Ouderleed

Vanochtend had Hans het verzoek gekregen om na de wedstrijd met zijn eigen team, met een ander team mee te spelen omdat dat niet genoeg spelers had. Hans doet dat wel eens vaker, sportief als hij is. Meestal offert hij dan zijn eigen wedstrijd op omdat daar toch genoeg spelers zijn, maar nu zou hij dus twee wedstrijden achter elkaar moeten. Daarna moest hij als een speer naar huis voor een kinderfeestje. Na, zijn eerste met 7-5 verloren wedstrijd, meldden hij en ik ons bij de trainer van het andere team, dat inmiddels begonnen was.

Ik zei tegen de trainer dat Hans gevraagd was om mee te spelen, en de trainer zei: “ja tuurlijk, lekker spelen, kom er maar bij Hans,” en ik liep naar de andere vier supporters. Vijf minuten voor het eind van de eerste helft kwam Hans erin, en in de tweede helft mocht Hans gelijk weer in de wissel beginnen. Hans stond trouw naast de trainer te wachten totdat hij weer mocht, maar de trainer wilde duidelijk met zijn eigen team spelen, en Hans kwam er niet in. Ja vijf minuten voor het einde van de tweede helft mocht hij weer aantreden. Ik had te doen met Hans die langs de kant stond te wachten, terwijl de andere twee wissels al waren gaan zitten.

Ik vroeg mij af wat ik moest doen. Of het aan mij was om iets te doen. Moest ik naar de trainer lopen, moest ik er iets van zeggen tegen de andere ouders, of moest ik er achteraf maar melding van maken bij de club? Toen de wedstrijd was afgelopen heb ik Hans linea recta mee naar huis genomen, en in de auto over het voorval gepraat. Dat dit kon gebeuren, maar dat het geen normaal gedrag van de trainer was, en dat hij geen ander team uit de brand meer hoefde te helpen op deze manier. Thuis hoefde ik er weinig aan te doen want toen ik het vertelde stond mijn wederhelft al druk te appen naar de trainer van Hans’ eigen team. Maar hoe zo’n trainer het in zijn hoofd haalt bij kinderen van deze leeftijd vind ik onbegrijpelijk.

Auteur: Mack

Veertiger die lang geleden begon met bloggen en tot nu toe volhardt. Kwam zelfs met de blogwet 2011 om tegenwicht te bieden aan de vele overlopers van weblog naar hypes zoals FB, Twitter en andere vluchtige en oppervlakkige zelfbevlekking. Ik schrijf dwangmatig. Maar ook omdat ik het leuk vind. Soms ben ik te moe, of staat de tv te hard om me te kunnen concentreren. Maar meestal schrijf ik. Soms een paar dagen niet. Maar ik kom altijd terug naar hier. Want dit is m'n tweede huis.

3 gedachten over “Ouderleed”

  1. Ach, vader en zoon… herinner mij een gelijksoortige situatie uit mij jeugd, maar ik was toch al niet zo gemotiveerd dus het was niet zo erg.

Zegt u het maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s