Categorie: Autoliefde

Het was lang geleden dat het gebeurde, maar het gebeurde vandaag. Ik zat met het complete gezin (op de katten na) in de auto toen ik bij het stoplicht aan kwam rijden. Ik stopte op de rechterbaan en een moment later stopt er op de linkerbaan naast mij een zwarte Porsche 911 (993 Carrera voor kenners). Ik zei tegen Hans dat papa's Alfa Romeo (156 2.5 V6 24v voor kenners) sneller was maar dat werd door mevrouw Mack gelijk om zeep geholpen dus kon ik niks anders doen dan de uitdaging aangaan. Toen het stoplicht (afrit Duiven, A12) op groen sprong gaf ik gas en spoot er vandoor. De Porsche zette de achtervolging in en haalde mij spoedig in. Net voor de volgende bocht rechtsaf zat hij voor me en spoot de bocht door. Ik er achteraan en ik kon hem redelijk bijhouden doordat er steeds geremd moest worden voor een bocht.

Niet veel later, ik nam een bocht iets te hard en raakte met de linkervoorkant een vangrail waardoor ik uit balans raakte en ineens achterstevoren ging. De snelheid was praktisch gelijk weg en ik rolde achterwaarts uit. Tot stilstand gekomen met de neus in de verkeerde richting was ik lichtjes ongerust over het mij tegemoetkomende verkeer. Ik zag weliswaar nog niemand dus ik besloot snel een klein stukje tegen het verkeer in te rijden totdat de baan weer breed genoeg was, ik kon draaien en de achtervolging weer inzetten. De Porsche was inmiddels lang en breed uit zicht want deze tweede alinea speelt zich een half uurtje later af op de kartbaan waar ik voor het laatst was toen ik nog geen weblog had.

Er is dus geen woord overdreven of gelogen behalve dan dat ik er in de eerste alinea vandoor spoot, want we waren met de Fiat diesel, en die spuiten er niet zo hard vandoor. En dat ik sneller zou zijn dan die Porsche was een leugentje tegen Hans maar wel waargebeurd dus niet gelogen.

Stiggie is niet meer geheim. De geheimzinnige man in het witte pak is op kinderlijk eenvoudige manier ontmaskerd. Een bouwvakker die bezig was in het huis van de Britse autocoureur Ben Collins, zag op een kamer de helm, de handschoenen en het witte pak van The Stig liggen. Ben Collins werd al een tijdje genoemd als de man achter the Stig, maar dat bleven speculaties.
De vorige Stig (met het zwarte pak), Perry McCarthy, maakte zijn identiteit bekend in zijn biografie en heeft dat moeten bekopen met ontslag. Misschien dat er nu ook gezocht gaat worden naar een nieuwe Stig. En welke kleur pak gaat die dan dragen? Dat lijkt me toch een vraag van hetzelfde belang als "welke hoed draagt de koningin met prinsjesdag" en "hoe heet de volgende baby van PWA en Maxima."

Overigens, ik huur geen bouwvakkers in om onze nieuwe keuken af te werken. Precies om deze reden. Ik heb namelijk ook een alter ego en laat mijn pak vaak slingeren. Ik kan helaas niet prijsgeven wie ik ben als er een noodkreet klinkt, want mijn vijanden zouden mij onmiddellijk vernietigen op een onbewaakt ogenblik zonder de bescherming van mijn pak, en vijanden liggen overal op de loer.
<img

De 250km/u grens* heb ik nog niet gehaald. Voortdurend loer ik op kansen om de grens te doorbreken maar steeds lukt het niet. Gisteren moest ik in Duitsland zijn. Het was donker een regenachtig en ik reed de grensovergang bij Beek over. De rechtervoet ging naar beneden om bij 160 weer omhoog te gaan. Te gevaarlijk. Weinig zicht, de weg een klein beetje nattig en er waren nog net een paar auto's teveel op de weg. Ik ben nog niet levensmoe. Twee maanden geleden was het een keertje 220, overdag op een leeg stukje snelweg, maar auto's inhalen met die snelheid doe ik niet. Dus toen moest ik van het gas.
Maar het zal me een keer lukken! Maar wel verantwoord, voor zoveel mogelijk dan.
Gek eigenlijk. Status ontleen ik er allang niet meer aan, integendeel, velen van u zullen het juist belachelijk vinden, maar het is een duiveltje op mijn schouder…

*op de snelheidsmeter, geijkt haalt mijn auto het niet.

Ik noem mijzelf "autoliefhebber" Het zal u niet ontgaan dat ik het regelmatig over auto's heb. Hoe is dat zo gekomen? Ik heb werkelijk geen idee. Maar er was een moment in mijn leven, ergens vlak na het overlijden van mijn vader, dat het toesloeg, die autogekte. Ik had het al wel een beetje, maar het kwam 100 keer versterkt naar voren toen ik vijftien, zestien was. Ik kon me terugtrekken uit de wereld die toen bar en boos was, door autobladen te lezen. Door schema's te maken van acceleratietijden en door technische gegevens uit mijn hoofd te leren. En mijn magische gedachten maakten mij bijna waanzinnig. "Ik ga nu de hond uit laten en het merk auto wat ik als eerste tegenkom, daarvan zal ik later de snelste versie bezitten." Ja, ik dacht wel magisch, maar ik bouwde wel wat veiligheidsmarges in, in die gedachten. Ik kon uren praten over auto's en waartoe ze in staat waren, en als ik een Porsche zag waande ik mij voor even in de hemel. Als ik een Ferrari zag, kreeg ik hartkloppingen en bij een Lamborghini begon ik te ijlen. Alles, alles, alles ging over auto's in die tijd. Ik fietste stukken om, omdat ik gehoord had dat er ergens een Testarossa was gesignaleerd. Een Ferrari Testarossa op mijn netvliezen werkte als een shot voor een verslaafde. En alle gesprekken wist ik op auto's uit te laten komen. Ik had dan ook geen vrienden. En ik had ze ook niet nodig.

Langzaam maar zeker werden de symptomen van deze geestesziekte minder, maar het zit zo diep in mij geworteld, dat het waarschijnlijk nooit meer helemaal overgaat. Aan de andere kant, het brengt je ook veel momenten van geluk die iemand anders waarschijnlijk mist. Nog steeds als ik een Porsche zie en mevrouw Mack zit naast me, zeg ik: "kijk, een Porsche" Terwijl ik weet dat het haar niet interesseert, maar deze Gilles de la Tourette-achtige uitroep kan ik niet tegenhouden. En elke dag nog, als ik naar mijn auto loop, en ik zie zijn mooie lijnen en zijn snelheidspotentiaal, viert iets in mij een feestje. Als ik plaats neem op de lichtbruin leren stoel, en ik laat de zescilinder ontwaken, dan neemt Nicola Larini het stuur van mij over. Het gevoel wat je van deze auto krijgt, is geweldig. En als ik op de snelweg achter een andere Alfa rijd, en ik hoor zijn uitlaat knerpen, en we rijden een poosje samen op, dan pas denk ik te weten hoe echte vriendschap voelt.

Steevast weiger ik een Saab of een Volvo te rijden, terwijl die auto's gewoon veel handiger zijn dan zo'n uit nood geboren Italiaanse station. Italianen moeten gewoon iets laags maken met een V10 erin, rood spuiten en dat iedereen ooohhh roept. En verder niet. Vanochtend zat de Fiat vastgevroren. En dat zorgt voor genante momenten. Want waarom flikt elke auto die ik heb het elke winter weer om mij uitsluitend door de kofferbak naar binnen te laten? En dat ik dan vanaf de achterbank de motor moet starten in de hoop dat de boel ontdooit, wat uiteraard nooit gebeurt. En dat als ik er aan de achterkant weer uitkom, natuurlijk weer die lul van een buurman er staat, met wie ik sinds we hier wonen, behalve een paar scheldwoorden, nog nooit een woord heb gewisseld. Zwijgend staan we vlak naast elkaar de autoruiten te krabben. Giftige dieseldampen gaan zijn kant op. "Mooi" denk ik. "Moet je maar eens een keer langer dan vijf minuten achter elkaar in je huis blijven zitten."

De bevroren centrale deurvergrendeling opende inmiddels alle deuren behalve die van de bestuurder, dus ik moest me als een slangenmens via de passagierskant naar de bestuurderskant wurmen, met als extra handicap dat ik de versnellingspook niet in één schopte, want dan zou hij vooruit schieten tegen de auto van de buurman aan. En toen dat gelukt was heb ik de auto even op een wat handiger plaatsje neergezet zodat-ie rustig kon ontdooien. Maar ik moest er nog steeds via de bijrijderstoel uit. En omdat ik niet meer zo lenig ben als zestig jaar geleden, voelde ik tijdens mijn kruiptocht mijn rug steeds bloter worden en als ik ergens een hekel aan heb, is het wel aan een t-shirt dat te kort is. Zeker met die hitsige buurman in de buurt. Dus eerst maar eens een langer t-shirt aangetrokken dat ik kon vastnieten aan mijn onderbroek zodat dat probleem verleden tijd is. Toen ik terugkwam stond de puisterige vriend van een buurmeisje met zijn knalrode Frans Bauer Opel Corsa 1.2 met draaiende motor te wachten tot ik aan de kant ging. Flikker op man! Wacht maar mooi. Je hoort hier niet!

Nou ja, weer via de bijrijderskant naar binnen en op weg naar Apeldoorn, tegels ophalen. Want om een of andere reden moet de nieuwe keuken ook ineens voorzien worden van nieuwe tegels. Terwijl er juist zo'n mooie betonnen muur onder zit! Onderweg duwde ik een paar keer hardhandig tegen de deur om hem open te krijgen, maar al ver in Apeldoorn lukte het pas. En dan reken je er eigenlijk al niet meer op dat-ie nog opengaat. Wow! Ik lag bijna buiten.
Zo'n tegelvrachtje is nogal zwaar dus op de terugweg reed ik alleen op de achterwielen terug naar huis. Maar dat kon er ook nog wel bij.

Ik moet hier gewoon van huilen. Ik kan er niks aan doen. Sorry. Ik weet dat sommigen dit mooier vinden, en inderdaad, dat is ook een hele mooie auto, maar ik kan het niet helpen. Alfa Romeo heeft de mooiste auto ooit gebouwd in de vorm van de 8C Spyder. En het is natuurlijk een Alfa, dus rijden kan hij als de beste, maar al zat er helemaal geen motor in, dan nog zou ik hem op mijn oprit (gesteld dat ik die had) willen hebben staan. Gewoon om naar te kijken. En een diepe buiging te maken elke keer als ik er langs liep. Er verder over vertellen is ook zinloos. Bij deze auto gaat het om het uiterlijk. Als ik niet beter zou weten zou ik denken dat Michelangelo himself deze auto ontworpen had.

pure kunst

Het is allemaal leuk hoor, kostenbesparingen, en het is momenteel hét item om te scoren voor elke financiële topman, maar nu is de FIA (Internationale Automobiel Federatie) toch echt te ver gegaan. Ze willen om de torenhoge kosten van Formule 1 terug te brengen, elke F1 wagen uitrusten met een standaardmotor.

Nu ben ik geen emotionele Italiaan, maar zelfs ik snap dat Ferrari zich hiertegen met hand en tand verzet. En desnoods uit de F1 zal stappen. Nog steeds als ik een Ferrari zie raak ik bevangen door zijn schoonheid en zijn motorgeluid. Met een beetje inbeelding zie ik de brandschone fabriekshallen voor me waar elke Ferrari bijna liefdevol wordt gebouwd. Als laatste wordt de motor (il cuore) langzaam in de auto gehangen. Op een koude mistige ochtend in Maranello wordt hij gestart. Een siddering gaat door de carrosserie. Buiten staat hij stationair op te warmen. Witte pluimpjes condens komen uit zijn uitlaten. Zometeen komt er een testrijder om de auto een paar rondjes de sporen te geven op de testbaan. De mensen van Ferrari zien het met lichte opwinding aan. Ieder is trots op het werk dat hij heeft geleverd. Trots dat hij bij Ferrari werkt. Een Porsche zal hij nooit een blik waardig gunnen.

En nu wil de FIA hen opschepen met een standaardmotor uit Duitsland of Japan? Nooit! Heiligschennis! Dit is nog viezer dan dieselbrandstof!

Morgen vertrek ik vanwege mijn werk naar het buitenland. Wieringerwerf. Ergens in Noorwegen ligt dat. Volgens de routeplanner die ik heb uitgedraaid, ga ik er twee uur en 14 minuten over doen. Nou, dat zullen we nog wel eens zien. Ten eerste heb ik die hele routeplanner niet nodig want ik oriënteer mij altijd op de zon, en ten tweede krijg ik een V8 met Tom² mee om het leed te verzachten. Vroeger had ik het geweldig gevonden, zo'n auto rijden en waarschijnlijk had ik er een moord voor gepleegd (en het lijk in zo'n watertje bij een oprit van een snelweg gedumpt) maar dat was in de tijd dat ik zelf nog Fiat Panda reed. Met een Alfa Romeo heb je die behoefte niet meer zo omdat je nu weet hoe echt autorijden voelt.

Ja, kommaar kommaar kommaar!!

Wegmisbruikers. Dat is een heel irritant programma, met hele irritante politiemannen (al moet ik zeggen dat er gisterenavond in de regio Groningen een normale tussen zat), een heel erg irritante presentator en de grootmeester der irritatie: Koos Spee.

Koos Spee legde uit dat mobiel bellen door fietsers niet strafbaar was maar wel gevaarlijk.
Waarom is dat dan niet strafbaar Koos?
Omdat een fietser met zijn snelheid en zijn gewicht een stuk minder gevaarlijk is voor het overige verkeer. Hij brengt hooguit zichzelf in gevaar.
Oh, maar waarom is het niet dragen van een helm of een autogordel dan wel strafbaar Koos?
Ja, daarvoor moet je in Den Haag wezen, daar maken ze de wetgeving.

Kijk, leg het uit of blijf voor de camera weg, maar ga niet iemand anders de schuld geven. Zeg dan gewoon dat het volstrekte willekeur is die bekeuringen. Trouwens, over willekeur gesproken, een Porsche 911 turbo reed overduidelijk dik over de 200 km/u want de agenten konden hem niet bijhouden. Toen de ze hem eindelijk bij haalden, was de Porsche al weer aan het afremmen en kon de meting gestart worden. De rijke bestuurder kwam weg met 150 km/uur en een (voor hem) schijnbekeuring van € 200! Gegarandeerd dat als met je middenklasser het gaspedaal had gevloerd, hadden de agenten je prima kunnen klokken op 175 km/u en had je je rijbewijs kunnen inleveren. In tegenstelling tot wat veel mensen beweren, heeft een snelle auto wel degelijk zin.

Echt, ik kijk er nooit naar, maar ik heb het altijd gezien.

Mijn baas heeft een andere auto. Een volvo S80 V8. Ik heb hem overgehaald*. Hij was aan het kijken naar een Ford Mondeo Usual, een Opel Vectra Average of een Volvo V50 Boring, maar voor hetzelfde geld koop je een twee jaar oude auto met wat leukers onder de motorkap. Deze dus. 315 pk, 440 NM en een begrensde top van 250 km/u. De verkoper legde uit waar alle knopjes voor waren, maar dat interesseert mij allemaal niet. Luxe in een auto doet me niks. Peekaa's en snelheid veel meer. De verkoper vertelde dat Volvo een groen imago wil uitstralen en daarom kreeg ik een plant mee in plaats van bloemen. Verkoop dan geen V8 als je een groen imago wilt uitstralen, lijkt mij.

De rit van de dealer in Assen terug naar Apeldoorn was een klein feestje. De hinderlaagpolitie stond bij hectometerpaal 229,1 vertelde het RDS systeem, dus daar was het even oppassen. De Volvo accelereert als een opstijgende Boeing. Razendsnel maar de automaat moet wel even nadenken voordat hij de juiste versnelling heeft. Het is bepaald geen sportieve auto al haalde ik de 220 met gemak op een leeg stukje snelweg. En bochten waar een Peugeot 306 met moeite 120 haalt, rondt deze zware Volvo op z'n dooie gemak met die snelheid. Niks geen drama, gewoon de koers volgend waar je hem heen stuurt. Volvo en sportief zullen nooit echt samengaan, maar dit was een hele leuke poging.

*De man weigert een Alfa Romeo vanwege z'n afschrijvingsimago en zal dus nooit het genoegen van Italiaanse souplesse mogen smaken.