Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

Ezels

Beneden ons staan een paard en een aantal ezels. Daar kwam ik achter door het luide gebalk dat hier regelmatig te horen is. Nu ik het een tijdje geobserveerd heb zie ik wat er aan de hand is. Een mannetje is hitsig en beproeft zijn geluk. Het vrouwtje begint luid te balken en trapt met beide poten achteruit. Het geluid klinkt als het oppompen van een luchtbed waarbij de pomp op de terugweg valse lucht aanzuigt.

Verder maakt de enorme parasol een irritant geluid dus ik kocht in de winkel het wondermiddel wd-40 maar ik kreeg het ding niet stil. Bij elk zuchtje wind dat irritante gepiep dat me uit mijn concentratie haalde. Pas na een uur had ik het juiste gat gevonden en spo…legde hem het zwijgen op bedoel ik. Ik was trots dat het gelukt was en zei de rest van de dag met de regelmaat van de klok hoe stil die parasol was. Hoor maar….

Over ezels gesproken, ik hou niet van te lang luieren dus ik ging met Lori naar het water, 120 meter lager en twee kilometer verder. Het was een open weg met nauwelijks schaduw en terug moest ik die 120 meter ook weer klimmen. Ik had geen pet op en ik had geen water bij me en ik hoorde mijn thermostaat schreeuwen dat hier snel een einde aan moest komen. Hijgend kwam ik weer boven. Lori ook, maar die was nog nat van het water en bovendien hijgt ze altijd. Ik minder. Ik was blij dat ik er was. Volgende keer, pet en water. Dan is het een makkie.

Beter

Natuurlijk ging er weer een lampje branden. En nog een waarschuwing voor te lage bandenspanning terwijl ik dat net een dag daarvoor gecontroleerd had. Een band had een heel klein beetje lucht nodig en de melding verdween, iets dat je vroeger nooit zou opmerken, gewoon gedoe om niets. Dat motorstoringslampje weet ik niet, we hebben dat elk jaar, of het nu een Nissan, een Peugeot of een Volvo is, dat maakt niet uit. Het zal aan mijn rijstijl liggen. Alleen Fiat’s en Alfa’s hadden het niet, die begrepen mij waarschijnlijk.

We zitten in Monclar d’Agenais, volgens de kaart heet het Monclar, maar op de borden staat toch echt die toevoeging erbij. Het zal iets met de stad Agen te maken hebben. Zoals Apeldoorn ook wel Apeldoorn van Vaassen wordt genoemd door kenners. Er is hier vrijwel niks, dus ik reed naar de bakker 15 minuten verderop en haalde daar twee baguettes. Quelles baguettes, waren het volgens de verkoopster. Ik zeg, oui, quelles baguettes, ze houden hier kennelijk van toevoegingen.

Naast de bakker stond op straat een vrouw. Ze was dik, armoedig en at een droog stuk stokbrood. Ik gaf haar twee euro. Ze moet een ellendig bestaan hebben, zwervend in de straten van een klein dorpje. Dan hebben wij het stukken beter.

Gîtes

We zitten in de buurt van Vierzon, in een soort B&B, maar dan met meerdere gasten. De eigenaresse is Française en kwam een praatje houden terwijl wij op het terras zaten. Dat begint al goed natuurlijk. Er staan meerdere oude vertrekken (gites) en er is een gezamenlijke binnenplaats. Het is hier stil, op een krekel na en af en toe een auto. Heel wat beter dan dat gare hotel waar we vorig jaar zaten.

De hond kan hier uitgelaten worden, dat was in Part Dieux in Lyon zowat onmogelijk. De auto is comfortabel en we hebben een koelbox op de 12 volt aansluiting. Belangrijker, er zit bier in. Dat kun je soms missen na een lange reis.

Morgen verder naar de Lot. You hate the fucking lot, zingt Lola Young. Maar daar bedoelt ze niet de rivier of de streek mee. Maar wel leuk om te zingen. Het wordt wel heet, en dat vind ik overdag wel lekker, maar ik moet zeggen dat deze koele avond buiten ook niet te versmaden is. Nou ja, je kunt niet alles hebben.

Tijdreis

Ik was inspiratieloos en moe. Ik had laat vakantie en ik moest voor een paar collega’s waarnemen. Ik heb, vind ik zelf, buitengewoon gepresteerd op mijn werk, maar dat weet verder niemand, behalve Linda die het aanhoorde en er de spot mee dreef toen ik het vertelde.

Maar ik heb het gehaald, vandaag was mijn eerste vakantiedag en morgen vertrekken we. Er gaan geen kinderen meer mee, alleen de hond. Dus er gaat als het goed is verbetering komen in de frequentie van mijn verhaaltjes.

Het wordt weer Zuid Frankrijk, ik weet niet of ik ooit nog een ander land ga bezoeken in de zomervakantie. Het is niet eens dat ik Francofiel ben, ik heb nu immers een Volvo, en Franse kaas kan me gestolen worden. Maar het is die jaarlijkse reis naar het verleden die ik niet wil missen. De wegen, de borden, de plaatsnamen, de korenvelden, de hitte, de taal, ik kan er niks aan doen, het brengt me allemaal terug naar een tijd die ooit was.

Deze tijd is anders, niet slecht, maar minder magisch. En altijd fijn dat jullie mijn geneuzel willen aanhoren. Dat maakt deze tijd mooier dan hij eigenlijk is. Ach, het valt ook wel mee als je geen journaal kijkt of internet leest. Dan is er vrij weinig aan de hand.

Regen

Ik zat af te geven op de Formule 1, als een oude zak die vindt dat vroeger alles beter was. En dat was ook grotendeels zo. In je herinnering dan. De race werd 80 minuten uitgesteld wegens de regen. Diezelfde regen waardoor we nu prachtige herinneringen hebben aan de Formule 1, waardoor Senna zich van Prost kon onderscheiden, waardoor je prachtige schuivers en crashes zag, en waardoor je een tactisch spel kreeg waarbij elke coureur moest beslissen wanneer ze weer naar slicks konden.

Nu zijn er geen regenbanden meer nodig, hooguit intermediates (een tussenvorm) en wachten ze in verband met de veiligheid tot het weer droog is. En mocht het tijdens de race gaan regenen, leggen ze de boel stil.

Formule 1 coureurs verdienen miljoenen, het is wat mij betreft wel de bedoeling dat ze enigszins risico lopen. Het is niet de bedoeling dat je als boekhouder meer gevaar loopt omdat je je bijvoorbeeld kunt snijden aan papier, hoewel ook dat beroep ontdaan is van alle gevaren. Kijk, toen Senna verongelukte ben ik tijden van slag geweest en ik zit niet hopen op een zware crash. Maar voor die miljoenen mag best wat spektakel worden geboden en mag er gevaar gelopen worden.

Ik lees net dat Max Verstappen ook een oude zak is. Hij is exact dezelfde mening toegedaan. Het verschil is wel dat als hij het zegt er naar hem geluisterd wordt. Ik weet verder niks van F1 behalve dat het vroeger beter was.

En Corps

Ik keek in mijn eentje een film dus hoefde ik geen rekening te houden met of het een goede film was, ja of nee. Het was een Franse film over een balletdanseres, typisch mijn genre.

Ballet is de hoogste danskunst, al ging het deze danseres om het dansen op zich. Ze danste voor haar overleden moeder en om erkenning van haar vader, die het maar druk had met zijn werk als advocaat. Haar lichaam is gespierd en soepel, heel anders dan het mijne, dat is alleen gespierd. Haar bewegingen zijn gracieus en haar gezicht is klassiek. Tijdens een voorstelling breekt ze een enkel en gevreesd wordt dat ze nooit meer kan dansen. Later, tijdens haar revalidatie komt ze in contact met een groep moderne dansers, uiterst vage lui. Maar Elise, zo heet ze, heeft daar geen oordeel over zoals ik en danst met hen mee.

Een vagerd met een neusring probeert haar te versieren met vage bezweringen want mannelijke dansers zitten niet op dansen omdat ze dansen zo leuk vinden. De danseressen denken echter van wel. Gelukkig valt ze niet voor de vagerd, en ook niet voor haar fysiotherapeut met knot die zogenaamd alleen vrienden met haar wil zijn. Elise denkt ook echt dat het zo werkt.

Uiteindelijk gaat ze voor de minst vage uit het groepje -de wet van vraag en aanbod- en hij heeft het geluk met haar naar bed te mogen. Dat hele dansen interesseert hem ineens geen reet meer, want zo zijn ze, die mannelijke dansers. Het lukt haar ook nog haar vader tot tranen toe te roeren met haar dans, al had hij liever gezien dat ze rechten was gaan studeren, want zo zijn vaders. Nou ja, niet helemaal want zijn tranen waren echt. Vaders willen hun dochter graag gelukkig zien, maar niet met een danser met een knot of een neusring.

Nee, deze film had ik weer prima uitgezocht. Onder het mom van hoogste danskunst lekker naar een gespierde, soepele jonge meid kijken. Want zo zijn ze, die mannelijke bloggers.

Barbeau Marion - Mémoires de Guerre

Vakantieherinneringen

Ik bedacht laatst hoe ik vroeger blij kon zijn met iets simpels. Een pas geslepen zakmes bijvoorbeeld. Of nieuwe batterijen in m’n zaklamp. Vlak voor de vakantie kregen we dat, het zakmes stond symbool voor het avontuur dat we zouden gaan beleven. Het mes was noodzakelijk om te overleven op vakantie, je moest er wilde takken mee kunnen wegkappen, je moest er gevangen vissen mee kunnen schoonmaken, je moest jezelf ermee kunnen verdedigen en als ik iets ouder was geweest moest ik me er ook mee kunnen scheren.

De zaklamp, fel als een laserstraal, was om je weg te kunnen vinden op een donkere camping, om je vijanden mee te verblinden en om ‘s avonds tegen het tentdoek te kunnen schijnen, zoals je in andere tenten ook wel eens zag als je er langs liep. En ik had een werphengel met blinker, om grote roofvissen mee uit het meer te halen.

Er was zelfs een jaar dat we een walkman hadden, voor op de achterbank. Het was drie dagen rijden met de auto met caravan naar Salles Curan. Er waren nog geen snelwegen in Frankrijk, wij kregen ze in elk geval niet te zien. Eindeloos lange rechte wegen door korenvelden, dodelijk saai, en de vakantieboekjes die we bij aanvang hadden gekregen waren dan allang uit. We waren blij als het je beurt was om bij opa en oma in de auto te mogen, want die reden ook mee. Daar kon je mee praten en ze praatten ook terug. In de Fiat van mijn ouders hing een strenger regime. Tenminste, je moest niet verwachten dat je steeds zo uitgebreid antwoord kreeg op je aanhoudende vragen.

De eerste dag kwamen we net voorbij Parijs, en hoorde ik mijn opa over Verdun, de tweede dag door het centraal massief en had hij het over de Tarn en Montpelier en de derde dag hoefden we nog maar een klein stukje en kwamen we ‘s ochtends op de camping aan. En daar bleven we dan drie weken, en als je de heen- en terugreis meetelde, waren we bijna vier weken weg. Geweldige tijden waren het, en dit is de reden dat ik nog steeds ieder jaar naar Frankrijk wil. Nog ruim twee weken…

Braaf

Laatst kreeg ik woorden met een man. Mijn hond viel die van hem aan. Normaal is het andersom, maar nu viel zijn hond uit tegen een andere en Lori greep haar kans om die van hem mores te leren. Ik was er niet op bedacht en de man riep boos dat ik haar aan de lijn moest houden. Normaal als ik hem tegenkom, hij heeft zijn hond altijd aan de lijn, snuffelen ze aan elkaar, die van hem valt dan ineens uit en de mijne verdedigt zich. Tot nu toe maakte niemand een probleem.

Ik zei dat tegen hem, waarom dat nu ineens een probleem was, waarop hij zei dat dat normaal ook zo was maar dat hij er nooit iets van zei. Ik zei hem dat hij z’n vorige hond ook altijd los had en dat er nu wederom niks aan de hand was, geen gewonden alleen wat geknauw.

De volgende dag kwam ik hem weer tegen en ik zei hem dat ik er niet op bedacht was anders had ik haar wel bij me gehouden. Hij zei dat hij zijn arm in het gips had en dat hij daardoor chagrijnig was. Ik zei hem dat ik Lori in de bebouwde kom voortaan wel aan de lijn hield, en toen was het weer goed.

Gisteren liep ik langs een huis, ik had Lori los, en een Labrador vond dat geen goed idee en kwam blaffend op Lori af stuiven. Lori was niet onder de indruk en bleef staan. De Labrador bedacht zich, veranderde van strategie en snuffelde voorzichtig. Twee staarten kwispelden en het probleem was weer opgelost.

Eergisteren, ik liep in het bos, Lori weer los, en een enorm zwijn stond vlak langs de kant. Lori keek het zwijn aan, het zwijn keek Lori aan, Lori keek mij aan en ik zei: Nee! Daarop kwam ze naast me lopen en zo passeerden we het zwijn. Dit is een voorbeeldige hond. Doet bijna alles goed. En de dingen die ze niet goed doet wijt ik aan mezelf.

Zij maakt het verschil

Astrid zat ooit bij me in de klas, het was 4 havo, en ze was, hoe zal ik het zeggen, nogal populair. Ik denk dat ze op dat moment mijlen voor lag op mij. Na de havo heb ik haar nooit meer gezien, al bleef ik via via over haar horen. Ze was geëmigreerd naar Haïti, wat op mij destijds volkomen logisch overkwam, want waarom zou zo’n meid in het suffe Apeldoorn blijven wonen?

Door of dankzij Trump kwam ik weer in contact met haar. Ze woonde in Washington DC, en daar was op dat moment iets aan de hand in het Capitool. Ze werd geïnterviewd voor de krant en ik herkende haar naam direct en stuurde haar een bericht.

Astrid was anders dan destijds. Of ik had wat van haar voorsprong goedgemaakt en leek dat daardoor zo. Ze was in elk geval enthousiast en tot op heden berichten we elkaar regelmatig.

Maar waar dit naar toe gaat, Astrid heeft een organisatie opgericht die jonge studenten in Haïti helpt. Haïti is ongeveer de meest gevaarlijke plek op aarde omdat bendes het land teisteren. Ze doet dit met veel toewijding en geeft persoonlijke informatie over de kinderen die hulp nodig hebben. En natuurlijk kun je niet iedereen helpen maar Astrid doet wat ze kan. En dus vraagt haar organisatie af en toe om een bijdrage voor een bepaald doel. En soms maak ik iets over en Astrid laat me dan weten dat het betreffende kind geholpen kan worden en ze bedankt me. Maar het moet andersom zijn. Astrid bedankt. Want wie uit die Havo klas heeft het nu zover geschopt als zij? Ze verzamelt geen schatten op aarde, maar ik vermoed wel in de hemel.

Anna

Er werd vanavond bij mij een slappe poging tot oplichting gedaan. Iemand deed zich voor als voorzitter van de voetbalclub en vroeg mij cadeaubonnen voor de vrijwilligers te regelen, en naar hem op te sturen. Ik had toevallig toch niks anders te doen, en ik ben nu 38 mails verder. Ik probeerde de oplichter totaal te frustreren, en dat leek een beetje te lukken, alleen vraag ik me toch af of ik niet tegen een chatbot zit te praten. Ik hoop natuurlijk dat het een Rus is, zodat ik mijn bijdrage lever aan de verdediging van Europa. Do ist der Bahnhof!

Hij bleef maar terugkomen en probeerde mij op verschillende manieren over te halen tot het verzenden van de cadeaubonnen. Als bijlage, als screenshot en omdat ik niet weet wat een screenshot is, moet ik nu de codes over typen en doormailen. Morgen, heb ik gezegd, want ik ben moe, ik ben maar vrijwilliger, bovendien stond ik niet op de lijst van begunstigden. Hij lijkt wel steeds wanhopiger te worden, want ik blijf domme vragen stellen.

Maar goed, het is een chatbot. Een mens zou zich nooit zo in de luren laten leggen. Ben ik er toch ingetuind. En die titel? https://youtube.com/watch?v=1XK5-n4rR7Q&si=yfgEzDC_Jzu4DciI