Categorie: Enigszins grappig

We moesten Randi aangeven bij het digitale loket van de gemeente. Maar het kwam er maar niet van, het kwam er maar niet van. Dus had een Mussert aanhanger ons vast aangegeven want ineens ging de bel. Ik deed open en een verdacht heerschap met een Duits uniform en een snor stond in de voortuin. Randi besprong de man zoals een enthousiaste jonge hond dat doet. Toen ik haar weer onder controle had snauwde de man: “Haben sie ein hund? Sofort antworten!” Hij was Heino niet, want hij droeg geen zonnebril. “Bent u uw rood-wit gestreepte stok soms vergeten? Of dacht u dat dat beest wat u zojuist besprong een uit de hand gelopen konijn was? Sjonge, wat een stomme vraag, natuurlijk heb ik een hond, dat zie je toch!” riep ik verontwaardigd. “Dan zal ik even samen met u de aangifte invullen,” zei de man. “Wat is uw adres?” “Bekende weg 23,” antwoordde ik.

Ik had het al vrij snel gehad met deze man. Ik ging me ook vooral niet gedragen alsof hij me betrapt had. Het kost 56 euro per jaar en het wordt afgeschreven via de gemeentelijke belastingen, vertelde hij. “Oh, de gemeente, die geef ik elk jaar 100 euro fooi,” zei ik, om vooral de indruk te wekken dat het mij niet om die 56 euro te doen was. “En wat krijg ik precies voor die 56 euro?”, vroeg ik. “Nou, dat kan ik u vertellen, u krijgt er hondenuitlaatstroken voor!” “Ah, en waar zijn die uitlaatstroken?” “Dat weet ik niet want ik ben niet van deze gemeente, maar de hondenuitlaatstroken zijn volgens wettelijke bepalingen maximaal zes minuten lopen van uw huis. Daarnaast huurt de gemeente van de hondenbelasting een afzuigmachine om die hondenuitlaatstroken weer schoon te zuigen. De rest gaat naar de zwerfdieren.” “Dus als ik het goed begrijp,”ze ik, “krijgen we hondenuitlaatstroken en vervolgens huurt de gemeente een machine om die stroken weer schoon te maken. Is het dan niet handiger om die stroken niet beschikbaar te stellen? De mijne schijt hier toch altijd op de stoep. Dan hoeft er ook geen afzuiger te komen en kan er nog meer geld naar de zwerfdieren. Wat kopen die zwerfdieren er trouwens van,” vroeg ik. “Nee, u begrijpt het niet, wij vangen zwerfdieren op met dat geld.” “Ja maar wacht even,” zei ik. “Als u ze opvangt zijn het geen zwerfdieren meer. U bent niet tot antwoorden verplicht,” zei ik tegen de man, “maar vindt u ook niet dat het een uiterst dubieuze belasting is?” “Ehm, ja als u het zo stelt.” “Nou ja,” zei ik, “ik laat het deze keer bij een waarschuwing maar volgende keer krijgt u echt een bekeuring. Ik wens u nog een prettige dag,” en ik deed de deur weer dicht.

De man bonkte weer op de deur. “Aufmachen!” riep hij. Ik deed open en vroeg wat hij kwam doen. “Controle hondenbelasting, u had een hond toch?” “Klopt,” zei ik, “ik had een hond, maar nu niet meer. Het beest is spoorloos. Waarschijnlijk ondergedoken.” “Ach so,” zei de man. Hij gaf me een kaartje. “Mocht de hond zich weer melden neem dan sofort contact met mij op. Er moet hondenbelasting betaald worden. Orders. Zou ik trouwens even van uw toilet gebruik mogen maken?” “Maar natuurlijk, moet u wel even boven gaan want beneden zit de hond er net op. En ik moet u er op wijzen dat boven een opruimplicht bestaat. Heeft u misschien een zakje bij u? Anders moet u even naar zo’n uitlaatstrook lopen. Ik weet niet waar de dichtstbijzijnde is, maar het kan hooguit zes minuten lopen zijn.”

In 1930 had de Nederlandse regering het beste plan wat ze ooit gehad heeft, namelijk het binnenvallen van Duitsland wegens het gevaar van het opkomend nationaal socialisme. Van het plan is afgezien omdat een aantal mensen het gevaar niet zag. Maar hadden ze het maar gedaan. Ik roep zo vaak dat het moet gebeuren, nog steeds. Tien jaar later gebeurde het ons, en niet alleen ons. Wij werden overwoekerd door een gezwel uit de Duitse geschiedenis, en we hadden het kunnen voorkomen. Het mooie vind ik dat je in die tijd zulke plannen nog gewoon kon maken. Tegenwoordig mag de Nederlandse regering niks meer op eigen houtje beslissen, niet eens over wat er in eigen land gebeurt, laat staan over het binnenvallen van een buurland. Charmante tijd.

Probleem dat opgetreden zou zijn mocht Nederland haar briljante plan uitgevoerd hebben, was dat de Nazi’s verslagen zouden zijn voordat het gevaar aan de wereld was duidelijk geworden. Wij zouden de boeman zijn en Duitsland het slachtoffer. Wij konden wijzen op de gevaren zoals Bush en Blair dat tijdens de Irak oorlog deden, maar achteraf zou niemand ons geloven. En van de Nazi’s weten we intussen dat als die aan de verliezende hand zijn, ze nergens van weten. Dus zouden wij ze beschuldigen van nationaal socialisme, zouden ze het ontkend hebben en wij stonden als boeman te kijk op het wereldtoneel. Terwijl we in werkelijkheid de wereld hadden behoed voor een ramp van ongekende omvang. Maar ja, om daar achter te komen moet je het dus eerst fout laten lopen en dan is het te laat. Maar goed, het had zo mooi kunnen zijn.

Ik dacht, laat ik eens tegendraads doen en zelf de dokter bellen in plaats van hij mij voor de uitslag van de rugfoto’s. Een aantal mensen hoopte dat er iets op te zien zou zijn, zodat ze me eens van mijn rugklachten af konden helpen. Ik hoopte dat uiteraard niet. Ik stel me liever aan dan dat ik echt wat heb. En gelukkig, er was niks te zien. Het zag er prima uit, dus ik was blij. Het enige was nog, de pijn. Ik was juist gestopt met Ibuprofen, want dat schijnt zooi te zijn. Maar ook daar had de dokter en oplossing voor, een andere pijnstiller, Tramedol. En dat lijkt nu ineens te werken. Vorig jaar kreeg ik ze ook, toen merkte ik niks. De pijn treedt vooral op bij even staan, en soms ontkom je daar niet aan. Ook lopen gaat niet goed. Liggen gaat, maar is niet geweldig, alleen zitten is goed uit te houden. Tegenstrijdig volgens deskundigen, deze klachten zijn tegengesteld aan wat je zou verwachten bij rugpijn. Misschien is het dan wel buikpijn.

Nu is pijn natuurlijk relatief. Radbraken, dat deed pijn. En zo moet je het ook zien. Alles is relatief. Die pijnstiller zorgt ervoor dat de pijn verminderd bij de hersenen aankomt, las ik zojuist. Dan hoop ik dat dat ook alleen voor pijn geldt en niet dat er ook andere dingen niet meer aankomen. Ik zou het immers niet in de gaten hebben. Want hoe moet je iets in de gaten hebben dat je hersenen niet bereikt? Dat is natuurlijk een groot probleem, niet alleen voor mij, maar dagelijks voor miljarden mensen. Op de radio hoor je drommen mensen die dingen niet in de gaten hebben doordat het hun hersenen niet bereikte. Vanmiddag nog een gereformeerde die kwam klagen over het optreden van de koning en de koningin tijdens de Olympische Spelen. Dat het niet hoorde, en dat ze niet op zondag hadden mogen vliegen. En dat de koning niet met Poetin een pilsje had moeten drinken, vanwege de mensenrechten die veel meer omvatten dan alleen de homorechten. Gevoelsprikkels komen niet aan bij de hersenen.

Vlak voor het ontstaan van de huidige mens, of misschien nog wel tegelijkertijd was er de homo erectus. Het was een andere soort die uiteindelijk werd verdreven door de homo stapenis. Maar vind je het gek zeg, homo’s die de hele dag schaamteloos met een erectie lopen, die had ik ook verdreven. Waar zijn ze gebleven, vraagt de wetenschap zich af. Waarschijnlijk in Rusland. Hij is er ook de oorzaak van dat ik lage rugklachten heb. Gelukkig net niet laag genoeg voor de homo erectus, maar omdat hij zo nodig rechtop moest gaan lopen, deze erectus homofilus, gelukkig hebben we hem verdreven. Echter, zijn wij Sapiens ook zo’n beetje aan het eind van onze houdbaarheid, volgens de paleontologen. Langzaam ontwikkelt zich een nieuwe soort en als u goed om u heen kijkt weet u dat ik gelijk heb. Hij ontwikkelt kleinere hersenen omdat hersenen nu eenmaal veel behoefte aan energie hebben, en zijn ruggengraat wordt flexibeler, om rugklachten te voorkomen. Wij kunnen denken dat het domme mensen zijn van wie je niet op aan kunt, maar het tegendeel is waar. Ze zijn bezig zich te wapenen tegen de toekomst. De homo cerebellum flexibus.

Ik heb toch een beetje doorgebeten in het boek waar ik niet doorheen kwam, en ik ben er doorheen. Ik weet nu een kleine geschiedenis van bijna alles. Tenminste, half, want ik ben op de helft. Vrolijk wordt een mens daar niet van. Er schijnt zoveel lood in onze atmosfeer gepompt te zijn de afgelopen 80 jaar, dat het zichtbaar is in ons bloed. Wij vragen ons maar af waar al die ziektes tegenwoordig toch vandaan komen, maar dit is een oorzaakje. Gelukkig is het lood inmiddels uit de benzine, maar dit effect ijlt nog honderden jaren na. Het verklaart tevens waarom wij gemiddeld overgewicht hebben. Lood in het bloed, dat daar nooit iemand eerder op gekomen is.

Verder, het magnetisme van de aarde is met 6% afgenomen ten opzichte van nog helemaal niet zo lang geleden. Ik heb de cijfers niet paraat, maar ik dacht sinds 2000. Ik weet ook niet meer waar magnetisme voor dient, maar zonder magnetisme is er geen leven mogelijk, dat staat vast. Het zou kunnen dat de polen aan het draaien zijn, dat schijnt regelmatig voor te komen in de geschiedenis van de aarde, en dan is er vast niks aan de hand. Voor mij verklaart het waarom de Noordpool smelt en het ijs op Antartica toeneemt. Hoe dat in zijn werk gaat, ik heb geen idee, maar vroeger barstte het ook van de spreekwoorden, gezegdes en aannames waarvan men geen idee had hoe het kon, maar waar een kern van waarheid in zat. Dus daarom.

Tokyo zal weggevaagd worden van de kaart. De vraag is niet of het zal gebeuren, maar wanneer. De laatste grote aardbeving daar was 80 jaar geleden, (kan er 50 jaar naast zitten) en het ligt op de grens van drie tectonische of platonische, iets met sonische in elk geval, platen. Die platen bouwen zo’n druk op dat één ervan een keer barst. Bam! Weg Tokyo. Ik zou vanavond nog iedereen laten evacueren.

Meest verontrustende: de allesvernietigende meteoriet. Ik dacht altijd (teveel films gezien) dat ze die jaren van te voren zouden zien aankomen en er een atoombom heen zouden sturen, maar nee. We zien hem hooguit een seconde voor inslag aankomen. Een rots met het volume van een flinke berg ramt zich met 90.000 km/u in de aarde en het is direct gedaan met een miljard mensen en de rest volgt in de maanden daarna. Waarschijnlijk slaat hij niet in Tokyo in want dat zou één ramp schelen. Eens in de miljoen jaar slaat zo’n gevaarte in op aarde. De laatste keer dat het gebeurde, gebeurde het in Mexico. Alle Mexicaanse springbonen nog aan toe! De hele wereld zat honderd jaar in het donker.

Een positief bericht: mensen die een gelukkige jeugd hadden hebben meer kans om depressief te worden dan mensen die een rampzalige jeugd hadden. Dit omdat het latere leven toch wat tegen kan vallen waar het leek dat vroeger alles vanzelf ging. Dit komt overigens niet uit het boek, maar ik hoorde het vanochtend op de radio. Aangezien er tegenwoordig veel mensen een nare jeugd hebben zal depressiviteit straks tot het verleden behoren. Verder wil ik benadrukken dat geen van de genoemde cijfers kloppen. Ik heb gewoon geen zin om het na te zoeken. Straks loop ik naar beneden en valt er ineens een meteoriet op aarde. Zou zonde van de inspanning zijn geweest. Maar wat men wel kan leren van dit logje is dat het echt niet altijd goed is om door te bijten.

Vanochtend in de auto kreeg ik een sms-je. Ik was net onderweg maar er zat al een hete accountant op me te wachten, stond er. Nu heb ik dat een aantal jaren geleden ook al eens meegemaakt en gezien haar naam dacht ik dat het dezelfde was. Een ouderwetse oerhollandse naam. Steunbeer zou een prima achternaam zijn. Maar ze was het niet. Het was een andere, niet blond maar donker en kon er alleszins mee door. Enige probleem was dat ze een jaar of twintig was, en net kwam kijken in de boze wereld van de grote accountskantoren. Vreemd dat ze het niet was, trouwens. Hoe groot is de kans dat je bezocht wordt door een knappe assistent accountant gezegend met een ouderwetse naam? Niet groot. Maar als het lot je toch welgevallig was, hoe groot is dan de kans dat er nóg een knappe assistent accountant met dezelfde naam op je wordt afgestuurd? Miniem lijkt mij. Het is uitermate vreemd dat ik nog niet door de bliksem ben getroffen.

Goed, verder heb ik er weinig over te melden. Het waren meer mijn collega’s die nieuwsgierige blikken kwamen werpen. Ik ben natuurlijk 44, en je hoort je te gedragen naar je leeftijd. Dus flirt ik alleen met vrouwen van mijn eigen leeftijd die je keihard kunt terugpakken mochten ze je aanvallen op kaalheid, rughaar of overgewicht. Aan de andere kant vind ik het ook weer onbeleefd om niet met haar te flirten want ja, ze kan zich natuurlijk zomaar beledigd voelen. Ik ken dat gevoel, ik ben ook beledigd als er niet met me geflirt wordt, en dat is echt niet grappig. Laatst gebeurde het me nog, ik ben dan een week van slag. Maar dat had u al gemerkt natuurlijk.

Nou ja, flauwe smoes om te vergoeilijken dat er een week geen logje stond. Ik weet niet meer hoe mijn eigen blogwet 2011 in elkaar zat. Maar de allerdrukste periode op mijn werk lijkt langzaam aan een eind te komen dus ik haal weer adem. Misschien dat andere dingen me dan weer op gaan vallen zodat ik er over kan schrijven. Want dat was het probleem, ik pikte niks meer op behalve werk gerelateerde zaken. Wat natuurlijk niet helemaal goed is. Of misschien is er ook helemaal niks bijzonders gebeurd de afgelopen twee maanden. Iemand nog iets gehoord over hoe het afgelopen is met Mandela? Is-ie weer het ziekenhuis uit?

Nooit heb ik het willen kijken. Ik weet dat het al heel lang loopt want jaren geleden had een collega het er altijd al over en ik ergerde me dat ik het moest aanhoren. Humor waar je zelf flauw van werd. Moe. Niet leuk. Maar drie weken geleden kwam daar ineens verandering in. Waarom, ik heb geen idee. En flauw is het. Verschrikkelijk flauw. En plat. Geer en Goor horen flauw te zijn. Bepaald niet om te gieren.

En toch viel ik van de bank van het lachen. Als er poepgrapjes werden gemaakt. Als Joling naar de wc was geweest en Gordon moest nog. Dat hij de deur opendeed en zowat flauw viel en dat ook duidelijk liet merken. Of vanavond. Dat ze naast elkaar sliepen en dat Gordon klaagt over de warmte en Joling zich naar hem toe draait en een harde wind laat. Dat Gordon stikt van de lucht en Gerard van de lach. Dat hij nog even extra met de dekens wappert. Ik kwam niet meer bij. En u moet mij maar eens uitleggen wat er niet grappig is aan twee homo’s die naast elkaar in bed liggen, en de één een scheet laat in de richting van de ander? En dat de ander daar hoogst verontwaardigd op reageert? Wat is er in godsnaam niet grappig aan een scheet? Die opgesloten heeft gezeten in de buurt van poep en er daarom ook naar ruikt? En die een dom geluid maakt? Wat is daar nu niet grappig aan? Ik kan niks verzinnen wat lachwekkender is. En dan die strakgetrokken kop van Joling. Zijn wenkbrauwen blijven altijd in dezelfde positie, hoe hard hij ook lacht.

Nee, mijn humor is het niet. Te platvloers en te flauw. Maar Jozef Maria, wat lag ik in een deuk.

Stel nu eens dat het stierenvechten niet in Spanje maar in Nederland was uitgevonden. Hoe zou het er dan uitgezien hebben? Ten eerste hadden we niet ranke José gehad die in felgekleurd tenue en met achterovergekamde, gladde haren het strijdperk betrad, maar houten Klaas in boerenkiel. De stier was niet een zwarte, afschrikwekkende vechtstier uit de Spaanse binnenlanden maar een roodbonte bolle uit Klazienaveen. De stier zou geen lange hoorns hebben zo scherp als speren, maar botte, korte hoorns waarmee niemand werd doorboord. Klaas zou geen muleta gebruiken maar zijn blote armen om de nek van de stier leggen om hem niet meer los te laten. Geen banderilla’s met gemene weerhaken zouden de nek van de stier pijnigen maar houten klompen zouden in de zij van de stier schoppen. Een gevecht zou niet binnen twintig minuten eindigen met de dood van de stier, de stier van de lage landen zou na tien minuten verveeld gaan staan grazen in een hoek. Het publiek zou geen “olé”, maar “hup” roepen.

Zou een stier niet goed genoeg bevonden worden voor een gevecht, zou dat geen aantasting van de eer van de boer zijn. Want eer, daar zijn wij te nuchter voor. De stier zou simpelweg weer in de trailer gedreven worden en per Mercedes 190 terug naar de wei gebracht worden. Lamborghini zou zijn modellen niet Gallardo of Murcielago genoemd hebben, maar Sunny Boy of Lucas. Lamborghini zou waarschijnlijk standaard trekhaken monteren. Osborne sherry zou niet aangeprezen worden met een Spaans temperament maar met Drentse nuchterheid. Eigenlijk zou er geen zak aan zijn, dat hele stierenvechten niet.

Maar als Klaas de stier had overwonnen, dan zou hij Geertje ten dans kunnen vragen in het dorpshuis. En iedereen zou zeggen dat Klaas zo sterk als een paard was. En Klaas zou toch een soort van ego ontwikkelen terwijl de stier het geen bal interesseert of hij nou wint of verliest. Een win-win situatie. Behalve dan voor alle José’s in Spanje die hun moed en bloeddorst niet meer konden tonen aan het volk. Maar ja, je kunt wel winnen van een stier, maar als je toch een meisjesnaam hebt, word je toch achter je rug om uitgelachen. Misschien moeten we ze het gewoon eens vertellen in Spanje. Dat ze meisjesnamen hebben.

Wat ik me nu afvraag als ik een horde vogelaars van heinde en verre zie afkomen op een zeldzame vogel: hoe weten ze dat dat die vogel daar blijft? Als ik een bijzonder vogeltje zie in de tuin en ik roep Linda, is de vogel alweer gevlogen. En dan heb ik het nog maar over een roodborstje of een Vlaamse gaai. Maar een Sperweruil, prachtig beest trouwens, blijft kennelijk zitten waar hij zit totdat mensen uit Tilburg de reis naar Zwolle hebben voltooid om zich te laten bewonderen. Ik vind het trouwens een vreemde hobby, vogelaar. Een soort vliegtuigspotter maar dan van Groen Links. Neemt niet weg dat ik het ook wel interessant vind, zo’n uil, maar ik laat het graag aan anderen om hem op de foto te zetten. Dan zoek ik het later wel op op internet.

De meest zeldzame vogel die ik ooit gezien heb moet de ijsvogel zijn. Er schijnen er ongeveer 200 te zijn in Nederland. En pas laat in mijn twintiger jaren zag ik mijn eerste ooievaar. Toen nog heel bijzonder, maar tegenwoordig niet meer zo. Wat wel noemenswaardig is, u wist het waarschijnlijk niet, is dat het geboortecijfer en de ooievaarspopulatie in een land een identiek verloop hebben. Zo was rond 1980 het aantal ooievaars in Nederland gedaald tot een dieptepunt, maar vanaf dat moment nam de populatie en het geboortecijfer weer toe. Sommigen zeggen dat dit aantoont dat correlatie niet altijd een causaal verband hoeft te hebben. Nuchter, maar ook star. Want natuurlijk is er een causaal verband als er correlatie is. In dit geval is het alleen andersom. Een kind wordt geboren, de buren zetten een lok-ooievaar in de tuin en wat gebeurt er? Simpel toch? Zo is er altijd een causaal verband, maar moet je soms even andersom denken.

Zo is er dus ook een causaal verband tussen de verblijftijd op één plek van een vogel en de zeldzaamheid van die vogel. Want ja, een mus blijft niet zitten en een sperweruil wacht tot alle vogelaars hem hebben gezien. In het hoge Noorden is het andersom. Daar is de mus zeldzaam en blijft dus veel langer op één plek zitten. Dit is overigens een voorspelling die volgt uit het gestelde causaal verband. Maar wat is nu het causale aan het verband? De zeldzame vogel neemt de nieuwe omgeving in zich op. Als een toerist in een vreemde stad die blijft daar om alles te bekijken terwijl de lokalen in en uit krioelen.

Over mussen gesproken, nog zo’n leuk weetje: Een mus in de handen van een jonge vrouw staat symbool voor wulpsheid. Een mus in de bek van een kat staat symbool voor levenloosheid van de mus, maar dat terzijde. In het tweede geval is het causaal verband misschien wat duidelijker dan in het eerste, maar er moet ook een causaal verband zijn tussen de wulpsheid van een jonge vrouw en de mus in haar hand. Ik raak daar tenminste enorm opgewonden van, een jonge vrouw met een mus in haar hand. Ik sta niet voor mezelf in mocht ik haar tegenkomen.

Vandaag was een dag waarop veel tegen zat en aan het einde ervan realiseerde ik me ook nog dat de zon over de helft van zijn leven is. Je kunt je dat van jezelf soms ook realiseren maar tegen die tijd ben je er al ver overheen. Ik ben 44 en hou moed. “Hij heeft het meeste brood al op,” zeggen ze hier als ze bedoelen dat iemand over de helft is. Maar de zon over de helft, da’s verontrustend. We kunnen natuurlijk onze kop in het zand steken, maar hoeveel generaties is het nu helemaal, tot de zon opgebrand is? Nog vier miljard jaar, da’s helemaal niet zoveel generaties meer, zeker niet nu mensen ouder worden, vroeger aan seks beginnen en steeds vaker chronisch ziek zijn. Als deze trends zich doorzetten dan schat ik dat over 23,7 miljoen jaar mensen gemiddeld 27551 jaar oud worden, in de baarmoeder al porno op internet bekijken en 488% van de bevolking chronisch ziek is.

Hoe de wereld er over 4 miljard jaar uitziet durf ik niet helemaal te voorspellen. Goed, ik weet wel dat de mens ongeveer alles heeft uitgevonden wat er uitgevonden kon worden, hooguit worden wat principes nog licht verbeterd, maar grotendeels is het een beetje slap voortborduren op bestaande principes. Nee, het wordt geen inspirerende, woelige tweede helft, zoals dat in een mensenleven ook vaak niet het geval is. Een beetje uitzingen en tevreden zijn, dat is het wel zo’n beetje. En al lijkt het de ver van mijn bed show, eens komt de dag dat de zon op is. En dan? Dan loopt een verre nazaat van u tegen een ramp voor de mensheid (nog een paar personen) op. Ze zeggen wel dat we tegen die tijd op een andere planeet wonen, maar Einstein zelf heeft gezegd dat we die nooit gaan bereiken omdat ons leven eenmaal niet lang genoeg is om zo’n reis te ondernemen. Zelfs niet als we 27551 jaar worden. Het heelal is tegen die tijd nog groter dan het nu al is, want het dijt uit. Waarin het uitdijt, dat weet niemand. Misschien moet het onderzoek zich daar maar op richten omdat dat wellicht de sleutel tot overleven bevat?

In elk geval, ooit houdt het op. Ooit is alles leeg, kaal, verlaten, en nog iets ooiter en er is geen spoor meer van dat wij bestaan hebben. Net als dat er nu geen spoor meer is van de rijke beschaving van de planeet Ziumelania, hoewel die toch echt op spaceshuttle afstand van ons verwijderd lag. Die verre nazaat dus, die een wisse dood tegemoet gaat omdat de zon op een dag stopt, daar maakte ik mij zorgen over. Hij bevat wel 1 miljardste van mijn DNA, tenslotte.

Maar wat heb ik nu ontdekt? Het aantal zaadcellen van een man is alleen al het afgelopen decennium afgenomen met 30%. Het zogenaamde vingerhoedje neemt in snel kracht af. U hoeft geen rekenwonder te zijn om in te schatten dat het aantal zaadcellen veel eerder het nulpunt bereikt dan dat de zon op is. En aangezien je minimaal 40 miljoen zaadcellen nodig hebt om 1 eitje te bevruchten -hoezo kieskeurig- is het einde nabij. We schijnen nu op 200 miljoen gemiddeld te zitten. Ik heb becijferd dat over pakweg vijfhonderd jaar, de man nog slechts over 1 zaadcel beschikt. Om je dan nog voort te planten is volgens de kansberekening moeilijker dan twee keer de lotto te winnen en tijdens het ophalen van de prijs ook twee keer door de bliksem getroffen te worden. Dus dat wordt lastig. Maar goed, het probleem van de verre nazaat lost zich dus op. Een zorg minder. Over 600 jaar is het afgelopen met ons.

We keken een documentaire op National Geographic over razendsnelle roofdieren. Het is verbazingwekkend wat er in de natuur allemaal is, en hoe het heeft kunnen ontstaan. We kennen allemaal wel het jachtluipaard dat in 3 seconden tot 100 kan versnellen. Maar er zijn spinnen en vissen die in een hinderlaag gaan liggen en in de tijd dat je met je ogen kunt knipperen uit hun hinderlaag schieten, de prooi grijpen en weer terug hun hinderlaag ingaan. Als je het niet vertraagd zou afspelen zou je niet weten wat er gebeurde. Er was een salamander die in 4 milliseconde zijn tong katapulteert, een termiet grijpt en in zijn bek stopt. 4 duizendste van een seconde! Sneller dan dat de snelste Ferrari kan schakelen. Er gebeurt allerlei onverklaarbaars in de natuur buiten Nederland. Ons gevaarlijkste dier is waarschijnlijk de teek. Ik ben vroeger door twintig teken tegelijk gebeten, en ik ben er alleen maar sterker van geworden. Maar hebt u wel eens gehoord van de pistoolgarnaal? Die een luchtbel kan afvuren die de prooi met een schokgolf buiten gevecht stelt? Of van een onderwaterslang (dit is is niet de officiële Latijnse benaming) die weet waar zijn prooi naar toe vlucht en daar simpel zijn bek openhoudt om hem te grijpen? Of een secretarisvogel die zijn prooi dood stampt? Een sidderaal die een kaaiman doodt met een stroomstoot van 600 volt?

Er zijn zoveel onbekende dieren en jachtmethoden dat het mij niet zou verbazen als er ook een beest is dat zijn prooi dood piest met een dodelijke straal urine. Of dat er een ijsvis is die zijn prooi bevriest in een seconde. Het intrigeert mij wat er allemaal mogelijk is op deze aarde. Zoals de razendsnelle zwarte mamba die genoeg gif heeft om een volwassen man binnen een aantal minuten te doden, en vervolgens een muis vangt. En dat die muis nog 10 seconden leeft, dat klopt niet met de tijd die een man nodig heeft om dood te gaan. En vervolgens is er weer de mangoeste die nog sneller is dan de razendsnelle mamba, en bovendien bijna ongevoelig voor zijn gif. Als de mamba is uitgeput slaat hij sneller dan snel toe en met één precisiebeet is de slang naar de eeuwige jachtvelden.

Dat de mens heeft kunnen overleven zonder natuurlijke wapens mag een wonder heten. Want de hersenen behoeden ons dan nu wel voor gevaren, maar hoe was dat 200.000 jaar geleden? Je kon niet snel even je geweer trekken als er een sabeltandtijger aankwam, want die moest je nog uitvinden. Je kon hem ook niet dood denken met je grote hersenen. En hersenen kunnen je behoorlijk in de weg zitten omdat ze je maar op één manier toestaan te denken, en dat is de meest gebruikelijke manier. Als je razendsnel gefopt wordt dan heb je dat niet door. En dan kunnen ze het honderd keer uitleggen op youtube, maar de uitleg klopt gewoon niet. http://www.youtube.com/watch?v=J0Uf5t6Zl0I Volgende maand ga ik met Hans naar Hans Klok, en dan sta ik er met mijn neus bovenop en ik ga niet naar huis voordat ik alle trucs snap.