Categorie: Enigszins grappig

Ik had nooit zo heel veel op met geschiedenis. Nog steeds niet. De Tweede Wereldoorlog vond ik wel interessant, omdat die voor mij enigszins begrijpelijk was. Tenminste, zoals het in het begin werd uitgelegd. Het was de schuld van de Duitsers, en dat konden mijn hersenen bevatten. Later bleek het nog stukken ingewikkelder en smeriger te zijn, maar het bleef de schuld van de Duitsers. Ik besloot op Wikipedia te kijken naar oorlogen waarbij Nederland in de geschiedenis betrokken was. Vanaf het jaar 0 gerekend zijn er zestig oorlogen geweest waar Nederland bij betrokken was. Zestig! We waren vrijwel altijd in oorlog, en sommige oorlogen overlapten elkaar in periode.

We hebben allemaal wel gehoord van de 80-jarige oorlog, en van de Eerste en de Tweede wereldoorlog, maar heeft u wel eens gehoord van de oorlog van Willem Kieft? (1643-1645) Of van de Atjeh-oorlog?(1873-1914) Of van de honderdjarige oorlog (1337-1453, ik zou dit persoonlijk de 116-jarige oorlog genoemd hebben) of, en die vond ik heel verrassend, de driehonderdvijfendertigjarige oorlog tussen de Republiek der Nederlanden en de Scilly eilanden(1651-1986)? We waren verdorie in mijn jeugd in oorlog en niemand vertelde mij iets! Het schijnt de langste oorlog in de geschiedenis van de oorlogen zijn geweest, de vrede werd pas in 1986 getekend. Wat me als laatste opviel aan de lijst, is dat we momenteel weer in oorlog zijn, namelijk met IS. Nu had ik dat wel eens gehoord, maar ik wist niet dat het officieel was. Zo gaat het natuurlijk gewoon door. En leest er in het jaar 2465 iemand op Wikipedia dat wij nu in oorlog waren met IS. En misschien leest iemand mijn weblog. En dat die dan denkt: “Goh, die Mack, in zijn leven heel wat oorlogen meegemaakt en allemaal overleefd!” “Die van 335 jaar, de Golfoorlog, de Irakoorlog, de Afghanistanoorlog, de opstand in Libië, en ook nog IS, nee, die man moet geen leuk leven hebben gehad. En dan toch nog zo gemotiveerd schrijven. Held.”

Als ik het allemaal geweten had, had ik wat beter opgelet vroeger op dinsdag, het 7e uur. We kregen toen scheikunde, terwijl we het uur ervoor gym hadden gehad. Natuurkunde had ik ook al laten vallen. Niemand vertelde me ook wat in die tijd. Aan de andere kant was het ook enorm saai, natuurkunde en scheikunde. Bovendien, als je op de mavo begint is het onwaarschijnlijk dat je een carrière a la Robbert Dijkgraaf tegemoet gaat. Terwijl Dijkgraaf zich er al over beklaagde dat er voor moderne natuurkundigen weinig eer meer te behalen viel. Alles was ongeveer al ontdekt door Einstein, Newton en noem er nog eens een paar.

Ik verslind boeken over het heelal. ’s Avonds laat bij heldere lucht zie ik de sterren en vraag me het volgende af. Klopt het allemaal wel wat de natuurkundigen zeggen? Zijn ze niet veel te intelligent en verliezen ze daardoor niet de realiteit uit het oog? Hebben ze niet behoefte aan een amateursterrenkundige die ze op het rechte pad houdt? Want er is natuurlijk veel onzin beweerd door de heren genieën. Zo bestaat er volgens Einstein niet iets als zwaartekracht, en op zijn beurt denkt Newton weer dat planeten een aantrekkende kracht op elkaar uitoefenen. Terwijl iedereen weet dat als je op een kilometer of 300 boven het aardoppervlak zit, de zwaartekracht je al niet meer naar beneden trekt. Dat zijn van die dingetjes die de mannen over het hoofd zien. Einstein met zijn lichtsnelheid. De man beweert dat je theoretisch terug in de tijd kunt als je sneller dan het licht zou kunnen reizen. Dus stel, je bent op planeet Hokkietokkie4, en je vliegt sneller dan het licht naar de aarde. Je komt op de aarde aan en ziet jezelf daar later aankomen omdat je beeltenis de afstand nog niet helemaal afgelegd heeft. Voor mij ben je dan niet goed wijs. Iedereen snapt dat jouw beeltenis iets anders is dan jijzelf en dat er helemaal niets met tijdreizen is gebeurd.

Nou ja, dat soort dingen dus. Daarvoor heb je iemand als ik nodig. Die de heren met hun wilde fantasieën een beetje in toom weet te houden, en ze te wijzen op hun onvolkomenheden. Maar ja, ik krijg geen kans bij Nasa. Tenminste niet zolang ik beweer dat de zwaartekracht op afstand geen invloed meer heeft maar niet kom met een andere verklaring voor eb en vloed. Maar dan kennen ze me nog niet bij Nasa. Ik heb de verklaring al half klaar. Kwestie van uitwerken.

Ik stikte van de lach vandaag. Een ingehouden lach, maar met tranen in mijn ogen. Op de terugweg in de auto had ik het niet meer als ik terug dacht aan wat er gebeurd was. Toen ik het aan mijn vrouw vertelde, stikte zij ook zowat. Ik had vandaag bezoek van de accountant. Deze jongedame zat de hele dag naast mij, en sinds juni heb ik niet meer zo hard aan de bak gemoeten. Om een uur of vier moest ik mij toch even excuseren omdat ik de hele dag nog niet naar de wc was geweest, en ik inmiddels voelde dat kwade gassen zich in mijn buik hadden opgehoopt.

Ik liep naar de wc, snelde door de lege ruimte naar de dichtsbijzijnde deur en ging zitten. Ik zette kracht en een luid en lang geschal klonk. “Jezus Christus”, klonk het ineens uit de wc naast mij. Dat had ik niet zien aankomen. Ik mompelde een sorry en nadat ik het mij realiseerde zat ik te stikken van het lachen. Op de wc nog ingehouden, maar op de terugweg in de auto leek ik Gerard Joling wel. Om te gieren.

Ik moest vandaag noodgedwongen in een ander bos gaan lopen met de hond, want door het mooie weer was het zo vol op de parkeerplaats van het losloopgebied, dat ik er letterlijk niet meer bij paste. Bovendien lopen er dan veel hondloze wandelaars in het hondenuitlaatgebied, en regelmatig zijn die niet gediend van loslopende honden, zelfs al is het een speciaal aangewezen hondenuitlaatgebied. Het is het probleem van met teveel mensen te weinig natuur moeten delen. Geen nood, want twee kilometer verderop is ook een hondenuitlaatgebied, alleen als je dat van de ene kant binnenkomt staat er “hondenuitlaatgebied”, en kom je het van de andere kant binnen staat er: “verboden voor loslopende honden.” Ik zo’n geval neem ik de twijfel van het voordeel.

In dit gebied liep praktisch niemand. Logisch, want er is geen heide, de bossen zijn er dicht en dus zie je nog niks van de zon. Onze hondenuitlaatservice loopt hier vaak, dus mijn hond kent het er. Ze (de hond) is er ook erg op gespitst of haar uitlaatservice er loopt, en toen ze een blaf in de verte hoorde, spitste ze haar oren en wilde het op een lopen zetten. Ik had alle moeite om haar bij me te houden, en kon daarbij mijn ogen niet op het pad houden. Dus trapte ik in een hondendrol die ik normaal zeker gezien zou hebben. Ik gaf de uitlaatservice de schuld van deze rampspoed en beredeneerde dat zij mijn schoen moest schoonmaken. Want ja, je kunt oordelen dat de uitlaatservice hier niks aan kan doen, maar ik weet zeker dat als de uitlaatservice er niet was geweest, de hond niet zo had gereageerd, en ik gewoon voor me had kunnen kijken en de drol had zien liggen. Aangetoond causaal verband.

Natuurlijk kreeg ik bij thuiskomst weinig bijval, maar de wereld zit vol van causale verbanden die we kennelijk maar moeten accepteren. Maar bedacht ik later, waarschijnlijk worden die weer opgeheven door causale verbanden die in ons voordeel aflopen. Ja, dat is het. Het is een soort van bijgeloof, maar dan zonder geloof. Een bijwetenschap eigenlijk. Het kan verstrekkende gevolgen voor de wereld hebben. Hele parallelle universa spelen zich naast ons af. De wereld waarop wij denken te wonen heeft zijn eigen geschiedenis, maar in een parallel universum speelde zich diezelfde geschiedenis af, alleen zag ik de drol op tijd en liep door. Daardoor was ik eerder thuis, want ik hoefde mijn schoen niet af te vegen, en zag zo nog net op televisie iets wat mijn levensvisie helemaal zou veranderen. U moet maar eens gaan kijken in het hiernaast gelegen parallele universum, je gelooft niet wat je leest op mijn weblog daar. Alsof ik een tik van de molen heb gehad. Dankzij de uitlaatservice gebeurde dat dus allemaal niet, en kunt u hier nog steeds terecht voor uiterst betrouwbare verhalen ontsproten uit het toetsenbord van een geestelijk stabiele blogger.

Als ik in een zwembad ben, gedraag ik mij enigszins uitsloverig. Dat komt zo, ik zat vroeger bij de plaatselijke zwemclub en heb daar de nodige kilometers afgelegd. Schoolslag, borstcrawl, rugslag en vlinderslag. Om nu de vlinderslag en de rugslag in een campingzwembad te gaan doen vind ik overdreven, maar borstcrawl doe ik graag even. Plat in het water, ademen onder mijn rechterarm door, en in drie slagen ben je meestal aan de overkant. Nou ja, bij wijze van spreken dan.

Nu wilde laatst het geval dat er nog een opschepper in het zwembad was. Een Franse opschepper. Een zogenaamde vantard. Zwom gewoon in een perfecte stijl het zwembad over, deed zelfs een poging tot vlinderslag. Ik zag het met lede ogen aan. Deze man moest even op zijn plaats gezet worden. Dus ik ging ook over tot de borstcrawl en maakte een onderwaterkeerpuntrol zoals Pieter van den Hoogenband in zijn beste dagen. En daarna nog een keer! Dat leerde hem. Hij zwom gelijk een stuk bescheidener door het zwembad.

Woensdagmiddag is hier in de buurt het lichaam van een jong meisje aangetroffen. Ze speelde verstoppertje met een paar andere kinderen vlak bij de school. Het lichaam werd veel te vroeg in gehurkte houding achter een auto ontdekt door de zoeker die haar gelijk buutte bij de pot. Het lichaam van het meisje bewoog volkomen normaal en op eigen kracht. Later werd de hele pot nog vrijgebuut door een ander lichaam, dat niet werd aangetroffen.

Het was de bedoeling u even op het verkeerde been te zetten met die eerste zin. Ik kwam er op doordat ik gisteren op de radio hoorde dat er een lichaam was gevonden. Ik dacht nog: Ja? Krijg ik nog te horen of het een dood of een levend lichaam is? De kwaliteit van de radio laat overigens toch te wensen over. Ik heb in de auto meestal radio 1 aan staan voor het radio 1 journaal, en soms zijn er ook andere interessante programma’s. Maar soms is het er ook niet te harden en klik ik op knopje twee, van radio 2. Radio 2 is ook prima, ik hoorde “Somebody to Love” van Queen, maar daarna was het een of ander dramanummer uit de top 40 van vroeger. Dus ik ga naar drie waar de onvermijdelijke Chiel Beelen zit. Ik ga naar vier, ik geloof Q-music. Een DJ en een vrouwelijke side-kick zaten daar gezellig te keuvelen met elkaar over iets wat mij totaal niet interesseerde en ik zapte door naar vijf. 538 geloof ik. Pokkeherrie, laatste kans, nummer zes. Pokkeherrie, door naar één.

Ik heb de radio maar uitgezet. Vroeger vond ik het geweldig als Curry en van Inkel hun show opvoerden. Later nog geweldiger als Jeroen van Inkel zijn ochtendshow op vrijdag deed. Ik heb zelfs nog een tijd naar Edwin Evers geluisterd, een jaar of tien terug. Maar ik ben het allemaal ontgroeid, het duurt vast niet lang meer of ik programmeer Classic FM op mijn autoradio.

Heb ik nu een logje geschreven? En zo ja, hoe moet ik het noemen, want waar gaat het over? Nergens over. Ik moet nog een titel verzinnen want die staat er op dit moment nog niet boven. Het moet natuurlijk wel een titel zijn die meehelpt u op het verkeerde been te zetten, en niet één die de flauwe lading van dit verhaal dekt. Dus ja, misschien bent u wel geschrokken. Dat was in elk geval nergens voor nodig. Benieuwd met welke titel ik zo meteen op de proppen kom.

Als ik mensen vroeger hoorde zeggen dat ze heel weinig tv keken, dat was dat voor mij niet alleen een feitelijke constatering, maar ik verbond er ook een paar conclusies aan. Het was een beetje afhankelijk van wie het zei en in welke context het gezegd werd, maar vaak oordeelde ik al dat ik te maken had met iemand die boven het niveau van de Nederlandse televisie stond. Iemand die niet echt belezen was maar dat wel graag zo wilde laten overkomen, of iemand die zijn tijd nuttiger besteedde dan ik, en dat mij op die manier ook even fijntjes mededeelde. Toen ik daarmee in de problemen kwam kreeg ik van mijn psychiater te horen dat ik dat soort conclusies niet moest trekken omdat het een vooringenomen standpunt was. Mijn psychiater, daar verbind ik ook al allerlei conclusies aan als iemand dat zegt, ook geheel afhankelijk van wie en in welke context. Maar dit is een zijspoor dat nergens toe leidt, al kan het leuk zijn om te zien hoever een trein uiteindelijk komt zonder rails.

Het ging mij erom dat ik inmiddels ook zo iemand geworden ben die weinig tv kijkt. En al helemaal geen Nederlandse programma’s waar op een of andere manier een associatie met “Mol” is. Behalve ‘De reünie’ mits het door Kamphues wordt gepresenteerd. Oh ja, vanavond keek ik wel tv. Een programma genaamd “etters achter de tralies” Echt iets voor mij. Een stel pubers dat de wet heeft overtreden wordt geconfronteerd met de verschrikkingen van een Amerikaanse gevangenis. Dus komen er een paar neger-gevangenen in beeld, die toevallig vooraan stonden toen er vrijwilligers werden gezocht om de etters eens een lesje te leren. Wat een acteertalent! You ain’t no fucking nobody in here! You think you’re tough, huh? You wanna hit me, come on, hit me! De agenten staan er bij als de ordebewakers van Jerry Springer, het is één grote verschrikking. Je vraagt je af wie er eigenlijk de baas is in zo’n gevangenis. Nou zou het programma wat mij betreft ook echt veel leuker worden als zo’n etter zo’n gevangene ook echt eens k.o. slaat als die daar om vraagt. En daarna voor de camera nog een cipier. Dat lijkt mij nu mooi en goed voor de kijkcijfers.

Zo denk ik ook niet dat toen Mike Tyson de gevangenis in moest, hij het erg moeilijk had. De man kon met één klap de schedel van een stier verbrijzelen. Die kon met een gerust hart gaan douchen. Ook zoiets onbegrijpelijks, waarom worden alle stoere mannen homo als ze in de gevangenis zitten? Zo raar! Ik las trouwens in een boek van een krijgsgevangene van de nazi’s dat het in de concentratiekampen niet voorkwam. Daar was genoeg eten krijgen de grootste zorg. Waar je als je niet uitkijkt ook weer hele rare conclusies over homoseksualiteit aan kunt verbinden, dus daar waag ik me maar niet aan. Misschien zijn er in de gevangenis ook wel gedetineerden die tegen hun medegedetineerden zeggen: ik kijk heel weinig tv. En dat zo’n medegedetineerde dan denkt: homo!

Ben de laatste tijd goed bezig. Dat vinden zowel de psycholoog, mijn werkgever, als mijn vrouw. Dan moet je toch wel van hele goede huize komen als je dat nog onderuit gaat halen, maar dat kom ik ook. Waarmee ik bedoel dat ik het zelf nog wel onderuit zou kunnen halen. Vroeger toen ik voor de Havo was geslaagd vond men ook dat ik goed bezig was. Ikzelf vond het eigenlijk geen prestatie, want het kwam zoals het kwam en echt veel had ik er nu ook weer niet voor gedaan. Bovendien, zesjes. Maar deze keer is het anders. Ik vind het zelf ook wel, dat ik aardig bezig ben. Het begint bijvoorbeeld met de hond uitlaten. Dit doe ik tegenwoordig praktisch elke ochtend, ik loop in alle vroegte een half uur met haar, en bewijs zowel de hond, Linda als mijn rug een enorme dienst. En ik ben in het weekend wat actiever. Ik doe kleine voorzichtige klusjes. Een computer aansluiten, een stukje plint vervangen, en vandaag vroeg ze me te kijken naar een stroef slot. Sinds twee maanden ben ik de trotse eigenaar van een heuse bus WD-40 oliespray, dus dat betekende een koud kunstje, bovendien had ik er vorige week al een stroef slot mee geolied. Maar dit slot liep helemaal niet stroef. Geen enkel punt om de sleutel erin te krijgen.

Nu ik toch bij de voordeur stond, dat slot irriteerde mij al jaren. Het valt namelijk niet dicht en je moet dus de sleutel erin steken en omdraaien om de voordeur dicht te krijgen. De schilder had het een paar jaar geleden ineens opgelost, hij zei toen dat er verf op zat of iets dergelijks. Je kon de voordeur weer achter je dicht trekken. Maar al vrij snel ging dat niet meer en ik ergerde me altijd kapot aan de enorme klappen waarmee Tammar het toch bleef proberen om die deur zonder sleutel dicht te krijgen. KLABAM! En dat zeker vier keer voordat ik bij haar was en naar haar hoofd kon schreeuwen dat ze toch ook wel in de gaten had dat dat niet ging? Nu kwam ik vandaag op het lumineuze idee om een paar druppeltjes olie naar binnen te sprayen. Als een zonnetje! De deur viel weer in het slot met een weerstand als een rad van fortuin. Ik heb Linda erbij gehaald om haar het wereldwonder te tonen. Daarna heb ik de deur zeker nog tien keer zachtjes in het slot gegooid. Welk een victorie viel mij ten deel! Later toen Tammar naar bed ging heb ik het haar ook nog even laten zien, zo trots was ik. Een simpel drupje olie lost een al jaren durend, schitterend probleem op. Misschien moet ik wel voor mezelf beginnen, compleet met bestelwagen en slogan. Mack-olie, voor al uw wrijvingen.

Wat bijna niemand weet is dat ik in het echt niet zo’n volle bos haar meer heb. Een euvel wat genadeloos toesloeg toen ik bijna 30 was. Mensen maakten grapjes want niets is leuker dan een jongeman die kaal wordt. Het gaat langzaam maar gestaag. Inmiddels ben ik vijftien jaar verder en heeft de grijsdekking ook toegeslagen. Het is een groot probleem. Gelukkig zag ik zondag een door een haarkliniek gesponsord programma dat mij liet zien dat het niet langer nodig is om met een tonsuur rond te lopen. Er werd een jong mannelijk model bijgehaald die ook wat kalend begon te worden. Zag je dus niks van, maar hij beweerde dat hij veel werk misliep door zijn kerende haargrens. Zo keihard is de modellenwereld. Aangezien het bedrijfsleven ook alles al overgenomen heeft uit de sport, denk aan teamspirit, coaching en topprestaties verwacht ik dat op korte termijn ook op de haargrens gelet gaat worden. Dat je alleen nog goed kunt functioneren als je haargrens niet geweken is.

Ook Gerard Joling werd voor het programma van stal gehaald. Hij zei dat het tegenwoordig niet meer nodig was om met een kale bats rond te lopen. Ik vond dat een beetje enge uitspraak. Ik ben bang dat het niet lang meer duurt en ik word beschimpt en op een kar door het dorp rondgereden. De presentator stelde een duidelijk vooraf ingestudeerde vraag aan Joling. “Mensen denken nu, die Joling heeft makkelijk praten, die heeft genoeg geld om zo’n haartransplantatie te laten uitvoeren, maar ik heb niet zomaar vijf- tot achtduizend euro voor handen.” Waarop Joling zijn ingestudeerde antwoord afdraaide: “Kies er dan voor om een keer niet op vakantie te gaan.”

Opgelost. Wij gaan één keer niet op vakantie, en besparen zo € 8000,- die ik kan besteden aan een haartransplantatie. Not. Misschien hebben ze wat geraakt bij die Joling toen ze zijn nekharen in z’n schedel flosten, maar volgens mij is die man niet goed snik. En wat knap je nu op van wat extra haar op je hoofd? Natuurlijk, als ik het van te voren geweten had, had ik wel een langer bed gekocht, maar de tijd dat ik met een spiegeltje boven op mijn kop keek ligt alweer 15 jaar achter mij. En uiteindelijk is een mens toch het meest tevreden met zijn eigen hoofd. Ik moet er tenminste niet aan denken om met die van Joling rond te moeten lopen. Misschien dat ik dan vrijwillig in een Syrische woestijn ging lopen dolen in de hoop de aandacht te trekken van wat bebaarde ISIS-strijders. Nee, mijn vakanties zijn mij lief. Dan moet ik het maar wat meer van mijn karakter hebben.

Ik heb het nu een paar keer geprobeerd. Nooit eerder had ik een serieuze poging gedaan. Vier dagen hield ik het hooguit vol. Maar nu al drie keer meer dan een week. Ik heb het over het laten staan van mijn baard. Drie keer achter elkaar liet ik hem meer dan een week staan. Om na die week niet te weten wat ik er mee aan moest scheerde ik hem weer af. Ik kreeg bewonderende commentaren en ik werd al gauw verward met Johnny Depp. En toch na anderhalve week voelde ik mij angstig dicht genaderd tot het punt vanaf waar geen terugkeer meer mogelijk is en ik zwichtte. Om gisterenavond tot de conclusie te komen dat ik geen baardmans ben. Ik ben geboren zonder baard en zo ga ik door het leven.