Categorie: Geen categorie

Gisteren zapte ik langs een programma waarin hersenen van mensen werden gefopt. Tot drie maal toe stonk ik er niet in. Eerst was er een voorbeeld waarbij twee keer hetzelfde woord in een een zin stond zonder dat mensen dat opmerkten. De hersenen laten overbodige informatie weg omdat ze reeds begrepen hadden wat er stond. Daarna werden er twee rijen woorden getoond en moest men zeggen welk woord uit de tweede rij ook al in de eerste voorkwam. Iedereen was het over hetzelfde woord eens, terwijl dat woord helemaal niet in de eerste reeks voorkwam, er was alleen een woord dat er een associatie mee had. Hersenen voegen gebeurtenissen toe om info begrijpelijk te maken. En de derde keer kwam er een illusionist aan te pas en was ik dus extra op mijn hoede. Ik zag bij een simpele truc gelijk wat er mis ging. Doet er verder niet toe, maar de uitgangspositie was ineens anders. Hersenen gaan kennelijk uit van een bepaalde logische situatie.

Ik had in drie gevallen door wat de proefpersonen niet door hadden. Zij hadden normaal werkende hersenen. Ik dus niet. Ik heb een hersenafwijking want de mijne lieten geen overbodige informatie weg, zodat de boodschap ook met zo min mogelijk energie begrepen werd. En de mijne voegden geen valse informatie toe, die zorgden voor het zien van snelle verbanden. En de mijne gingen niet uit van een gelijke beginsituatie, noodzakelijk om logisch te denken. Voor u verklaart het misschien veel. Mijn soms onnavolgbare logjes komen voort uit een afwijking. Maar mijn geheugen voegt geen fantasie toe. Dus als u hier soms wat sterke verhalen leest, wees vooral niet bang dat ik ze zelf geloof. Over vier weken ga ik naar Hans Klok. Ik maak mij geen enkele illusie dat ik het zal snappen.

Het begrip team spirit kweken, dat komt bij de commando’s vandaan. Het betekent dat je saamhorig wordt, dat je ontdekt dat je op elkaar aangewezen bent onder moeilijke omstandigheden, dat je elkaar blindelings leert vertrouwen en dat je een gewonde strijdmakker nooit achterlaat. Het is niet leuk, dat teamspirit kweken, want het is keihard afzien. Even dreigden wij ook iets dergelijks waarbij er gewerkt moest worden te gaan doen, maar nadat het programma was aangekocht en sommigen in de gaten kregen dat je misschien vuile kleren kreeg, werd er niks mee gedaan. Dus gingen wij afgelopen dagen naar Barcelona om teamspirit te kweken. Want dat is niet afzien. Tenminste voor het meerendeel niet. Een ander belangrijk verschil is dat je bij de commando’s een sterke ruggengraat moet hebben, bij een bedrijf is het van belang dat hij zo flexibel mogelijk is. Ik wil er niet teveel over zeggen, maar ik heb de onaangename kanten die ik bij sommige collega’s al vermoedde, dubbel en dwars bevestigd gezien. Als een blad aan een boom draaiden ze de foute richting op. De richting van een duivelse valsheid, waar ze de grootste mond over hebben als de duivelse valsheid er niet bij is, maar wiens kant ze nu kiezen als het tot een confrontatie komt tussen goed en kwaad. Ik heb tot diep in de nacht met een huilende collega gezeten, van wie ik nu bang ben dat ze op zoek gaat naar iets anders. Bij mij spoken ook de twijfels door mijn hoofd. Voor mijn gevoel moet ik nooit zwichten voor onrecht, of is dat een heel achterhaald standpunt en moet je gewoon even de andere kant op kijken als je erin dreigt meegetrokken te worden? Ik stel de vraag waarop ik het antwoord al weet.

Hoe dit in mijn concepten komt, ik heb geen idee. Maar ineens staat het er. Scroll er even snel doorheen voor een overzicht van heel wat jaren webloggen.

49.000

Maurice jarig

Maurice jarig

hartjeblauw.jpg

Soms verbaas ik me wel eens over mezelf. Al dagen werk ik van ’s ochtends vroeg tot s’avonds laat omdat donderdag de jaarcijfers klaar moeten zijn. Ik neem amper pauzes, gisteren ging ik pas om zes uur ’s avonds voor het eerst naar de wc sinds ik van huis was weggegaan. Ook niet normaal. Ik slaap al weken niet langer dan vier uur achter elkaar, maar ik word niet echt moe. Vanavond om half acht uur kon ik geen 8 meer van een 6 onderscheiden en pakte de boel in. Strompelend loop ik dan naar mijn auto, maar dat ziet toch niemand meer. Thuis gekomen loop ik snel nog even naar boven om Hans nog net wakker te zien. Daarna eten en een rondje lopen. Ik kom verder. Een meter of 500 deze keer. Ik loop redelijk goed weg, maar kom mank lopend terug. Maar toch, vooruitgang. Ondanks dat ik de hele dag al achter de pc zit, voelt mijn eigen pc toch als ontspannend. Ergens zit er toch nog wel kracht ik me, al voel ik me al weken slap als een vaatdoek. Tot zover mij.

Heeft u het nieuws gevolgd over de bosbranden in Australië? Ze verwachten daar temperaturen van 54 graden. Ik dacht dat dat niet kon, omdat het wereldrecord 51 graden was, maar het blijkt 57,7 graden te zijn, in 1922 in Libië gemeten. Echter, de meteorologen waren Italianen en die blijken zich een graad of zeven vergist te hebben. Hoger of lager, dat weten ze echter niet. Echt weer iets voor Italianen, hoewel het record wel decennia lang is blijven staan. De huidige warmste temperatuur ooit gemeten is nu 56,7 in Death Valley, 1913. Let wel, in de schaduw! Het absolute nulpunt is sinds kort ook niet meer wat het geweest is. Vorige maand kon nog niets kouder worden dan -273 graden celcius, nu zijn Duitse wetenschappers erin geslaagd een temperatuur onder die waarde te bereiken. Weer een vaststaand feit dat uit de boeken kan. En de meters waren Duits, die maken helaas geen fouten. Dus dit record blijft staan.

Op 6 oktober 2011 schreef ik een logje dat ik nooit plaatste. Daar had ik toen mijn redenen voor. Nu was er aanleiding voor zo’n zelfde logje en ik herschreef het min of meer. Het was een goed logje, maar die ene keiharde, kwetsende grap kwam er weer in voor. De grap betrof rampspoed waarvan de kans zo verwaarloosbaar klein was dat het je zou overkomen, dat het, mocht het je toch overkomen, haast uitlokking geweest moest zijn. Toen ik het klaar had vond ik het best grappig, en ik dacht ook dat de kans verwaarloosbaar klein was dat ik er iemand mee zou kwetsen, tot ik besefte dat vorige week in de krant stond dat zoiets juist gebeurd was. Dus ja, dan toch maar niet. Ik kan eenmaal niet goed overweg met kwetsuren. Over een jaar nog maar eens proberen.

Ik weet niet of het mijn plaats is, maar ik schrijf toch even kort. Mij bereikt net het nieuws dat medeblogger Frans54 is overleden. Ik schrok van het bericht. Frans reageerde hier al jaren en was vroeger samen met mij en een ex-blogger één van de drie schrijvers op het boekhoudcommando.weblog. Frans had al jaren een broze gezondheid, en heeft ooit een longtransplantatie ondergaan. Ook had hij veel problemen met zijn ogen, hij moest de letters van logjes vergroten om ze te kunnen lezen. Ik heb een paar keer mijn bewondering uitgesproken naar hem over het feit dat hij nooit klaagde over zijn gebreken. Ik klaag zelf namelijk bij het minste of geringste lichamelijke ongemak. Verder was hij echt een kei in rekenen en belastingen. Ik weet dat hij veel vrijwilligerswerk deed en mensen hielp met hun belastingaangiftes. Voor zover ik weet is Frans uit 1954, en volgens mij van september, dus zou hij dan 58 zijn geworden. Frans woonde alleen in Friesland en is door de politie in zijn huis gevonden. Ik wens zijn familie sterkte en ik weet dat Frans niet gelovig was, maar rust vooral wel in vrede Frans.

Ik zat in de trein tegenover nog twee Nederlanders die naar Berlijn waren geweest. Één voor een beurs, de ander voor een cursus. Je komt wat aan de praat over van alles en nog wat, maar niks van betekenis, ook wel koetjes en kalfjes. Eén informeerde naar mijn werk, en zoals zo vaak vraagt zo iemand zich dan af wat er leuk is aan boekhouden. Om zich dan in tweede instantie te herstellen en te zeggen: “ieder zijn vak.” Ik beaam dat dan en zeg meestal dat ik vroeger altijd piloot wilde worden, maar dat me dat bij nader inzien toch wat saai leek. Daarbij haalde ik een oud buurman van me aan die piloot was en die vond dat het eigenlijk net als buschauffeur was, elke dag een lijnvlucht te moeten vliegen. De buurman is reeds 15 jaar dood en daarvoor had ik hem zeker vijf jaar niet gesproken, dus hij was behoorlijk ver weg. Twintig minuten later opende ik facebook en had ik een vriendenuitnodiging van zijn vrouw, die ik ook in geen 15 jaar meer gezien heb.

Mijn overbuurman merkte op dat dat geen toeval kon zijn. Misschien niet, maar ik, blanke westerling zijnde, hou niet van dit soort grappen. Stel toch eens dat je echt denkt dat de geest van mijn buurman zich in die trein bevond, wat ook weer verdomd toevallig zou zijn, want wat moet een dode en reeds lang overledene in Berlijn net op het moment dat ik daar ook ben, en dat hij vast vooruit vloog met 2000 kilometer per uur om zijn vrouw in te fluisteren dat ze mij moest uitnodigen op Facebook, nou, dan verklaart men je ook van Lotje. Dus moet ik het helaas wel weer afdoen als toeval. Maar van toeval kun je geen spannend avontuur maken, daar moet je een mysterieuze sluier omheen laten hangen. Zeker als je weblogt. Je mag hier best een paar promille blazen.

Ik ben aan het klussen. Dat is echt een hele rare uitspraak uit mijn mond, want dan klinkt het alsof je het ook echt kunt. En ik kan het niet. Ik ben dus een beetje aan het aanrommelen op de kinderkamers, dat klinkt meer in verhouding met de werkelijkheid. Maar, ik ging even naar de bouwmarkt en ik zag mooie latjes voor aan de muur. Ik dacht, daar neem ik er drie van, want ik hoef niet te meten, een echte klusser doet zoiets op gevoel. Dus nu heb ik drie latjes waar ik niks mee kan. Iemand interesse in drie latjes?

Vanochtend overleed Guy, een Zweedse jongen die ik in de jaren ’80 leerde kennen doordat hij vaak in de vakanties een bezoek bracht aan zijn Nederlandse oom en tante. De laatste keer dat ik hem sprak, een jaar of twee geleden was hij al ziek, maar daar merkte je niks van. Vrolijk, charismatisch en intelligent. Hij had een hersentumor en aanvankelijk was zijn levensverwachting zes weken. Dat zijn toch nog een paar jaren geworden maar uiteindelijk moest ook hij het opgeven. Guy was 41 en laat een vrouw en twee kinderen na.