Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

Niet te doen

Dit was dag vijf dat Linda er niet is. Ik heb weinig tijd om haar te missen want ik werk nog steeds, en de rest komt ook ineens op mij neer. Het eten bijvoorbeeld, niet dat ik er iets aan doe, maar ik draag wel die last van het verzinnen. Dit was dag twee achter elkaar van het cafetaria. Nu liet ik mijn dochter gaan, want als ik twee dagen achter elkaar ga, gaat het opvallen. Morgen moet mijn zoon.

Er is simpelweg geen tijd, en dan is de hond nog uitbesteed, al is dat pas sinds gisteren en komt ze morgen terug. Daardoor moest ik nog vroeger op dan normaal ook! En die kat loopt ook ineens steeds te mauwen dat ze eten wil. Maar het ergst zijn die kinderen. Juist in de week dat hun moeder er niet is denken ze: we nemen het ervan! Dus ineens gooien ze dagelijks kleren in de wasmand, als ik geluk heb dan, want als ik de wasmand boven bij de wasmachine heb staan, flikkeren ze het gewoon in de badkamer op de plek van de wasmand. En er komen uitgerekend nu steeds pakketjes en post voor ze binnen, als het ze interessant lijkt scheuren ze het open en laten de verpakking liggen, indien niet, laten ze het geheel gewoon op de tafel liggen.

Dat doen ze dus echt niet als hun moeder thuis is. Ook blijven spullen op de trap staan, daar lopen ze ineens gewoon langsheen. Alsof de trap een nieuwe voorraadkast is. En oh ja, dat leven van ze! Dat komt en gaat maar en we zien wel of we thuis eten of slapen. Of zoals vandaag dat ik ineens een appje krijg dat er twee blijven slapen. Een voldongen feit.

En die hoeveelheid was die er ineens uit zo’n wasmachine komt, dat is normaal ook nooit zo. En wel informeren of een bepaald kledingstuk al gewassen is. Denk ook niet dat ze even de wastafel schoonmaken zoals ze normaal wel doen. Welnee, ineens haren, tandpasta, wc-rolletjes overal, ineens ruimen ze hun eigen zooi niet meer op. En ze schijnen ook ineens te denken dat de vaatwasser zichzelf inpakt. Oh ja, en die appjes ineens. Waar ligt dit, waar ligt dat? Ze doen het er gewoon om, om mij even te hebben. En dan uitgerekend deze week, net als hun moeder er niet is!

Zonder hemd, zonder broek…

Ik zit zonder hond, zonder vrouw en zonder geld. En dit voelt niet goed al is het allemaal tijdelijk.

Eerst het zonder hond verhaal. De hond loopt mank, gisteren overbelast, dus ik kan nergens heen met haar. Dinsdag wordt ze opgehaald door de uitlaatservice en vrijdag pas weer teruggebracht.

De vrouw is op vakantie. Vanochtend vertrokken naar Zwitserland. Ze is met haar vader, en ik weet het al bijna een jaar. Maar ik maakte me niet druk. Waarom eigenlijk niet? Ik kook nooit, ik doe de was nooit en ik denk nooit na. Juist deze dingen zijn belangrijk deze week. Ik heb al één was aangezet, maar mijn dochter heeft hem alweer uitgezet en opnieuw gedaan, op de juiste temperatuur. Ik heb vanochtend het gras gemaaid, mijn auto gewassen en ik verveel me nu al. Het kan zijn dat ik dit onderschat heb.

Dan het geen geld gedeelte. Omdat Linda wegging is haar auto uitgeleend. Omdat dat hok zo smerig was heb ik die gisteren van binnen en van buiten schoongemaakt. Van buiten deed ik in de wasstraat en ik legde mijn portemonnee zolang op de automaat. En toen reed ik weg, zonder portemonnee.

Pas een paar uur later, toen ik friet wilde halen kwam ik erachter, en toen was het al te laat. Ik reed naar de wasstraat, maar m’n portemonnee lag er niet meer. Toen ik binnen ging informeren was er een niet zo behulpzame jongeman die iets zei van: oei, nee helaas. Rijbewijs, kentekenbewijs, pasjes, alles weg. Lekkere timing, een dag voordat Linda weg zou gaan.

Na het eten ben ik teruggereden om mijn gegevens achter te laten en te vragen of de jongeman op de camera kon kijken. Deze keer was hij meer behulpzaam en ging zoeken. Hij vroeg me hoe laat het was, en hij ging naar dat tijdstip. Een grote vrachtwagen blokkeerde het zicht, en de camera die binnen hing kon hij zo niet terugzien. Daarvoor had hij een muis nodig. Na een minuut of tien zei hij ineens: of het moet deze zijn, en pakte een portemonnee. Iemand had hem toch afgegeven, ik kon me al bijna niet anders voorstellen in het vriendelijke Vaassen, en zijn collega had dat niet doorgegeven toen hij de dienst overnam.

Alles zat er nog in, ook het bankpasje dat ik inmiddels geblokkeerd had. Ik bood de jongen twintig euro aan, maar die weigerde hij. Ik was opgelucht dat ik alles weer terughad. Alleen moet ik wachten op het nieuwe bankpasje. Tot die tijd probeer ik niet te bewegen en geen onnodige energie te verspillen. Met een beetje geluk kan ik donderdag weer eten.

Groot en wit.

Lang geleden, toen ik nog kind was, keken mijn ouders een film. Ik heb één scène mijn hele leven herinnerd. Een paar mannen waren aan het kanoën en legden aan op een strandje. Ze werden onvriendelijk door twee andere mannen aangesproken en onder schot gehouden. Een van de kanovaarders werd gedwongen zijn broek uit te trekken. Hier vond mijn moeder het genoeg en de film ging uit.

Het zal ongeveer 1980 zijn geweest en ondanks mijn 11 jaar had ik wel een idee wat voor snode plannen de mannen hadden. En pas in 2018 kreeg ik een hint over welke film dit geweest moet zijn. Maar het duurde nog zeven jaar tot ik de scène weer zag. Deze week dus. Deze keer zette ik de scène niet stop. Precies wat ik al dacht. Alleen nog vernederender. Ik was blij dat na vijf minuten Burt Reynolds opdook en met een kruisboog een pijl dwars door de verkrachter’s bovenlichaam schoot. Maar ja, toen was het kwaad al geschied.

Het duurde vijfenveertig jaar voordat ik achterhaald had uit welke film de scène kwam die ik al die tijd onthouden had. Deliverance met Burt Reynolds. Toen Reynolds overleed zag ik een foto van hem uit deze film en gelijk legde ik het verband met die ene scène. En nu heb ik dat beeld van een grote witte onderbroek in mijn hoofd.

Mark

Dear Donald,

Ik vond mijn reactie maar vreemd. Hoe verachtelijk ik de man ook vind, ik zat ineens net als Rutte mee te slijmen. Ik voelde iets van trots en ik was blij dat Trump het hier naar zijn zin had. Alles was ook uit de kast gehaald om het hem naar zijn zin te maken, maar als het dan ook lukt, dankzij Rutte, het koninklijk paar en duizenden mensen achter de schermen is toch mooi. I love the Netherlands, hij zei het echt. Ja sorry, er moet iets mis zijn met mij. Trump lachte, was vriendelijk, maakte grapjes, niet normaal hoe hij mij inpakte. Levensgevaarlijk. Ik ben dus gewoon een potentiële NSB’er als ik met een natte vinger te lijmen ben. Totaal geen ruggengraat.

Of ben ik gewoon blij dat Amerika ons niet de rug toekeert, maar dat er weer een stevig signaal is afgegeven richting Poetin. Dat kan ook meespelen. Wat dat betreft is Mark Rutte een gladde, maar hij regelde dit toch maar. Als ik het had moeten doen had ik “fuck you” gezegd en was Trump boos weggelopen en hadden de Russen ons aangevallen. Dan had mijn zojuist getoonde ruggengraat nog honderdduizend jaar nucleaire straling afgegeven.

Nee, politiek en diplomatiek moet je gewoon overlaten aan hen die daarvoor geschikt zijn. Dan maak ik me wel druk over de theorie en hoe het allemaal beter en eerlijker moet. En dat leg ik dan hier uit en dan doen we daar verder niks mee. In ons aller belang.

Gesloopt

Op deze voorlopig heetste dag van het jaar werden bepaalde evenementen aangepast of afgelast. Te heet, te gevaarlijk, en een organisatie moet eenmaal mensen tegen zichzelf in bescherming nemen. Ik zelf kan goed tegen warmte, ik weet niet waarom. Ik zweet wel erg, misschien daarom juist wel, zweten is tenslotte afkoelen.

Ik besloot een grote struik uit de voortuin te graven. Toen ik eraan begon om een uur of tien was het nog koel, maar dat veranderde snel. Ik groef, ik zaagde, ik zweette en ik dronk. Twee buren en de postbode uitten hun bezorgdheid. Om ze gerust te stellen zette ik een hoedje op. En ik moet eerlijk toegeven dat het warm was. Ik sproeide mezelf nat met de tuinslang en toch moest ik af en toe even in de schaduw gaan staan. Ik dacht aan dwangarbeiders. Ik had tenminste nog te drinken. De struik gaf zich niet snel gewonnen. Ik zaagde dikke wortels door, maar hij bleef volharden. Ik zette de schop eronder, maar hij gaf niet mee. Ik wist niet zeker of ik dit ging winnen.

Na vIer uur gaf hij zich over en haalde ik de dikke stronk uit de grond. Ik zag eruit als een kolenboer, maar de triomf was aan mij. Ik had nog een uurtje nodig om alles op te ruimen en aan te vegen, maar ik had mezelf volledig gesloopt.

Na het douchen kon ik amper nog een stap zetten, en ik plofte neer in de veranda. Ik kon vrijwel niet meer bewegen, en ik kreunde bij elke inspanning. Als je eraan toegeeft, wat ik hier deed, dan wordt het ook moeilijk. De struik is weg, de zon is weg, mijn energie is weg. Morgen weer een nieuw avontuur.

Opnieuw

Dit ben ik. 19 jaar ongeveer. Ik zit hier op de bruiloft van mijn oom en tante, en ik vond wat ik aan had destijds mooi. Nu denk ik, sjongejonge. Ik zat hier in een slechte periode. De slechtste van mijn leven. Die duurde tot mijn 23e. Kon ik hem maar adviseren toen. Dat hij niet zo onzeker moest zijn. Dat wat hem overkwam niet zijn schuld was. Dat hij niet zo hoefde te lijden en dat hij best lol mocht hebben. Dat hij niet moest wanhopen als er iets mis ging. Dat hij waardevol was en dat hij niks hoefde te compenseren. Dat het wel goed zou komen met hem en dat ik er voor hem was. Dat ik trots was op hem. Kijk jezelf nou eens! Jij komt er wel.

Moeilijk persoon

Laatst lag ik in bed, ik hoor van de twee kamers van de kinderen een ongelooflijke herrie. Nou ja, ongelooflijk, ik hoorde herrie. De een had de tv te hard staan, de ander was luidkeels een telefoongesprek aan het voeren om half twaalf in het holst van de nacht. Ik pak mijn telefoon en zet in de groepsapp waar ik het hoofd van ben: Zachter!

De app wordt niet gelezen en de herrie gaat ongestoord verder. Ik erger me. Ik ergerde me zo erg dat ik grammaticale fouten negeerde en ik me begon te irriteren. Na vijf minuten ergeren was mijn appje nog niet gelezen terwijl ze normaal altijd alles in de gaten te hebben. Maar ik ben niet voor één gat te vangen en ik stuur Hans een DM. Direct Message betekent dat volgens mij. Ik noem het een privébericht via Instagram, maar dat terzijde. Ik weet dat hij die moet zien want laatst lag zijn telefoon naast mij en ik hoorde onophoudelijk zoemzoem als er een berichtje binnenkwam.

Nu niet, weer geen reactie. Ik wilde net uit mijn bed springen, zijn deur in trappen en zijn tv kapot gooien toen ik een bericht terugkreeg: alweer zachter, ik heb hem net al een heel stuk zachter gezet. En inderdaad nu ik luisterde hoorde ik de tv nog maar nauwelijks. Ik app terug dat hij dan moet reageren, want zo werkt dat in mijn hoofd. Als iemand ongevraagd en ongegeneerd een beetje herrie maakt dan heb ik daar enorm veel last van, als iemand gevraagd en met excuses enorm veel herrie maakt heb ik daar geen last van.

Ik was tevreden met het antwoord en liet de geluiden langs me heen gaan en viel al snel in een tevreden slaap. En ja, dan zou je kunnen denken, als je er geen last van hebt als ze laten zien dat ze rekening met je houden en wel als er geen rekening met je wordt gehouden, maak je het jezelf dan niet gewoon onnodig moeilijk? Nee, het antwoord is nee. Anders gaat iedereen straks naar eigen goeddunken een bak herrie zitten maken. Doe dat lekker in het oerwoud, als er een hongerige tijger in de buurt is! Of als je je verstopt hebt voor de Duitsers. Nee, dan ineens niet he? Nou precies, dan ook niet ineens de held uithangen als er geen tijger of Duitsers in de buurt zijn.

Hij begon!

Als het niet zo triest was zou ik moeten lachen om de uitspraak van Netanyahu dat Iran een hoge prijs zal betalen voor de aanval op zijn land. Dat hij even daarvoor Iran had aangevallen vergat hij te vermelden. Zo gaat het nu altijd, er wordt zoveel gelogen dat het onmogelijk is te achterhalen wie nu schuldig is. Daarom hebben ze de uitspraak “waar er twee vechten, hebben er twee schuld,” uitgevonden zodat je je daar niet meer druk over hoeft te maken. In werkelijkheid was men te lui om uit te zoeken wie er begonnen was, terwijl er altijd eentje begint. Behalve in een bokswedstrijd, daar begonnen ze allebei tegelijk. Daar kun je ook gewoon een kant kiezen zonder verdere argumentatie.

Zidane kreeg ooit een rode kaart voor het geven van een kopstoot op de borst van de volledig onschuldige Marco Materazzi.

In dit geval was het duidelijk, Materazzi had alleen gezegd dat de zus van Zidane een hoer was, dat is toch geen enkele reden voor Zidane om zo door het lint te gaan? Frankrijk moest door zonder Zidane en verloor de finale. Materazzi kreeg later voor de vorm ook nog een schorsing, omdat iemand zich het spreekwoord over de twee schuldigen herinnerde. Maar dat was voor de vorm, Materazzi trof geen enkele blaam.

Was het altijd maar zo eenvoudig.

Oneerlijk

In Ierland starten opgravingen om te zoeken naar 800 vermiste kinderen. Dit betreft kinderen van ongehuwde moeders die bij de nonnen moesten bevallen. Een historicus die hier onderzoek naar deed bracht dit aan het licht. Zij ontdekte dat tussen 1925 en 1961 798 kinderen zijn overleden in het tehuis, maar dat er maar twee graven geregistreerd zijn.

De overleden kinderen werden waarschijnlijk gedumpt in een put, en nu gaat men proberen ze te vinden, hun identiteit te achterhalen en ze een waardige herbegrafenis te geven.

Deze kinderen werden waarschijnlijk vermoord of in elk geval zo ernstig verwaarloosd dat ze het niet overleefden. Weerloze kinderen die uit het zicht van de wereld geen eerlijke kans kregen.

De herbegrafenis is een belangrijk ritueel om de kinderen te eren. Je krijgt de kinderen er niet mee terug maar je maakt wel contact met hun zielen. Die zullen opgelucht zijn dat ze gevonden zijn en dat ze in de gedachten en gebeden van de mensen zijn. Hun zielen zullen weten dat velen, als ze van deze misstanden hadden geweten, ingegrepen zouden hebben. Hun zielen zullen weten dat ze niet vergeten zijn en hoeven niet langer te dolen. Hun zielen zullen snappen dat ze niet onbetekenend waren, zoals ze tijdens hun leven gedacht moeten hebben, maar dat hun ongelofelijk onrecht is aangedaan dat bestraft moet worden. Dat is volgens mij waarom we herbegraven en herdenken. Omdat we weigeren te geloven dat de dood het einde is. Omdat we niet willen dat ze voor niks gestorven zijn. Omdat we betekenis aan hun leven willen geven. Omdat we de moeders willen bijstaan. Omdat we geloven in rechtvaardigheid.

Check

Ik was bij de poh voor een jaarlijkse check, en ik heb eigenlijk geen idee hoe dit begonnen is, maar dit was het derde jaar. Ik laat een stijgende lijn zien, ik ben drie jaar dichter bij de de dood nu. In het begin waren er wat zorgen over mijn licht verhoogde cholesterol en dat in combinatie met mijn zorgelijke overgewicht van 10 kilo was reden om er sterftetafels bij te halen en mij op een verhoogde kans op vroegtijdig overlijden te wijzen. Nou ja.

Nu was ze zeer tevreden en ik eigenlijk ook wel. Alle waarden uitstekend, nierfunctie prima, krachtige rustige hartslag, bloeddruk goed, gewicht omlaag, prostaatwaarden goed, slecht cholesterol dalend, goed cholesterol stijgend, suiker goed, het komt erop neer dat ik lichamelijk van binnen kerngezond ben. Drie jaar terug hadden ze me al bijna opgegeven. Terwijl ik toen verder van de dood verwijderd was dan nu.

Alle gekheid op een stokje, ik ben natuurlijk wel blij met dit positieve resultaat. Ik doe er ook veel aan. Dagelijks vijf kilometer lopen, twee keer per week badmintonnen, ik drink twee glazen wijn of bier per dag, soms wel tegen heug en meug maar je doet wat je kan, en ik hou mijn gewicht in de gaten. Ik doe er verder niks mee, maar ik hou het in de gaten.