Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

Een voorbestemde carrière.

"Goedemiddag meneer Pietersen, hoe is het?"
"Ja goed, maar druk."
"Ja, nou ja, als het niet druk zou zijn zou het ook niet goed zijn, toch?"
"Nee, inderdaad, ik klaag ook niet. We gaan gewoon door."
"Ja, zo is het. Druk zijn is niet erg als de zaken maar goed gaan"
"Inderdaad, anders hadden we een heel ander probleem."
"Nou goede zaken gewenst hoor."
"Dank u, u ook."

Een soortgelijk gesprekje ving ik net op. Ik denk dan altijd twee dingen: 1 verkoper. 2 Slijmbal.
Maar omdat ik zelf dit soort gesprekjes niet kán voeren, én omdat ik gewoon een lulletje in loondienst ben, ben ik nog zeker 30 jaar veroordeeld tot het aanhoren van dit soort geleuter.
Wat, o edelachtbare, heb ik misdaan?

E-Vonneke.

E-Vonneke zegt vandaag op haar weblog dat ze niet terugkomt. (Ze noemt dat zelf 'overleden'.) Nou ken ik haar niet persoonlijk, maar door altijd haar weblog te lezen maak je je toch een voorstelling van iemand. En hoewel ze altijd erg haar best deed om zichzelf negatief af te schilderen, lukte haar dat eigenlijk nooit.
Ik kan wel zeggen dat ze eerder het tegenovergestelde bereikte. Bij al mijn linkjes heb ik een korte, door mijzelf getypeerde, omschrijving staan en toen ze nog logde had ik achter Von's linkje gezet: Geliefd bij vriend en vijand. En verdomd als het niet waar is, vlak daarna stopte ze met loggen.
Nu heb ik tegenwoordig zoveel zelfvertrouwen dat ik mezelf daar niet de schuld van geef, maar toch, erg goed tegen complimentjes kan ze niet.

Nu stopt ze (is eigenlijk al een paar maanden gestopt) en ga ik niet zeuren of ze terugkomt. Zij heeft daar ongetwijfeld een goede reden voor.
Ik hoop dat het haar goed gaat. Want dat gun ik haar gewoon.

Zomeravondlogje (met rekensom)

Ik heb vanavond gezwommen in een hypermodern opblaaszwembad van 55 euro met een watercapaciteit van 3500 liter. Mijn neefje van 10 (Yordi, rotnou'sopmetdiebal)stond me in het midden uit te dagen, wetend dat ik geen zwembroek aan had. Hij heeft duidelijk nooit van de boekhoudcommando's gehoord.

Plons dus. En blubblubblub Yordi. Dat zal 'm leren. Mack (de echte) hielp ook mee en viel het zwembad aan. En, echt waar, daar raak je als omstander toch van in een lichte paniek als je ziet hoe dat bakbeest grauwend op dat zwembad af komt stormen, onderwijl zijn tanden zettend in de opblaasbare bovenring van het zwembad.
Dat ging maar net goed. Voor mijn zwager en ik was dit aanleiding om eens te berekenen hoe hoog het water in z'n tuin zou staan, aannemende dat het niet de grond in zou wegzakken, als al dat water uit het bad zou lopen. Wij kwamen op drie centimeter, aan u de vraag te berekenen hoeveel vierkante meter de tuin is.

Mijn zwager moet ik nog bedanken voor het lenen van een droge onderbroek, alhoewel ik er daarnet heel ondankbaar een flinke wind in heb gelaten. Maar hij heeft toch geen internet, dus ik kan dat rustig zeggen hier.

P.S. ik zag uit mijn ooghoeken dat er iemand stond te filmen toen ik met Yordi in gevecht was, dus misschien als wraak voor de vorige log staat dit filmpje hier binnenkort. Maar ik denk het niet, wij snappen allemaal niets van internettechniek namelijk.

Bonje-riskeer-log.

Mevrouw mack vond dat ik gisterenavond een lief logje had geschreven. Nou, daar komt ze dan vandaag wel van terug, want ik zal eens een paar geheimpjes prijsgeven. Ik heb haar leren kennen eind 2000, ze woonde toen na 10 jaar samengewoond te hebben met een formule-1 fan (goeie gozer) weer bij haar ouders op de zolderkamer. Ik e-mailde in die tijd veel met haar. Wij waren "gewoon vrienden". Zij noemde dat zo, maar ik had natuurlijk allang gezien dat ze hoteldebotel was.
Zometeen zal ik daarvoor het bewijs leveren.
Een van haar mailtjes aan mij ging ongeveer zo:

"Hee hallo,"
"Heb je goed geslapen? Naah, zal wel weer niet, je slaapt zo slecht de laatste tijd."
"Die cd van de Beatles die jij hebt, heb ik ook gekocht en die is erg goed."
"Wil je met me trouwen?"

Dat vroeg ze dus, ik had haar net 3 keer gezien ofzo. Wist zij veel dat ik ruim 4 jaar later 'ja' zou zeggen.

Kijk hier maar eens. Gegarandeerd virusvrij en authentieke beelden.

Mevrouw mack voelt zich een beetje nutteloos.

Mevrouw mack maakte zich vanavond een beetje zorgen. Ze is momenteel alleen nog maar bezig met schoonmaken, Hans voeden en vermaken en slapen. De dagen vliegen voorbij.

En dat noemt ze nutteloos. Ze zorgt voor Hans en nog op een manier dat ie de hele dag lacht ook. Ik moest vannacht maar eens extra lief voor haar zijn…

…Shit. Slaapt al.

Het lied van de zeilschippers

Het boek wat ik in de vorige eeuw het vaakst heb gelezen is 'Het lied van de zeilschippers' van Marinus van Goeree uit 1958. Ik heb het boek gekregen van mijn moeder, die het in haar jeugd weer vaak gelezen heeft. Het verhaal speelt in de 19e eeuw en gaat over een jongen, Nico Donkelaar, die niet als arbeider op het land wil eindigen, maar het schippersvak wil leren. Uiteindelijk lukt het hem om schippersknecht te worden bij een schipper die bekend staat als een van de beste zeilers uit het vak. Met veel pech, kou, wachten, honger en ellende doorstaan ze de winters terwijl ze 's zomers het mooiste beroep ter wereld hebben.
Uiteraard wilde ik ook binnenvaartschipper worden. En piloot, en politieagent, nieuwslezer, Cruijff, autocoureur en de hele hutsefluts.
Vandaag liep ik tussen de middag een rondje langs de Arkervaart en zag daar diverse schepen aangemeerd liggen. Op eentje was een schipper bezig met onderhoud terwijl de zon lekker scheen. Twee enorme scheepskatten hadden hun toevlucht aan wal gezocht. Toen ik ze naderde, haastten ze zich om weer aan boord te komen. Ik keek ze na terwijl ze de kajuit in verdwenen en wist het ineens weer zeker: Ik wil schipper worden.

Met de wind in de zeilen,
met een bries in het want,
over brede rivieren
door dit sappige land.

UPDATE 24-6-05: En vandaag tussen de middag zag ik allemaal van dat lichtgroene bikinispul op de boten ronddartelen, dus nu wil ik helemaal schipper worden.

laatbloeier.

We zijn nu bijna 5 weken onderweg en nog steeds is Hans niet zindelijk.
Hij moet nu echt opschieten want ik heb vandaag het laatste pak luiers aangebroken.
Net zoals zijn vader zal hij het wel weer op het laatste moment laten aankomen; Zodra ik hem de allerlaatste luier om wil doen vraagt ie om z'n potje. Je zult het zien.

Grrmpphh

Nou slaap ik de laatste tijd wat minder, en vanochtend was het in de auto bloedheet, bovendien ontstond er ook nog een file. Alle ingrediënten aanwezig voor een chagrijnige Mack achter het stuur.
Maar het allerergste zijn dan die ongelofelijke hufters met hun ontiegelijk lelijke kutkoppen die altijd maar weer vinden dat zij niet in de file hoeven te staan en twee kilometer voor de afslag over de vluchtstrook rijden met hun knipperende richtingaanwijzer aan, zo van: "Ik moet er over twee kilometer af, bovendien ben ik belangrijker dan jullie dus ik mag hier rijden."

En dat soort overbodige types gun ik op zo'n moment een plotseling de vluchtstrook oprijdende vrachtwagen.
Ik ben slecht, ik weet het.