Wakker liggen

Ik ben langzaam een slechter mens aan het worden. Was mijn ziel vroeger begaan met het lot van de mensheid, maak ik mij tegenwoordig drukker om de blessure van Robben. Zo’n aardbeving in Nepal, het gaat vrijwel aan mij voorbij. Ik vond het zelfs ronduit irritant dat Facebook bovenaan mijn pagina met een Nepal steunactie kwam waarbij ik alleen op de knop “doneer” kon klikken en verder niks.

Waar deze verharding van mijn ziel vandaan komt, ik weet het niet. In 1986 was er Tsjernobyl, ik vond het vooral vervelend dat de wind onze kant op stond. In datzelfde jaar verongelukte de Challenger, ik vond het spectaculaire beelden, maar ik had andere dingen aan mijn hoofd, als puber van 16. Pas in 1992 was ik van slag doordat er een Boeing neerstortte in de Bijlmer. De vuurwerkramp in Enschede, de cafébrand in Volendam, 9-11, de Koersk, dat waren rampen met impact. Latere grotere rampen deden mij steeds minder. Een Tsunami met honderdduizenden slachtoffers, een aardbeving met duizenden slachtoffers, zelfs de ramp met MH-17 hadden allemaal niet dezelfde impact als bijvoorbeeld het verhaal van een overlevende van een concentratiekamp. Zelfs een slachtoffer dat verzonnen is door een romanschrijver (de peuter uit: haar naam was Sarah) kon me meer raken. Ruben en Julian, of het jongetje dat bij mijn kinderen op school zat, die hadden meer impact op mij.

Het moet iets te maken hebben met een deel van mijn hersenen dat zich afsluit. Waarschijnlijk ter bescherming van zichzelf. Misschien omdat ze doorkregen dat het geld wat ik na een ramp doneerde mij vooral was afgetroggeld doordat Linda de Mol op de emoties ging spelen? Dat ik een aflaat had gekocht? Dat ik doorkreeg dat mevrouw de Mol zelf ook niet wakker lag van zo’n ramp? En wie lag er eigenlijk wél letterlijk wakker van?

Ik geef mijn hersenen al de schuld van mijn eigen verharde gedrag. Terwijl ik en mijn hersenen grotendeels dezelfde zijn. Ik zou het kunnen schuiven op mijn kring van invloed, maar dat is ook wat hypocriet. Alsof ik mijn kring van invloed wel ten volle benut. De harde waarheid is misschien dat ik wel een slechter mens aan het worden ben. Of op zijn minst, niet zo goed als Onze-Lieve-Heer het bedoelt. Soms werp ik deze last van mijn schouders en merk dat dat veel lekkerder loopt. Totdat er weer een ramp gebeurt als in Nepal. Dan weet ik even niet wat de bedoeling ook al weer was. Medelijden, geld geven, vrolijkheid onthouden? Of moet je eerlijk zijn naar jezelf en als je niks voelt, ook niks simuleren? Ik ga er nog eens even een nachtje over slapen. Of wakker liggen, zo u wilt.

Vaassen, een alleraardigst dorp.

Ach, Vaassen is toch een alleraardigst dorp. Het is geen metropool en er heerst kleinburgerlijkheid, maar wat is het prachtig met Koninginnedag. Of Koningsdag zo u wilt. Het weer zat mee, drie scholen hielden een optocht gevolgd door die onvermijdelijke badmintonclub die er met een ledenwerfactie voor lul achteraan liep met in hun ene hand een spandoek en in het andere een racket. Met carnaval flikken ze het ook, ik begrijp niet dat er niet ingegrepen wordt door de badmintonbond.

Mijn dochter liep ook mee, trots als een pauw, stralend als de zon, naar het eindpunt, Vaassens trots, de Cannenburgh. Wat zich hier in het verleden allemaal wel niet heeft afgespeeld, niemand die het weet. De burgemeester was er in vol ornaat, en sprak de mensen toe. Hoe trots hij wel niet was, hoe mooi de kinderen eruit zagen, gewoon zoals een burgemeester in vredestijd hoort te doen. De fanfare zette het Wilhelmus en het Geldersch Volkslied in.

Ach en daarna gingen we naar het veld, waar gratis attracties voor de kinderen waren, en waar bankjes stonden waar men bier, wijn en frisdrank kon nuttigen. Met twee kinderen op de basisschool ken je ongeveer elke inwoner en voel je je thuis. Zeker als je erachter komt dat je niet de enige bent die Vaassen niet ontvlucht is en je veel oud-klasgenoten tegenkomt. Klasgenoten die nu kinderen hebben waarmee mijn kinderen spelen. Wie had het kunnen denken 30 jaar geleden?
tammar klim

koningsdag 2015

Roken in 2015

Laatst, aan de kant van het voetbalveld stak één van de vaders een sigaretje op. Hij deed een stap naar achter om ons niet-rokers niet te belasten, maar zijn rook kwam toch mijn kant op. En ik dacht: “mmmm, dat ruikt nog eens lekker.” Het is jammer dat roken ongezond is verklaard door veel overheden en ik zet daar mijn vraagtekens bij. Natuurlijk, er zitten wat nadeeltjes voor de gezondheid aan, maar is het niet zo dat de gemiddelde leeftijd die mannen en vrouwen volgens de overheid dienen te halen gewoon veel te hoog ligt? Als je rookt wordt je hooguit 122 jaar, maar dan moet je wel voor je 117e stoppen, zo bewees Jeanne Louise Calment, die tot haar 117e rookte. Ik ben gestopt met roken, alweer meer dan een jaar, en dat is mijn eigen vrije keuze. Ik moet dat geheel zelf weten en ik wens daar ook door niemand op aangevallen te worden. Als ik mee wil in de glijbanen die de overheid heeft gebouwd, zonder het bieden van enig verzet van betekenis, dan is dat mijn zaak. Maar laf is het wel natuurlijk. Elke soldaat die heeft gevochten in de Tweede Wereldoorlog om de bezetter te verjagen, rookte. En is dit nu de manier om respect te tonen? Moeten we nu werkelijk alle risico’s uit dit stukje wereld waar wij wonen halen en voorbeeldige burgers worden? Neen, wij zouden verzet moeten tonen.

Want wat gebeurt er in hemelsnaam met ons? We zijn een stelletje slappelingen die geregeerd worden door een halfzacht systeem van gemiddelde meningen, uitmondend in het slechts besturen van dit land uit financieel oogpunt. Elke boekhouder zou dat kunnen. Er dienen weer keuzes gemaakt te worden door sigarenrokende mannen, keuzes die erin hakken, en dan bedoel ik niet financieel bij de AOW’ers. Want wat heb je aan een prachtig land als elke mooie plek opgekocht wordt door rijkaards? De omgeving van de Loosdrechtse plassen is volledig in handen van een bezetter en je kunt nergens meer komen. Waarom mag je niet in de IJssel zwemmen? Waarom is de fietshelm uitgevonden? Waarom code geel, oranje en rood? Ik weet de antwoorden, je mag niet in de IJssel zwemmen omdat het zo gevaarlijk is dat het 1 op de 100.000 keer mis zal gaan. En je zult maar net die ene zijn. De hele landsinrichting is afgesteld op de zwakste schakel, die moet zich ook veilig over de weg kunnen begeven. Vandaar dat er op stukken waar je vroeger met 110 doorheen denderde zonder een keer een spannend moment mee te maken, een maximum van zestig is ingevoerd, drempels zijn aangelegd en er ook nog eens een inhaalverbod geldt. Plus waarschuwende systemen die hysterisch knipperen als je 70 rijdt.

Risico’s willen we liever ook niet meer, maar ze werken uitstekend tegen de depressie. De dood moet in de verte op de loer liggen, maar wie kan er nog met dood omgaan? We willen niet dat hij ons treft, terwijl hij ons uiteindelijk gewoon te pakken krijgt. Vroeger was er tenminste nog het hiernamaals dat ons opving en kon je nog eens een risicootje nemen, maar tegenwoordig ligt dat voor veel mensen anders. De enige manier waarop de dood nog aanvaardbaar is, is als hij komt als we de negentig zijn gepasseerd en we liggen in ons ziekbed. Terwijl het een belachelijke maatschappij wordt als niemand zich meer opoffert en vroeg dood gaat. Hoe kun je een ode brengen aan iemand die nooit geleden heeft? Risico’s dienen in meer of mindere mate genomen te worden, anders slaat het leven nergens op.

De landstitel 2014/2015

Ik had het hem beloofd aan het begin van het seizoen, PSV zou kampioen worden. In 2013 koos hij zijn eerste PSV shirtje en dit jaar hadden we voor het eerst Eredivisie live. En het was geen loze belofte, ik baseerde het op statistieken, op Depay, gevoel, en vooral op hoop. Maar het liep vanaf het begin. Zelfs Willems, die twee jaar terug nog uitgelachen werd, groeide uit tot één van de uitblinkers. En als je zo’n belofte doet moet je hem nakomen, al had ik geen invloed op de uitkomst, hooguit zag het er allemaal zonnig uit. Dus toen PSV verloor van Ajax en Feyenoord, had het nog steeds een comfortabele voorsprong, maar kneep ik hem toch. Nergens voor nodig volgens de kenners, het was immers al een maand lang duidelijk dat PSV kampioen zou worden. Desondanks was er toch nog een gelijkspel van Ajax tegen Utrecht voor nodig voordat ik het ook aandurfde om overtuigd te zijn dat PSV kampioen zou worden.

Maar pas toen ze het kampioenschap gisteren binnenhaalden was ik echt opgelucht. Eindelijk na zeven jaar is PSV weer kampioen. Een ongekend lange periode van droogte voor de Eindhovenaren. Ik weet niet hoevaak ik alweer heb moeten aanhoren van een Ajacied dat hij het niet zo erg vond als PSV ééns in de zeven jaar kampioen werd. Naar goed clubgebruik even vergetend dat toen Ajax in 2011 aan zijn succesvolle reeks begon, het voor hen ook zeven jaar geleden was dat ze kampioen werden. Er is wel iets veranderd aan mijn fanatisme. Was ik in 1995 nog oprecht blij toen Ajax de Championsleague binnenhaalde, vorig jaar moest Harry van Raaij er aan te pas komen om mijn woede te koelen over de verloren uitwedtrijd tegen Ajax. Het grote verschil was dat ik in 1995 nog niet met de arrogantie van de Ajax supporter was geconfronteerd.

Maar nu, in dit eerste echte jaar dat Hans het volgt, is PSV kampioen. Ik heb Hans nog niet gezien want hij is logeren, maar ik kijk straks de kampioenswedstrijd nog een keer met hem. Hoera!

Ouderleed

Vanochtend had Hans het verzoek gekregen om na de wedstrijd met zijn eigen team, met een ander team mee te spelen omdat dat niet genoeg spelers had. Hans doet dat wel eens vaker, sportief als hij is. Meestal offert hij dan zijn eigen wedstrijd op omdat daar toch genoeg spelers zijn, maar nu zou hij dus twee wedstrijden achter elkaar moeten. Daarna moest hij als een speer naar huis voor een kinderfeestje. Na, zijn eerste met 7-5 verloren wedstrijd, meldden hij en ik ons bij de trainer van het andere team, dat inmiddels begonnen was.

Ik zei tegen de trainer dat Hans gevraagd was om mee te spelen, en de trainer zei: “ja tuurlijk, lekker spelen, kom er maar bij Hans,” en ik liep naar de andere vier supporters. Vijf minuten voor het eind van de eerste helft kwam Hans erin, en in de tweede helft mocht Hans gelijk weer in de wissel beginnen. Hans stond trouw naast de trainer te wachten totdat hij weer mocht, maar de trainer wilde duidelijk met zijn eigen team spelen, en Hans kwam er niet in. Ja vijf minuten voor het einde van de tweede helft mocht hij weer aantreden. Ik had te doen met Hans die langs de kant stond te wachten, terwijl de andere twee wissels al waren gaan zitten.

Ik vroeg mij af wat ik moest doen. Of het aan mij was om iets te doen. Moest ik naar de trainer lopen, moest ik er iets van zeggen tegen de andere ouders, of moest ik er achteraf maar melding van maken bij de club? Toen de wedstrijd was afgelopen heb ik Hans linea recta mee naar huis genomen, en in de auto over het voorval gepraat. Dat dit kon gebeuren, maar dat het geen normaal gedrag van de trainer was, en dat hij geen ander team uit de brand meer hoefde te helpen op deze manier. Thuis hoefde ik er weinig aan te doen want toen ik het vertelde stond mijn wederhelft al druk te appen naar de trainer van Hans’ eigen team. Maar hoe zo’n trainer het in zijn hoofd haalt bij kinderen van deze leeftijd vind ik onbegrijpelijk.

Wat je in de toekomst nog gaat vergeten

Ik had laatst weer zo’n moment dat ik het even niet meer snapte. Want wat gebeurde er? Ik kreeg op Facebook een vriendenuitnodiging van een meisje, inmiddels vrouw, die vroeger bij mij in de klas zat op de MEAO. Ik fietste veel met haar mee, omdat zij woonde op de route die ik fietste, alleen moest ik verder. Later tijdens het examen MBA (het enige echte ouderwetse staatsexamen voor Moderne Bedrijfsadministratie, niet te verwarren met het tegenwoordige Master of Business Administration, een afschuwelijke Engelse term waarbij ik me niet kan voorstellen dat zo’n master de edele kunst van het dubbel boekhouden verstaat, maar dit terzijde) kwam ik haar weer tegen en ze reed die week met mij mee. Twee jaar terug kwam ik haar tegen bij de Chinees, en we praatten een beetje bij. En nu nodigde ze me uit en vroeg ze of ik de Mack was die vroeger bij haar in de klas zat. Pardon? Ik antwoordde dat ik dat natuurlijk was en deed er nog wat van bovengenoemde feitjes bij. Ze wist het niet meer.

Daar kan ik nu echt niet bij. Ben al wel vaker geconfronteerd met acute dementie van oud klasgenoten, maar dit? Het gaat mij er niet om dat ik kennelijk weinig indruk maakte, maar het zal mij niet gebeuren dat ik iemand uit mijn klas vergeet, en al zeker niet als ik daar veel mee opgetrokken ben. Het bracht mij tot een gedachte over het geheugen die ik eens zou moeten verifiëren bij Douwe Draaisma. Ik heb veel opgeslagen in mijn langetermijngeheugen omdat veel mensen en dingen indruk maakten. Als je niet zo snel onder de indruk bent, heb je ook geen reden om het op te slaan, omdat het je de volgende keer in een vergelijkbare situatie niet hoeft te helpen. Mij moeten al die herinneringen helpen om de volgende keer beter te kunnen reageren op eenzelfde persoon of situatie. Als ik het onder de knie heb, kan de herinnering gewist worden omdat hij niet langer nodig is.

Misschien is het wel zo dat onbezorgde mensen veel minder opslaan dan bezorgde. Eigenlijk klinkt het volkomen logisch. Het is ook sinds ik kinderen heb dat ik wel eens begin te twijfelen aan een naam van vroeger. Gewoon omdat je er lang niet meer aan gedacht heb en je blik meer op de toekomst gericht was dan naar het verleden. Ik ben benieuwd welke herinneringen ik allemaal nog ga vergeten in de toekomst. Herinneringen die niet langer nodig zijn en ik bij mezelf denk: hoe heette zij ook alweer?

Stoom

Ik had een leuk paasweekend, ondanks dat ik toch een aantal keren over de zeik ben gegaan. Soms kan ik volledig door het lint gaan, zonder dat er iets in mijn hoofd knapt, het zwart voor mijn ogen wordt of ik een gevaar oplever voor mijn omgeving, maar als ik een nieuw overhemd koop en ik strijk het, en ik strijk over de knoopjes op de mouwen heen met als gevolg dat er nu onuitwisbare knoopvlekken in mijn mouwen zitten, ja dan ga ik door het lint. Zeker als er ook nog eens aangebeld wordt door kinderen terwijl ik ze al honderd keer verteld heb dat ze moeten omlopen. Wat is dat met die overhemden? Ik streek altijd al over de knoopjes heen! Zo’n overhemd kost 60 euro, en ik had juist deze gekocht omdat ik op de vorige onuitwisbare knoopvlekken op de mouwen had. Tip van Mack: altijd de knoopjes op de mouweinden openmaken en zorg dat je geen knoopje voelt tijdens het strijken.

PSV en Ajax maakten veel goed. Ik durf hem nu aan, PSV wordt kampioen. Sommigen zullen denken, lafaard, dat had je al veel eerder kunnen zeggen, maar ik durfde niet. Het heeft ook geen enkele zin om dat te zeggen, het enige dat je ermee bereikt is dat mocht het onverhoopt toch nog misgaan, er mensen klaar zullen staan om het je nog even in te wrijven. En zo denkt ook Memphis Depay, momenteel één van de beste voetballers van de Nederlandse velden, en dat wordt hem kwalijk genomen door de media. En als hij een sneer terug uitdeelt aan diezelfde media, dan staan die vervolgens klaar om hem neer te sabelen als een arrogant ventje. Terwijl hij het in mijn ogen juist ziet. De media proberen twijfel te zaaien, hij gaat daar niet in mee, en dat irriteert Johan Derksen die hem daarom maar wegzet als een arrogant mannetje met maniertjes. Als ik Twitter had, had ik die redactie van voetbal insite plat getweet.

Dan Frank de Boer, die had het over het reactievoetbal van PSV. Niet erg sportief natuurlijk dus hij werd  op zijn plek gezet door Jan Mulder, die vond dat hij PSV nu toch wel te kort deed en dat hij het misschien beter kon hebben over het reactieloze voetbal van Ajax. Daarop trok hij zijn keutel in en ik moet toegeven, hij herformuleerde zijn woorden en sprak uit dat als hij iemand de titel gunde, het Cocu was. De stoom kwam niet meer uit mijn oren. Maar dat er veel stoom in mij zit, dat is duidelijk.

Persoonlijk record

Een jaar of zes terug had ik twee weken vakantie. Van die twee weken bracht ik vier dagen door in de badkamer. De oorzaak was een kapotte trekschakelaar. In zo’n schakelaar zitten drie aansluitingen en er komen drie draadjes uit de muur. Dat betekent volgens mij dat er zes verschillende mogelijkheden zijn om de boel aan te sluiten. Probleem was dat niet alle lampen aangingen als ik aan het touwtje trok. Of de lampen op de spiegel gingen aan, of die in het plafond, maar niet tegelijkertijd. En na elke poging moest ik naar beneden, de stop omzetten en het resultaat beoordelen. Niks werkte. Totdat iemand mij na vier dagen vertelde dat twee draadjes in één gaatje moesten. Dat was de oplossing.

Tammar, (altijd Tammar) had in een kwade bui heel hard aan het koord getrokken, de schakelaar overleefde dat niet. Toen ik  ’s avonds thuiskwam lag iedereen al op bed maar het licht in de badkamer was aan, dat kon niet meer uit. Snel ging ik het euvel met een schroevendraaier te lijf en tien tellen later had ik het licht uit, wat nu niet meer aan kon.

Ik kocht een nieuwe trekschakelaar, 24 euro zo’n kreng, en ging aan de gang. Twee uurtjes deze keer, want ik had onthouden dat er twee draadjes in één gat moesten. Moest één keer terug naar de winkel om te vragen hoe de draden vast moeten, want dit was weer een andere constructie. Begreep er niks van. Het meisje achter de kassa ook niet, maar die belde een echte stoere electricien, die twee minuten later ook daadwerkelijk verscheen. “Waar is die meneer met die trekschakelaar,” bulderde hij? “Ja, ik, ” piepte ik terug. Het is altijd genant als je een man om hulp moet vragen bij typisch mannelijke klusjes. Ik was al blij dat het meisje het niet wist. “Nou, die gaan gewoon hierin!” “Ja, maar waar zijn deze lipjes dan voor?” “Oh, daar moet je helemaal niet aanzitten, gewoon hierin duwen, kijk zo,” en hij demonstreerde.

Met die kennis was het slechts nog een lauw kunstje, want ik wist nu waar de draden in moesten, dat er twee in één gat gingen, het was nu alleen nog even een snoertje dat uit de muur kwam met een kroonsteentje verlengen, even mijn vinger openhalen, bloed en pleister,  de boel aansluiten en in de juiste volgorde de schroeven weer aandraaien.

Gelukt. Ik leer van mijn fouten en ik onthou ze ook. Al is het zes jaar geleden. Ik heb mijn tijd verbeterd van vier dagen naar twee uur.

Werk

De aandeelhouder was zijn aandelen zat en verkocht zijn belang aan een grote Amerikaanse reus. Hij drijft nu op een luchtbedje in zijn zwembad, en ik ben al de hele week tot ’s avonds laat in de weer om voor die fucking Amerikanen de deadline te halen. Verlaat elke avond als laatste het gebouw. Af en toe vind ik dat niet zo erg, maar momenteel loopt het niet van een leien dakje. Linda’s moeder ernstig ziek, dus die moet hollen en vliegen, soms kom ik haar nog ergens tegen in huis. Ik geloof dat ik ook nog een dochter heb ergens. Pfff….En dan moet je niet denken dat het nu klaar is, nee, op 6 april acht uur  ’s ochtends is de eerste deadline, 24 uur daarna de tweede. En het mooie is, ik werk keihard aan het overbodig maken van mijn baan.

Nou ja, we zien wel. Voorlopig, fuckthemall.

Dagje vrij

Een rustig dagje, zo mocht je de mijne wel omschrijven. De onderwijzers hadden een studiedag, dus ik had vrij. Ik stond om half negen op, de kinderen keken Mees Kees op de computer, en ik maakte brood voor ze klaar. Tussendoor de hond uitgelaten, monopoly gespeeld, wat gewerkt, en ineens was het drie uur, en voor half vijf zou ik drie klusjes doen maar daar had ik niet zo’n zin in. Echter, mevrouw Mack, ook wel soms Mien Regel genoemd, houdt alles van afstand in de gaten dus ik werd gebeld en terloops informeerde ze naar de status. Ik zei dat ik met wat anders bezig was en dat ik het nog wel zou doen. Mompel mompel en even later kreeg ik een SMS met of ik er ook aan gedacht had dat de hond er ook nog uit moest, dat we kwart voor vijf aten en dat ze wel hoopte dat dan alles klaar was omdat we ’s avonds ook nog druk zouden zijn.

Dat doet het hem hè, zo’n zin. ‘Ik hoop wel dat dan alles klaar is?’ Aan de onervaren en ongetrouwde mannen onder ons: deze zin laat aan duidelijkheid niets te wensen over en er wordt niet bedoeld wat er staat. Er staat namelijk dat iemand iets hoopt, wat impliceert dat diegene geen invloed op de afloop heeft en zich daarbij gaat neerleggen. Het vraagteken aan het eind impliceert dat er een keuze is. Nou, onervaren en ongetrouwde mannen, niets is minder waar! Wat er bedoeld wordt is dat het om kwart voor vijf allemaal af moet zijn, inclusief het uitlaten van de hond, zo niet ziet het er heel slecht uit voor de sfeer in huis tot en met laten we zeggen vrijdagochtend.

Dus als een speer ging ik aan de gang, maximale efficiëntie, ik voelde een wat vochtig voorhoofd, en precies op tijd was alles klaar. Mevrouw Mack stond te koken (als in: eten bereiden) toen ik terug kwam van de ronde met de hond. Zo gaat dat dus in een goed huwelijk. Laat je niks wijs maken over liefde op het eerste gezicht, voor- en tegenspoed, de ware en welke flauwekul allemaal niet meer, je zult gewoon elke dag je best moeten doen. Lapzwansen zoals in je vrijgezellensingletijd is er niet meer bij. En al helemaal niet als er kinderen en twee banen bij betrokken zijn. Harmonie is het toverwoord en om dat te bereiken dien je de regie uit handen te geven en ervaring op te doen. Zodat je leert hoe het moet. En dan merk je dat wanneer je vrouw blij is, jij ook blij bent.