Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

Zelfveroorzaakte tegenslagen

Het zijn lastige tijden, en mijn humeur heeft het ook opgegeven. Of ik iets mankeer, dat weet ik niet zeker, ik ken andere mensen die beter met tegenslagen overweg kunnen. Ik wil de tegenslag het liefst gelijk te lijf, maar soms gaat dat niet, omdat een winkel dicht is of er andere dingen moeten gebeuren.

Nu heb ik het even niet over de tegenslagen waar je niks mee kunt, waarover ik laatst schreef, en die nog steeds aanwezig zijn, maar over de tegenslagen die ik zelf veroorzaak. Zoals dat ik aan de slag wilde met een losse trapleuning. En dat ik dan niet door heb dat er iets niet goed is en ik teveel kracht zet waardoor er een bout afbreekt die daar al sinds 1970 zit. En dat ik dan met enige moeite die bout uit de muur trek en ik naar de DHZ winkel ga voor een nieuwe bout. En dat er dan drie mensen bij moeten komen om te concluderen dat ze die bout niet hebben. Dat irriteert mij. Heb verdomme gewoon die bout op voorraad, je weet toch dat ik eraan kom?

Ik kreeg een andere bout mee, eentje die ik zelf moest afzagen, maar ik draaide deze bout ook gelijk naar de fuck, dus ik race dan ouderwets geërgerd terug naar de bouwmarkt, flikker die kapotte bout op de toonbank en zeg dat het niet werkt. Nu smeerden ze me extra sterke muurvuller aan, en nogmaals zo’n bout, en ik racete weer terug naar huis. Op zo’n moment heb ik schijt aan dertigkilometerzones en maak daar zeker zeventig kilometer van.

De muurvuller was simpel. Drie delen muurvuller en een deel water en na vijftien minuten klaar en muurvast. In de praktijk kun je dat rustig vergeten, die mengverhouding is niet goed en die vijftien minuten kloppen ook niet. Ondertussen probeerde ik in de tuin ook de trapleuning te schilderen maar ik heb daar simpelweg geen geduld voor, terwijl geduld een van mijn beste eigenschappen is.

Ik had de keilbout in de muur, maar ik moest weg, waardoor de muurvuller goed kon uitharden en de volgende ochtend was ik redelijk tevreden over het resultaat. De trapleuning was nog niet geheel droog, maar jammer dan, prioriteit één was die trapleuning weer vast te krijgen. De steun met mijn nieuwe keilbout zat goed vast, maar om een of andere reden paste de leuning ineens niet meer. Ik had hem kennelijk niet op dezelfde plek geboord.

Gefrustreerd trok ik de bout weer uit de muur, waarbij de extra sterke muurvuller weinig deed om het mij moeilijk te maken en ik moest weer van voor af aan beginnen. Dan is ruzie met Linda onvermijdelijk want ik word pissig en zij mag mij geen strobreed in de weg leggen, wat ze dus wel doet. Ze vond namelijk dat ik de trapleuning in de tuin moest schilderen, en niet aan de muur zoals mijn nieuwe plan was. En waarom niet? Omdat mijn domme gezin kennelijk niet kan onthouden dat er een trapleuning nat is, en om die reden moet ik het weer zwaarder krijgen. Dus zeg ik dat iedereen het nu maar wel een keer moet onthouden en dat ze met hun poten van de leuning afblijven! Dus dat werd ruzie.

Ik heb de hulptroepen er maar weer bij gehaald en nu zit de leuning weer stevig vast. En ik heb hem aan de muur geschilderd en de halve trap gebarricadeerd zodat voor iedereen duidelijk was dat die leuning nat was. Het lijkt allemaal weer gelukt.

Verder, ik zal het verder kort houden, moest ik vanochtend naar Zwolle maar ging er ineens een “stop” lampje branden in Linda’s auto. Het ging snel weer uit maar ik controleerde het oliepeil, dat met de peilstok al niet meer te meten was. Ik pleurde er een liter olie bij en gelijk wat koelvloeistof. Toen ik later nog een keer peilde zag ik dat het dopje van de koelvloeistof weg was. Die was ik vergeten erop te draaien en nu is hij weg.

Dat zijn van die zelfveroorzaakte tegenslagen die mij knetterchagrijnig maken en waarbij ik machteloos mijn weekend aan mij voorbij zie trekken. Doelloos op mijn telefoon zittend, niet in staat om het om te keren. Ik wil het ook niet omkeren. Ik wil dat Linda weet hoezeer ik lijd, en ik wil dat ze mijn pijn verzacht door medelijden te tonen. Uren later gebeurde dat pas. Nu gaat het wel weer.

Complot

Om een of andere reden kreeg ik een paar weken terug een flard van een liedje in mijn hoofd wat echt nergens op sloeg. Zowel het feit dat ik het in mijn hoofd kreeg, als het liedje zelf, sloegen nergens op. Het was ooit een hit, begin jaren tachtig, ook toen waren mensen al volslagen debiel. Het werd langzaam een obsessie en ik zocht het liedje op YouTube.

Er waren een paar versies beschikbaar en ik bekeek er één waar de artiest het lied bij het programma “op volle toeren” ten gehore bracht. Hoe vaker ik het keek, hoe meer ik overtuigd werd van een complot. Dit was geen mens, dit was een buitenaards wezen! Het gezicht van de man, glad als een aal, was een kopie van Lange Jan uit de Efteling. Zijn gevolg droeg maskers. De tekst was onbegrijpelijk en ging gelijk los. De Aal gooit onmiddellijk zijn handen in de lucht en de gemaskerde varkens hossen achter hem aan. Onder hun maskers, ik weet het zeker, zitten reptielachtigen verscholen. Ze hebben de Aal in hun macht, of andersom, en is hij de leider van het complot.

Ik bekeek de video een paar keer en raakte geobsedeerd door wat ik zag. Dat ik dat vroeger nou niet in de gaten had, zeg! Begin jaren tachtig zijn we bezocht door buitenaardse wezens die de spot met ons dreven. Die gewoon onder onze neuzen hun snode plannen uitvoerden zonder dat we het door hadden. Ze deden niet eens echt iets, behalve een duidelijk signaal geven dat ze er waren. En de Aal gaf hints, wetende dat hij pas veertig jaar later, als hij al lang en breed weer op zijn thuisplaneet vertoefde, doorzien zou worden. Door mij nota bene.

Achteraf deden ze niet eens moeite om niet door de mand te vallen. Ze vertrouwden op de stomheid van de mens, die niks zou zoeken achter deze tekst: ah krg ah prt ah.

Voorbij

Ik was hier wederom een tijdje niet, deze keer door een domme actie van mijn dochter vorige week die krassen op mijn ziel heeft nagelaten. Het ging om een alcoholvergiftiging en ik heb een nacht met haar in het ziekenhuis doorgebracht. Ik was heel bezorgd en heb er iets over geschreven wat ik in de concepten heb gelaten. Ik wist wel dat ik het niet zou publiceren maar soms moet je dingen van je af schrijven.

Inmiddels zijn we een week verder en alles lijkt in orde, maar het pubergedrag gaat gewoon door. Liegen, dingen doen die niet mogen, ze kost me een paar jaar van mijn leven. Ik had gehoopt dat haar domme actie voor een totale ommekeer zou zorgen, maar dat is niet het geval. Haar school gaat eraan, we proberen haar op kader te houden, maar zonder ons was het allang basis.

Verder gaat het niet echt goed met de hond, die heeft wellicht een tumor, maar dat weten we nog niet zeker. Ze is gewoon niet de oude, maar al wel negen. Een financiële meevaller kan weer gereserveerd worden voor de dierenarts.

Alsof het niet genoeg is, mijn schoonmoeder ligt in het ziekenhuis en niet voor een blinde darm.

Mijn cholesterol is te hoog, en mijn bloeddruk van de week ook, maar misschien is dat niet vreemd. Ik voel me verder lichamelijk prima, heb een week lopen schuren en ik had energie voor twee. Tot aan die actie van mijn dochter, toen was alles ineens weg. En door al het genoemde is de sfeer in huis ook niet geweldig.

Soms zijn er tijden die gewoon voorbij moeten gaan.

Dak

Ik heb deze week vrij. Het huis moet geschilderd worden. Dat doe ik niet zelf, maar ik help wel. Wassen en schuren voornamelijk. Ik heb er lol in, want ik heb nu zelfs mijn eigen schuurmachine aangeschaft. Die van de schilder is een professionele, met ingebouwde stofzuiger, de mijne heeft een lullig stofreservoir. Maar zo kunnen we blind simultaan schuren.

Het is een dure grap, je huis laten schilderen, maar als het goed is, is hij nu wat korter bezig, mits ik goed schuur. Mijn broer (van 1972, dus niet zo ervaren als ik) woont in eenzelfde huis een straat verder, en heeft onlangs zelf zijn huis geschilderd, samen met zijn buurman. Voor 400 euro waren ze klaar. Onze offerte was meer dan het twintigvoudige daarvan, dus ik vroeg mij af of ik wel wijs was. Maar na een paar dagen met de schilder gewerkt te hebben, begrijp ik beter waar het verschil zit. Dit gaat zorgvuldig: wassen, schuren, gronden, plamuren, nog eens gronden en dan pas aflakken. Bovendien krijgen wij mooie kleuren, in plaats van het stemmige zwart, zoals de huizen werden opgeleverd in 1974 of zo.

Verder hebben wij een veranda met een lek dak. En hier begint mijn logje pas echt. Want dat lekke dak is ons een doorn in het oog. Als er water op ligt, lekt het niet, maar als het hard regent wel. Ook hier hadden we een offerte gevraagd, maar reparatie was niet mogelijk, een nieuw dak moest erop ter waarde van bijna drieduizend euro. De schilder was nieuwsgierig en bekeek de situatie. Hij vertelde me dat hij zijn dak als enige in de buurt niet had laten vervangen omdat hij er geen geld voor had, maar dat hij ook de enige was bij wie het dak niet lekte. Hij repareerde het zelf met een pot met iets, en hij zou die pot meenemen. Tevens zette hij hier een zak tegellijm en een zak met voegsel neer voor een loszittende kozijntegel.

Vandaag werkte hij een dagje ergens anders, en ik ging aan de gang. Ik herstelde het dak, ik maakte tegellijm en voegsel aan en lijmde de tegel en maakte de voegen weer netjes. Ik ging als een speer, ik nam korte pauzes, en om half vier waren de klusjes gefikst. En omdat het pas half vier was, en echte werkmannen als ik de tijd volmaken, pakte ik de schuurmachine en schuurde nog anderhalf uur door. Daarna ruimde ik alles op, ging eten en douchen.

Morgen zet ik de tuinslang erop. Als het niet meer lekt spring ik een gat in het dak! Daarnet klom ik nog even op mijn pantoffels het dak op. Een prachtig dak, schoongeveegd en opgeruimd. Tevreden liep ik over mijn dak, en ik voelde even of de smurrie al hard werd. Uiteraard in het zicht van de buren. Dat ze wel even weten wie hier over de daken regeert.

The Giant Switch.

Er zijn twee soorten gekken, zij die in vroeger tijden ook gek bevonden zouden zijn, en zij voor wie de moderne tijd teveel is geworden.

Volgens 100.000 mensen in ons land, en dus vele miljoenen wereldwijd wordt de wereld geregeerd door een kwaadaardige elite. De AIVD (toen er nog geen kwaadaardige elite was, nog BVD geheten) waarschuwt voor deze groep van 100.000 complotdenkers. Terwijl ik alleen maar denk: de AIVD zit ook in het complot.

Er staat een great reset gepland, ik wil er even vanaf zijn wanneer, maar dan neemt de nieuwe wereldorde de macht over. We weten niet precies wie dit zijn, sommigen denken reptielen, sommigen pedofielen, maar dat is natuurlijk onzin. Het zijn gewoon mensen die snel rijk werden, die denken dat dat hun eigen verdienste was, die denken dat ze zich meer mogen veroorloven dan een ander en die op het verkeerde pad terecht zijn gekomen. Witteboordcriminelen. Wat de AIVD niet weet, en de kwaadaardige elite ook niet, is dat er ook iets gepland staat onder de naam: The Giant Switch.

De kwaadaardige elite denkt dat zij de wereldmacht in handen krijgt, maar er is een uiterst geheim genootschap opgericht, mede door mij, dat als doel heeft om de kwaadaardige elite voor zich te laten werken zonder dat deze elite dat door heeft. Dus deze elite denkt straks aan de knoppen te draaien, maar zit aangesloten op een schaduwwereld, waar mensen waarvan zij denken dat ze die in hun macht hebben, juist tegen hen samenzweren door ze te laten denken dat ze de boel controleren.

Zie het als een op afstand bestuurbaar vliegtuig dat een mens een afstandsbediening kan laten bedienen. Gaat het vliegtuig links, dan zal het mens het knopje van de besturing naar links bewegen. Ik weet, het is vernuftig uitgedacht van mij, maar daarom ben ik ook de leider van The Giant Switch.

De kwaadaardige elite zal ons (eigenlijk jullie, want ik denk het uit) werk verschaffen tegen goede lonen. Alleen zullen zij denken dat het tegen zeer lage lonen gaat. Eventuele verschillen zullen we afboeken naar een post buiten de ebitda, waar deze elite niet naar kijkt. En zo zullen zij gebrand zijn om hun bedrijf zo winstgevend mogelijk te maken, en het volk van een goed salaris verzekeren zonder dat ze dat in de gaten hebben. Hun vermogen zal elk jaar interen, maar door mijn interventie in hun cijfers denken ze goud in handen te hebben. Ik laat de kwaadaardige elite eigenlijk voor u werken, zo u wilt. Dus du moment dat de elite de macht overneemt, schakelt The Giant Switch in. Geen zorgen en geen dank, het heeft zo moeten zijn.

Jerry.

Ik denk dat ik een muis heb gered. De kat kwam er vanavond mee aanzetten terwijl ik het gras aan het sproeien was, maar dat had ze beter niet kunnen doen. Ik gaf haar een een nevel van water waardoor ze haar prooi losliet. Veel leven zat er niet meer in het beestje en ik legde het snel in een plantenbak. De kat was intussen aan het zoeken waar haar prooi gebleven was, maar gaf het na een tijdje op.

Ik verplaatste het beestje van de natte plantenbak naar het drogere egelhok en voelde hoe warm en zacht z’n vachtje was. Nog steeds zat er amper leven in, en het beest bleef maar op z’n zij liggen. Toen ik een half uur later checkte was de situatie nog niet verbeterd en ik vroeg mij af of ik de lijdensweg niet gewoon langer had gemaakt.

Ik legde de muis weer buiten, op droge aarde en dekte het af met een schop, zodat de kat er niet bij kon, mocht ze het in de gaten krijgen. Toen ik vlak voor het donker weer ging kijken, was de muis weg.

Ze noemen muizen ongedierte, maar dat is vast geen biologische term. Er zijn er ook zoveel van en hun verdediging is zo zwak, dat het haast niet anders kan dat hun taak is om als voedsel te dienen voor andere dieren. De wereld zou deze muis niet gemist hebben en toch voelde ik de behoefte om hem te redden uit de klauwen van de kat. Zou dat zijn omdat de kat al genoeg eten krijgt? Of omdat ik Tom en Jerry keek?

Voor de zekerheid..

Een poosje geleden noemde ik de term “magische gedachten”. Ik zocht op wat het precies betekende en het komt hier op neer: het geloof dat bepaalde handelingen een uitkomst kunnen beïnvloeden. Een ordinair bijgeloof dus. Maar bijgelovig zijn vind ik meer te maken hebben met algemeen geaccepteerde nonsens zoals ladders, zwarte katten, hoefijzers, vrijdagen, vallende sterren. Magische denken gaat meer over je eigen verzonnen nonsens. Dat je bepaalde handelingen uitvoert of juist laat om een uitkomst te beïnvloeden. Wat als je niet uitkijkt kan uitmonden in een dwangstoornis.

Mijn magische gedachten zijn wat onschuldiger. Ik moet bijvoorbeeld met de fiets eerder bij een verkeersdrempel zijn dan een naderende auto, dan zal mij een groot fortuin wachten. Lukt het nu wel of niet, in beide gevallen ben ik het na vier seconden vergeten. Een erfenisje van vroeger, toen ik veel vaker magisch dacht. Zo moest ik van mezelf bepaalde totaal onbeduidende momenten inprenten in mijn geheugen. Waardoor ik altijd een bepaalde boom onthield, of een glinsterend steentje op een voetbalveld.

Als het gaat om PSV is de situatie wat erger. Als de club een tegendoelpunt krijgt komt dat altijd doordat ik even met mijn gedachten weg was bij het spel, waardoor ik die bal niet kon bezweren. Ook moet Linda niet tegen me gaan praten op een moment dat de tegenstander een aanval inzet, want dan is het geheid een tegendoelpunt. Ook mijn voorbereiding op de wedstrijd kan van invloed zijn op de uitslag en daarmee bedoel ik dat ik de tegenstander niet te lichtzinnig mag opvatten anders kan het daar fout gaan. Tot slot kan de commentator het volledig voor PSV verpesten door een wedstrijd uit het verleden aan te halen waar het alsnog fout ging. De goden verzoeken noemen we dat.

En natuurlijk snap ik met m’n havo diploma dat ik geen enkele invloed op gebeurtenissen heb. Haha, ik ben toch niet achterlijk? Maar ik geloof mijn eigen verstand niet en neem toch maar het zekere voor het onzekere. Het beste voorbeeld van dat ik bijgelovig ben, is dat ik op twee tegengestelde vragen hetzelfde antwoord zal geven. Het antwoord luidt: “Doei! Doe eens even normaal zeg!” De vragen luiden: “geloof je in spoken?” En: “zou je alleen in een huis gaan slapen waarvan men zegt dat het er spookt? “

Karma

Hans is achttien geworden, zijn er nog lezers die zijn geboorte hebben meegemaakt? In elk geval, groot feest hier wat samenviel met het jaarlijkse motorweekend, waar ik met de auto aan meedoe, en waardoor ik dus mooi het feestgedruis zou ontlopen. Mijn vrouw blij, ik blij. Want mij wil je niet bij zo’n feest hebben, en ik wil niet bij zo’n feest zijn. Er kwamen 30 man, waarvan een derde deel bleef slapen.

Nu ging het motorweekend niet door, en ik zocht een andere plek om de zaterdagnacht door te brengen. Ik kreeg er een paar aangeboden, en of dit nu was omdat ze het zielig voor Hans of voor mij vonden, ik kon kiezen. Ik koos voor zwager en schoonzus, en vlak voor ik hier het huis verliet kwam een vriend van Hans met een onheilspellend grote subwoofer de kamer inlopen. Ik wist genoeg en smeerde hem.

De subwoofer kon hard volgens mijn vrouw die om 11 uur mij appte dat ze het wel welletjes vond omdat ze toen ze de hond uitliet pas goed in de gaten had welk een teringherrie wij veroorzaakten. Dat was dus de reden dat ik weg moest, want ik had om acht uur dat ding al zachter gezet. Na elven vertrok het hele gezelschap naar het plaatselijk café, en heerste er een serene rust in onze buurt. Mijn vrouw heeft prima geslapen, evenals de hond, die op mijn bed sliep omdat ze ook even rust nodig had na zo’n drukke avond.

Bij mijn zwager en schoonzus aangekomen was een deel van de straat afgezet met roodwit lint. De naaste buren hielden een feestje. Om één uur ging ik naar bed, ik lag te dreunen op het matras op klanken van “er staat een paard in de gang” en “let it be” maar dan verkracht door 180 beats per minuut. Om drie uur werd het stil, ruim vier uur later dan bij ons, waar het enige geluid het ruisen van de bladeren was…

Wolvenland

Een poosje geleden liep ik met de hond langs een huis waar in de wei een bord stond met daarop de tekst: weg met de wolf. Een foto van een vrouw met een lammetje erbij. Ik was een beetje ontdaan op dat moment omdat ik altijd hoop een wolf te zien en een of andere schapenboer gewoon doodleuk een bord plaatst zonder rekening te houden met mijn gevoelens.

Vanavond keek ik een documentaire genaamd “wolvenland” over de verdeeldheid die de wolf zaait in dit land. Een mevrouw kwam aan het woord en ik herkende haar vrijwel direct van dat bord in de wei. Het bleek haar ook te zijn. Als ik toen geweten had hoe een raar mens het was, had ik om het bord gelachen, maar destijds dacht ik dat het de mening van een weldenkend persoon was.

De vrouw had werkelijk geen enkel ander argument dan dat de wolf hier niet hoorde, en dat haar schapen in gevaar waren. Zij had niet om de wolf gevraagd en nu moest ze ineens haar schapen beschermen. Schapen waren ontzettend lieve dieren volgens haar, eentje was zelfs zo lief dat ze die oud liet worden, de rest ging met vijf maanden naar de slacht, want het leven is hard, zei ze. Daar was ik vorige maand dus van ontdaan! Had het erbij gezegd, dat ze niet helemaal lekker was, dan was er niks aan de hand.

Er kwam ook een schaapherder aan het woord, hij had een heel indrukwekkend verhaal over een aanval van twee wolven op zijn kudde. Hij vertelde hoe intelligent en snel de wolven te werk gingen, dat ze precies leken te weten hoe ze een schaap moesten vasthouden zodat het weerloos was, exact zoals hij het zelf deed als hij een schaap moest scheren. Hij was ontdaan door de aanval, maar ook onder de indruk van de superioriteit en de intelligentie van de wolven. Inmiddels had hij een grote hond aangeschaft zodat de wolven niet meer in het voordeel waren. De hond bleef ‘s nachts bij de schapen op de hei, terwijl de herder naar huis ging. Prima opgelost.

Waar gaat de mensheid uiteindelijk aan ten onder?

Het is een vraag die me al heel lang bezighoudt. Waarschijnlijk voor het eerst toen ik hoorde dat de zon er ooit mee ophoudt. Dat ik op dat moment even dacht: “oh jee!” Maar dat er aan werd toegevoegd dat de mensheid ver daarvoor al verdwenen zou zijn. Het begon bij Duitsers en Japanners. Die waren in aantal aan het afnemen en moesten vrezen voor hun voortbestaan. Duitsland importeert daarom jaarlijks duizenden migranten. Ik dacht dat zolang er twee van het verschillende geslacht zijn er niks aan de hand was. Heel vroeger waren er helemaal geen Duitsers en iets later waren er verrekte weinig, dat zijn er uiteindelijk tachtig miljoen geworden, dus wat is het probleem? Waarom zou die krimp zich niet ineens weer omzetten in groei? Omdat de bevolking vergrijst? Wat maakt dat uit, zolang er ook jonge mensen zijn sterf je niet uit.

Nou ja, zo denk ik wel eens, maar ik geloof dat het de wetenschappers ernst is als ze zeggen dat wij maar een paar honderdduizend jaar zullen bestaan met als argument dat alle voorgangers van de mens ook hooguit een paar honderdduizend jaar bestonden.

Maar wat gaat er nu voor zorgen dat we uitsterven en hoe stierven onze voorgangers uit? Om met dat laatste te beginnen, dat weet niemand. Behalve ik. Onze voorgangers zijn helemaal niet uitgestorven, we zijn langzaam anders geworden. Je kunt het aan sommige mensen nog duidelijk zien. Hoe het kan, geen idee, waarschijnlijk is het hetzelfde proces als dat ik vroeger lang was, en nu met precies dezelfde lengte gemiddeld ben geworden.

Hoe we gaan uitsterven weet niemand, zelfs ik niet, maar er zijn een aantal scenario’s. Een ervan is dat kunstmatig intelligentie zo slim wordt dat het ons als overbodig en bedreigend gaat zien en ons elimineert. Een softwareprogramma print uit zichzelf op een 3D printer een tank en valt ons aan.

Of de klassieke meteoriet valt en maakt een einde aan onze ooit zo mooie wereld. We zagen hem niet aankomen met al onze apparatuur en we zouden dood zijn voordat we door hadden wat er gebeurde.

De vruchtbaarheid van de mens neemt langzaam af. Het is al aan de gang, het aantal zaadcellen van de man veertig jaar geleden was aanmerkelijk hoger dan dat van de tegenwoordige man. Hoe dit precies tot het einde gaat leiden weet ik niet, aangezien er uiteindelijk maar één zaadcel nodig is, en we het hebben over een afname van 100 miljoen tot zestig miljoen.

Een allesverwoestende kernoorlog, die gaan spaan heel laat van de wereld? De slechte omgang van de mens die zorgt voor een afname van de hoeveelheid insecten met rampzalige gevolgen? Een wereldwijde milieuramp zoals een wereldwijde overstroming of een opwarming die niemand overleeft?

Zelf denk ik dat de mens ten onder zal gaan aan zijn eigen succes, hij zal zo perfect worden dat hij niet meer sterft aan ziekte, ouderdom, of honger. Hij hoeft niet meer te werken, geen kennis te vergaren omdat die overal voorhanden is, hij hoeft niet meer gezond te leven, zelfs geen pijn meer te lijden, hij verliest al zijn creativiteit, kortom in zijn streven alles beter te maken heeft hij het leven volkomen doelloos gemaakt en de enige manier om uit die ellende te geraken is door het massaal op te geven. Door het zicht op de aanstaande dood krijgt het leven kortstondig zijn zin terug en iedereen sterft als een gelukkig mens.

En zo zal het gaan. En lang voordat dit gebeurt ben ik er niet meer. En nadat dit scenario zich heeft voltrokken en de mensheid lang en breed is verdwenen zal men mij in één adem noemen moet Leonardo da Vinci.