Categorie: Autoliefde

Ik reed vanochtend naar mijn werk met de radio op 1, en dat is bij mij toevallig ook radio 1. Het ging over de reuzespannende kabinetsformatie en daar kun je niet genoeg over horen. Maar een hogere macht stak er een stokje voor en de stem van de presentatrice ging langzaam over in ruis. Heel in de verte kon ik haar nog horen. Ik drukte op het knopje van radio 2, maar ook daar was ruis. Evenals op 3, maar die staat niet voorgeprogrammeerd dus dat kon kloppen. Ik liet de radio automatisch zoeken maar ik zag steeds dezelfde getallen voorbij komen. 87.5, 92.2, 96,6, 104.7 en nergens bleef hij hangen. Alsof de hogere macht niet wilde dat ik iets hoorde. Ik drukte op het knopje van de cd en Elvis was bezig met zijn lied. Dat vergoedde veel, maar ik vreesde voor een kapotte radio, en voorlopig kan ik even niet bij de financieel directeur (lees Linda) aankomen met reparaties aan Alfa Romeo’s. Toen ik op mijn werk parkeerde had ik plots alle zenders weer terug. Tuuduuduuduu tuuduuduuduu.

Volgens mijzelf, en dat is de norm, heb ik, sinds iemand zijn Maserati Spider verkocht heeft, de mooiste auto  van de straat. Ik ben verliefd op zijn schoonheid en zijn eenvoud. Uit geen enkele hoek irriteert het aanzicht van mijn auto. Dus als ik 's avonds buiten moet zijn om de vuilnis buiten te zetten, of om een kopje suiker te lenen bij de buurvrouw, dan loop ik altijd licht kwijlend langs mijn rode voiture. Heel soms, als het laat genoeg is, neem ik wel eens een likje van hem. Natuurlijk zijn er meer mooie auto's in de straat, maar die kunnen toch niet tippen aan de elegantie van mijn Italiaanse bolide. Zo is er een Saab 9000 met een nurburgringstickertje achterop, en er is een Corrado VR6 die wekelijks in de was wordt gezet, en dat zijn best aardige pogingen. Mijn buurman heeft een gloednieuwe Audi A4, ook leuk, maar diesel en lichtgrijs en daarvan zijn er inmiddels 10 miljoen de lopende band afgerold.

Een poosje geleden schrok ik. Iemand had zich een Peugeot 205 GTI 1.9 aangeschaft. Een wrak, zo leek het, dus ik hoefde me nog niet echt zorgen te maken. Later zag ik hem rijden en waren de kenmerkende 1.9 velgen eraf en reed hij op rare dunne wieltjes. 'Haha,' dacht ik, 'loser.' Maar twee dagen later zaten de 1.9 velgen er weer op, en die zagen eruit als nieuw! Gelukkig was zijn halfvergane motorkap er nog, maar die is nu ook vervangen door een glimmend exemplaar met een joekel van een Peugeot-leeuw erop getekend, alsmede de letters GTI. Bovendien zaten alle rode biezen er weer op, en waren de verstralers vervangen. Potverdorie, wat een mooie auto. Nu heb ik serieuze concurrentie van de mooiste GTI ooit gemaakt, de de Peugeot 205 GTI 1.9
Zal ik een likje nemen?

Ik reed vanavond terug van een cursus en had op de heenweg al gezien dat mijn auto op 25 kilometer na bij de 100.000 km grens was. Ik realiseerde me ineens dat ik morgen een afspraak heb bij de garage om de hoek, dus ik reed daar  heen om hem er vast neer te zetten. Toen ik er was stond de teller op 99.999 en ik zette de motor af. Maar toen dacht ik: "wat nu als die jongens morgen een proefritje maken en ik mis de 100.000 km stand?" Nee, dat zou toch niet kunnen? Dat is net zoiets als de verjaardag van je vrouw vergeten. Ik heb er een kilometer bijgereden en hem daar geparkeerd op precies 100.000 km. Ja, dat voelde echt een stuk beter.

Met gepaste trots moet ik toch even vertellen dat mijn auto het fantastisch deed tijdens dit motorweekend. Met een lichte inspanning hield ik de accelererende racemonsters goed bij en kon ik vrij makkelijk aanhaken. Op bochtige bergwegen, met slecht weer en bij een slecht wegdek kreeg de auto het steeds makkelijker om te volgen. Ik genoot met volle teugen van zijn krachtige V6, zijn strakke wegligging en zijn directe stuurgedrag. En ook op snelwegen was het vrij makkelijk. Natuurlijk, als ze voluit accelereren zijn ze niet bij te houden, maar de Alfa kraande zich werig. Echter, in de stad of op drukke wegen was het moeilijk ze te volgen, maar gelukkig werd er steeds gewacht als ik een stoplicht niet haalde of als ik nét niet snel genoeg kon oversteken.

Ik kreeg zelfs complimenten over de snelheid van mijn auto en dat het een mooi gezicht was om erachter of ervoor te rijden. Oei, ik groei. Maar het mooiste compliment kreeg mijn Alfa vanavond van mijn bloedeigen vrouw, nadat ik met twee kinderen aan boord met 170 km per uur haar inhaalde op de A50 (omdat Hans dat wilde) en ik in het voorbijgaan een enorm kwaaie kop naar me zag kijken, en thuis zei dat ze wel boos was, maar het stiekem toch wel een heel mooi gezicht vond om een rode Alfa als een streep aan zich voorbij te zien trekken. Ik heb haar even omhelsd want van haar hou ik nog nét iets meer als van mijn Alfa.

Auto’s zullen dus mijn voorkeur boven motoren houden, hoewel ik moet zeggen dat het me best mooi lijkt om rustig door zo’n mooi landschap te toeren op een motor. (mits het mooi weer is). Het allergrootste nadeel van een auto ondervond ik overigens in de Harz. Tijdens een snel stukje bergaf had ik drie motoren voor mij en ééntje achter mij. Ik zag in recordtempo flits, flits, flits, toen kwam mijn flits, en achter mij volgde nog een flits. De motorrijders vonden het een stuk minder erg dan ik, niet omdat ze meer geld hebben, maar omdat ze geen kentekenplaat hebben aan de voorkant.

Als ik op een tweebaansweg rij, waar je grotendeels niet mag inhalen (N344, Amersfoortse weg) vanwege een doorgetrokken streep, dan moet ik geduldig zijn tot aan de stukken waar de streep onderbroken is en waar je dus wel mag inhalen. Maar altijd -en nee, niet meestal- heb je precies op dat punt tegenliggers zodat je nog niet kunt inhalen. En altijd -en nee, niet meestal- als de laatste tegenligger voorbij is, begint de doorgetrokken streep weer. Wilt u eens op dit verschijnsel letten? U zult zien dat het altijd -en nee, niet meestal- opgaat.

Het was vandaag de dag van de eerste F1 race van het seizoen 2010, en niemand minder dan Michael Schumacher stond weer aan de start in Bahrein. Reden genoeg om weer te kijken, zoals ik eigenlijk elk seizoen wel een reden vind om tijdens de Formule 1 op de bank te hangen. Het lijkt sowieso een veelbelovend seizoen, met behalve Schumacher de volgende twee beroemde namen: Lotus en Senna. Lotus deed voor het eerst sinds 1994 weer mee, evenals de naam Senna, die ook voor het eerst weer meedeed sinds het verongelukken van Ayrton op 1 mei 1994. Het ging hier echter om het neefje van, en over wie de grote Ayrton Senna eens zei: "Dacht je dat ik snel was? Dan heb je m'n neefje Bruno nog niet gezien." We moeten overigens nog een jaar of zeven wachten voordat we de volgende Verstappen op de baan kunnen zien, maar ook die ligt op schema.

De openingsrace van het seizoen 2010 was een spannende, ondanks dat het circuit is uitgetekend in de woestijn, en je door een overschot aan asfalt aan beide kanten van de baan, geen plek hebt om fatsoenlijk te crashen. En dat lukte dan ook niemand. Bruno Senna kon overigens niet imponeren en was één van de eerste uitvallers. Team Lotus brak ook geen potten, evenals Michael Schumacher die een kleurloze wedstrijd reed. Michael is gekomen om voor de 8e (!) keer wereldkampioen te worden en heeft om hem daarbij te helpen, voor het, volgens hem, beste team gekozen. Dit seizoen wordt overheerst door Duitsers want er stonden er maar liefst 6 aan de start. Een ongewenste situatie want zo wordt de kans op het "Deutschland uber alles" volkslied wel erg groot. Vóór het Schumacher tijdperk konden Duitsers alleen nog maar hard rechtdoor rijden, nu domineren ze de F1. Het leek er ook lange tijd op dat een Duitser, Sebastian Vettel, er met de zege vandoor zou gaan, maar door wat onduidelijke probleempjes viel die iets terug en konden de beide Ferrari-coureurs Alonso en Massa toeslaan. De eerste dubbel van Ferrari is binnen. Op de derde plek eindigde Lewis Hamilton. De eerste Duitsers kwamen op plek vier, vijf en zes. Zelfs Olav Mol was niet irritant. Dit gaat een mooi seizoen worden.

Ik had een probleempje met mijn auto. Ja ja, kom maar kom maar. Hij wilde bij volgas niet meer boven de 6.000 toeren komen. Terwijl de toerenteller bij 7.000 pas in het rood loopt. De garage dacht eerst aan de toerenbegrenzer maar die kent dat verschijnsel niet, een V6 die meer dan 6.000 toeren aankan. Het vreemde was, dat hij bij half gas wel boven de 6.000 kwam. Gelukkig, bij nadere inspectie vond de garage de oorzaak. Ik was de auto een weekendje kwijt maar dan krijg je ook wat terug: een nieuwe luchtmassa-meter a raison van € 200,- Ik haalde hem gisterenavond op en de monteur zei: "hij loopt weer als een speer. Trekt ook veel beter." Vanochtend toen ik de auto warm had gereden, probeerde ik het. Ik merkte niks van het betere optrekken, en knalde bij 6.000 toeren gewoon weer tegen de blokade aan. Dus geen enkel verschil met de vorige luchtmassa-meter. En zo herken ik de ware automonteur. Dat is net een verkoper van gebakken lucht. Als een automonteur in één keer weet waarom je auto hapert, wantrouw hem dan ten diepste. Donderdag gaat hij weer terug. Dan wil ik mijn oude luchtmassa-meter terug en ook de verdwenen 1000 toeren. Wordt vervolgd.

Ik weet het niet meer hoor. Waarom maken Italianen toch zulke mooie auto's dat ik bijna moet huilen. Kijk deze Alfa Guilietta nu toch weer eens. Hij is wonderschoon! Echt met afstand de mooiste middenklasser van het moment, als je het mij vraagt. Het moet toch dodelijk frustrerend zijn voor Duitse designafdelingen, dat Alfa doodleuk met zoiets komt? Woedeaanvallen zijn volksziekte nummer 1 bij de oosterburen. Er zijn al Duitse autofabrikanten die Italianen aan het hoofd van hun designafdeling hebben staan om hun auto's wat meer Schwung te geven, maar het wil niet echt lukken. Het blijft emotieloos, koud staal, gemaakt om het ego van de bestuurder een boost te geven, wat er bij onze oosterburen gemaakt wordt. Voorrang krijgen is een kwestie van sympathie.

Kent u ze, van die clubjes motorrijders in hun midlife-crisis, of soms vér daarna, die samen een toertochtje uitzetten om eens even een paar dagen weg van huis te zijn en te genieten van de rit, de natuur en de biertjes? Je komt ze regelmatig tegen in de Vogezen, de Ardennen, de Eiffel en al die gebergtes die niet zo ver te berijden zijn.

Nou dat leek mij ook leuk en ik heb me ook aangesloten bij een motorclubje om een toertocht te gaan rijden in mei. Wat Mack, rij jij dan ook motor? Dat wisten we niet? Wat een verassing! Nou eh nee, geen motor, maar ik ga per Alfa Romeo! De motorrijders dachten eerst dat ik niet serieus was maar dat ben ik wel degelijk. Ik zie het verschil niet; zij houden van motorrijden, ik van autorijden. En dat ding van mij komt nooit eens een keer een fatsoenlijke berg tegen, dus ik rook mijn kans.

Naarmate we verder praatten raakten ze overtuigder van mijn ernst. Ze waren eerst een beetje bang dat ik het niet bij zou kunnen benen *duivelse grijns* maar ik zei dat ik wel naast ze zou komen rijden in de stromende regen. Of dat als ze in de bloedhitte met hun motorpakken stonden te klooien dat ik dan vast op het terras ging zitten. Nee, ik zie dit als een uiterst serieuze en prettige kans, in een dag of vier zo'n 1200 kilometer af te leggen per Alfa 156. Natuurlijk, je blijft een beetje een vreemde eend in de bijt, en misschien sta je zelfs wel een beetje voor lul in de auto met een groep motorrijders mee, maar dat is alleen bij terrasjes, als je er bij blijkt te horen. En bij u natuurlijk, nu ik dit verteld heb en u ziet in gedachten een Alfa achter een groepje motoren aantuffen. Maar let op mijn woorden, dit zul je na mij steeds vaker gaan zien. Ik verdien een plekje op Wikipedia.

Ik ben uiterst hinderlijk gezelschap. Dat beaamt iedereen. Gelukkig voor mij zijn er ook masochistische mensen, die er desondanks voor kiezen om in mijn gezelschap te verkeren. Maar waarom ben ik dan zo hinderlijk? Nou, ik stuur het gesprek altijd richting auto's. Wat heb ik in mijn leven veel over auto's gepraat zeg! En gelezen. Het hoogtepunt van mijn irritantheid moet gelegen hebben tussen de jaren 87-93 toen ik zo ongeveer alles tot mij nam wat over auto's ging. In die tijd voerde de emotie "blij" de boventoon als het over auto's ging. Met de auto's van tegenwoordig heb ik dat een stuk minder, maar ik voel nog steeds de emotie die ik destijds voelde als ik iets lees over auto's uit die jaren.

Zo was er in 1988 een test van de Lamborghini Countach waarbij de aankomst op de fabriek, het weer van die dag, en wat details over de testrijder werden beschreven. De naam van de testrijder was Valentino Balboni en er stond dat hij jong was, donker haar had, een zonnebril en een lichtblauwe overall droeg. Er stond iets over een truukje met de Countach dat alleen een testrijder kon weten; rijden met geopende vleugeldeuren was mogelijk tot 200 km/u. En 's avonds als het werk was gedaan ging Balboni naar huis in zijn eigen auto. Een Opel Kadett. Vooral dat laatste feit maakte indruk en heb ik altijd onthouden.

Nu zijn we 22 jaar verder en heeft Lamborghini een ode aan Valentino gebracht. Het is de Lamborghini Gallardo LP 550-2* Valentino Balboni. Ik moest even een traantje wegpinken toen ik het las.
* de 2 in de naam slaat op het feit dat deze auto eindelijk weer eens 2-wiel (achter) aangedreven is in plaats van 4wd. Terug naar hoe het was en zoals een sportwagen aangedreven hoort te worden.