Categorie: Geen categorie

De aandeelhouder was zijn aandelen zat en verkocht zijn belang aan een grote Amerikaanse reus. Hij drijft nu op een luchtbedje in zijn zwembad, en ik ben al de hele week tot ’s avonds laat in de weer om voor die fucking Amerikanen de deadline te halen. Verlaat elke avond als laatste het gebouw. Af en toe vind ik dat niet zo erg, maar momenteel loopt het niet van een leien dakje. Linda’s moeder ernstig ziek, dus die moet hollen en vliegen, soms kom ik haar nog ergens tegen in huis. Ik geloof dat ik ook nog een dochter heb ergens. Pfff….En dan moet je niet denken dat het nu klaar is, nee, op 6 april acht uur  ’s ochtends is de eerste deadline, 24 uur daarna de tweede. En het mooie is, ik werk keihard aan het overbodig maken van mijn baan.

Nou ja, we zien wel. Voorlopig, fuckthemall.

En toen overleed er vannacht plotseling een jongetje dat op school zit bij mijn kinderen. Door een ongelofelijk naar toeval zat zijn moeder aan de andere kant van de wereld en die maakt nu een hel van een reis door om terug bij haar zoon te keren om hem morgenochtend pas voor het laatst in haar armen te nemen. De impact die zoiets heeft. Het is een verschrikkelijk drama. Ik wil niet op de details ingaan, omdat dat mijn taak niet is, en er is ook niet precies bekend wat er gebeurd is. Het was in elk geval een natuurlijke dood, als je daarvan kunt spreken bij een jongetje van negen.

Huilende ouders op het schoolplein is een teken dat de ouders van de jongen er niet alleen voor staan, maar dat kan hooguit een klein deel van het verdriet van de ouders wegnemen. Volgende week gaan onze levens door, terwijl er daar een gat is geslagen wat niet meer gedicht wordt. Een kind te verliezen slaat de ouders lam. Onze kinderen huilden ook vanavond toen we terugkwamen van een bijeenkomst op school. En wat kun je doen? Praten, dat is het enige. Of je wat zinnigs zegt maakt waarschijnlijk niet uit, want wat valt er te zeggen? De angst proberen weg te nemen, dat kun je doen, je baseert je dan maar op statistieken, die geen zekerheid bieden.

Ik ken de moeder alleen van een kort praatje op het schoolplein, en zodoende weet ik ook wie de jongen is. En na vandaag heeft ze geen reden meer om op het schoolplein te komen. Mijn gedachten zijn bij vader, die er vannacht alleen voor stond, en bij moeder die nu nog in het vliegtuig zit voor de zwaarste reis uit haar leven.

Het zijn de afgelopen maanden niet de beste maanden uit mijn geestelijke gezondheidsgeschiedenis geweest, maar hoe anders is dat met mijn lichamelijke! Ik denk dat ik de hond moet bedanken, met wie ik elke ochtend een half uur loop direct nadat ik opsta. Vorst, regen, de hond moet er eenmaal uit. Ze is momenteel loops en ontsnapt af en toe aan mijn gezag. Dan sprint ze er vandoor en zal ik er rennend achteraan moeten, want reuen gaan onmiddellijk tot actie over als ze de kans krijgen. En aangezien de hond, zo zag ik vanochtend, haar staart uitnodigend aan de kant doet, kun je haar geen drie seconden uit het oog verliezen.

Door al die rondjes gaat het met mijn rug goed, volgens schema had ik allang weer plat moeten liggen. Vanavond ben ik zelfs, omdat de hond zo onrustig was, drie kilometer gaan hardlopen met haar aan de riem naast me. Het is dankbaarheid van drie kanten. Van Linda, omdat ik dat al maanden ’s ochtends volhoud, van de hond, maar dat spreekt voor zich, en van mezelf, voor mijn algehele conditie. Lichamelijk gaat het niet uitsluitend achteruit als je wat ouder wordt. Ik ben dit jaar sterker dan vorig jaar, en vind dat een hele prestatie van mezelf. Mijn boekjaar loopt overigens van juni tot mei, dat u niet denkt dat ik nu al de dag prijs eer het avond is. Nu de ziel nog harden, want met een gehavende ziel begint zelfs het meest getrainde lichaam niks.

Ik heb de laatste jaren nogal zitten afgeven op winterbanden. En eigenlijk niet op de winterbanden zelf, maar op de gekte die erover ontstaat en op het afsluiten van de bloedtoevoer naar de hersencel die informatie over winterbanden heeft opgeslagen. Maar dat was allemaal vóór gisterenavond toen ik voor het eerst in mijn leven profijt van mijn winterbanden had. Maar voordat iemand denkt dat ik om ben, dat ben ik niet. Ik zou gisterenochtend op de ijzel en ’s avonds door de sneeuw ook veilig aangekomen zijn, omdat ik dat eenmaal ook al deed in de ijstijd van de vorige eeuw en er nog geen winterbanden bestonden.

Ik herhaal nog even wat ik tegen winterbanden heb. Meer dan 99% van de tijd zitten ze onder je auto tijdens omstandigheden dat zomerbanden je op dat moment meer grip bieden. Denk aan kortere remwegen op niet besneeuwd wegdek en aan betere grip in korte natte bochten. En vergeet niet dat dit land overwegend vlak is.

Op ijzel merkte ik nog niet echt verschil, maar ik geloof dat dat er wel was, als ik de paniekerige bewegingen van de auto achter mij zag toen mijn ABS mij rustig tot stilstand bracht. Maar gisterenavond in de sneeuw….wat een genot. Alsof er geen sneeuw lag. Ik leek wel een echte hufter zo relatief dicht reed ik op mijn voorganger. En toen die er bij de eerste de beste rotonde vanaf slipte, draaide ik om hem heen, hem achterlatend, achterstevoren op de rotonde en ik ging er vandoor alsof ik in een race zat. Kortom, je wordt er ook nog eens overmoedig en een hufter van, dus ik pleit voor een verbod op winterbanden in Nederland omdat ze niet tijdens 99% van de omstandigheden onveiliger zijn, maar altijd.

De beelden van het in koelen bloede doodschieten van een gewonde agent brachten mij in opperste verwarring. Was dit echt? Was dit in Parijs? De koelbloedigheid waarmee het gebeurde, het afwerende gebaar van de agent en de Jihadist die hem vermoordde met een schot door het hoofd. Het geluid van de schoten. Wat zich kort daarvoor binnen heeft afgespeeld laat zich raden. Moorden gebeuren dagelijks en terroristische aanslagen ook. Maar dit kwam gevaarlijk dichtbij. Anders dan andere keren voelde ik machteloosheid en angst in plaats van mededogen met de slachtoffers. Normaal erger ik me er dood aan als iemand op tv staat te vertellen net nadat er iets ernstigs is gebeurd, dat hij ook het slachtoffer had kunnen zijn maar het gelukkig niet was. En nu had ik een beetje van hetzelfde. Ik dacht aan mijn gezin dat ook niet op genade van extremisten hoeft te rekenen, mochten zij door een ongelukkig toeval net hun pad kruisen. En het is niet eens angst voor de kans dat het gebeurt, want die is klein, maar voor het feit dat er zulke extremisten rondlopen die er niet voor terug zullen deinzen een onschuldige dood te schieten.

Alsof ik dat niet allang wist. Het dossier van de Bende van Nijvel verjaart dit jaar. Een bomscherf vliegt niet in een boogje om een onschuldig persoon heen. Maar om nu op beelden te zien dat er mensen zijn die zo weldoordacht een meervoudige moord plegen vond ik toch wel schokkend. Meer nog dan het fatale schot was ik geschrokken van hun reacties erna. Het zag er zo eng koelbloedig uit. Ze riepen iets, ze renden een beetje, en ze reden vrij rustig weg. Als je hun pad op het verkeerde moment kruist ben je er geweest. De politieman kan niet eens hun echte vijand zijn geweest. Die had de profeet tenslotte niet beledigd. Maar hij was het wel die nu als laatste moest boeten en dat werd zodanig in beeld gebracht dat deze aanslag sterker herinnerd zal worden dan andere waarbij nog meer slachtoffers vielen. Althans, bij mij.

Het gaat hard achteruit hier qua bezoekersaantallen, views, reacties. Maar wat kun je ook verwachten met slechts 99 logjes in een jaar? Het moet wat mij betreft weer beter worden, al heb ik dat vorig jaar misschien ook al gezegd. Gelukkig nieuwjaar allemaal.

Hier is een fragment:

In de concertzaal in het Sydney Opera House passen 2.700 mensen. Deze blog werd in 2014 ongeveer 25.000 keer bekeken. Als je blog een concert zou zijn in het Sydney Opera House, zou het ongeveer 9 uitverkochte optredens nodig hebben voordat zoveel mensen het zouden zien.

Klik hier om het complete rapport te bekijken.

Hij was niet de grootste conferencier, niet de grappigste cabaretier, maar hij heeft zijn hoogtepunten gekend en hij was de taalvirtuoos. In de jaren ’80 van de vorige eeuw trok hij nog volle zalen en hij had zijn vaste schare fans. Hij werd door Herman Finkers op de hak genomen vanwege zijn soms flauwe grappen. Maar hij kon boeiend voordragen op een manier dat de zaal ademloos luisterde. Toen hij begin dit jaar afscheid nam schrok ik van zijn afgenomen krachten. Het journaal opende niet met zijn overlijden en dat irriteerde mij. Maar meer nog irriteerde mij dat ik niemand op Facebook zag die zijn overlijden noemde.

Beste mensen, ik kan voortaan berichtjes aan mezelf sturen. WordPress heeft een e-mail adres voor me gegenereerd waaraan ik een bericht kan sturen dat vervolgens als logje geplaatst wordt. Of het handig is dat weet ik nog niet, maar het lijkt wel makkelijk. Of ik er veel gebruik van ga maken weet ik ook nog niet, ik ben tenslotte een aartsconservatief die zelden een verandering staat toe te juichen. Vaak is het enige doel van een verandering, verandering van het banksaldo van de veranderaar als je het mij vraagt.

Natuurlijk moet je bepaalde dingen een kans geven en ja, het is heel mooi dat we tegenwoordig in contact met heel de wereld staan, maar we hoeven ook weer niet in onze broek te piesen van blijdschap. Wikipedia, ik vind het prachtig. Ik heb laatst een keer gedoneerd want het is uitgevonden voor mensen zoals ik, die wel een zekere slimheid bezitten, maar nergens echt verstand van hebben. Vroeger als ik een woord naar me toe kreeg geworpen dat ik niet begreep vroeg ik: “hoe bedoelt u” , waarop de tegenpartij onmiddellijk begreep dat hij zijn vraag of antwoord anders moest formuleren omdat het niet door mij begrepen werd. Tegenwoordig, met de digitale communicatie, zoek ik in een gesprek razendsnel op Wikipedia op wat u bedoelt en u ziet mij niet door de mand vallen.

Veranderingen moeten elkaar ook niet te snel opvolgen als je het mij vraagt. Momenteel gaat het allemaal veel te snel en als een fabrikant zijn verandering op de markt lanceert, spuit hij er een wolk angst achteraan. Angst die u en ik inademen en die ons vertelt dat we mee moeten. Maar angst is een slechte raadgever. Mensen zijn ook niet meer te vertrouwen in dit tijdperk vol veranderingen. Vroeger kon je vriend en vijand vertrouwen. Je vriend was je vriend en bleef dat ook, en je vijand was je vijand, dat wist je precies. Maar door een overdaad aan informatie en prikkels nemen nog weinigen een echt standpunt in. Ze hebben geen idee welk geloof, maatschappelijke stroming, principes of waarden ze nog aanhangen. Zo kan je vriend zwichten onder druk en ineens je vijand worden en weet je niet meer wie nog staat voor wat hij zegt. Er hangt simpelweg te veel informatie om ons heen. De waarheid is daar niet meer uit te filteren.

Zo heb ik geen idee of graancirkels door mensen gemaakt worden of niet. Probeer het maar eens te vinden op internet. Als je er alles over gelezen hebt ben je nog precies even ver in je gedachten over graancirkels dan daarvoor. We schieten er allemaal niks mee op.

Dit logje is in outlook geschreven en verzonden aan mezelf. Ik hoor wel of u enig verschil merkt.