Ik kan waarschijnlijk maar weinigen van u uitleggen welke jongensachtige gevoelens er bij mij boven komen bij het horen van de naam 'Spa-Francorchamps'
Eau Rouge-Raidillon, Stavelot, Pouhon, Les Combes, La Source en Blanchimont, stuk voor stuk namen met een magische klank.
Het geluid van een voluit van La Source accelerende Ferrari richting Eau-Rouge, slechts licht gedempt door het stijgingspercentage van de bocht, is onbeschrijflijk.
De ligging van het (gedeeltelijk straten)circuit tussen de sparren van de Ardennen, de borden die op de snelweg middels een plaatje van een racewagen aangeven dat je het circuit nadert, de tijdens een F1 race volledig verstopte toegangswegen er naartoe, de constante dreiging van regen, het uitzicht vanaf de parkeerplaats op Eau Rouge, de mogelijkheid om (doordeweeks) met je eigen auto over een stuk van het circuit te rijden, de enorme hoogteverschillen op het circuit, allemaal eigenschappen wat Spa maakt tot 'le plus beau circuit de monde'
Uren zou ik op de tribune kunnen zitten, nee, dagen, misschien wel een week zou ik kunnen kijken naar alles wat op vier wielen over het circuit scheurt.
In 1996 was ik er drie dagen tijdens een F1 weekend, in 2001 ben ik er op weg naar Frankrijk even langs gereden en vorig jaar op de terugweg vanuit Frankrijk ben ik er heen gegaan. Een openstaand hek, een erg steil weggetje naar boven, ik reed erin voordat ik er erg in had.
Bovenaan kwam ik uit bij het rechte stuk langs de hoofdtribunes waar ik ben gaan zitten. Een Ferrari-weekend was aan de gang. Een eenzame Porsche en een Maserati mochten ook meedoen.
Als mevrouw mack mij na een uur of twee-en-een-half niet had meegetrokken, had ik er nu nog gezeten.
