Categorie: Geen categorie

Hoe dit in mijn concepten komt, ik heb geen idee. Maar ineens staat het er. Scroll er even snel doorheen voor een overzicht van heel wat jaren webloggen.

49.000

Maurice jarig

Maurice jarig

hartjeblauw.jpg

Soms verbaas ik me wel eens over mezelf. Al dagen werk ik van ’s ochtends vroeg tot s’avonds laat omdat donderdag de jaarcijfers klaar moeten zijn. Ik neem amper pauzes, gisteren ging ik pas om zes uur ’s avonds voor het eerst naar de wc sinds ik van huis was weggegaan. Ook niet normaal. Ik slaap al weken niet langer dan vier uur achter elkaar, maar ik word niet echt moe. Vanavond om half acht uur kon ik geen 8 meer van een 6 onderscheiden en pakte de boel in. Strompelend loop ik dan naar mijn auto, maar dat ziet toch niemand meer. Thuis gekomen loop ik snel nog even naar boven om Hans nog net wakker te zien. Daarna eten en een rondje lopen. Ik kom verder. Een meter of 500 deze keer. Ik loop redelijk goed weg, maar kom mank lopend terug. Maar toch, vooruitgang. Ondanks dat ik de hele dag al achter de pc zit, voelt mijn eigen pc toch als ontspannend. Ergens zit er toch nog wel kracht ik me, al voel ik me al weken slap als een vaatdoek. Tot zover mij.

Heeft u het nieuws gevolgd over de bosbranden in Australië? Ze verwachten daar temperaturen van 54 graden. Ik dacht dat dat niet kon, omdat het wereldrecord 51 graden was, maar het blijkt 57,7 graden te zijn, in 1922 in Libië gemeten. Echter, de meteorologen waren Italianen en die blijken zich een graad of zeven vergist te hebben. Hoger of lager, dat weten ze echter niet. Echt weer iets voor Italianen, hoewel het record wel decennia lang is blijven staan. De huidige warmste temperatuur ooit gemeten is nu 56,7 in Death Valley, 1913. Let wel, in de schaduw! Het absolute nulpunt is sinds kort ook niet meer wat het geweest is. Vorige maand kon nog niets kouder worden dan -273 graden celcius, nu zijn Duitse wetenschappers erin geslaagd een temperatuur onder die waarde te bereiken. Weer een vaststaand feit dat uit de boeken kan. En de meters waren Duits, die maken helaas geen fouten. Dus dit record blijft staan.

Op 6 oktober 2011 schreef ik een logje dat ik nooit plaatste. Daar had ik toen mijn redenen voor. Nu was er aanleiding voor zo’n zelfde logje en ik herschreef het min of meer. Het was een goed logje, maar die ene keiharde, kwetsende grap kwam er weer in voor. De grap betrof rampspoed waarvan de kans zo verwaarloosbaar klein was dat het je zou overkomen, dat het, mocht het je toch overkomen, haast uitlokking geweest moest zijn. Toen ik het klaar had vond ik het best grappig, en ik dacht ook dat de kans verwaarloosbaar klein was dat ik er iemand mee zou kwetsen, tot ik besefte dat vorige week in de krant stond dat zoiets juist gebeurd was. Dus ja, dan toch maar niet. Ik kan eenmaal niet goed overweg met kwetsuren. Over een jaar nog maar eens proberen.

Ik weet niet of het mijn plaats is, maar ik schrijf toch even kort. Mij bereikt net het nieuws dat medeblogger Frans54 is overleden. Ik schrok van het bericht. Frans reageerde hier al jaren en was vroeger samen met mij en een ex-blogger één van de drie schrijvers op het boekhoudcommando.weblog. Frans had al jaren een broze gezondheid, en heeft ooit een longtransplantatie ondergaan. Ook had hij veel problemen met zijn ogen, hij moest de letters van logjes vergroten om ze te kunnen lezen. Ik heb een paar keer mijn bewondering uitgesproken naar hem over het feit dat hij nooit klaagde over zijn gebreken. Ik klaag zelf namelijk bij het minste of geringste lichamelijke ongemak. Verder was hij echt een kei in rekenen en belastingen. Ik weet dat hij veel vrijwilligerswerk deed en mensen hielp met hun belastingaangiftes. Voor zover ik weet is Frans uit 1954, en volgens mij van september, dus zou hij dan 58 zijn geworden. Frans woonde alleen in Friesland en is door de politie in zijn huis gevonden. Ik wens zijn familie sterkte en ik weet dat Frans niet gelovig was, maar rust vooral wel in vrede Frans.

Ik zat in de trein tegenover nog twee Nederlanders die naar Berlijn waren geweest. Één voor een beurs, de ander voor een cursus. Je komt wat aan de praat over van alles en nog wat, maar niks van betekenis, ook wel koetjes en kalfjes. Eén informeerde naar mijn werk, en zoals zo vaak vraagt zo iemand zich dan af wat er leuk is aan boekhouden. Om zich dan in tweede instantie te herstellen en te zeggen: “ieder zijn vak.” Ik beaam dat dan en zeg meestal dat ik vroeger altijd piloot wilde worden, maar dat me dat bij nader inzien toch wat saai leek. Daarbij haalde ik een oud buurman van me aan die piloot was en die vond dat het eigenlijk net als buschauffeur was, elke dag een lijnvlucht te moeten vliegen. De buurman is reeds 15 jaar dood en daarvoor had ik hem zeker vijf jaar niet gesproken, dus hij was behoorlijk ver weg. Twintig minuten later opende ik facebook en had ik een vriendenuitnodiging van zijn vrouw, die ik ook in geen 15 jaar meer gezien heb.

Mijn overbuurman merkte op dat dat geen toeval kon zijn. Misschien niet, maar ik, blanke westerling zijnde, hou niet van dit soort grappen. Stel toch eens dat je echt denkt dat de geest van mijn buurman zich in die trein bevond, wat ook weer verdomd toevallig zou zijn, want wat moet een dode en reeds lang overledene in Berlijn net op het moment dat ik daar ook ben, en dat hij vast vooruit vloog met 2000 kilometer per uur om zijn vrouw in te fluisteren dat ze mij moest uitnodigen op Facebook, nou, dan verklaart men je ook van Lotje. Dus moet ik het helaas wel weer afdoen als toeval. Maar van toeval kun je geen spannend avontuur maken, daar moet je een mysterieuze sluier omheen laten hangen. Zeker als je weblogt. Je mag hier best een paar promille blazen.

Ik ben aan het klussen. Dat is echt een hele rare uitspraak uit mijn mond, want dan klinkt het alsof je het ook echt kunt. En ik kan het niet. Ik ben dus een beetje aan het aanrommelen op de kinderkamers, dat klinkt meer in verhouding met de werkelijkheid. Maar, ik ging even naar de bouwmarkt en ik zag mooie latjes voor aan de muur. Ik dacht, daar neem ik er drie van, want ik hoef niet te meten, een echte klusser doet zoiets op gevoel. Dus nu heb ik drie latjes waar ik niks mee kan. Iemand interesse in drie latjes?

Vanochtend overleed Guy, een Zweedse jongen die ik in de jaren ’80 leerde kennen doordat hij vaak in de vakanties een bezoek bracht aan zijn Nederlandse oom en tante. De laatste keer dat ik hem sprak, een jaar of twee geleden was hij al ziek, maar daar merkte je niks van. Vrolijk, charismatisch en intelligent. Hij had een hersentumor en aanvankelijk was zijn levensverwachting zes weken. Dat zijn toch nog een paar jaren geworden maar uiteindelijk moest ook hij het opgeven. Guy was 41 en laat een vrouw en twee kinderen na.

Ik wilde eigenlijk iets zeggen over Griekenland en de crisis. Maar ik ben nog nooit in Griekenland geweest. Dus ik weet niet of het dan telt. Ik heb wel een paar Grieken oppervlakkig ontmoet en ik moet zeggen, charmante mensen. Zo was er ooit de Griekse meneer die mij vertelde dat je citroen moest eten om je lichaam te ontgiften. Geloof me, het werkt. Een bedorven mossel kan geen enkele kwaad meer als je daarna een citroen eet. En er was natuurlijk de eigenaar van het Griekse restaurant, die met zijn grijze haardos en zijn slanke lichaam een onweerstaanbare aantrekkingskracht heeft op vrouwen van middelbare leeftijd. Nee, ik vind het charmante mensen.

Maar nu dan? Ze zijn lui, corrupt en ze willen voor een dubbeltje op de eerste rang. Hele intelligente Nederlanders vinden ineens dat ze gratis op vakantie mogen in Griekenland omdat ze die vakantie al ‘betaald’ hebben. Ik geloof best dat er vuur is als je rook ziet. Maar de vraag is wat we opschieten met die constatering. En wat het gros van de bevolking kon doen aan de crisis. Feit is dat veel Grieken ineens onder de armoedegrens leven. Ze moeten letterlijk uit de vuilnisbak eten. En dat ze zonder hulp niet meer uit deze crisis komen. Het zijn nota bene Europeanen. We zamelen geld in voor Haïti en Indonesië, maar mede-Europeanen laten we verrekken? Ik vind dat heel vreemd en ook wel wat egoïstisch. Ik weet niet wat we eraan zouden kunnen doen, maar ik vind gewoon niet dat de Griekse bevolking er met dit bijna onoverkomelijke probleem alleen voor moet komen te staan.

Ergens iets van vinden gaat me makkelijk af. Maar de oplossing lijkt me ook niet heel moeilijk. Het kost alleen geld, en Griekenland zal voortaan ook sluitende begrotingen moeten aanleveren. En die begrotingen moeten dan maar eens beoordeeld worden door mensen die wél van tevoren zien dat er over een paar jaar iets misgaat. Waar maak je anders een begroting voor? Is dus de EU niet gewoon mede-verantwoordelijk voor het niet op tijd signaleren en ingrijpen?

Als iemand de kans krijgt om een ernstige fout ongedaan te kunnen maken, dan doet hij dat en is hij voortaan extra beducht om die fout niet nogmaals te maken? Ik zeg, nu oplossen die Griekse crisis.

Ik heb al een tijd geen serieuze rugpijn meer gehad. Ik klop dit niet af, want ik had een vrouwelijke collega die elke dag vijf keer iets afklopte, en dat vond ik een uiterst irritante gewoonte. Alsof ze geloofde dat het hielp, afkloppen. En de laatste keer dat ik serieuze rugpijn had, een jaartje geleden, duurde het ook maar een dag of twee. Ik ben al een paar keer een dag in de tuin aan het werk geweest, normaal gesproken toch wel goed voor flink kromlopen, maar nu niet.

Je wordt, herstel, ik word, er overmoedig van. Liefst zou ik een olifant optillen om te laten zien wat ik kan, maar aangezien ik geen olifant voor handen heb, doe ik maar niks. Maar het is een vreemde ervaring, 42 zijn en je sterker voelen dan toen je 35 was. Als het lot een beetje speling heeft, heb ik morgen weer pijn natuurlijk. Maar ik heb wel vertrouwen in Lot. Het lot lijkt mij gunstig gezind te zijn. De oerkrachten keren terug.