Categorie: Enigszins grappig

Naast mij, schutting ertussen, zitten de buren hun vakantieplannen te bespreken. Italië gaat het worden. Veel mensen gaan graag naar Italië, maar ik niet. Ik spreek immers geen Italiaans. Ik vind het een prachtig land, maar iets klopt er niet. De mooiste auto’s komen er vandaan, dat staat buiten kijf, maar er is toch iets wat me tegenstaat: het Italiaanse eten. Ja, natuurlijk, lasagna, spaghetti en macaroni met balletjes lust ik graag, maar wat komt er ook een hippe shit vandaan zeg! De namen ervan staan me al meer tegen dan de smaak. Neem me de spelfouten even niet kwalijk, maar Latte Macchiato, Pesto, Cappuchino, Ayoli, Mozzerella, Risotto, Spinata Romana, Tiramisu… Als ik het hoor heb ik al gegeten en gedronken. Ik weet zeker dat als het niet zo mooi had geklonken, niemand het had gevreten.

Dat is helaas ook Italië, die taal, die hartstocht, die emotie, die muziek, dat wil iedereen wel terwijl het lang niet voor iedereen is weggelegd. Voor mij niet in elk geval. Als mensen mij horen zeggen dat ik even sta te genieten van een geurige kop Latte Macchiato, schieten ze in een lachstuip. Dat past toch helemaal niet? Ik drink gewoon koffie. En ik eet spikkeltjesworst, geen Spinata Romana.

Laatst, toen er bij Tammar bloed afgenomen moest worden, en ze wat nerveus was, vroeg ze aan mij of dat mij ook wel eens gebeurd was. Ja hoor, antwoordde ik. Wel een paar keer. Bij de militaire-dienstkeuring, o.a. daar vroegen ze of ik de prik lekker vond, en toen ik ja zei mocht ik nog een keer, zeiden de stoere mannen met de mislukte carrière. Later kreeg ik een ansichtkaartje van ze met daarop mijn bloedgroep. Ik weet hem niet meer.

Wat ik nog niet wist toen Tammar het vroeg, is wat ik nu weet, dat ik binnenkort weer bloed mag laten afnemen. En daarbij maken ze een CT-scan van mijn hart. De artsen hebben namelijk ontdekt dat ik in mijn niet aflatende naïviteit, in mijn eeuwige misleidende gedachtengang dat dit hooguit anderen zou kunnen overkomen maar mij toch nooit, mijn medewerking heb verleend aan een wetenschappelijk medisch onderzoek, waarbij ik in een bepaalde groep zou worden ingedeeld, en waarvan ik dacht dat ik in de referentiegroep zou worden ingedeeld. Maar nee, interventiegroep B, en dat betekent nu dat ik me mag melden in het belang van de wetenschap.

Net als Trump en Robbert Dijkgraaf twijfel ik aan de wetenschap, want zou niemand aan ze twijfelen, hadden ze geen enkele drijfveer om beter te worden. Een berekening die ik heb gemaakt laat zien dat slechts 5% van wat we weten, ook werkelijk waar is. Bovendien hebben we geen enkel idee welke 5% dat precies is. Daarom heb ik me opgegeven, zodat we langzaam naar de 5,1% kunnen. Mack dient de wetenschap, altijd.

Ik heb mijn rib gekneusd denk ik. Het doet goed zeer bij elke hoest en elke beweging. Toen het gebeurde voelde ik niks, ik zat vol adrenaline. Ik was in gevecht met een collega die mij vaak tot het uiterste tergt. De jongeman die wekelijks in de sportschool is te vinden heb ik al twee keer eerder verslagen en ik denk dat dat hem een beetje dwars zit. Hij is twintig jaar jonger, maar daar staat tegenover dat ik twintig jaar ouder ben.

Eerlijk gezegd verbaast het mij ook een beetje dat ik nog steeds win, maar judo zit kennelijk nog in mijn systeem. Hij viel me aan, pakte mij bij m’n been en ik maakte me wat zorgen over dat hij me op de grond zou krijgen. Maar gelukkig kon ik overnemen, mijn arm om z’n nek en zo dook ik zelf naar de grond, hem over mijn heup slingerend zodat we beiden op de grond belandden, maar ik bovenop met hem gelijk in een houdgreep. Die trok ik zo strak aan dat hij zich overgaf en ik daar denk ik mijn rib kneusde. Het interesseerde mij niet meer dat we beiden door een glazen systeemwand heen zouden kletteren, zo gedreven was ik om te winnen.

Victory was mine en de ruiten bleven heel. Judo is een mooie sport, waarbij je je tegenstander uitschakelt zonder hem te verwonden. Het is alleen niet de bedoeling dat je jezelf wel blesseert natuurlijk. Maar goed, dat weet hij niet, dat heb ik mooi stil gehouden.

Dat leek me nu een leuk grapje, mijn vorige logje heet Millau, en deze heet dan Milo. Overigens spreek je Millau uit als Miejo,  dat wist u vast niet. Milo is onze logeerhond. Net zo groot als de onze, alleen met een wat breder lijf en een dikke doggenkop.

Een ontzettend lief beest, maar toch zal ik blij zijn als hij morgen weer wordt opgehaald. Het is best een opgave, als je ze alletwee uitlaat en ze beginnen te trekken. Dan moet je toch alle zeilen bijzetten om ze tegen te houden. En aangezien Milo een mannetje is en het niet accepteert als een ander mannetje iets te vrij met Randi omgaat, wil hij zich nog wel eens laten gelden. Verder is hij ongevaarlijk, behalve als je op de bank zit en hij komt je begroeten. Dan zet hij het liefst zijn poten op je schouders en begint je te likken. Zonder zwemdiploma’s overleef je dat niet. En je kunt een klap krijgen van zijn zwiepende staart als je niet uitkijkt.

De laatste tijd is het wat onrustig in de buurt en ik zag twee politiemotoren met zwaailicht achter twee rendende jongemannen aan zitten. De volgende dag hoorde ik de sirene van twee kanten komen. Gisteren was het weer raak met herriemakende jeugd en ik besloot er zelf heen te gaan. Uiteraard vergezeld van Randi en Milo. Ik trof twee jongens en twee meisjes aan, en vroeg of alles goed was. Dat was het, en of het met mij ook goed was. Ja, ook wel, en ik liep door. De honden trokken aan hun riemen, en wilden op de jongens af. Met kwispelende staarten, dat vond ik jammer. Maar dat zagen ze niet. Zometeen ga ik er weer even langs. Nobody fucks with Mack. Or Randi. Or Milo.

De politie krijgt een langere wapenstok. U bent dus gewaarschuwd. Het ding is telescopisch en wordt met een klik ineens een stuk langer. Dat betekent dat de burger zich weer beter moet leren verdedigen. Dus haalt een agent naar u uit terwijl u alleen maar te lang geparkeerd heeft, spring dan of achteruit, of, maar dat is voor gevorderden, in zijn richting. Maar blijf in elk geval niet staan, want een klap met zo’n stok komt behoorlijk aan. Het beste is als u een nog langere stok pakt, als die toevallig voorhanden is, en de agressieve agent op andere gedachten brengt. Uw mond is dan uw beste wapen. Dat het niet echt redelijk van hem is wat hij aan het doen is, en dat als hij gewoon een geweldloze boete uitschrijft, u geen valse naam zult opgeven. Mocht hij echt niet voor rede vatbaar zijn en hij dreigt zijn vuurwapen te gebruiken, neem hem dan in een nekklem of de heimlich greep. Blijft hij echter zich verzetten, geef de agent dan afwisselend vijf slagen met de vlakke hand tussen de schouderbladen en vijf buikstoten, net zolang tot loskomt wat hem dwarszit.

Bijna zou de politie uitgerust zijn met een taser. We mogen echt van geluk spreken dat dat niet doorgaat, want dan had ik het zo snel ook even niet geweten. De taser jaagt 50.000 volt door uw lichaam en het enige wat je op zo’n moment nog kunt doen is hopen dat je tegen de agent aanvalt. Maar de kans is klein. Je zult wel weer tegen je eigen auto aanvallen, en dan heb je nog een deuk ook. Misschien een plastic vest dragen als u vermoedt dat je parkeertijd verstreken is?

De politie had overigens liever de taser gehad dan de verlengde wapenstok, maar daar hebben ze eigenlijk geen goed argument voor. Ja, die suïcide van vorige week waarbij die jongen zich opzettelijk liet doodschieten door op de agent af te lopen en een trekkende beweging te maken (zo stond het in de krant, ik vond het ook vreemd gedrag) had dan voorkomen kunnen worden. Nu was het juist net niet de bedoeling dat het voorkomen werd, en bovendien, moeten we nu ook al rekening houden met mensen die schietend op de politie aflopen? Ik zeg, nooit doen. Luister gewoon naar de politie, dan is er niks aan de hand. Ene oor in, andere weer uit, moet u dan maar denken.

Ik had nooit zo heel veel op met geschiedenis. Nog steeds niet. De Tweede Wereldoorlog vond ik wel interessant, omdat die voor mij enigszins begrijpelijk was. Tenminste, zoals het in het begin werd uitgelegd. Het was de schuld van de Duitsers, en dat konden mijn hersenen bevatten. Later bleek het nog stukken ingewikkelder en smeriger te zijn, maar het bleef de schuld van de Duitsers. Ik besloot op Wikipedia te kijken naar oorlogen waarbij Nederland in de geschiedenis betrokken was. Vanaf het jaar 0 gerekend zijn er zestig oorlogen geweest waar Nederland bij betrokken was. Zestig! We waren vrijwel altijd in oorlog, en sommige oorlogen overlapten elkaar in periode.

We hebben allemaal wel gehoord van de 80-jarige oorlog, en van de Eerste en de Tweede wereldoorlog, maar heeft u wel eens gehoord van de oorlog van Willem Kieft? (1643-1645) Of van de Atjeh-oorlog?(1873-1914) Of van de honderdjarige oorlog (1337-1453, ik zou dit persoonlijk de 116-jarige oorlog genoemd hebben) of, en die vond ik heel verrassend, de driehonderdvijfendertigjarige oorlog tussen de Republiek der Nederlanden en de Scilly eilanden(1651-1986)? We waren verdorie in mijn jeugd in oorlog en niemand vertelde mij iets! Het schijnt de langste oorlog in de geschiedenis van de oorlogen zijn geweest, de vrede werd pas in 1986 getekend. Wat me als laatste opviel aan de lijst, is dat we momenteel weer in oorlog zijn, namelijk met IS. Nu had ik dat wel eens gehoord, maar ik wist niet dat het officieel was. Zo gaat het natuurlijk gewoon door. En leest er in het jaar 2465 iemand op Wikipedia dat wij nu in oorlog waren met IS. En misschien leest iemand mijn weblog. En dat die dan denkt: “Goh, die Mack, in zijn leven heel wat oorlogen meegemaakt en allemaal overleefd!” “Die van 335 jaar, de Golfoorlog, de Irakoorlog, de Afghanistanoorlog, de opstand in Libië, en ook nog IS, nee, die man moet geen leuk leven hebben gehad. En dan toch nog zo gemotiveerd schrijven. Held.”

Als ik het allemaal geweten had, had ik wat beter opgelet vroeger op dinsdag, het 7e uur. We kregen toen scheikunde, terwijl we het uur ervoor gym hadden gehad. Natuurkunde had ik ook al laten vallen. Niemand vertelde me ook wat in die tijd. Aan de andere kant was het ook enorm saai, natuurkunde en scheikunde. Bovendien, als je op de mavo begint is het onwaarschijnlijk dat je een carrière a la Robbert Dijkgraaf tegemoet gaat. Terwijl Dijkgraaf zich er al over beklaagde dat er voor moderne natuurkundigen weinig eer meer te behalen viel. Alles was ongeveer al ontdekt door Einstein, Newton en noem er nog eens een paar.

Ik verslind boeken over het heelal. ’s Avonds laat bij heldere lucht zie ik de sterren en vraag me het volgende af. Klopt het allemaal wel wat de natuurkundigen zeggen? Zijn ze niet veel te intelligent en verliezen ze daardoor niet de realiteit uit het oog? Hebben ze niet behoefte aan een amateursterrenkundige die ze op het rechte pad houdt? Want er is natuurlijk veel onzin beweerd door de heren genieën. Zo bestaat er volgens Einstein niet iets als zwaartekracht, en op zijn beurt denkt Newton weer dat planeten een aantrekkende kracht op elkaar uitoefenen. Terwijl iedereen weet dat als je op een kilometer of 300 boven het aardoppervlak zit, de zwaartekracht je al niet meer naar beneden trekt. Dat zijn van die dingetjes die de mannen over het hoofd zien. Einstein met zijn lichtsnelheid. De man beweert dat je theoretisch terug in de tijd kunt als je sneller dan het licht zou kunnen reizen. Dus stel, je bent op planeet Hokkietokkie4, en je vliegt sneller dan het licht naar de aarde. Je komt op de aarde aan en ziet jezelf daar later aankomen omdat je beeltenis de afstand nog niet helemaal afgelegd heeft. Voor mij ben je dan niet goed wijs. Iedereen snapt dat jouw beeltenis iets anders is dan jijzelf en dat er helemaal niets met tijdreizen is gebeurd.

Nou ja, dat soort dingen dus. Daarvoor heb je iemand als ik nodig. Die de heren met hun wilde fantasieën een beetje in toom weet te houden, en ze te wijzen op hun onvolkomenheden. Maar ja, ik krijg geen kans bij Nasa. Tenminste niet zolang ik beweer dat de zwaartekracht op afstand geen invloed meer heeft maar niet kom met een andere verklaring voor eb en vloed. Maar dan kennen ze me nog niet bij Nasa. Ik heb de verklaring al half klaar. Kwestie van uitwerken.

Ik stikte van de lach vandaag. Een ingehouden lach, maar met tranen in mijn ogen. Op de terugweg in de auto had ik het niet meer als ik terug dacht aan wat er gebeurd was. Toen ik het aan mijn vrouw vertelde, stikte zij ook zowat. Ik had vandaag bezoek van de accountant. Deze jongedame zat de hele dag naast mij, en sinds juni heb ik niet meer zo hard aan de bak gemoeten. Om een uur of vier moest ik mij toch even excuseren omdat ik de hele dag nog niet naar de wc was geweest, en ik inmiddels voelde dat kwade gassen zich in mijn buik hadden opgehoopt.

Ik liep naar de wc, snelde door de lege ruimte naar de dichtsbijzijnde deur en ging zitten. Ik zette kracht en een luid en lang geschal klonk. “Jezus Christus”, klonk het ineens uit de wc naast mij. Dat had ik niet zien aankomen. Ik mompelde een sorry en nadat ik het mij realiseerde zat ik te stikken van het lachen. Op de wc nog ingehouden, maar op de terugweg in de auto leek ik Gerard Joling wel. Om te gieren.