Categorie: Nostalgie

Vroeger, toen een vijfde versnelling nog een optie was, zat ik op zwemmen omdat ik mijn A en B moest halen. Met Sinterklaastijd werd er dan ergens een middagje Sinterklaas gevierd en alle kinderen die op zwemmen zaten mochten komen.
Ik werd door de verklede lul (het was niet de echte) naar voren geroepen en voor schut gezet voor een volle zaal. Eerst had hij zogenaamd van een zwarte piet gehoord dat kleine Mack, vaak dingen niet wist. Bijvoorbeeld dat we van kleedkamer waren veranderd of dat het zwemmen een half uurtje later begon. Lekker belangrijk! En vervolgens liet Joseph Mengele me een liedje zingen voor de volle zaal en die was zeker voor 85% gevuld met afzichtelijke, vette, paffende moeders die de arme kleine Mack uitlachten. Vuile hoeren waren het, dat wist ik toen al, maar ik kende het woord nog niet. Maar ik vond het ze wel.

Ja, daar moest ik aan denken toen ik vanochtend Hans naar de kinderopvang bracht en daar merkte dat alle kindjes verkleed waren i.v.m. carnaval.

Ik hoorde vanochtend iets moois op de radio, onwaarschijnlijk. Ik had het wel eens eerder gehoord maar kon het niet thuisbrengen. De klanken van het melodietje veranderden de focus van mijn concentratie van weg op radio. Totdat ik het herkende…ontroerend mooi.

Tijdens mijn afscheid van mijn werk van alweer twee werkgevers geleden heb ik drie boeken gekregen. Een van Leo Blokhuis over muziek, een van Stephen Hawking over hoe het heelal in elkaar zit (uiteraard naar de huidige stand van de wetenschap gemeten, over 10 jaar klopt er toch geen hol meer van) en eentje van een veelbelovend jeugdboekenschrijfster waarbij vergeleken J.K. Rowling roddeljournalistiek bedrijft.
Ik hou enorm van jeugdboeken omdat je bij het lezen ervan geen lastige vragen hoeft te beantwoorden, die ik altijd wel kreeg als ik bij de plaatselijke kinderboerderij lollies en zuurstokken stond uit te delen.
In elk geval, het verhaal gaat over een jongen die via een tijdmachine in de middeleeuwen terecht komt en zich aansluit bij een kinderkruistocht. Met zijn kennis uit de twintigste eeuw probeert hij de kruistocht zo goed mogelijk te laten verlopen en de ontberingen voor de kinderen wat dragelijker te maken. De naam van het boek en de schrijfster? Kruistocht in Spijkerbroek van Thea Beckman. Onthoud die naam. Daar ga je meer van horen!

The A-team was ooit een superserie en Hannibal, Face, Murdock en B.A. waren helden. Vanavond was het weer op t.v. en het was nog steeds super. Ik bleef zelfs de reclame afwachten om te zien hoe het afliep. Nou ja, ik wist natuurlijk dat de slechterikken klappen zouden krijgen en dat er 8000 kogels afgevuurd zouden worden zonder dat er iemand geraakt werd, en dat the A-team zou zegevieren. En je moet nooit aan B.A. z'n busje komen want dan wordt-ie boos. En dat wil je niet meemaken.
I love it when a plan comes together.

In de jaren '80 had je op woensdagmiddag het radioprogramma Ronflonflon met Jacques Plafond. Een groter zooitje is nooit meer vertoond op de radio. Ik vond hier een erg grappig stukje waarin meneer Plafond ruzie maakt met politieagent Jelles Bode die de files probeert aan te kondigen. (rechts onderin klikken.)

Lees verder “28 jaar later…”

Vandaag was ik op een reünie van de vierde klas lagere school in Drunen. Ik ben 23 jaar weg daar en heb sinds die tijd niemand meer gezien. Van tevoren best zenuwachtig maar al gauw is het toch net of je je klasgenoten nooit uit het oog verloren bent. Opvallend vond ik dat er maar weinig zonder kinderen waren en dat bijna iedereen nog in een straal van 30 km rond Drunen woont.
Drunen, waar ik tot mijn dertiende heb gewoond, symboliseert voor mij een gelukkige jeugd, ik heb er dan ook veel herinneringen aan. Klasgenoten van de lagere school zijn zes jaar een onderdeel van mijn jeugd geweest. Ik ben altijd benieuwd geweest hoe het ze vergaan is en had de stille behoefte ze weer eens te zien. Vandaag ging die wens in vervulling.

De klassenfoto zoals hierboven is opnieuw gemaakt met ons in dezelfde positie. Ik hoop die binnenkort aan dit logje te kunnen toevoegen. De vader van Pauline (die hier wel eens reageert) was er ook. Hij heeft mij twee jaar lang les gegeven en heeft dus min of meer bijgedragen aan de enorme hoeveelheid kennis die ik bezit.

Mevrouw Mack heeft een nieuwe fiets. Een knaloranje moederfiets met kinderzitje en boodschappentassen. Toen ik het gevaarte vanavond in de veel te kleine schuur wilde parkeren klonk er ineens een luide "PING". Maar hoe ik ook zocht, er was niets te zien wat leek op een bel. Duidelijk een nieuwe ontwikkeling in de fietstechniek.
Toen ik de fiets aan een nader onderzoek onderwierp vielen mij nog meer noviteiten op. Licht zonder dynamo, een dubbele standaard als bij een motor, schijfremmen, airbags, versnellingen, luchtbanden…wat een wonder der techniek.
Mijn laatste fiets werd gestolen in 1990 en sindsdien heb ik nooit meer een andere gekocht. Het was nog zo'n zelfde als mijn opa had in de oorlog van 14-18, met houten banden en met een dynamo die meer energie opwekte dan het totale windmolenpark van de Flevopolder.

Terwijl ik de fiets van mijn vrouw naar de schuur reed bedacht ik mij dat mijn generatie in een moeilijke tijd leeft. Bijna een eeuw lang reden we rond op hetzelfde soort fiets, maar net nu er van ons topprestaties worden verwacht, verandert alles elk half jaar onder je kont vandaan. En ik hóu helemaal niet van veranderingen. Moet je eens nagaan wat er tientallen of zelfs honderden jaren perfect heeft gefunctioneerd en wat er precies in onze tijd zo nodig moest veranderen om het veranderen. Ik noem: de gulden, superbenzine, dagboeken, doorschrijfgrootboeken, wegenkaarten, WAO, carburateurs, de lagere school, belastingschijven, bruin en witbrood, en weet ik wat allemaal nog wel niet meer. Net als je het snapte was het weg. Bovendien wordt van ons verwacht dat we perfect met een computer kunnen omgaan zonder dat we het ooit op school geleerd hebben. En wat wij wel kunnen, behoorlijk Nederlands, is ineens volkomen onbelangrijk. Bovendien wil ik wedden om zeven euro vierendertig dat tegen de tijd dat wij met pensioen gaan, er niets meer verandert omdat dan ineens alles al uitgevonden is. Never Change A Winning Team is mijn motto.

De ZX81. Die had ik 1983 dus al. 1KB intern geheugen en geen harde schijf. Later kochten wij er een 16K geheugenmodule bij. Ongekend! Ik heb de 16K geheugenmodule nog steeds. Via Hobbyscoop nam je programma's op op een casettebandje en die kon je dan weer laden op je computer.
Ik programmeerde al in Basic toen Bill Gates nog niet eens miljonair was.
In 1985 kregen wij de Commodore 64. Die was helemaal geweldig. Op vrijdagmiddag met cassettebandjes naar je vriendje om zijn nieuwste spelletjes te kopieëren. Ik had al illegale software toen nog nooit iemand van Windows had gehoord. Spelletjes voor de Commodore 64 zijn later nooit meer door een andere PC overtroffen.

Als ik een goede film kijk, let ik nooit op geluids- of beeldkwaliteit. Sterker nog, als ik dat zou doen zou ik de hele film niet meer snappen. Dus dat bespaart mij een breedbeeldtelevisie.
Met een stereoinstallatie werkt het bij mij net zo. Elvis door een transistorradiootje klinkt altijd beter dan Volumia door een 2×200 watt B&O geluidsinstallatie.
Vandaag zag ik achter ons stereomeubel een cassettebandje liggen. Ik blies het stof eraf en deed hem in het tweemotorig cassettedeck. ("Tweemotorig is belangrijk" zei de verkoper mij destijds.)

De muziek die erop stond verdiende de kwalificatie 'gevariëerd' niet. Eén grote wanorde was mijn stijl van opnemen. Liefst met een stukje afkondiging van de DJ erbij zodat je -als je die plaat ergens anders hoorde- vreemd opkeek omdat dat stukje afkondiging miste.

Neem nou een van de beste nederlandse liedjes ooit gemaakt: "Beethoven" van Linda de Mol. Ik sta dan echt voor m'n lol de keuken op te ruimen. En Frits Spits die haar afkondigt en zegt: "Kende u het nog? Beethoo"