Muziek

Nu de top 2000 van 2008 nadert is het tijd om het eens even te hebben over muziek. Muziek die mij aanspreekt is net als de andere sexe; er is zoveel leuks! En ik kan geen voorkeur omschrijven. Ik hou van blonde muziek, van donkere muziek, van muziek met blauwe ogen, muziek met bruine ogen, muziek met kort haar, met lang haar, dikke muziek, dunne muziek, grote muziek, kleine muziek, Nederlandse muziek, buitenlandse muziek maar vooral van muziek met een leuke lach. Dus geen arrogante muziek. En muziek met een klein beetje niveau anders ben je zo gauw uitgeluisterd. En het liefst natuurlijk muziek die niet rookt, al rookt mijn eigen muziek wel, maar verder klinkt die als muziek in mijn oren.

Het is al laat, dus ik ga eens even een stukje muziek luisteren, maar niet zonder u achter te laten met een mooi stukje muziek. De zanger is lelijk, de groep is het rock-equivalent van The Carpenters, dus harmonieus, maar oh wat een mooi nummer om weer eens te horen. Weltrusten.

Plagiaat (met nogal veel linkjes)

Nu heb ik toch de 200.000e unieke bezoeker van mijn web-log gemist!! De teller stond vanavond ineens op 202.000 en een beetje. Maar volgens mij is dat ook helemaal niet erg want een unieke bezoeker betekent gewoon dat iemand die elke dag kijkt, per jaar voor 365 unieke bezoekers geteld wordt. En als die iemand vijf jaar lang elke dag gekeken heeft, telt dat voor 1825. Dus, deel ik 202.000 door die 1825, heb ik slechts 110 enorm trouwe FTE bezoekers hier gehad! Wat een beroerde score.

Nou ja, in elk geval, wie het kleine niet eert, is het grote niet weert zei de rijmpiet, dus ga ik gewoon voor mijn armzalig publiek verder. Heeft u het gehoord van Viva la Vida van Coldplay? Dat betoverend mooie nummer? Dat wordt ineens van plagiaat beschuldigd. Nou verdenk ik veel mensen van plagiaat, maar niet Coldplay. Als het er al op lijkt, dan hebben ze gewoon een nummer per ongeluk opnieuw gecomponeerd. Net als de jongens van the Verve, die hebben met hun Bittersweet Symphonie perongeluk the last Time van the Rolling Stones opnieuw gecomponeerd, maar dragen nu wel keurig de rechten daarvoor af aan het management van Mick Jagger c.s. (die het echter weer gejat hebben van the Staple Singers en daarvoor geen rechten hoeven af te dragen)

Als liedjes een beetje op elkaar lijken, en je wordt dan beschuldigd van plagiaat, nou dan Coldplay z’n borst natmaken. Ik vind het tweede gedeelte van Lost in Japan/ Reign of love enorm veel op een oud nummer van een bekende Nederlandse zanger lijken. Als u dat ook vindt, moet u het even zeggen. Want zonder medestanders durf ik het niet toe te geven. En volgend jaar September ga ik Coldplay zien met….de zus van Mevrouw Mack.

Slecht bereik.

Vanavond zag ik Danny de Munk een demonstratie geven van een lied dat nogal de hoogte inging; hij kwam snel tot de conclusie dat hij te hoog was begonnen en zette opnieuw en lager in. Ik vind dat knap. Ik kom er altijd pas achter dat ik te hoog ben begonnnen als het al te laat is. Echt genant als je probeert te zingen maar je gaat vals. Als ik dan lager ga, loop ik verderop vast op de lage noten. Mijn bereik is een krappe één octaaf en dat is zelfs niet genoeg voor een feilloos "Vader Jacob."

Mijn stembanden zijn gewoon wat minder goed ontwikkeld dan de rest van mijn lichaam. Echter, als ik met een imitatiestem Herman van Veen met Toveren meezing, gaat dat prima. Herman vond ik als kind altijd klinken alsof hij moeite had met de hoge tonen (Hilversum drie bestond nog niet), maar later hoorde ik van mensen die er verstand van hebben dat hij een geweldig goede zanger is. Ik neem dat direct aan, maar ik als leek vind dat je goed kan zingen als je deze zowel hoog als laag overal haalt. Mij is het nog nooit gelukt.

Van die leuke muziekjes

Af en toe slipt er wel eens zo'n hitje door de Top-40 dat ik erg goed vind, maar waar ik vervolgens raar op word aangekeken door mijn langharige en rockende vrienden. Bijvoorbeeld deze, is een ultiem voorbeeld. Later kwam deze, en deze vond ik ook erg aangenaam om te horen.

In 1996 ging ik met een stel jongens naar de Ardennen om een weekend Formule 1 op Spa mee te maken. Dat was nog eens survivallen in de Ardennen, maar daar zal ik het nog wel eens een keer over hebben. Er werd toen op de heenweg een nummer gedraaid dat ik mij altijd blijf herinneren als de -heenreis naar Spa plaat- maar omdat het instrumentaal was heb ik nooit kunnen achterhalen hoe die heette. Tot vanochtend! Ik rij 's nachts in een camper op weg naar Spa-Francorchamps.

Eigenlijk hebben bijna alle leuke muziekjes een mooie herinnering.

Abba

Ik las dat de voormalige leden van de groep Abba in 2004 een aanbod van $ 1 miljard hebben afgeslagen om een eenmalige tournee van 100 concerten te doen. Da's per concert per man $ 2.500.000. In 2004 was de dollar nog wat waard, nu zou het slechts een schamele € 1.500.000 euro per man per avond zijn.

In elk geval, als je zoiets afslaat moet je toch wel een ontzettende schijthekel aan je eigen muziek hebben.

Waarom is Abba trouwens enkelvoud en zijn The Beatles meervoud? Als u zich even buigt over dit probleem zet ik in de tussentijd een leuk muziekje voor u op. Leuk.

Ik vind het best wel ondankbaar om zo'n aanbod af te slaan. Ik mocht vroeger niet eens een bord eten laten staan. En jammer is het ook. Dat zou toch nog eens wereldnieuws zijn. Weet u wat, ik doe een voorspelling. Dat concert van Abba komt er binnen nu en twee jaar. Mits de dollarkoers tenminste meewerkt.