Categorie: Autoliefde

Kent u ze, van die clubjes motorrijders in hun midlife-crisis, of soms vér daarna, die samen een toertochtje uitzetten om eens even een paar dagen weg van huis te zijn en te genieten van de rit, de natuur en de biertjes? Je komt ze regelmatig tegen in de Vogezen, de Ardennen, de Eiffel en al die gebergtes die niet zo ver te berijden zijn.

Nou dat leek mij ook leuk en ik heb me ook aangesloten bij een motorclubje om een toertocht te gaan rijden in mei. Wat Mack, rij jij dan ook motor? Dat wisten we niet? Wat een verassing! Nou eh nee, geen motor, maar ik ga per Alfa Romeo! De motorrijders dachten eerst dat ik niet serieus was maar dat ben ik wel degelijk. Ik zie het verschil niet; zij houden van motorrijden, ik van autorijden. En dat ding van mij komt nooit eens een keer een fatsoenlijke berg tegen, dus ik rook mijn kans.

Naarmate we verder praatten raakten ze overtuigder van mijn ernst. Ze waren eerst een beetje bang dat ik het niet bij zou kunnen benen *duivelse grijns* maar ik zei dat ik wel naast ze zou komen rijden in de stromende regen. Of dat als ze in de bloedhitte met hun motorpakken stonden te klooien dat ik dan vast op het terras ging zitten. Nee, ik zie dit als een uiterst serieuze en prettige kans, in een dag of vier zo'n 1200 kilometer af te leggen per Alfa 156. Natuurlijk, je blijft een beetje een vreemde eend in de bijt, en misschien sta je zelfs wel een beetje voor lul in de auto met een groep motorrijders mee, maar dat is alleen bij terrasjes, als je er bij blijkt te horen. En bij u natuurlijk, nu ik dit verteld heb en u ziet in gedachten een Alfa achter een groepje motoren aantuffen. Maar let op mijn woorden, dit zul je na mij steeds vaker gaan zien. Ik verdien een plekje op Wikipedia.

Ik ben uiterst hinderlijk gezelschap. Dat beaamt iedereen. Gelukkig voor mij zijn er ook masochistische mensen, die er desondanks voor kiezen om in mijn gezelschap te verkeren. Maar waarom ben ik dan zo hinderlijk? Nou, ik stuur het gesprek altijd richting auto's. Wat heb ik in mijn leven veel over auto's gepraat zeg! En gelezen. Het hoogtepunt van mijn irritantheid moet gelegen hebben tussen de jaren 87-93 toen ik zo ongeveer alles tot mij nam wat over auto's ging. In die tijd voerde de emotie "blij" de boventoon als het over auto's ging. Met de auto's van tegenwoordig heb ik dat een stuk minder, maar ik voel nog steeds de emotie die ik destijds voelde als ik iets lees over auto's uit die jaren.

Zo was er in 1988 een test van de Lamborghini Countach waarbij de aankomst op de fabriek, het weer van die dag, en wat details over de testrijder werden beschreven. De naam van de testrijder was Valentino Balboni en er stond dat hij jong was, donker haar had, een zonnebril en een lichtblauwe overall droeg. Er stond iets over een truukje met de Countach dat alleen een testrijder kon weten; rijden met geopende vleugeldeuren was mogelijk tot 200 km/u. En 's avonds als het werk was gedaan ging Balboni naar huis in zijn eigen auto. Een Opel Kadett. Vooral dat laatste feit maakte indruk en heb ik altijd onthouden.

Nu zijn we 22 jaar verder en heeft Lamborghini een ode aan Valentino gebracht. Het is de Lamborghini Gallardo LP 550-2* Valentino Balboni. Ik moest even een traantje wegpinken toen ik het las.
* de 2 in de naam slaat op het feit dat deze auto eindelijk weer eens 2-wiel (achter) aangedreven is in plaats van 4wd. Terug naar hoe het was en zoals een sportwagen aangedreven hoort te worden.

Voor omgaan met teleurstellingen schijnen cursussen te bestaan, die soms wegens gebrek aan belangstelling niet doorgaan, grapte Herman Finkers destijds. Ik ging vandaag richting RAI omdat ik een kaartje had voor Top Gear Live om mijn grote helden, Clarkson, Hammond en May eens in levende lijve te zien. Voor sommigen is het al een teleurstelling als de gay van het stel, James May er niet bij is, maar wat dacht u van mijn teleurstelling?

Om kwart voor tien reden Menzo (dat is degene met wie ik ging) en ik hier weg om om 12 uur bij de show te zijn. Amsterdam-Vaassen is een uur rijden, dat weet elke Amsterdammer. Dus als alles May zat zouden wij er om kwart voor 11 zijn. Nou, dat was niet zo. Om kwart voor 11 stonden wij in een file van 1 kilometer waar we volgens een bord een kwartier vertraging zouden hebben, maar om kwart voor twaalf waren we er nog niet uit. Om 12 uur precies stonden we voor de RAI, alleen nog met een nog niet geparkeerde auto. We moesten route 12 volgen, maar dat was een eenmalig bord. Uiteindelijk hebben we de auto ergens in Amsterdam neergezet, zonder te betalen, want dat zijn wij hier zo gewend aan de goede kant van de rivier, en meldden ons om half 1 aan de ingang met onze kaarten. Maar, wij mochten er niet meer in. Alle plaatsen waren bezet. En wij waren niet de enige die dit was overkomen, een stuk of dertig min of meer opgewonden mensen stond te klagen bij de informatiebalie. Bloody hell.

Een stuk of veertig sportwagens stond opgesteld en daar zijn we dan maar even langsgelopen, maar het deed me niks. Ik hoorde de stemmen van Clarkson en Hammond uit de zaal komen waar wij niet in mochten. Een irritant verkopertje kwam naar me toe met de vraag of hij me blij kon maken. Ik antwoordde dat hem dat niet meer zou lukken vandaag. Maar opdringerig als ze zijn, die verkopers, probeerde hij het toch met z'n abonnement op Top Gear magazine. Ik vertelde hem dat ik getrouwd ben met Autovisie en dat ik daar al vóór dat hij geboren was, abonnee was. Dat zou dan volgens hem langer dan twintig jaar moeten zijn, en dat klopt ja, 1988 om precies te zijn. Ik vond het een goed argument maar mevrouw Mack vond naderhand dat ik nu toch echt oud begin te worden, als je zo'n opmerking maakt. Menzo kon me net tegenhouden, anders had ik uit frustratie een deuk getrapt in een Audi R8, die daar een beetje popie stond te doen tussen de gevestigde sportwagenorde. Zo'n cursus omgaan met teleurstellingen is niks voor mij. Onverrichter zake, keerden wij huiswaarts.

Het was weer een zwaar weekend dat in het teken stond van twee verjaardagen, die op zaterdag gevierd werden in Emmerich, net over de grens in Duitsland. Duitsland is een land dat ligt ten oosten van ons en is vooral bekend door haar snelheidslimietloze autobahnen. Voor de rest heeft Duitsland weinig nut. De zaterdag begon goed; ik was met Hans naar zwemles geweest en na afloop kon een moeder met haar twee kindjes niet meer met haar Ford Focus van de parkeerplaats afkomen wegens gebrek aan grip in de sneeuw. Maar gelukkig was daar Supermack to the rescue. Met zijn enorme spierkracht duwde hij de auto eigenhandig achteruit het hellinkje op, en dat werd beloond door die moeder die tenminste nog snapt hoe je met dit soort dingen om moet gaan. Iets met handige, sterke man zei ze, en dat werkt beter voor je humeur dan een overdosis prozac.

's Middags brachten wij de kinderen te logeren omdat Duitsland altijd laat wordt. Gezelligheid kent geen tijd bij de Emmenthalers. Maar wat mij nu weer ter ore kwam over onze oosterburen…het schijnt zo te zijn dat unsere freundliche Freunden von dem andere Zeite, Witschen maken over onze gierigheid. Ik stond wel even met mijn oren te klapperen zeg! Belgen doen dat, Amerikanen doen dat en nu de Duitsers ook al. Er zal dus wel een kern van waarheid in zitten, net als in de bewering dat Duitsers geen humor hebben want anders kwamen ze niet dertig jaar na de Belgen en de Amerikanen ook nog met deze grap. Terwijl echte hilariteit ze juist weer niks doet getuige het feit dat ze om WO II grapjes dan weer totaal niet kunnen lachen. Ze nemen zichzelf veel te serieus, die Duitsers. Kijk maar eens naar Michael Schumacher (dat is een Formule 1 coureur uit Duitsland) die beweert dat hij voor de 8e keer wereldkampioen gaat worden. Deze op papier beste coureur aller tijden denkt dat hij op zijn 41e nog wel een potje kan breken bij de jonge garde. Kijk, dat ik op mijn veertigste nog zo een auto van zijn plek duw, wil niet zeggen dat iedereen nog tot topprestaties komt op die leeftijd.

's Nachts reden we terug per Alfa Romeo door de Tiefschnee, in Duitsland strooien ze niet zo snel als hier, en dat was genieten met volle teugen. Natuurlijk deed ik tegen Linda alsof ik die sneeuw liever niet had, maar dat was valse bescheidenheid. Over topprestaties gesproken: ik en m'n Alfa.

Er is niemand in de wereld die snapt wat NM's zijn, maar ik reed vanmiddag in een auto die er 600 had. Het betrof hier een Audi A4 quattro avant 3.0 V6 tdi met chiptuning en 289 pk. De eigenaar had mij beloofd dat wij eens een stukje zouden gaan rijden als er geen sneeuw lag op de wegen. En dat was vandaag. Ik blijf erbij, diesel is totaal ongeschikt voor snelheidsbeleving maar dit ging toch wel hard. Nou, niet zo zeer hard maar wat mij het meeste opviel was de krachtexplosie die al bij 1200 toeren begon en niet meer ophield tot aan het rode gebied. 5,3 seconden naar de honderd moet mogelijk zijn en gezien de 170 die ik op een kort stukje weg neerzette twijfelde ik daar ook niet aan. Het geeft een geluksgevoel die snelle acceleratie. Ik zou dat uren achter elkaar kunnen. Ik vloog op een bocht af en de eigenaar riep mij gespannen toe dat ik voorzichtig moest doen. Waarop ik hem zei dat als ik er naast zat dat ik ook altijd in mijn broek scheet, maar dat er vanachter het stuur absoluut niks aan de hand was. Nou ja, daar kon hij mee leven.

Nu wijst mijn zoontje mij er vanmiddag op dat we iets kwijt zijn. Hij wees naar de voorkant van onze Fiat en wat denkt u? LOGO GESTOLEN!! Ja, natuurlijk weet ik dat we in populaire merken rijden en dat er dubieuze verzamelaars zijn die gek zijn op die logo's, of misschien zelfs wel iemand met een Audi die niet langer tot de as van het kwaad wil behoren en zijn auto wil camoufleren, je weet het niet, maar dit is toch niet leuk meer. Een poosje geleden miste er ook al een afdekklepje van een sleepoog. Onze Fiat is geen openbare leverancier voor tweedehands onderdelen!

En zoals ik laatst al voorspelde heeft de politie de zaak nu inderdaad binnen een kwartier rond. Aangifte—> geen aanknopingspunten—-> case closed. Kwartiertje. Komt geen agent aan te pas. Vindt u het niet knap? Ik vind het knap. Nou ja, één logo kon ik emotioneel nog aan, maar twee? We hebben maar een korte vakantie geboekt ergens aan Waddenzee. Tot over een paar dagen.

Oh, en mocht u mij zo erg missen dat het zeer doet, hier heeft u een liedje om deze moeilijke tijd door te komen.

In 2001, in de nacht van vier op vijf september, werd mijn autoradio gestolen. Ik weet goed dat ik beneden kwam en dat ik het portier van mijn Mazda drie bij drie open zag staan. Terwijl ik die altijd dicht doe. Tevens zag ik een gat in het portier zitten waar normaal een slot zat. Toen ik daarna binnenin een paar losse draadjes uit de plek waar normaal een radio zat, zag komen, vermoedde ik dat er iets vreemds aan de hand was. Navraag bij de politie leerde mij dat ik het slachtoffer was geworden van een inbraak in mijn auto. Ik kende dat verschijnsel tot dan toe niet. Ik dacht dat zulke dingen alleen in grote steden gebeurden. Die datum weet ik nog goed omdat ik op 11 september zonder autoradio naar huis racete.

Vanochtend, nadat ik mijn auto een beetje sneeuwvrij had gemaakt, zie ik ineens een rare uitstulping op de plek waar het Alfa Romeo logo aan de achterkant zit. Toen ik de sneeuw eraf gevogen had, zag ik dat het slot van de kofferbak geforceerd was en dat het embleem eraf was. Nu is de kofferbak bij een Alfa 156 een volkomen nutteloze accessoire, die hooguit gebruikt kan worden om de cd-wisselaar in te herbergen. Nu ik dit typ, realiseer ik me dat ik nog helemaal niet ín mijn kofferbak gekeken heb…momentje.
Nee, pfieuw, die zit er nog in, net als mijn Alfa paraplu. Waarschijnlijk gewoon vandalisme met een grote V dan. De Alfa Romeo 156, Walter da Silva's masterpiece, vernielen staat onder autoliefhebbers gelijk aan het verkrachten van moeder Theresa.

Huilend liep ik terug naar binnen. Teneergeslagen ging ik in een hoekje van de kamer op de grond zitten grienen. Want Linda vertelde mij eens dat haar vorige vriend -een Golfrijder- zo reageerde toen zijn autoradio (een hele dure) was gestolen. En dat heeft indruk gemaakt. Toen ik (niet begrijpende) Linda vertelde dat er in mijn auto was ingebroken sloeg ze eerst haar hand voor haar mond en barstte toen in een lachsalvo uit.

Ik heb twee keer in mijn leven een Ferrari achtervolgd. En één keer een Porsche. Ik had toen een Fiat Punto GT en was in de veronderstelling dat dat de snelste auto ter wereld was. Welnu, dat is niet zo, die eer gaat naar de Alfa Romeo 156 2.5 V6 24. Iederhoe, ik reeds nietsvermoedend door de donkere avond van Vaassen, in de buurt van kasteel de Cannenburgh, komt er ineens van rechts een Ferrari 430 Scuderia. U weet wel, die uit de film Cars. En die Scuderia was hagelnieuw, want ik had pas net van hem gehoord. Hier kwam ik dan niet te laat achter. Mijn hart bonsde, mijn tong hing uit mijn mond en mijn stuur trok naar links terwijl ik rechtdoor moest. Maar ik ging toch echt links en ik werd achter de Ferrari aan gezogen. Toen het echt gênant werd en het ook de bestuurder van de Ferrari duidelijk werd dat ik een stalker was en geen bestemmingsverkeer, gaf hij gas. Ik hoorde zijn motorgeluid voor me mijn 1400 brullende cc´s overstemmen. Ik zag hem even afstand nemen maar hij raakte mij niet kwijt. De weggetjes waren te smal, het was te donker en ik kende er de weg. Bovendien, om hard te gaan in een Ferrari heb je veel meer geld nodig dan om hard te gaan in een Punto. Toen ik een beetje bij mijn positieven kwam heb ik maar een afslag genomen die ik niet moest hebben.

De andere Ferrari (die uit Magnum) kwam ik tegen 's avonds op de A12. Hij kwam me voorbij en in een oncontroleerbare oerdrift gaf ik gas en ging achter het ding hangen. De snelheid liep op tot ongeveer 180 en hij spuwde woeste vlammen en luide knallen uit zijn uitlaat. Ik was enorm opgewonden maar mijn echtgenote maakte afkeurende geluiden. De berijder liet zich weer terugzakken tot 120. Ook hier werd de grens van het betamelijke overschreden en ik reed hem voorbij, alsof ik al de hele tijd van plan was stevig door te rijden.

De Porsche was er een van het type 911 (964) en die kwam ik tegen op het mooiste stukje circuit wat Nederland kent: de weg tussen Gortel en Vierhouten. Het is daar een bochtig parcours met heuvels en stevige rempunten en veel bomen die als vangrails dienst doen. Ik reed daar dagelijks en heb een periode lang de tijd opgenomen die ik erover deed van wildrooster tot wildrooster. Slechts twee keer heb ik daar een lichte aanrijding met een medeweggebruiker gehad. Eentje reed door terwijl we beiden een bungelende buitenspiegel hadden en de ander was een Duitser dus dat kun je praktisch niet meetellen als aanrijding.
De Porsche die voor mij reed en in de gaten kreeg dat ik niet van zijn bumper week gaf gas en probeerde zich van mij te ontdoen. Maar dat is onbegonnen werk. Een 911 met de motor nog achter de achteras die op een bochtig weggetje een hete Italiaanse hatchback van zich af probeert te schudden. No Way.

Natuurlijk ben ik blij dat ik nog leef. En natuurlijk zijn dit dingen die je doet als je begin 30 bent. Ik ben nu ouder en wijzer. Maar dat is alleen op papier. Ik sta niet voor mezelf in als ik uitgedaagd word.

Omdat ik weet dat ik u -een enkeling uitgezonderd- een enorm plezier doe met logjes over auto's, ga ik u vandaag uitleggen waarom ik Top Gear zo leuk vind door middel van het beschrijven van iets enorm lachwekkends.

De heren van Top Gear hadden zelf een auto gemaakt. Een elektrische auto zonder het grote nadeel van een elektrische auto, namelijk het urenlang opladen van de accu's. Deze auto, de Hammerhead, laadt zijn eigen accu's op tijdens het rijden door middel van een dieselaggregaat. Briljant. Om toegelaten te worden tot de openbare weg moet een auto aan een aantal tests voldoen, onder andere de crashtest. Omdat het Top Gear team slechts de beschikking had over één exemplaar, en omdat het vrij zeker was van het feit dat de auto niet door de test zou komen, werd er hier en daar wat gesmokkeld. Maar dat mag geen naam hebben.

Ik probeer zo duidelijk mogelijk te omschrijven hoe de test verliep. Allereerst werden de gezichten van de drie heren voorzien van de geelzwarte cirkel die crashtestdummies altijd hebben. Deze cirkel is nodig om de camera goed te kunnen laten registreren wat de impact van de crash is. De eerste presentator kreeg een perfecte cirkel. Bij de tweede leek het al nergens meer op en die van de derde had erg veel weg van een mannelijk geslachtsorgaan. Het plan was om de auto met zeer lage snelheid te laten crashen, en door middel van wat beter acteerwerk de crash-instantie te foppen door net te doen alsof het een vertraagde opname was. En die vervolgens versneld af te sp…. ach, kijkt u zelf gewoon even. Doorspoelen tot 1:20 http://www.youtube.com/watch?v=egtm3R64TMU

Ik loop de laatste tijd wat achter met het lezen van mijn Autovisie's. Ik kocht hem regelmatig vanaf 1987 en sinds 1989 valt-ie tweewekelijks bij mij in de bus. Man, wat was ik gek op dat blad. En niet alleen op dat blad, in mijn gekste periode kocht ik naast de AV ook nog een aantal Duitse autobladen. Maar mijn interesse is wat weggezakt. Tenminste voor nieuwe auto's. In de jaren '80 kon ik alle auto's in het donker op een afstand van de voor- en achterkant herkennen maar dat heb ik allang niet meer. Het is echt hopeloos met de nieuwe auto's. Japanners zijn verschrikkelijk om te zien, Duitsers hebben al hun auto's aangepast aan de wensen van een Amerikaanse rapper, Fransen zijn helemaal de weg kwijt als je het mij vraagt en wat blijft er dan nog over? Een Engelsman, een Italiaan, en hier en daar een verdwaalde Duitser.

De Autovisie van 24 september maakte ik vandaag open. Een Italië special met lekkernijen uit het land waar autorijden een passie is. Deze lekkernijen werden door mij verslonden als ware het lasagne. Klassieke auto's (mits goed onderhouden) zijn zoveel mooier dan de huidige eenheidsworst. Het hoeven niet eens per se Italianen te zijn, het ligt gewoon aan de laatste 20 jaar van de vorige eeuw. Maar ik herinner me ook dat in de jaren '80 de toen al wat oudere knarren ook vonden dat er in de jaren '60 en '70 pas écht mooie auto's werden gemaakt. Wat mij doet vermoeden dat een autoliefhebber de jongensdromen uit zijn jeugd altijd de mooiste auto's ooit zal vinden. Ik zal eens even een greep doen uit een aantal auto's van de laatste 20 jaar van de vorige eeuw waarvan ik destijds het aantal pk's, de topsnelheid en de acceleratietijden uit mijn hoofd wist. Met andere woorden: Wauw!

Alfa Romeo 75 3.0 V6 America, Subaru Impreza 555, Opel Kadett GSI 16v, Peugeot 205 1.9 GTI, Renault 5 GT turbo, Porsche 944 turbo, Alfa Romeo 33 1.7 QV, Lancia Delta HF Integrale, Jaguar XJS V12, Renault Clio Williams, Volkswagen Golf VR6, Citroën BX GTI 16v, Ford Sierra Cosworth, BMW M535i, Fiat Uno turbo i.e. en zo kan ik nog wel even doorgaan. Straks om 22:00 uur, BBC 2, Top Gear.