Toen ik over de wereld heerste.

Door externe omstandigheden gedwongen begin ik steeds vaker na te denken over hoe dit land straks ingericht moet worden als ik dictator ben. Want heel lang kan ik niet meer wachten. Ik had gehoopt het uit te kunnen stellen tot mijn jongste 18 is, maar ik vrees dat Nederland dan niet meer bestaat. Welke kant moet het op, en waar gaat het nu fout? Wat in elk geval fout gaat is het bestaan van een Eerste en een Tweede Kamer naast elkaar. De Eerste controleert in theorie de Tweede, maar in werkelijkheid zit alle macht bij de Eerste. Immers, zij keurt wetsvoorstellen goed of af. De Tweede kan een leuke wet indienen, als de verhoudingen in de Eerste anders liggen, kunnen zij het hele land frustreren, en dat wordt straks mijn taak.

U denkt misschien, als dictator heb je beide kamers niet nodig en bepaal je alles lekker zelf. Maar zo werkt het alleen in bananenrepublieken waar de dictator aantreedt op zijn 25e jaar en blijft zitten tot hij echt niet meer uit zijn stoel kan komen. Ik wil straks mijn volk nog wel enig initiatief gunnen, maar de uiteindelijke beslissing komt bij mij te liggen. Niet dat ik denk dat ik het allemaal het beste weet, maar ik ben er van overtuigd dat er één persoon moet komen die het voor het zeggen krijgt. Ik dien mij aan omdat ik verder nooit ambitieuze dictators zich kandidaat zie stellen voor deze toch wel belangrijke functie, en ook omdat ons staatshoofd te bescheiden is om eens even flink de baas te spelen in dit land. En ja, dan doe ik het vuile werk wel.

Ja, ik zal een geliefd dictator worden. En om niet helemaal uit de toon te vallen in de wereld, ben ik ook aan het nadenken over mijn dictatorpak. Want een beetje dictator heeft op alle openbare optredens hetzelfde pak aan. Ik zit te denken aan een witte jumpsuit met wat diamanten. Een beetje borsthaar eruit en een grote bril op. Ja, zo moet men mij herinneren. But that was when I ruled the world.

Het zijn net mensen.

Toch kan ik die Van der Staaij een zekere mate van humor en charme niet ontzeggen. Drie zetels en een recordwinst in Staphorst, waar een derde van de bevolking op de SGP stemde. Waar de derde zetel vandaan kwam, na altijd heel stabiel twee zetels te hebben gescoord was de vraag. Van der Staaij beantwoordde die vraag met het antwoord. Er hebben veel meer mensen op de SGP gestemd dan anders. Hoewel de vorige lijsttrekker Van der Vlies ook wel mijn sympathie had, vanwege diens strenge voorkomen en diens bijnaam “het geweten van de Tweede Kamer” denk ik dat Van der Staaij het dan toch voor elkaar heeft gekregen om extra kiezers te trekken. Daar waar ik altijd dacht dat het niet uitmaakte wat de SGP deed, riep of hoe ze campagne voerde, de uitslag stond toch al vast. Dus tenzij het aantal SGP kiezers wat 18 jaar en ouder is, ineens veel groter is geworden (ook niet ondenkbaar) heeft Van der Staaij, uiteraard met Gods hulp, een grootse prestatie geleverd. Ze timmeren aan de weg, en ze komen eraan.

Misschien kwam het wel doordat Van der Staaij niet het dominee-voorkomen van Van der Vlies heeft. Doordat hij voor SGP-begrippen erg hip is. Misschien was het wel omdat hij durfde te zeggen wat Van der Vlies nooit durfde uit te spreken. Het inwendige verzet in het lichaam van de vrouw, gebaseerd op dubieus Amerikaans onderzoek uit de jaren ’80. Dat heeft er veel over de streep getrokken, dat is een feit. Ondanks deze uitglijder, gefeliciteerd SGP. We zullen het nooit in grotendeels eens worden, maar het zijn geweldige discussiepartners. Tenminste, dat vind ik.

Kennen we eigenlijk mensen die tijdens een verkrachting zijn verwekt? Nee hè? Zie je nou wel!

De Mathias Rust-Wisseltroffee

Ik hoorde dat vandaag twee Nederlandse F16’s een Russische bommenwerper die zich niet bekend maakte, onderschept hebben in het Nederlandse luchtruim. De bommenwerper zette daarna koers naar Engeland, alwaar Britse straaljagers het overnamen. Het was de vijfde keer dit jaar dat een Russische bommenwerper boven Nederland werd onderschept. Waarom de Russen dit doen, is onbekend. Dit is nu precies de reden waarom ik vroeger straaljagerpiloot wilde worden, net als zoveel jongetjes. Ik durf nog niet eens in een heteluchtballon, maar dat doet er niet toe. Dit is toch een mooi verhaal voor een jongetje? Stel nu dat je vader straaljagerpiloot is (Papa, Bravo Delta, Delta, Roger) en hij vertelt ’s avonds bij het eten dat hij een Russische bommenwerper heeft onderschept, dan ben je toch de volgende dag de held van de klas? Het wordt tijd voor de JSF om die Russen eens flink partij te bieden.

Waarom de Russen dit doen? Ik denk het wel te weten. Het moet de Mathias Rust-Wisseltroffee zijn. De Duitser die de Sovjetregering in ernstige verlegenheid bracht omdat hij vanuit Finland naar Moskou was gevlogen en daar doodleuk zijn vliegtuigje op het Rode plein landde. Russische Mig-23 gevechtsvliegtuigen stonden het hem toe. Een raadsel. Door zijn actie rolden er koppen in het Sovjetleger en konden de hervormingen plaats hebben. Een echte held dus, Mathias Rust, die zijn actie moest bekopen met vier jaar werkkamp (licht regime). De Russen proberen nu ook hier te landen om zo politieke hervormingen af te dwingen. Iets anders kan het niet zijn.

En zo denkt Mack erover!

Over een paar dagen is het zover, dan mag er weer gestemd worden. Wat een voorrecht toch, dat dat mag. In sommige landen mag je helemaal niet stemmen, of alleen onder toezicht van twee SS’ers met machinegeweren, bij ons kan het bijna elk jaar. Het wordt je alleen wel nagenoeg onmogelijk gemaakt om een mening te vormen, door al die verschillende invalshoeken. Alle politici willen naar Rome, alleen nemen sommigen een omweg. Maar zelf weet ik ook niet de kortste weg, ik heb een kaart nodig. In elk geval gaan we bij alle partijen uit de crisis komen, het maakt dus niet uit waar je op stemt. Net zoals dat het niet uitmaakt welk wasmiddel je koopt, de was wordt toch wel schoon.

Het mooie is, je weet nu al dat er straks drie partijen nodig zijn voor de meerderheid, dus dat er in elk geval helemaal niks gaat veranderen. We schijnen onlangs het meest rechtse kabinet sinds de tweede wereldoorlog gehad te hebben, heeft u er iets van gemerkt? Ik niet in elk geval. Ja, wat praatjes op televisie, maar daar bleef het ook wel bij. Dus ook deze keer gaat er niks bijzonders gebeuren en hobbelt het een beetje voort. En dat maakt ook niet uit, je moet eenmaal een regering hebben om buitenlandse staatshoofden te kunnen ontvangen, maar België bestaat ook nog steeds terwijl het anderhalf jaar zonder regering heeft gezeten. Ze kwamen er zelfs sterker uit.

Het zou voor Nederland ook wel eens goed zijn, een jaartje zonder regering. Volgens mij doet het wonderen voor het saamhorigheidsgevoel. Een beetje als het elftal waarvan er eentje met een rode kaart van het veld is gestuurd, zodat de rest er een paar schepjes bovenop doet. Eigenlijk zou Cruijff dit land gewoon moeten leiden.

Gele broek

Ik zocht een broek. Niet thuis maar in de winkel. Ik voel me altijd wat ongemakkelijk in kledingwinkels. Ik twijfelde al of ik naar binnen zou gaan, want het zou een impulsbroek worden, waar het thuisfront niet van wist. Eenmaal binnen ging ik in een ongemakkelijke houding bij de broeken staan, wachtend tot er een verkoopster kwam vragen of ze kon helpen. Zal je altijd zien, als je er op gaat staan wachten duurt het ineens vijf minuten, als je niet wilt dat ze bij je komen, staan ze bij je. Je gaat natuurlijk niet alleen staan wachten, je pakt ondertussen ook voorzichtig de bovenste broek van het stapeltje, en doet of je begrijpt wat erop het kaartje staat.

Eindelijk kwam ze, een leuke, jonge verkoopster met de vraag of ze me kon helpen. “Nou, dat dacht ik wel ja,” antwoordde ik. Ik had tenslotte een behoorlijk hulpeloze houding aangenomen. Ik zocht dus een katoenen broek maar ik vergeet altijd welke maat ik heb. De verkoopster schatte het in en ik ging naar de paskamer met twee broeken. Toen ze een minuutje later vroeg of ze pasten zei ik dat ze me wat te slank had ingeschat. Ze haalde een andere, die zat in de taille goed, maar ik had hoog water. Niet een beetje, maar ernstig. Maar ik liep toch de paskamer uit en de verkoopster vroeg terwijl ze kwam aanlopen hoe hij zat. “Een beetje Michael Jackson,” zei ik. Ze zag het en barstte in een lach uit die het midden hield tussen een schater en een beschaamde. Dat vind ik mooi hé, de verkoopsters een beetje paaien, al moet het andersom zijn natuurlijk.

Maar goed, er lag ook een broek die ik wel mooi vond, maar die had een gewaagde gelige kleur. Ik vroeg wat zij ervan vond, en ze liet gelijk blijken dat ik die moest passen. Ik paste hem en de verkoopster zei met een ontwapenende glimlach dat dit de leukste was die ik had gepast. Vroeger verstond ik dan: “wil je met me trouwen” maar nu ben ik de situatie toch wat meer baas. Ik twijfelde te veel en de gele broek is het niet geworden. Hij zat ook wat wijd. Ik had trouwens ook helemaal niet thuis kunnen komen met een gele broek. “Jij? Een gele broek,” had Linda dan gezegd. “Heb je je zeker weer laten aanpraten door een verkoopster?”

De leaseauto

Makkelijk praten had ik altijd, en geen idee waar ik het over had. Ik heb een luxeprobleem waarvan ik niet gedacht had dat het ooit zou optreden. Het gaat om de leaseauto. Het doet rare dingen met een man en hij moet waken. Want zijn baas gaat voor hem een auto betalen en de man trapt dan gegarandeerd in de valkuil van hebberigheid en het status ontlenen aan zaken die niet van hem zijn.

Vroeger toen ik geen leaseauto had was het simpel. Alfa Romeo, klaar. Maar het moet diesel zijn, en diesel in een Alfa is vloeken in de kerk. Maar nu, nu het bijtellingsverhaal op je afkomt zeg, wat een ramp. Je mag van de belastingdienst kiezen uit 0%, 14%, 20%, 25% of 35%. Het klinkt misschien vreemd, maar de eerste en de laatste categorie zijn de gunstigste. De eerste geldt voor elektrische auto’s en de laatste voor auto’s van meer dan 15 jaar oud. Nu heb ik een 14% auto met een lage waarde zodat ik werkelijk super af ben voor praktisch geen geld. Alleen zit deze auto niet zo fijn, en ik vind de navigatie wat onoverzichtelijk. Omdat ik er niet uitkwam belde ik de leasemaatschappij voor advies. Die kwamen met Volkswagen Passats die al op kenteken stonden en die je voordelig kon leasen. Maar ik vertelde de man dat ik mijzelf onsterfelijk belachelijk zou maken als juist ik met een VW aan zou komen. Dus die moest ik laten gaan.

Verder is er de schitterende Peugeot 3008 hybrid 4 met 14% bijtelling en 200!pk. Maar die schijnt alleen leverbaar te zijn met een waardeloze automatische versnellingsbak. Kortom, het is moeilijk en ik ben nu bezig precies al die argumenten toe te passen waarvan ik vroeger dacht dat het onzin voor verwende kereltjes was. Willen de kinderen nog ingebouwde dvd-schermpjes in de hoofdsteunen ook.

Nutteloze vakken

Ik las vandaag dat er naar schatting tussen de 10 en 20 miljoen diersoorten bestaan. Ten eerste vind ik dat een vrij ruime schatting en ten tweede denk ik dat als ik ga tellen, dat ik niet verder dan een soort of 100 kom? Waar komen die andere 9.999.900 of 19.999.900 soorten dan vandaan? Biologie heeft mij nooit echt geïnteresseerd, maar dat kwam omdat wij een biologieleraar hadden die eikels at en bananen pas kocht als ze bruin waren. De enige feiten die ik met biologie geleerd heb en waar ik later mijn voordeel mee kon doen waren dat vliegende vogels in V-vorm ganzen zijn, en dat suiker reukloos is, wat je dus echt niet gelooft als je er nooit aan hebt geroken.

Grappig trouwens, ik krijg zojuist een déjà vu en ik ga zoeken in de geschiedenis van dit weblog, vind ik inderdaad een logje waarin ik al eens gemeld had dat het enige feit dat ik met biologie leerde, dat van die ganzen was. Dat was dus gelogen, want dat van die suiker weet ik ook. Maar goed, als ik toch in herhaling val kunnen we het beter over geschiedenis hebben. Daar heb ik helemaal niks van onthouden. 1600? Slag bij Nieuwpoort. Waar ligt Nieuwpoort? Dat weet niemand. En mijn leraar heette Jan, dat weet ik dan ook nog. Maar zoals alle politici zeggen, je moet niet achterom kijken maar vooruit. Dus geschiedenis eruit, waarzeggerij erin. Echte waarzeggerij dan hè, niet dat je allemaal mensen met toekomstvisies kweekt, want die zijn apneu verwekkend, net als biologieleraren, alleen pakt het financieel beter uit. Qua toekomst voorspellen kunnen ze er niks van, maar ja, dat kun je toch pas controleren tien jaar nadat hun rekening al lang en breed is betaald.

Heel veel rozen.

Ik wil u een verhaal vertellen. Over een vrouw die ik ken. Als het op liefde bedrijven aankomt, steelt ze de show. Ze is niet echt mooi, ze is niet wat je zegt: klein, maar zo begint het beste rock-‘n-roll nummer dat ik ken. AC/DC, ik had het vroeger met viltstift op mijn pukkel geschreven zonder dat ik wist wie dat waren. En heel erg lang zijn ze me niet opgevallen. Bon Scott is al lang dood, zoals een goede zanger van een hardrockband betaamt, Brian Johnson heeft hem reeds lang vervangen en intussen heeft AC/DC meer albums verkocht dan The Beatles.

Het is Angus Young geweest die mij dwong van AC/DC te houden. Angus met zijn schooluniform en zijn mooie danspasjes die elk concert weer de show steelt. Een paar coole muzikanten met een peuk in hun mond omdat ze het kunstje intussen wel kennen, doen de rest. Whole lotta Rosie, waarvan ik toch jaren gedacht heb dat het over rozen ging, doet mij nog het meest verlangen naar lang haar. Zodat ik ermee kan slaan. Maar ik doe het wel met de autoradio en het gaspedaal.Het zit wel in me hoor, dat snoeiharde. Ik heb het ook met Ace of Spades en met Paranoid. Maar net zo makkelijk luister ik weer naar Shania Twain, en dan verraad ik mezelf weer.

Nightmare on Mackstreet.

Ik had een nachtmerrie. Hij begon niet als een nachtmerrie maar horrorfilms beginnen ook vaak met een draaimolen en een kinderliedje. En waar het precies over ging, ik weet het niet, mensen waren teleurgesteld in mij en dat reageerde ik af door een horrormeisje met Dracula tanden de dood in te jagen. Ze gaf een afgrijselijke gil maar ik gooide haar zo een wilde rivier in. En toen werd ik wakker. Het was vijf uur ’s ochtends.

Ik heb meestal wel het geluk dat ik in nachtmerries niet zelf het onderspit delf. Ik denk dat ik daar te oud voor ben, om nog bang te worden van dit soort nare dromen. Toch werd ik met een vervelend gevoel wakker. Want ja, zo ben ik helemaal niet, dat ik meisjes een wilde rivier in gooi. Zelfs al hebben ze Dracula tanden. Dus ik had er wel een beetje spijt van, maar aan de andere kant, wat kan ik er aan doen? Ik stuur mijn droom niet zelf aan, want zodra ik dat probeer word ik wakker. Maar nu ook trouwens. Dus misschien schuilt er wel iets engs in mij. Maar nee, ik denk het niet. Ik ben de goedheid zelve.

Goed, ik kan buiten zinnen van woede raken als er met klussen iets misgaat, maar dat schijnt eerder vermakelijk dan gevaarlijk te zijn. En laten we eerlijk zijn, als ik boven een lamp aan het vervangen ben, en daarna doen beneden de koelkast en de magnetron het niet meer, dan raak ik in zeer ernstige mate gefrustreerd omdat ik weet dat ik daarvan de schuld ga krijgen terwijl het gewoon niks, ook niet een beetje, met elkaar te maken heeft maar dat maakt niet uit, mijn schuld staat vast. Als Linda mij weer enigszins tot kalmte gemaand heeft en ik ga het volgende klusje doen, een spijker in de muur slaan, en daarna weigert het fotolijstje recht te gaan hangen, wat ik ook doe, dan is het enige dat mij nog kan redden is roepen: Ralph Inbar, kom maar tevoorschijn! Maar ja, ook dat is mij niet gegund.

Bla, blaas, blazer.

Gisteren was ik de klos. Ik werd dringend verzocht door mijn baas om mee te gaan naar een borrel omdat een vrouwelijke collega na tien jaar studeren eindelijk was geslaagd voor het HBO diploma marketing en communicatie. In mijn vakantie had ze de uitnodigingen al per e-mail verstuurd, maar geen van mijn collega’s was van plan te gaan, wat ook wel weer wat lullig was. Ik ging ook niet van harte, maar goed, ik kan moeilijk nee zeggen in dit soort situaties. We zouden er zes uur zijn en om tien over zes weer weggaan, zei mijn baas. Nou, dat liep anders.

Een delegatie van de VVD was aanwezig, net als de voltallige Utrechtse Rotaract, de hockeyclub, wat mensen van de golfbaan, opa en oma, de zus, en de vader en moeder van onze collega. Moeder was geheel in het zuurstokroze en vader droeg een blazer en een sjaaltje en toonde interesse in de gasten zoals alleen mannen in blazers en sjaaltjes dat kunnen. Ik zeg tegen mijn collega: “Maartje, ik weet niks over jouw vader, maar als ik hem moet inschatten, leraar.” Een daverend gelach, want het klopte. Maartje had mij altijd verteld dat haar familie uit Arnhem kwam, maar dat bleek in het echt Duiven te zijn, dat had ze verzwegen. Via een smsje naar mijn schoonzus kwam ik erachter dat de vader in de blazer haar leraar was geweest. Of hij nog steeds van die achterlijke kwastjes op zijn schoenen had, smste ze terug.

Maar goed, waar het hele verhaal hier om draait: de middelmaat werd zo enorm opgeblazen. Tien jaar gestudeerd en dan met een HBO diploma op de proppen komen, ik vind het een blamage, maar vader hield een speech, zus hield een speech, vriendin hield een speech, en ik wilde naar huis. Maar dat speechte maar door, ondertussen aanwezigen aanhalend zodat die glimlachend met de anekdote konden instemmen. En lachen natuurlijk om de hilariteit. Mijn baas wilde ook weg, maar ook hij werd aangehaald als redder van Maartje. Dat ze nu eindelijk op een plek zat waar ze kon doen waarvoor ze het meest geschikt was. Marketing en communicatie. De ophef van trotse ouders.

Ik fluisterde mijn baas in: dit is nu verdorie al de derde speech, ik heb vorige week mijn diploma thuis gezonden gekregen, ik heb het nog niet eens uit de envelop gehaald, en zij krijgt drie speeches. The Voice of Holland is allang begonnen, ik wil naar huis!