Categorie: Nostalgie

Als ik een goede film kijk, let ik nooit op geluids- of beeldkwaliteit. Sterker nog, als ik dat zou doen zou ik de hele film niet meer snappen. Dus dat bespaart mij een breedbeeldtelevisie.
Met een stereoinstallatie werkt het bij mij net zo. Elvis door een transistorradiootje klinkt altijd beter dan Volumia door een 2×200 watt B&O geluidsinstallatie.
Vandaag zag ik achter ons stereomeubel een cassettebandje liggen. Ik blies het stof eraf en deed hem in het tweemotorig cassettedeck. ("Tweemotorig is belangrijk" zei de verkoper mij destijds.)

De muziek die erop stond verdiende de kwalificatie 'gevariëerd' niet. Eén grote wanorde was mijn stijl van opnemen. Liefst met een stukje afkondiging van de DJ erbij zodat je -als je die plaat ergens anders hoorde- vreemd opkeek omdat dat stukje afkondiging miste.

Neem nou een van de beste nederlandse liedjes ooit gemaakt: "Beethoven" van Linda de Mol. Ik sta dan echt voor m'n lol de keuken op te ruimen. En Frits Spits die haar afkondigt en zegt: "Kende u het nog? Beethoo"

Met enige trots realiseer ik mij dat ik de tijd nog heb meegemaakt van de logaritmen en intresttafels uit een boekje. Een boekje vol met getallen, onmisbaar bij het vak bedrijfscalculatie.
Zegt u het nog iets, grote S, kleine s, grote A, kleine a?

Als je bijvoorbeeld wilt weten hoeveel 10 gulden (want we hebben hier nog over guldens) na 51 jaar waard is bij een rentepercentage van 6% (boekje van mijn vader uit 1966), dan kijken we in de tabel grote S (samengestelde intrest, tafel I), bij 6% en 51 jaar en daar vinden we het getal 19,52536353. Als we 10 vermenigvuldigen met dit getal weten we dat we dat 10 gulden na 51 jaar is aangerent tot ƒ 195,25.
Dat schiet niet erg op, zult u zeggen. Nee, maar geduld is een schone zaak getuige het volgende voorbeeld.

1 ct, 1000 jaar, 4 % rente.

Als u het geduld opbrengt heeft u over 1.000 jaar 1.079.778.900.000.000 euro. Zegge: Eénbiljardnegenenzeventigbiljoenzevenhonderdenachtenzeventigmiljard negenhonderdmiljoen euro.
En u heeft er niets voor hoeven doen!

De schok die ik als kind kreeg toen ik er achterkwam dat Sinterklaas niet bestond was nog niets vergeleken bij de schok die ik kreeg toen ik erachter kwam dat Vader Abraham niet echt was.

"Papa, mag ik op voetbal? Pleeeaasee? Het kost maar f 2,50 per maand." die vraag stelde ik in 1980 aan mijn vader en had niet verwacht dat hij het goed zou vinden. Ik zat immers al op judo.
Maar papa lachte en vond het goed, als ik maar wel zorgde dat ik er zelf heen ging en dat hij mij niet ieder weekend ergens naar toe moest rijden.
De teams in de F-divisie waren genoemd naar ere-divisieclubs. Ik kwam bij Roda en mijn eerste wedstrijd tegen PSV op een half veld scoorde ik drie keer. Daarna speelde ik in de D. en werden we kampioen met mij als linksbuiten. De trainer trakteerde op frikandellen. In de C. stonden we bovenaan op het moment dat ik verhuisde. Ik ben in mijn nieuwe woonplaats niet meer op voetbal gegaan. Ik kende immers de in's en out's van het voetbal al, getuige de volgende analyse waar je Cruijff of Van Hanegem dus nooit over hoort.

Als je geblesseerd raakte deed dat pijn. Niet vreselijk maar je moest het er wel ernstig uit laten zien want anders zagen ze dat je je aanstelde. En dat doen de profvoetballers nog precies zo. Let maar eens op, als ze op een brancard worden weggedragen liggen ze altijd op hun rug, een pijnlijke grimas op hun gezicht en één arm over hun ogen. Maakt niet uit waar het pijn doet. Ik weet waarom ze dat doen met die arm. De pijn is niet onhoudbaar maar ze zijn bang dat ze anders in de lach schieten. Zeker weten.

-Elke avond om middernacht het "Wilhelmus."

-'s ochtend tot aan klokslag zeven: "kluung kluung kluung klungklung klungklungklung…Hilversum 3." "kluung kluung kluung klungklung klungklungklung…Hilversum 3."

-Vrijdagnacht Kees Schilperoort en Eric de Zwart met "de Stemband."

-Ma-Avro, di-Vara ,wo-VPRO/EO, do-Tros, vr-Veronica, za-NCRV, zo-KRO.

-Het kledingadvies van Jeroen van Inkel. Schat, Hallo, je bent weer te laat….

-Ko de Boswachtershow. (Alle konijnekeutels, Anton Gleuf)

-De Avondspits. (kruip in de huid van en de poplimerick.) Wij spreken met de overlevering van John Lennon.

-De nationale hitparade. (we draaien de platen helemaal)

-Hobbyscoop. Complete computerprogramma's over de ether downloaden. Maar dat heette toen nog "opnemen".

Twee dingen wil ik even met u delen vanavond. Het ene is 't kofschip. Ik dacht dat ik het snapte.

In de verleden tijd een t als de laatste letter van de stam in 't kofschip zit en een d als dat niet zo is.
Dus 'wuifte' en 'de hond is ontluist'. De ontluisde hond. Begrijpt u dat ik het niet meer snap?
Ik kwam erop omdat er iemand 'verhuist' was. Ik dacht dat het 'verhuisd' moest zijn.

Nou ja, er is vast wel iemand die mij uitlegt hoe het zit.

Verder was er laatst een weblog(g)(st)er, ik dacht dat het Peng was maar ik kan het niet meer vinden, die een ooievaar had gezien.
Op zich is het redelijk bijzonder want ik denk dat ik achter in de twintig was toen ik er voor het eerst eentje zag. Later heb ik er hier en daar nog wel eens eentje gezien, maar qua aantal hebben ze de merels nog niet verdreven.
Ik reed vandaag over de A28 tussen Nijkerk en Nulde en zag in een weiland ongeveer 10 ooievaars zitten. Heb ik nu iets heel bijzonders gezien, zijn ooievaars helemaal niet zo zeldzaam als ik denk of heb ik gewoon 10 andere vogels gezien die op ooievaars lijken? (En nee, het waren geen reigers.)

Het boek wat ik in de vorige eeuw het vaakst heb gelezen is 'Het lied van de zeilschippers' van Marinus van Goeree uit 1958. Ik heb het boek gekregen van mijn moeder, die het in haar jeugd weer vaak gelezen heeft. Het verhaal speelt in de 19e eeuw en gaat over een jongen, Nico Donkelaar, die niet als arbeider op het land wil eindigen, maar het schippersvak wil leren. Uiteindelijk lukt het hem om schippersknecht te worden bij een schipper die bekend staat als een van de beste zeilers uit het vak. Met veel pech, kou, wachten, honger en ellende doorstaan ze de winters terwijl ze 's zomers het mooiste beroep ter wereld hebben.
Uiteraard wilde ik ook binnenvaartschipper worden. En piloot, en politieagent, nieuwslezer, Cruijff, autocoureur en de hele hutsefluts.
Vandaag liep ik tussen de middag een rondje langs de Arkervaart en zag daar diverse schepen aangemeerd liggen. Op eentje was een schipper bezig met onderhoud terwijl de zon lekker scheen. Twee enorme scheepskatten hadden hun toevlucht aan wal gezocht. Toen ik ze naderde, haastten ze zich om weer aan boord te komen. Ik keek ze na terwijl ze de kajuit in verdwenen en wist het ineens weer zeker: Ik wil schipper worden.

Met de wind in de zeilen,
met een bries in het want,
over brede rivieren
door dit sappige land.

UPDATE 24-6-05: En vandaag tussen de middag zag ik allemaal van dat lichtgroene bikinispul op de boten ronddartelen, dus nu wil ik helemaal schipper worden.

Afgelopen weekend kreeg ik een mailtje van een meisje dat ik 25 jaar niet heb gezien, en dat destijds bij mij in de klas zat.
Ze vroeg of ik nog steeds in Drunen woonde (nee!!) en ik vond dat op een of andere manier niet zo'n slimme vraag. (Ik weet namelijk precies welke 14.655 inwoners er behalve mij nog meer in mijn huidige woonplaats wonen.) Maar maakt ook niet uit, ze was kapster geworden maar was inmiddels gestopt met werken om voor haar twee kinderen te zorgen. Voorbeeldig. Kan niet beter.

In elk geval, ze vertelde dat ze het laatst met mijn beste vriendje uit die tijd nog over mij heeft gehad. En inderdaad, twee weken geleden begon mijn neus ineens te jeuken.
En dat vond ik mooi, twee mensen uit het verleden die met elkaar over mij spraken. Gewoon alsof ik een beetje beroemd ben. (Ben ik ook wel een beetje natuurlijk)
Ze noemde verder nog de namen van een stuk of zes ex-klasgenootjes die ze nog steeds wel eens tegenkomt. Ik heb haar gevraagd om ze allemaal de groeten te doen. Want er zaten best lekkere wijven bij.

En voor hem was ik ook bang. Hij mocht dan wel goedaardig zijn, en zelfs als 10-jarige had ik al door dat hij steevast om half acht en om tien over half acht een keer veranderde in de Hulk, ik was iedere keer weer blij dat het afgelopen was.
Pfff…kwart voor acht. Bedtijd.
Een jaar later mocht ik kiezen; Acht uur naar bed of het journaal nog kijken en 10 voor half negen naar bed. Het laatste dus. (Philip Frederiks was er nog niet.)
Vrijdags mocht ik half 10. Ik had dan net judoles gehad en als ik terugkwam moest ik douchen en mocht in mijn pyama nog even een glaasje sinas drinken. Daarna stapte ik mijn opgemaakte bed, met dekens en lakens, en pakte mijn Arendsoogboek. Ik herinner mij dat ik op dat moment dacht dat alles goed ging en aan God vroeg of de tijd stil gezet mocht worden. Ja, ik was best een tevreden kind.

Gisteren waren Bassie en Adriaan op televisie. Met de plaaggeest. Ik herinner me dat ik daar doodsbenauwd voor was. Jaap Stobbe met zijn zwarte cape, bolle wangen, narrenmuts en akelige lachje.
Het was denk ik 25 jaar geleden, dat ik het voor het laatst gezien had. Dus ik was nieuwsgierig en bleef maar kijken tot die plaaggeest in beeld zou komen.
Maar dat was het dus net hè, het duurt heel lang voordat ie (steeds maar even) in beeld kwam.
Eerst hoor je PoltergeistExorcistmuziek en dan hoor je het akelige lachje en dan zie je hem snel verdwijnen.
Dat is toch ook niks voor kinderen!
Ik werd er weer angstig van. Mijn tien-jarige neefje deerde het allemaal niets. Die lachte alleen maar. Ik ben al een held dus hij moet later wel helemaal een stoere commando worden.