Categorie: Autoliefde

Mijn auto (alfa romeo 156) moest gisteren naar de garage, want er brandde al sinds een maand of twee een lampje. Nu is dat bij Alfa's heel normaal, eigenlijk kun je wel spreken van een kapotte Alfa als er geen waarschuwingslampje brandt, maar dit ging over versleten remblokken. Gelijk heb ik gevraagd of ze even wilden kijken naar de elektrische ruitbediening achter, want die deed het niet meer. Het rijdt gewoon niet lekker en het remt beroerd, als er zo'n lampje brandt.

Gisterenavond was de auto nog niet klaar. (Die jongens zijn denk ik niet gewend aan verfijnde Italiaanse techniek.) Maar als goedmakertje kwamen ze hier een leenauto brengen. Om zes uur werd er aangebeld en werden mij de sleutels overhandigd van een ……VW polo. Ik was in alle staten! "Ik zou een leenauto krijgen, geen VW!" Niks aan te doen, ik moest de volgende dag met een VW polo naar mijn werk. Ik doe vanochtend de gordel om, flikkert er een plastic afdekhoes naar beneden. Als ik over een drempel reed piepte en kraakte het ding aan alle kanten. Ik heb het hier over een nieuwere DUITSE auto met een lagere kilometerstand dan mijn ITALIAANSE auto.

Ik heb de hele ochtend gebeld met de garage of mijn Alfa al klaar was, maar dat was steeds maar niet zo. Op de achtergrond hoorde ik het gehuil van een lichtmetalen Italiaanse zescilinder volbloed, een hoop bandengepiep, en enthousiast gejuich van monteurs. Maar nee, mijn auto was nog niet klaar. Nou ja, om half twee was-ie eindelijk klaar en mocht ik hem komen halen. "Ik ga even dat nazi-symbool omwisselen," riep ik op de gang richting mijn baas, die dat wel een grappige opmerking vond, mede doordat een VW rijdende collega het ook hoorde.

Bij de garage kreeg ik uitleg. Ze hadden een omleiding in het elektrische circuit gemaakt, een extra relais ertussen en een kabeltje vervangen waardoor ik ineens ook weer kofferbakverlichting heb. Een storing die ze twee jaar terug al eens hebben proberen te verhelpen, maar waar ze de oorzaak toen niet van konden vinden. Ik had er al mee leren leven. Alleen de remblokken hadden ze niet vervangen, het was een los contactje waardoor dat lampje brandde, de remblokken waren nog dik genoeg. Fijne garage.

En inderdaad, met een controlelampje dat weer uit was, de kofferbakverlichting die het weer deed, en vier werkende elektrische ramen, reed de auto weer als een speer. En de remmen deden het weer voortreffelijk.
Ik heb me zelfs laten verleiden tot een stoplichtsprintje met een voor mij staande BMW 530D. En tenzij je erg van dieselgeur houdt, kun je er toch beter náást gaan staan.

Als het om auto's gaat, voel ik mij vaak onbegrepen. Zowel door mannen als door vrouwen. Die laatste groep neem ik het niet kwalijk, maar dat veel mannen mijn autoliefde ook niet meer begrijpen, dat baart me toch ernstig zorgen. Want wie kijkt er nog naar het ontwerp van een auto? Wie ziet nog fraaie, vloeiende en trefzekere lijnen? Wie let er nog op de historie van een automerk? Wie raakt er nog in vervoering van een melodieuze brul van de motor? Wie houdt er nog van achterwielaandrijving? Wie houdt er nog van autorijden eigenlijk?

Allemaal niet belangrijk! Er moet bloetoes in zitten, en ruimte. Er moet tomtom in zitten, en de motor moet de modernste techniek bevatten, ongeacht of die techniek een verbetering is. En de auto moet een A-label (aflaat) hebben want daarmee worden onze milieu-misdrijven ons vergeven. Op papier moet hij veilig zijn en hij moet stikken van de electronische rijhulpjes. En hij moet vooral nieuw zijn. Want nieuw gaat boven mooi! Liever een nieuwe middenklasser die niet meer stuurt van de opties, dan bijvoorbeeld een Citroën DS. Als we ergens op visite gaan dan moeten we een nieuwe middenklasser diesel kunnen neerkwakken op de oprit.

Droomauto's zijn allang niet meer de Porsches, Ferrari's of Aston Martins. Welnee. Liefst een Duitse diesel met de trekkracht van een Mack. En als het dan nog kerstboomverlichting aan de voorkant heeft, nou, dan is het in elk geval goed, al lijkt de auto op een volgespoten condoom. Ja, er huist een rapper in elk van ons.

Vandaag bij de Bavaria City Race in Rotterdam, kon ik met twee pitspoezen op de foto. Gratis, maar dan bij de tribuneprijs in. Ik heb nog even gedacht: "Zal ik het doen?" Het waren twee mooie jonge meiden in een blauw glimmend Bavariapak met reliëfletters op hun borst. En elke keer als ze poseerden met een man in hun midden toverden ze een prachtige lach tevoorschijn. "Nee," dacht ik. "Dat is geen gezicht. Ten eerste kan ik niet voor een foto lachen en ten tweede is ik het knap zielig, als bijna veertig-jarige met inhammen op de foto gaan met twee jonge meiden. Ten derde realiseerde ik me dat ik helemaal geen fototoestel heb.

Speciale dank aan de Finse WRC-coureur Jari nogwat, die niemand minder dan J.P. Balkenende naast zich plaats liet nemen en onze minister-president een gezicht liet trekken dat het midden hield tussen blij kijken en pure angst. Een beetje het gezicht dat ik zou hebben getrokken als ik op de foto was gegaan met de pitspoezen. Het was maar goed dat Balkenende vanavond niet meer hoefde te regeren.

Michael Schumacher is een voorbeeld van één van de allergrootste sportmensen ter wereld, wiens carrière ik van het begin af aan heb gevolgd. De meeste grote sportmensen interesseerden mij pas nadat ze al over hun hoogtepunt heen waren of ik had toch op zijn minst hun beginjaren gemist. Zo niet bij Schumacher. Na zijn debuut in de F1 schreef Autovisie al: a star is born. En dat hadden ze goed gezien. Michael gaat nu waarschijnlijk na drie jaar zijn rentree maken in de F1. Eén van de twee Ferrari-coureurs, Felipe Massa, is uitgevallen met een gebroken schedel, en nu vervangt Schumacher, die amper hersteld is van slechts een gebroken nekwervel, Massa voor ik weet niet precies hoeveel races.

In elk geval, ik ken geen voorbeelden van sporters die nog succesvol waren in hun sport nadat ze al afscheid hadden genomen. Ik denk aan Nigel Mansell en Lance Armstrong, die presteerden nog wel aardig, maar niet meer wat ze vroeger presteerden. Ik weet wel legio voorbeelden van sporters die hun rentree maakten maar geen bal meer presteerden.

En toch trap ik er deze keer ook weer gewoon in. Die Schumacher gaat gewoon door waar hij gebleven was. Winnen dus. Hij kan niet anders volgens mij. Heeft iemand hem gezien laatst bij Top-Gear? Waar hij zogenaamd als The Stig onthuld werd? Het moment dat hij zijn helm afzette, de kalmte, de glimlach en de knipoog, de verbijsterde reactie van het publiek, alles wees erop dat Schumacher nog steeds wordt gezien als de grootste en dat hij de Buttons, de Hamiltons, de Raikkonens en de Webbers weer naar het tweede plan gaat verwijzen.

"Diaree dat is niet fijn, je reet staat in de fik en aan je kringspier heb je pijn." Zo begon een gedicht van een bekende dichter over diarree. En het klopt. Niet dat ik weet hoe het voelt om sambal in je bips te hebben, maar ik denk dat het dat gevoel wel benadert. Hans en Linda zijn ook aan de race. Zondag zijn we bij Yukiko geweest, maar dat schaar ik onder toeval, bovendien kregen we lekkere rijstevlaai.

Maar in elk geval, ik was er gisterenochtend op mijn werk licht ziekjes van. Zo ziekjes dat ik me niet meer kon concentreren en even naar huis ben gegaan om te slapen. Dat had ik tenminste gedacht. Mijn A.R. weigerde dienst. De startonderbreking zag mij voor een dief aan en belette mij het starten. Dus kreeg ik even de auto van mijn baas mee om thuis te gaan slapen. Waar vind je zo'n baas? Toen ik drie uur later weer terugkwam heb ik met de ANWB gebeld en gezegd: startonderbreking. Maar de mevrouw aan de lijn geloofde dat niet en vroeg of ik soms de lichten aan had laten staan. Nee, natuurlijk niet! Ik zeker!
Drie kwartier later kwam een wegenwacht mij te hulp. Wegenwachters zijn altijd vriendelijk. En ik kan het weten want ik heb een Peugeot gehad waarmee ik mijn wegenwachtabonnement er acht keer uit had. Alleen deze man twijfelde ook nog een beetje aan mijn gevoel voor autotechniek en ging de startmotor controleren. Waarschijnlijk een beginneling, maar hij was niet eigenwijs want daarna geloofde hij me.

Nou, een paar minuten later duwde ik zijn Golf voort middels een duwkabel, en ik heb hem richting mijn garage geduwd. En toen de monteur erbij kwam startte mijn auto gewoon weer. Maar ik hoefde mij niet te verontschuldigen want de ANWB meneer was mijn getuige. Nou, en toen heeft de monteur gewoon even definitief de startonderbreking eraf gehaald. Kwartiertje. Ja, wat heeft dat dan voor zin zeg, zo'n startonderbreking? Een beetje Pool doet het dan zeker in vijf minuten als een monteur het in een kwartier kan. Ik denk dat ik het alarm dan ook maar laat uitschakelen. Dat gaat toch alleen maar af als ik een raampje open heb laten staan, of bij dikke ijsvorming op de voorruit. Bovendien, geen hond vindt een autoalarm dat afgaat nog verdacht.

Vanochtend stapten wij in onze ruim tien jaar oude en meest verstandige aankoop ooit: de Fiat Marea Weekend 1.9 td. Probleemloze luxe. Maar, o rampspoed, de airco deed het niet. En de aanjager ook niet. En het knopje dat de buitentemperatuur op je dashboard laat zien ook niet. En alledrie die zaken hadden iets met de hitte te maken. Maar, wij kinderen van de jaren '70, wij deden wel een elektrisch raampje open. Dat deed het nog wel. Vast en zekering.

Na een half uurtje herrie en warmte kwamen wij een beetje tot rust in een bloedhete tuin, ook al zonder airco. Voor de kinderen werd een zwembadje opgezet, met een glijbaan erin, en zo heb ik vandaag mijn kop verbrand. Aan het eind van de dag toen wij huiswaarts keerden, begon het onderweg te regenen. Ik zette de ruitenwissers aan, maar ook die weigerden dienst, ontdekte ik ineens. En dat is knap lastig rijden, zonder ruitenwissers. En ik bekijk regen best positief, want tussen de druppels is het droog, maar dit ging ook mij te ver. We reden een stukje terug en belden de ANWB. Het adres geven waar je met je auto staat is tegenwoordig niet meer genoeg. Nee, je moet allen bakens in de buurt benoemen en zeggen met welke weg de straat waar je staat, kruist. Raad waar die staat.

Nou ja, na een uurtje kwam de ANWB meneer zonder een centje pijn naar het adres rijden waar we stonden. Die monteurs zijn stukken relaxter dan de telefonisten. Ik legde de man uit wat het probleem was en dat we al geprobeerd hadden een zekering te vervangen, maar dat die er ook gelijk uitklapte. En toen maakte de ANWB'er een grote fout. Hij zei namelijk: "Ja, Fiat hè?" En dat moet je nooit zeggen in mijn buurt en zeker niet als je zelf met een Golf komt aan dieselen. Dus in gedachte wenste ik de man een zonnesteek toe, maar hij moest eerst mijn auto nog maken.
"Ja, die Italiaanse techniek ook…" En ik voelde de opmerking door mijn ziel snijden. "Hier deze zekering zit zo gammel als wat, en er draaien twee elektromotoren op, dat is typisch Fiat, dat moet natuurlijk wel misgaan."
"Nou, hij doet het anders al meer dan tien jaar feilloos hoor." zei ik terwijl ik de stoom in mijn oren probeerde te houden.
"Hee, hoe kan dit nu, dit is een 20 ampère zekering, volgens het boekje moet er een 30 ampère in. En dit heeft het gedaan?"
"Al zolang ik hem heb meneer."
"Hier kijk nu, als ik er een 30 ampère zekering in doe zit het gelijk weer stevig."
"En doet alles het nu weer? Doet de airco het ook?" vroeg de wegenwachter.
"Jazeker."
"Oh dan moet ik even een testritje maken, in de mijne zit geen airco." zei de wegenwachter.
"Ja Golf hè?"
"De meeste auto's van deze leeftijd hebben geen werkende airco meer hoor." zei hij.
"Ja," zeg ik, "Fiat hè?"

Max Rufus Mosley is voorzitter van de FIA, (internationale automobiel federatie) en bedenker van de spelregels in de Formule 1. De man ziet eruit als een real gentleman, maar is inmiddels niet meer van onbesproken gedrag. Zijn vader was een Engels fascistenleider die het niet zo druk had omdat er in Engeland praktisch geen fascisten zijn. Echter, wat de vader doet, daar mag je de zoon niet op afrekenen. Nee, maar ik wilde het toch even genoemd hebben omdat er vorig jaar in een Engelse krant foto's van hem op een nazi-sexfeest opdoken. Als ik het allemaal goed gevolgd heb is hij vrijgesproken van het feit dat het om een nazi-sexfeest ging. Het ging kennelijk om een gewoon sexfeest. Oooh..nou ja, wat maakt het uit wat je in je vrije tijd doet, toch? Nee, dat maakt mij echt niet uit, al gaat JPB naakt in de Linda* staan, ik neem hem er geen greintje minder serieus door.

Evengoed, als je ergens van beschuldigd wordt treedt het "waar rook is, is vuur" principe in werking en je bent vanaf dat moment de Sjaak, want voor de rest van je leven ben je schuldig in de ogen van het publiek. Bram Peper bijvoorbeeld, is nog steeds een grote fraudeur. Mosley is dus een nazi. Gelukkig hebben wij in Nederland de bekwame en altijd serieuze Olaf Mol, F1 commentator van beroep, die vooral geen kritische vragen aan belangrijke mensen stelt uit angst dat hij voortaan alleen nog maar de 4e monteur van het Toro Rosso team mag interviewen. Dus wat zegt Olaf tegen Max Mosley, afgelopen weekend toen er even verwezen werd naar de rechtzaak over het nazi-sexfeest: "The Dutch are very liberal and don't mind about such things". Mol moet wel de grootste Nederlandse flapdrol aller tijden zijn. Leve Murray Walker!

* De Mol!!!!

Zou je mogen zeggen dat een bepaald volk bepaalde eigenschappen bij zich draagt? Ik meen van wel. Tenminste, als die eigenschappen positief zijn wel. Als ze negatief zijn niet. Dus je hoort niet te zeggen dat Fransen arrogant zijn, Duitsers overheersend zijn, Surinamers lui (hoi Sabrina) en Friezen stug. Maar je mag wel over je eigen volk (eerst) negatief uitlaten. Dus wij zijn krenterige, klompendragende, kaaskoppen. KKK. Eigenlijk slaat het helemaal nergens op dat je wel iets positiefs mag zeggen, maar niet iets negatiefs. Dat is een vuile communistische leugen! Het heeft tegenwoordig al een negatieve bijklank als je praat over je eigen volk, je eigen land, eigen huis en tuin, het loopt de spuigaten uit met wat ik van mijn eigen gevoel niet meer mag zeggen! Men vindt je al gauw een eigenheimer.

Dus echt veel plaats voor mijn nationalistische gevoelens is er hier niet meer. Terwijl ik er niks aan kan doen want ik heb dat zo op school geleerd. Zeehelden, Geuzen, Hollandse meesters, de dappere leeuw tegen die overmacht op de Grebbenberg, Johan Cruijff die bijna de wereldtitel binnensleepte als hij niet in een opgezette val van de Duitsers was gelopen…kan ik er wat aan doen? Het is gewoon de schuld van de Nederlander die niet op een fatsoenlijke manier om kan gaan met wat wij volgens onze geschiedenisleraren allemaal bereikt hebben. En die dat allemaal gaat zitten botvieren op buitenlanders. De goeden (ik) moeten weer eens onder de kwaden lijden. Zelfs als je zegt dat je trots bent op Nederland heeft dat een negatieve bijklank gekregen. Ik was vroeger trots op Nederland. Tegenwoordig ben ik blij dat ik in Nederland woon.

Maar even over die Duitsers. Dat zijn vriendelijke mensen. Goeie buren. Komen niet te pas en te onpas over de vloer maar respecteren het tuinhek. Tuurlijk, ik vind grappen over Duitsers veel leuker dan over Belgen, maar dat is gewoon een minderwaardigheidscomplex van mij. Zorgvuldig opgebouwd door mijzelf, want het is niet passend om degene die daar schuld aan heeft, er de schuld van te geven. Duitsland heeft sterren, altijd al gehad. Duitsland is de belangrijkste van Europa. In Duitsland bouwen ze de auto's met het beste imago. Duitsland is drie keer wereldkampioen voetbal. In Duitsland hebben ze Michael Schumacher. Wij hebben Jos Verstappen. Schumacher wordt zevenvoudig wereldkampioen F1, Jos, met niet eens heel veel minder talent, haalt een paar schamele puntjes. En dan zou je denken dat Nederland eens een keer aan de beurt is in de Formule 1, nee hoor, Duitsland heeft zijn nieuwe Schumacher alweer paraat. Want als dat geen toekomstig wereldkampioen F1 is, dan weet ik het niet meer.

Behalve voordelen zitten er aan het hebben van een relatie ook nadelen. Je vrouw kent je vreemde gewoontes door en door, en iets stiekem doen is er niet meer bij. Bijvoorbeeld: in het verkeer ben ik een autostalker. Ik stalk graag mooie auto's. En als ik er dan eentje zie, probeer ik er onopvallend bij te komen en er achter te gaan hangen. Een Porsche 911 bijvoorbeeld, ik mag daar graag achterhangen. Gewoon een beetje dagdromen achter zo'n auto. En als-ie iets harder rijdt dan toegestaan, dan rij je daar onopvallend iets harder dan toegestaan achteraan. Mevrouw Mack vindt het kinderachtig en verpest dit feestje steevast doordat ik dan naast me hoor: tt…hoohh. En dan heeft ze me dus door. In files flik ik het ook altijd. Beter in de file achter een mooie auto dan achter iets met tdi als typeaanduiding. Maar dan heb je altijd weer van die eikels die ineens tussen mij en de mooie auto gaan rijden. Opzouten volgeikel, zoek je eigen mooie auto. Deze wordt al gevolgd…

De Franse Film Taxi uit 1998 ligt hier al een paar jaar in de kast zonder dat wij hem ooit hadden bekeken. Dat komt zo: wij kijken nooit in ons eentje een film dus als er een avond is dat er op televisie geen film is, en we hebben desondanks nog steeds zin in een film, dan pakken we een DVD die mevrouw Mack mooi vindt, want die is hier hoofd film en hoofd afstandsbediening. En zij houdt niet van Franse films.

Maar na lang aandringen en een paar eerdere pogingen is het mij gelukt: wij keken vanavond deze film in z'n geheel. Potverdrie, wat heb ik weer gelachen. Bij Top Gear kunnen ze Zjermans belachelijk maken maar de Fransen slaan alles hoor! Alsof alle Duitsers waanzinnig van woede worden als ze iets niet zint! Verdammt, Scheisse, $#@%%^^Schweinhund^#!@!@#$% (in het Duits) Ietwat overdreven als je het mij vraagt, Herr Derrick bijvoorbeeld, zag je nooit zo.

De film gaat over een taxichauffeur in Marseille met racetalent (en met een enorm knappe vriendin maar dat doet voor het plot niet ter zake, tenminste niet voor het plot van dit logje) die door omstandigheden gedwongen de politie meehelpt met het arresteren van een stel arrogante Duitse bankovervallers. De Taxichauffeur rijdt een opgevoerde Peugeot 406 V6 met voorwielaandrijving en gaat daarmee de strijd aan tegen de Duitsers in hun dikke Mercedessen W124.

Op een gegeven moment staan de twee Mercedessen naast elkaar en onze taxiheld met zijn Peugeot wringt zich ertussen. Dat kost één van de Mercedessen een buitenspiegel maar de Fransman steekt zijn arrogante kop uit het raam en vraagt: "Wat zijn dat voor leuke autootjes jongens? Ik wist niet dat ze in Duitsland ook auto's maakten?" En dan weer Verdammt, Scheisse, $#@%%^^Schweinhund^#!@!@#$% (in het Duits).