Categorie: Muziek

Nu heb ik toch de 200.000e unieke bezoeker van mijn web-log gemist!! De teller stond vanavond ineens op 202.000 en een beetje. Maar volgens mij is dat ook helemaal niet erg want een unieke bezoeker betekent gewoon dat iemand die elke dag kijkt, per jaar voor 365 unieke bezoekers geteld wordt. En als die iemand vijf jaar lang elke dag gekeken heeft, telt dat voor 1825. Dus, deel ik 202.000 door die 1825, heb ik slechts 110 enorm trouwe FTE bezoekers hier gehad! Wat een beroerde score.

Nou ja, in elk geval, wie het kleine niet eert, is het grote niet weert zei de rijmpiet, dus ga ik gewoon voor mijn armzalig publiek verder. Heeft u het gehoord van Viva la Vida van Coldplay? Dat betoverend mooie nummer? Dat wordt ineens van plagiaat beschuldigd. Nou verdenk ik veel mensen van plagiaat, maar niet Coldplay. Als het er al op lijkt, dan hebben ze gewoon een nummer per ongeluk opnieuw gecomponeerd. Net als de jongens van the Verve, die hebben met hun Bittersweet Symphonie perongeluk the last Time van the Rolling Stones opnieuw gecomponeerd, maar dragen nu wel keurig de rechten daarvoor af aan het management van Mick Jagger c.s. (die het echter weer gejat hebben van the Staple Singers en daarvoor geen rechten hoeven af te dragen)

Als liedjes een beetje op elkaar lijken, en je wordt dan beschuldigd van plagiaat, nou dan Coldplay z’n borst natmaken. Ik vind het tweede gedeelte van Lost in Japan/ Reign of love enorm veel op een oud nummer van een bekende Nederlandse zanger lijken. Als u dat ook vindt, moet u het even zeggen. Want zonder medestanders durf ik het niet toe te geven. En volgend jaar September ga ik Coldplay zien met….de zus van Mevrouw Mack.

Ehm.. om de aandacht af te leiden van het vorige logje…dit nummer zing ik het beste mee onder de douche. Ik denk dat ik bij vlagen een niet van het origineel te onderscheiden imitatie ten beste geef. En de tekst is ook nog eens een van de besten ooit geschreven. Want zo is het maar net. Als hij kon toveren kwam alles voor elkaar…

Vanavond zag ik Danny de Munk een demonstratie geven van een lied dat nogal de hoogte inging; hij kwam snel tot de conclusie dat hij te hoog was begonnen en zette opnieuw en lager in. Ik vind dat knap. Ik kom er altijd pas achter dat ik te hoog ben begonnnen als het al te laat is. Echt genant als je probeert te zingen maar je gaat vals. Als ik dan lager ga, loop ik verderop vast op de lage noten. Mijn bereik is een krappe één octaaf en dat is zelfs niet genoeg voor een feilloos "Vader Jacob."

Mijn stembanden zijn gewoon wat minder goed ontwikkeld dan de rest van mijn lichaam. Echter, als ik met een imitatiestem Herman van Veen met Toveren meezing, gaat dat prima. Herman vond ik als kind altijd klinken alsof hij moeite had met de hoge tonen (Hilversum drie bestond nog niet), maar later hoorde ik van mensen die er verstand van hebben dat hij een geweldig goede zanger is. Ik neem dat direct aan, maar ik als leek vind dat je goed kan zingen als je deze zowel hoog als laag overal haalt. Mij is het nog nooit gelukt.

Ik las dat de voormalige leden van de groep Abba in 2004 een aanbod van $ 1 miljard hebben afgeslagen om een eenmalige tournee van 100 concerten te doen. Da's per concert per man $ 2.500.000. In 2004 was de dollar nog wat waard, nu zou het slechts een schamele € 1.500.000 euro per man per avond zijn.

In elk geval, als je zoiets afslaat moet je toch wel een ontzettende schijthekel aan je eigen muziek hebben.

Waarom is Abba trouwens enkelvoud en zijn The Beatles meervoud? Als u zich even buigt over dit probleem zet ik in de tussentijd een leuk muziekje voor u op. Leuk.

Ik vind het best wel ondankbaar om zo'n aanbod af te slaan. Ik mocht vroeger niet eens een bord eten laten staan. En jammer is het ook. Dat zou toch nog eens wereldnieuws zijn. Weet u wat, ik doe een voorspelling. Dat concert van Abba komt er binnen nu en twee jaar. Mits de dollarkoers tenminste meewerkt.

Dit vind ik nu een aanstekelijk nummer in meerdere opzichten. Ik krijg zin in zingen, whuskey, op een trom hengsten en vooral meedeinen. En als ik genoeg whuskey op zou ik het zelfs in een café willen zingen.

 

En voor de zoveelste keer begaven wij ons vanavond richting Hengelo, om daar in het Rabotheater deze keer een optreden van Rowwen Hèze bij te wonen.

Samen met wat gastmuzikanten, één hele mooie en één hele, hele mooie achtergrondzangeres stonden er in totaal 12 muzikanten op het podium die allemaal tegelijk harmonieus speelden. Ik vind dat knap want ik kan niet ééns zingen en tegelijkertijd in de maat mee klappen.
Voor een paar tientjes zit je vlakbij de artiesten, lekker lui op een stoel, is het geluid prima en lachen de achtergrondzangeressen je toe. Ik snap niet waarom ik van de zomer 96 euro heb uitgegeven voor een concert van The Police, waar je uren moest staan, eerst nog naar een voorprogramma kon gaan kijken waar je niet om hebt gevraagd, waar de Arena zo galmde dat je soms geen idee had welk nummer er gespeeld werd, en waar je zo ver van het podium afstond dat je hooguit op het grote scherm af en toe wat mee kreeg van wie er nu op het podium stonden. Maar goed. Na afloop kon je wel zeggen: "Ik was bij the Police". En dat doet het op je Concert Vitae natuurlijk stukken beter dan Rowwen Hèze.

Maar heeft u me afgelopen zomer over the Police zien loggen? Neen. Zelfs dat krijg je niet voor 96 euro.

Vanavond zag ik hem langskomen op TMF, de op een na beste clip aller tijden. Ik heb het over de ongekuiste versie van “When the lady smiles” van The Golden Earring. Wat is het toch een briljant nummer, een briljante clip en een briljante band. En de smilende lady is al mooi, haar haar schopt het zeker tot de haar-top 3 aller tijden. (Samen met dat van Penny de Jager en Marilyn Monroe, maar ik verander vaker van mening dan van sokken.)

Wat dan de beste clip aller tijden is? Tja. Onovertroffen. Ook al zulk mooi haar.

Top 20 van muziek die je met anderen zou willen delen. Ik kreeg het stokje toegereikt van Jan Hamelink en heb er eens over nagedacht. In plaats van mijn top-20 van mooiste nummers probeer ik 20 nummers te verzinnen die ooit in mijn leven iets belangrijks betekenden, en ik plaats ze in volgorde van te binnen schieten. Het zijn dus nummers die mij ooit aan iets belangrijks deden denken, of die ik destijds gewoon mooi vond, en ook al vind ik ze nu dramatisch, ik biecht ze gewoon op.

1. You needed me. Anne Murray (gedraaid op de crematie van mijn vader.)
2. Can't help falling in love. Elvis Presley (ik dacht vroeger dat dit het mooiste liedje aller tijden was)
3. Beast of Burden. Rolling Stones (Ik kien deze altijd zo uit dat hij nog speelt als ik aankom op mijn werk, en dat collega's het dan horen en mij stoer vinden.)
4. It never rains in California. Albert Hammond dacht ik. (Ik zette mij af tegen mijn losgeslagen klasgenoten.)
5. Love is a four letter word. Kim Wilde (liefdesverdriet om Barbara)
6. Goodbye my friend. Linda Rondstadt (Ayrton Senna verongelukt)
7. Afternoon Delight. Starlight Vocal band (Stond vroeger op een casettebandje bij mijn vader in de auto.)
8. Don' t stop me now. Queen (Geweldig maar ik had nog geen idee van de sexuele geaardheid van Freddy Mercury)
9. Blinded by the light. Manfred Mann. (Zelfde reden als nummer 3, alleen 15 jaar geleden)
10. What's up. Four non blonds. (ik weet nog steeds zeker dat ik dit zelf gecomponeerd heb, en al zong voordat de Four non blonds het uitbrachten.)
11. Hou me vast. Kadanz. (Klonk zo mooi in de ochtend.)
12. De wedstrijd. Bram Vermeulen. (Papa kijk dan!)
13. Dancing in the moonlight. Toploader (verliefd op Josje)
14. Into the groove. Madonna (verliefd op Constance)
15. Relax. Frankie goes to Hollywood (Hoeeeaaaaaah!!!!)
16. Houten hart. De poema's. (liefdesverdriet om Krista)
17. Lopen tot de zon komt. Acda en de Munnik. (nog meer liefdesverdriet om Krista)
18. The whole of the moon. The waterboys. (gedraaid op de crematie van de vader van Constance, en gewoon briljant.)
19. Aat waere met dich. Gé Reinders. (verliefd op Anneke)
20. Zij gelooft in mij. André Hazes. (Mevrouw Mack staat op film terwijl ze dit keihard meezingt op de bruiloft van mijn zus, in een innige omhelzing met iemand met een Alfa, zonder dat ze wist dat ze gefilmd werd.)

Het stokje mag door naar Cinner.

Ik ben a-muzikaal. Het enige wat ik goed kan is luisteren naar muziek maar daar houdt het op. In de brugklas kregen we allemaal een blokfluit en daarmee kon ik op een gegeven moment 'doos waarop je 'n deksel doet' spelen. Voor de rest weet ik alleen dat mijn kwijl in de blokfluit ongelofelijk stonk.
In de 4e klas lagere school mocht ik niet meezingen van een onderwijzer omdat mijn stem zo bromde. Als ik het top-40 spel speel met mevrouw Mack en ik moet neuriën, dan raadt zij het nooit al doe ik 'lang zal ze leven.' (Ik verdenk haar er wel van dat ze het expres niet raadt om mij af te houden van mijn plan om auditie bij Idols te gaan doen.) Als een volle Arena op de maat meeklapt met The Police krijg ik het nog voor elkaar om uit de maat te smurfen.

Toch weerhoudt dit alles mij er niet van om muzikant te worden. Nee, het is mijn marketing-inzicht dat mij er van weerhoudt. Kijk, er zijn 8 noten. do re mi fa sol la si do. (cdefgabc) Daarmee zijn een beperkt aantal combinaties mogelijk. (met één noot is één combinatie mogelijk, met twee twee, met drie zes, met vier 24, met vijf eehh… nog meer.) Nou en omdat Marco Borsato en Frans Bauer alleen al verantwoordelijk zijn voor 60 procent van het totale notenverbruik lijkt het mij niet meer dan logisch dat we in 2007 aan de laatste combinatie gaan komen. Het gat in de markt is zo goed als dicht.