Categorie: Muziek

Ik ben a-muzikaal. Het enige wat ik goed kan is luisteren naar muziek maar daar houdt het op. In de brugklas kregen we allemaal een blokfluit en daarmee kon ik op een gegeven moment 'doos waarop je 'n deksel doet' spelen. Voor de rest weet ik alleen dat mijn kwijl in de blokfluit ongelofelijk stonk.
In de 4e klas lagere school mocht ik niet meezingen van een onderwijzer omdat mijn stem zo bromde. Als ik het top-40 spel speel met mevrouw Mack en ik moet neuriën, dan raadt zij het nooit al doe ik 'lang zal ze leven.' (Ik verdenk haar er wel van dat ze het expres niet raadt om mij af te houden van mijn plan om auditie bij Idols te gaan doen.) Als een volle Arena op de maat meeklapt met The Police krijg ik het nog voor elkaar om uit de maat te smurfen.

Toch weerhoudt dit alles mij er niet van om muzikant te worden. Nee, het is mijn marketing-inzicht dat mij er van weerhoudt. Kijk, er zijn 8 noten. do re mi fa sol la si do. (cdefgabc) Daarmee zijn een beperkt aantal combinaties mogelijk. (met één noot is één combinatie mogelijk, met twee twee, met drie zes, met vier 24, met vijf eehh… nog meer.) Nou en omdat Marco Borsato en Frans Bauer alleen al verantwoordelijk zijn voor 60 procent van het totale notenverbruik lijkt het mij niet meer dan logisch dat we in 2007 aan de laatste combinatie gaan komen. Het gat in de markt is zo goed als dicht.

Ik heb een boekje van Leo Blokhuis over de historie van bepaalde nummers. Het is voor mij als Elvis-fan die regelmatig met het argument -Hij (met een hoofdletter) schreef niks zelf- om de oren wordt geslagen, erg interessant om te weten dat bijvoorbeeld een briljant duo als Jagger/Richards graag hun naam achter platen zetten, terwijl ook zij ordinaire kopieën maakten van reeds bestaande liedjes.
Bittersweet symphony van The Verve bijvoorbeeld, is uiteraard geschreven door bandleden van The Verve zelf, maar doordat de rechter heeft bepaald dat het sprekend lijkt op "the Last time" van the Stones, worden Jagger en Richards als componist aangemerkt, en strijken dus ook alle royalties op. Terwijl the Last Time weer een kopie schijnt te zijn van een nummer dat geschreven werd nog voor er een auteurswet bestond.
Kijk, dat zijn dingetjes die Leo weet, Leo mag aangemerkt worden als een van de grootste kenners van popmuziek. Vanavond in 'De wereld draait door' had Leo een stukje over Iggy Pop, en was vol lof over dhr. Pop. Grondlegger van de Punkmuziek, zonder Iggy, geen punk! Hij liet een stukje horen en kenner of geen kenner: Bagger is het! Troep, herrie, rotzooi, zum kotzen! Maar goed, wel zelf geschreven.

Ik kreeg van een oplettende collega een c.d. in m'n handen gedrukt. "Luister deze maar eens.", zei hij. Het was "Solitary Man" van Johnny Cash. De collega had in de gaten dat ik, zonder dat ik het zelf in de gaten had, een voorliefde heb voor artiesten die muziek uitbrachten onder het Sun Label van Sam Phillips.
Elvis Presley, Roy Orbison, Jerry Lee Lewis en nu dus ook Johnny Cash.

Ik kende wel een paar nummers van J.C. (wat een prachtige initialen) zoals Ring of Fire, A Boy named Sue, A thing called Love, Walk the Line en The Highwayman, maar nu denk ik dat ik als ik weer eens in de grote stad kom, op zoek ga naar een Johnny-Cashwinkel.

Johnny Cash staat bekend om zijn mooie baritonstem, zijn zwarte kleding en om zijn humor in zijn teksten. Op de CD Solitary Man staat echter ook een prachtige cover van het nummer "One" van U2. Een eerbetoon van Johnny Cash aan de band die zich onder andere door hem liet inspireren.

"The Mercy Seat" is een dramatisch lied over een onschuldige dadiger die op de electrische stoel aan zijn eind komt. In de laatste drie coupletten staat de stroom er al op, maar Cash zingt dapper door. Ik niet. Maar dat komt omdat ik de "th" niet kan uitspreken.

To be done with all this twisting of the truth.
An eye for an eye and a tooth for a tooth
And anyway I told the truth