Zwaar, zwaarder, zwaarst.

Oeps. Ik las iets over een meteoriet die misschien in 2068 zou inslaan op de aarde. Het is nog lang niet zeker, en bovendien ben ik dan 99 jaar, maar grappig is het natuurlijk niet. Ik googelde wat en ik leerde weer iets nuttigs, hetgeen ik overigens volgende week weer vergeten ben. De krachtigste ontploffing die ooit door mensen is veroorzaakt, kwam voort uit een Russische kernproef op Nova Zembla in 1961. Tsar Bomba was haar naam en deze had een kracht van 50 megaton. Geen idee hoeveel dat is, maar het zal veel zijn. Misdadig trouwens, zo’n kernproef in een gebied waar miljoenen zoogdieren leven, maar dat is even een ander verhaal, bovendien vindt Poetin dat toch niet interessant. Maar goed. 50 megaton dus. Een enorme allesverwoestende aardbeving met een kracht van 10 op de schaal van Richter, brengt een energie vrij van 1 miljoen megaton, ook wel genaamd 1 teraton. Zo’n aardbeving is dus even zwaar als 20.000 Tsar Bombas. Poetin moet zich een schooljongen voelen nu. Overigens is een aardbeving met een kracht van 10 op de schaal van Richter nooit waargenomen.

Maar nu komt het: volgens sommige wetenschappers is er 65 miljoen jaar geleden een meteoriet ingeslagen die het einde van de dinosauriërs betekende. Deze meteoriet met een doorsnee van 10 kilometer ramde de aarde ergens in Mexico en daarbij kwam een kracht vrij van 100 teraton, 2 miljoen keer zwaarder dan Tsar Bomba. Het leven stierf grotendeels uit maar de aarde hield stand. Dan is er voor de aardigheid ook de petaton uitgevonden die overeenkomt met 12 op de schaal van Richter. Een petaton is weer gelijk aan 1000 teraton. 20 miljoen enorme waterstofbommen tegelijk.

De aarde houdt nog steeds stand. Pas bij een ontploffing met een kracht van 100.000 petaton moet de aarde zwichten en wordt ze uit haar hellingshoek van 23,4 graden gebracht. Het gevolg daarvan is dat de seizoenen er anders uit gaan zien. Valt nog mee, want dat verschijnsel nemen we nu ook al waar. Nee, in de aarde heb ik een rotsvast vertrouwen. Lang nadat de mensheid is uitgestorven draait ze nog gewoon haar rondjes om de zon. Overigens heb ik geen idee hoeveel kracht er vrij komt als de zon zou ontploffen. Ongetwijfeld zijn petatonnen daarbij vergeleken grammen. Heb ik het nog niet eens over de oerknal. Ik zie de mensheid weer even in het juiste perspectief. Ik heb momenten gehad dat ik dacht dat ik wat voorstelde.

Ode aan Marco

bastenEen van de meest ontwapenende lachen die ik ooit heb gezien zat op het gezicht van Marco van Basten. Als hij scoorde kwam daar gelijk die jongensachtige lach, die hij nu op zijn 48e, nog steeds niet kwijt is. Hij juichte fysiek als Cruijff, hoog springend en één vuist naar voren zwaaiend. Cruijff was echter geen lacher, Marco wel. Marco, die eigenlijk Marcel heet, maar door zijn familie al snel Marco genoemd werd, lacht onder vrienden. Een jongensachtige ondeugende lach op zijn hoekige kop. Zijn trekken hebben bijna iets Russisch. Toch valt er met Marco niet te sollen. Zodra er afstand moet zijn, bewaart hij die. Zijn lach is open, maar Marco is gesloten. Marco heeft in zijn jeugd iets tragisch meegemaakt, iets waar hij niet over praat maar wat hem waarschijnlijk heeft gemaakt tot de man met de wat dromerige blik, die immer de afstand bewaart en zijn woorden zorgvuldig kiest.

Wij zijn gewend aan zijn naam. Hadden we ooit kunnen wennen aan Marcel van Basten? Zouden we niet beter geweten hebben, of zou hij met de naam Marcel nooit tot grote hoogte zijn gestegen? Of zou hij dat wel, maar bleef er dan iets aan ons knagen, iets dat niet klopte maar we wisten niet wat? Hij is een held, en zonder meer een van de beste voetballers aller tijden. Cruijff was zeldzaam, Gullit was uitzonderlijk, Bergkamp een nationale trots, maar Marco was legendarisch.

http://www.youtube.com/watch?v=orPOMa98JGA

Dus ja.

Tot nu toe helpt het niet echt voor de inspiratie, Facebookloos te zijn. Maar of het daar door komt, ik weet het niet. Ik rij in het donker weg, ga achter een bureau zitten, kom er tot ’s avonds niet meer vandaan en rij in het donker terug. De hele dag zie ik geen steek. Op radio 1 gebeurt ook weinig omdat iedereen met wintersport is en dus gaat het over de luchthaven van Berlijn die nog niet klaar is terwijl hij dat wel had moeten zijn. Maar de luchthaven van Berlijn is al jaren nog niet klaar, alleen omdat nu iedereen weg is brengen ze het ineens als nieuws. De luchthaven van Vaassen is ook nog niet klaar, sterker nog, ze zijn nog niet eens begonnen, hoort u het op het nieuws, hoor ik het op het nieuws?

Luchthaven en vliegveld hebben praktisch dezelfde betekenis, maar het zijn vreemde woorden. Ten eerste is een haven voorbehouden aan schepen, en ten tweede bevindt die haven zich niet in de lucht. Tenminste, niet meer dan elk ander gebouw. Vliegveld is ook niet helemaal logisch. Het veld vliegt niet, het veld wordt niet gebruikt om te vliegen, hooguit om op te stijgen. Landingsbaan is naar mijn mening weer wel goed, startbaan niet. Nou ja, u merkt het al, dit schiet ook niet op. Als ik alle woordcombinaties die onlogisch zijn moet gaan ontleden kom ik helemaal nergens meer aan toe. Ik zal wel eerst door de drukte van januari heen moeten.

De nooduitgang

Ik las dat in 2011 215 mensen zich voor een aanstormende trein wierpen. Dat betekent dat het bijna elke dag ergens gebeurt. In totaal pleegden in dat jaar meer dan 1600 mensen zelfmoord. Iedereen kent wel iemand van ver of dichtbij die zelfmoord pleegde. Laatst liep ik tegen een schoolfoto aan van iemand die ik niet kende, maar waarvan ik wist dat hij zelfmoord had gepleegd. Ik bekeek de jongen extra goed om toen al een signaal te bespeuren van zijn latere daad. Maar dat is er natuurlijk niet op slechts een foto. Naïef als ik ben dacht ik het te kunnen zien. Ik vraag mij af of iemand die zelfmoord pleegde, zich in zijn vroege jeugd al iets kon voorstellen bij zo’n daad. Misschien konden zij zich net als ik helemaal niks voorstellen bij zelfdoding en kan zoiets toch omslaan.

Als jonge mensen besluiten niet verder te leven is dat triester dan als ouderen dat doen. De jongere ziet aan het eind van een lange weg het doolhof voor zich, stapt erin en geeft het zoeken op, terwijl de oudere zich, na lang dolen, realiseert dat hij de uitgang niet meer gaat vinden. Zoiets. Ik heb geen oordeel over het plegen van zelfmoord, behalve dat het triest is. Soms triest omdat niet op tijd hulp werd gevonden en soms omdat iemand niet meer geholpen kón worden en we ons erbij moeten neerleggen. Ik hoorde eens een filosoof zeggen dat zelfmoord geen oplossing was voor je probleem, omdat na de zelfmoord de opluchting niet komt. Je kunt niet meer zeggen of denken: “hè hè, daar ben ik vanaf!” Zit wat in, maar zeker is het niet. Bovendien makkelijk filosoferen. Vertel dat aan de krijgsgevangene in een concentratiekamp die zo mishandeld werd dat hij verkoos orders niet op te volgen om zo door een Duitse mitrailleur neergemaaid te worden.

Een aanstormende trein, ik kan me er niks bij voorstellen. Maar dat kan waarschijnlijk niemand die niet ondraaglijk lijdt. Tijdens of na een zelfdoding zullen er één of meerdere getuigen zijn die waarschijnlijk ook de schrik van hun leven krijgen. Waarschijnlijk heeft het slachtoffer wel iets anders aan zijn hoofd dan daar over na te denken. Het kenmerk van een nooduitgang: als je hem gebruikt, hoop je op redding, maar het is niet zo dat je er ongemerkt doorheen komt. Wat er aan de andere kant is weet je niet, maar het zal je een zorg zijn, als je maar weg kunt.

De natuur is van slag

Diep in Italië, daar waar Linda is geweest, is een huis waar je verzorgd wordt en verder niks moet. Er heerst stilte en rust. Een hond begeeft zich tussen de gasten en de katten slenteren om het huis. De hond heeft een naam, de katten hebben een nummer. De reden daarvan was, vertelde Linda, dat de katten regelmatig werden gegrepen door een roofvogel. En dat irriteerde mij. Ik vind dat roofvogels geen andere roofdieren als prooi zouden moeten pakken. Bovendien vind ik dat het andersom moet zijn; de kat pakt de vogel. Zo gaat het hier tenminste wel. Ik vind het ook zielig voor de kat. Kijk, als hij onder een auto komt, of een hond grijpt hem dan vind ik dat een beroepsrisico. Maar een roofvogel, daar hou je toch geen rekening mee, kat zijnde? Ik weiger dit dan ook te accepteren en vind dat katten beter opgeleid moeten worden tegen aanvallen uit de lucht. Zodra de kat gegrepen wordt dient hij bliksemsnel te reageren zoals onze katten dat ook doen als ik ze oppak. Slinger je achterlijf omhoog en sla je achterpoten om de kop van de roofvogel. Krab zijn ogen uit. Of beter nog, ga in een hinderlaag liggen en besluip de roofvogel en ruim hem preventief. Of haal je neef, de Italiaanse bergleeuw erbij. Stel in elk geval orde op zaken, want de kat staat in de voedselketen boven de vogel. Maar goed, de mens staat in de voedselketen boven het varken, maar varkens in Amerika houden zich daar ook niet altijd aan. Een boer is verdwenen, alleen zijn kunstgebit werd teruggevonden tussen zijn veestapel. Ik zou voorlopig maar geen varkensvlees eten, want dat staat nu even gelijk aan kannibalisme.

Bookie

Ja, soms heb ik wel een grote mond over dat mijn werk een beetje hobby is, vandaag dacht ik daar toch anders over. Er spelen allerlei zaken, weinigen zijn aanwezig, niemand voelt zich geroepen om op mails te reageren en de overheid vindt het leuk om op driekwart van het jaar een btw verhoging door te voeren. Kortom, ik was bezig vanavond en ik ben nog niet helemaal klaar. Onderweg naar huis belde ik met de salesmanager die toevallig de tijd had om vandaag een cursus te volgen van een psycholoog die een kruising is tussen Tosti Tostellini en Emile Ratelband. Hij had nog gevraagd of ik mee wilde, maar ten eerste, nee, en ten tweede kun je voor € 1300 ook hele leerzame cursussen volgen die langer dan een dag duren. Maar zolang hij verkoopt klagen we niet. Het is afgezien van deze eigenaardigheidjes een fantastische vent, de salesmanager. U zou hem ook mogen, echt waar.

Ik ben tegenwoordig ook manager, wist u dat al? Op mijn kaartje staat Finance Manager Benelux. Mooi hoor, maar het wordt alleen extern gebruikt. Als men een mailtje naar buiten stuurt dan heeft men het over “de Finance manager, of over “onze controller”, intern geeft men de voorkeur aan boekhouder. “Hee boekhouder, zijn de salarissen al overgemaakt?” Sinds kort gebruikt men de afkorting Bookie. Speciaal als er getafelvoetbald moet worden. Dan staat onze Managing Director voor mijn deur en zegt: Komop Bookie, ik ga je even een ongelofelijk pak op je donder geven. Meestal verliest hij van mij, en dan vliegen er een paar krachttermen over de tafel.

Weet u nog dat ik een maandje voor de Duitsers gewerkt heb? Dit is het tegenovergestelde en zoveel beter. Bij de Duitsers was ik Herr Oberfinanzfuhrer, en het bedrijf glijdt momenteel door het putje. Hier doen ze normaal, de allerhoogste heet Jan en repareert ook het koffieapparaat als dat kapot is. Er wordt winst gemaakt en er wordt in de mailtjes gezet dat ze om het milieu denken. Wat wil je nog meer? Iets minder mailtjes. In zo’n grote organisatie word je werkelijk doodgespamd met oninteressante mail. Maar ook dat leer je selecteren. Ik kreeg vandaag een mailtje van de allerhoogste maar die was gestuurd aan iedereen. Dan weet je dat je het niet hoeft te lezen. Als je als enige geadresseerde genoemd staat, dan is het beter om het wel even te checken. Je weet ten slotte nooit wat ze voor je in petto hebben. Voorlopig heb ik het erg naar mijn zin.

Mack

Mensen zijn zo begaan met mij dat ze me alternatieve foto’s toesturen om als achtergrond te gebruiken voor mijn weblog. Tenminste, dat suggereren ze. Een mack-site zonder Mack vinden ze niet kunnen. In werkelijkheid proberen ze natuurlijk Elvis weg te krijgen, maar ik was zelf net zo blij met mijn nieuwe achtergrond. Bovendien vind ik dit net kermis, met die roze Macks. Net ten zuiden van Luxemburg ligt trouwens een plaatsje dat heet Rodemack, maar er wonen nog geen duizend mensen dus waarom dat met een enorm bord staat aangekondigd, ik weet het niet. Vast omdat het zoals praktisch elk dorpje in Frankrijk het mooiste dorp van Frankrijk is. Nee, sorry Ximaar, dit gaat mij teveel afleiden.

Opoffering

Het zal allemaal wel, dat Pinkpopgeweld, maar ik maak me zorgen. Linda staat er al de hele dag, vooraan, houdt het bijna niet meer vol en kan geen kant op. Ze is er niet eens voor zichzelf maar ze bewijst de overbuurman, een groot Springsteen-fan, een dienst. Overbuurman is visueel gehandicapt en heeft ook een slecht gehoor. Hij mag niet autorijden en in het donker ziet hij niks. Degene die eerst met de buurman zou gaan haakte af, en de overbuurvrouw zag Pinkpop ook niet zitten. Ik zou er ook niet aan moeten denken, maar Linda zwichtte voor de zwaar teleurgestelde buurman en bood aan om dan met hem mee te gaan. Hij heeft in het donker begeleiding nodig en moet vooraan staan om toch iets mee te krijgen van zijn grote idool. Nu is het niet zo dat Linda Bruce Springsteen niet leuk vindt, maar de hele dag in de hitte opééngepakt staan in afwachting van The Boss, daar zag ze toch wel tegen op.

Uit haar sms-jes maak ik niet op dat het wel meevalt. Hopelijk heeft Bruce een beetje haast en houdt hij zich aan de eindtijd, die dacht ik om half elf is. Daarna mag je proberen je auto terug te vinden en daar weg te komen. Als het allemaal meezit, is ze om vier uur vannacht terug. Morgen mag ze weer werken. Wat mensen zichzelf aandoen voor een beetje muziek is al niet te geloven, maar wat Linda doet is pure opoffering. Dit kost haar zeker tot het weekend om weer van bij te komen. Dat ze maar gauw weer thuis mag zijn.

Cruijff’s cadeau

Johan Cruijff heeft ter gelegenheid van zijn 65e verjaardag een boekje geschreven. Dat was zijn traktatie. Nu ben ik een enorme fan van Cruijff, maar schrijven is zeg maar niet echt zijn ding. Ik worstelde me door de eerste hoofdstukken heen en ik besloot het op te geven. Hier zou ik niet doorheen komen. Maar toen sloeg zijn onnavolgbaarheid toe. Hij legde iets uit over hoe hij een corner verdedigde in zijn tijd als coach bij Barcelona.

Zijn team bestond uit allemaal dwergen. Dat is nog steeds zo bij Barcelona, het lijkt wel of ze erop geselecteerd worden. Ik zie Wesley Sneijder er ook nog wel eens heen gaan. Maar hoe goed je ook bent, als je klein bent wordt het verdedigen van een corner een lastige zaak. In de eerste plaats, zei Cruijff, liet ik het team ver voor de goal verdedigen zodat je weinig corners weggaf. Zodat ik nog maar twee problemen per wedstrijd had, en niet tien. Maar als er dan toch een corner kwam, liet hij Laudrup, Romario en Stoichkov voorin staan. De tegenstander was dan gedwongen minimaal vijf verdedigers achterin te houden, omdat ze met zo’n aanvalstrio het risico op een counter niet aandurfden. Vervolgens had de enige lange speler, keeper Zubizaretta- schitterende naam- een veel beter speloverzicht en was het voor hem een stuk makkelijker te verdedigen.

Ik bedoel maar. Dat komt dan zomaar even uit Betondorp. In het voetbal en waarschijnlijk ook daarbuiten hoogbegaafd. Ik vind het werkelijk briljant van eenvoud.