wat mindere mate niks mee, en als er iets erg is, is het wel als mensen die nooit iets meemaken, toch hun verhaal kwijt moeten. In die zin begrijp ik best dat er geen 40 reacties meer komen op een logje.

De sensatie is er natuurlijk af en na acht jaar webloggen hebben de meeste wel in de gaten dat ik soms een beetje overdrijf en alleen de voordeligste foto’s van mezelf plaats, maaaarrrr…het blijft natuurlijk wel lullig.

Facebook en Twitter zijn waarschijnlijk de hoofdschuldigen, hoewel je eigenlijk niet van schuldig kunt spreken. Het zijn gewoon ingevulde behoeftes, en er is meer behoefte aan Twitter en Facebook dan aan weblog. Net zoals er meer behoefte is aan The Voice of Holland dan aan Zomergasten. Of maak ik weblog nu te belangrijk door het met John de Mol’s creatie te vergelijken?

Ik gooi de jaarlijkse zwembroekfoto er nog maar even tegenaan, misschien helpt dat.

Oh wacht even, da’s een onvoordelige. Deze moet het natuurlijk zijn.

Heimwee en liefdesverdriet

Elk jaar in de vakantie heb ik er even last van. Heimwee als we gaan en liefdesverdriet als we teruggaan. De heimwee beschreef ik al eens in een logje genaamd “de onvermijdelijke avond van te voren”, en het verdwijnt zodra we in de auto zitten. En het liefdesverdriet treedt op als we weer wegrijden, de warme, bergachtige en mooie streek uit, het verdwijnt zodra we op de tolweg zijn.

Ik wijt het maar aan opgelopen littekens in mijn jeugd, waardoor ik wat overgevoelig ben geworden, of misschien wel gewoon ben. De tijd gaat ongelofelijk vlug. In mijn jeugd zat ik achterin en mijn vader stuurde onze auto terug, nu ben ik het die stuurt, al wil ik mijzelf op zo’n moment wel eens verwisselen met mijn vader. Er speelt op zo’n moment ook altijd een muziekje op de radio wat het verlangen naar Frankrijk versterkt.

Het is allemaal licht en kortdurend, ik hoef er niet mee naar de huisarts, maar het is er elk jaar weer. Mijn moeder verzuchtte eens vlak na het overlijden van mijn vader dat al die mooie vakanties nu ook voorbij waren. Misschien zijn het wel plaatsvervangende emoties, maar het betekent natuurlijk ook dat het gewoon een mooie vakantie was. Dat vind ik het belangrijkste, dat de vakantie mooi was. Dat hij dan voorbij is vind ik minder erg.

Morgen weer aan het werk. De rest van het gezin heeft nog drie weken. Waardoor ik eigenlijk ook nog drie weken een beetje vakantie heb. Ik kan er weer tegen.

De bruingestreepte Douciervos.

Het belangrijkste regionale nieuws in onze vakantie was de ontdekking van een nieuwe vossoort in Doucier, die de naam kreeg Vulpes Striata Brunneis, of in de volksmond, de bruingestreepte Douciervos. Regelmatig werd hij gesignaleerd in de heuvels rond Doucier, maar vandaag las ik op een internetsite dat hij even plotseling als dat hij was gekomen, ook weer leek te zijn verdwenen.

Zes jaar geleden gingen wij op vakantie met mijn beruchte schoonzus en mijn zwager. Ik en mijn zwager maakten toen een overlevingstocht door de woeste Ardennen. Hij was toen commando Piet en ik was commando Jan. Nu, zes jaar later, ik ben 42, hij 46, was er nog niks veranderd. Met onze beide opblaasboten waren we nu marinier Piet en marinier Jan die de woeste zee trotseerden.

Maar ’s avonds waren we weer commando’s toen we een overlevingstocht door de woeste Jura maakten. We klommen de berg op en kwamen in het dorp Fontenu, waar nog steeds de tweede wereldoorlog woedde. Jean a de longue moustache, je répète, Jean a de longue moustache.

Omdat wij geen zwaar bewapende commando’s zijn maar verkenners, hadden wij zo weinig mogelijk bepakking. Wij aten planten en schorpioenen en om onze commandobips af te vegen gebruikten wij een vos, omdat het daarvan nu eenmaal stikte in Doucier.