Categorie: Autoliefde

Er komt een heuse Formule-1 rijders competitie op gang, buiten de Grand-Prixen om, en is misschien nog wel spannender om te zien dan de echte Grand-prix.

De auto is een 106 pk Suzuki Liana die gebruikt wordt voor het onderdeel 'a star in a reasonably priced car'. Een aantal weken geleden meldde zich Damon Hill achter het stuur en zette een tijd neer van 1.46,3, afgelopen zondag meldde zich Mark Webber en die zette op een kletsnatte baan een tijd neer van 1.47, 52.

Nu gaan we eens zien wie de snelste coureur is als iedereen gelijkwaardig materiaal heeft. Voorlopig heeft de Stig het record nog in handen met 1, 46 flat.

Mark-Webber kreeg na afloop een t-shirt overhandigd met daarop de tekst: I am the Stig.
Nog altijd weten we niet wie de geheimzinnige coureur in het witte pak is.

(hoera)

2002-2005
136 PK, 1372 CC, 208 NM, turbocompressor, wielspin in de tweede versnelling, 0-100 7,8 sec. top 210 km/u.
Op mijn werk noemden ze hem "Il Punto" en werd hij in één adem genoemd met Ferrari, Maserati en Lamborghini. Collega's bleven even staan als ze er langs liepen, niet zelden stonden ze als een klein jongetje naar binnen te kijken om een glimp op te vangen van z'n instrumentarium.
Zijn parkeerplek werd altijd vrijgehouden. Soms zag je iemand de auto zachtjes strelen.
Gisteren was de sfeer op mijn werk diep bedrukt, men realiseerde zich dat het de laatste dag was dat "Il Punto" bij hen zou zijn. De meesten droegen een donkere zonnebril, sommige vrouwen huilden zacht. Eén had er zelfs een rouwband om.
Niemand wenste mij een prettig weekend maar in plaats daarvan een goedbedoeld "Sterkte".
Mijn collega's vonden dat ik mij goed hield maar dat was slechts de buitenkant. Ik huilde van binnen. Drie-en-een-half jaar zijn we samen geweest.

Ik heb mijn turbo nog tot volgende week zaterdag, daarna moet-ie het veld ruimen voor de diesel.
Vanavond zaten we in de auto, mevrouw Mack, ik, twee baby's in een maxicosi en Mack (de echte). Ik vroeg mevrouw Mack waarom we ook alweer zo'n station nodig hadden.
Omdat we de kinderwagen nog niet bij ons hadden, was het antwoord.

Op de terugweg besloot ik nog even het gas wat dieper in te trappen omdat ik de auto nog maar een weekje heb. Ik zat net aan mevrouw Mack te vertellen dat ik met deze auto in drie en een half jaar pas 1 bekeuring voor te hard rijden heb gehad, en ja hoor, daar stond weer zo'n geniepig opgestelde fotograaf met camera van de zaak. Waarschijnlijk heb ik er nu dus nog één.
Die fotografen van het weekblad Privé, die zouden eens wat lesjes "verdekt opstellen" moeten volgen bij de KLPD, geheid dat we dan veel mooiere foto's van Maxima te zien krijgen.

De Punto-turbo is eruit, de Marea diesel-station is erin.
Nu heb ik één probleem en dat zijn de collega's op mijn werk die tegen mij op kijken, omdat ik nooit zou zwichten voor het dieselstationdrama omdat ik ruimte tekort zou hebben of omdat euro loodvrij te duur zou zijn.

Maar dat los ik als volgt op. Ik ga ontkennen dat ik een Punto ooit mooi heb gevonden en ga zeggen dat ik altijd al een diesel wilde. Want dat is een tactiek die veel managers ook toepassen en die werkt. Gewoon ontkennen en iets anders roepen.

Mijn nieuwe auto is trouwens van de meneer op die foto geweest. Iemand enig idee wie het is? Mijn vorige auto is ooit nog van Michael Schumacher geweest, maar die vond hem iets te snel voor de openbare weg. Hij heeft ooit nog overwogen de auto in te zetten als Formule 1 wagen, maar de auto werd niet goedgekeurd omdat er Launch Control inzat.

De meneer op de foto heeft vast netjes met de Marea gereden. Dat zijn ziel zacht moge rusten.

De identiteit van de geheimzinnige Stig blijft onbekend. Zondagavond negen uur staat onze tv standaard op BBC2 voor een uur lang top-gear. Een vast onderdeel van het programma is 'a star in a reasonably priced car' waarin een bekende Engelsman een rondje in een Suzuki Liana over het topgearcircuit zo snel mogelijk aflegt. Twee weken terug was Damon Hill te gast. Kent u hem nog, de wereldkampioen formule 1 van 1996?
Lang heb ik gedacht dat hij The Stig was maar nee, Damon is een rockende, grijzende 40-er geworden die het autoracen de rug heeft toegekeerd. Niet dat hij het niet meer kan, getuige zijn rondetijd. Hij pakte het celebrity-laprecord in een tijd van 1.46.3. Maar hij mocht niet bovenaan staan van Jeremy. Omdat hij F1 coureur is geweest. Kinderachtig.

Ik kan mij niet zo gauw herinneren dat er een autofabrikant is geweest die een opvolger met dezelfde naam lanceert, en dat die opvolger een totaal ander soort auto is geworden.
Italianen zijn slimme zakenmensen, wist u trouwens dat ze ook de uitvinders zijn van het dubbel boekhouden?
Als deze nieuwe Croma een hit wordt voorspel ik u dat andere merken gaan volgen.

Ik noem vast de Opel Rekord, de Volkwagen Jetta, de Citroën CX, de Renault Fuego en de Mitsubishi Starion.

Nou slaap ik de laatste tijd wat minder, en vanochtend was het in de auto bloedheet, bovendien ontstond er ook nog een file. Alle ingrediënten aanwezig voor een chagrijnige Mack achter het stuur.
Maar het allerergste zijn dan die ongelofelijke hufters met hun ontiegelijk lelijke kutkoppen die altijd maar weer vinden dat zij niet in de file hoeven te staan en twee kilometer voor de afslag over de vluchtstrook rijden met hun knipperende richtingaanwijzer aan, zo van: "Ik moet er over twee kilometer af, bovendien ben ik belangrijker dan jullie dus ik mag hier rijden."

En dat soort overbodige types gun ik op zo'n moment een plotseling de vluchtstrook oprijdende vrachtwagen.
Ik ben slecht, ik weet het.

Uren kon ik vroeger doorbrengen met een stapel autotijdschriften. Gek op auto's was ik. Ik maakte grafieken met acceleratietijden van Porsches, BMW's en Ferrari's. Ik kende van alle auto's het aantal pk's, de topsnelheid, de acceleratie tot 100 uit mijn hoofd. Ik fietste door dure wijken om mooie auto's te zien, mijn droom was ooit een snelle auto te bezitten.
Ik kon over niets anders praten dan door mij gemaakte ritten in snelle auto's.
In 1994 kocht ik mijn eerste GTI, een Peugeot 205. Vier jaar heb ik erin gereden en bijna elke zaterdagavond tipte ik de 200 aan op de A50. Diesels , MPV's, SUV's en stations vervloekte ik.
Ik moet echt onuitstaanbaar zijn geweest, toen.
Drie jaar geleden kocht ik mijn huidige auto, een Fiat Punto turbo met een top van meer dan 210 km/u. En wat heb ik er allemaal aan? Geen hol.
Mijn vrouw zucht een keer diep als ik het gas in trap en als ik een stoplichtsprintje doe noemt ze me 'kind', en vraagt of ik er misschien rekening mee wil houden dat zij óók voor lul zit.
Ze houdt evengoed van me, al koop ik een Smart. Nou ja, dat is een beetje overdreven. Een Fiat Panda dan.

Na vele zondagmiddagen ergenis aan de gebroeders plofkop alias O. Mol en J. Plooy, heb ik eindelijk de verlossing gevonden. Formule 1 op België. Sporza heet de zender. (druk de 17 van uw afstandsbediening in!) Gewoon commentaar op wat je ziet met een vlaams accent, en geen opgewonden schreeuwlelijk die zijn amerikaanse scheldwoordenboek aan het voordragen is.
Bijkomend voordeel: Je bent ook gelijk verlost van blaaskaak T. Coronel, die liever zonder helm dan met op televisie is.

En de race? Geweldig. Of het nou lag aan onze bescheiden zuiderburen of aan Michael Schumacher en Fernando Alonso, ik keek eindelijk weer met verhoogde hartslag.
Heerlijk. Wat mij betreft kan SBS 6 nu helemaal uit de lucht gehaald worden.