Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

De muziekcryptoquiz, het vervolg.

In navolging en met toestemming van Hermanus de Slinkse, borduur ik door op zijn cryptische muziekquiz. De spelregels zijn simpel, er zijn geen spelregels of punten te verdienen. Ik omschrijf een nummer cryptisch en u mag titel en artiest raden. U mag de antwoorden gewoon in het reactieveld neerplempen en ééns in de week zal ik de nog niet geraden oplossingen geven. Denk zoals ik, dan komt u er altijd uit.
Succes!

1. Salmiak trekt de aandacht van de groep. geraden
2. Verwarring in dat land volgens het oude testament. geraden
3. De engel en het oerwoud weten niet van opgeven. geraden
4. De ufo is niet te stoppen. geraden
5. Hard, hard, zacht maar toch gewoon. geraden
6. De rijkaard stond tijdens z'n zomervakantie op een rots. geraden
7. "Hier is de toegang," zei de Viking. geraden
8. Dat Jack voor kroost zorgde was zijn menselijke aard. geraden
9. De raket sloeg in de maan om te zien hoeveel water erin zat. geraden
10. Dat de vloot het bos in voer waren leugentjes. geraden

Zeven nummers zijn engelstalig, twee nederlandstalig en één Franstalig.

Deze quiz is mede mogelijk gemaakt door Anus inc. ©

Hij is er weerrrr!!

Meestal komt-ie elk jaar wel even langs. Mack's schaduwzijde. En al gebruik ik medicijnen tegen de oktoberdepressie, meestal weet-ie me toch wel te vinden. In de tweede helft van september sluimert-ie in mijn hoofd om ergens in oktober genadeloos toe te slaan. Mensen merken het en proberen het onderwerp aan te snijden. "Je ziet er moe uit!" Of, "zwaar weekend gehad?" En daar heb ik dan echt geen zin in om daarop te antwoorden. Geef me een rem! De eerste keer dat hij gediagnosticeerd werd is alweer bijna vijftien jaar geleden, maar toen werd mij pas duidelijk dat ik er al langer last van had. Eigenlijk al een jaar of 25 schat ik zo. Ik heb tegenwoordig een vrij milde vorm van depressie, gewoon een alles is kut gevoel van een paar dagen met hier en daar een jankbui, die heel langzaam weer wegtrekt. Ik geloof ook dat-ie nu aan het wegtrekken is. Linda is een wonderdokter en als kind is ze in een grote ketel antidepressiva gevallen. Bovendien weet ze meestal feilloos de vinger op de zere plek te leggen. Ze zeggen dat het een stofje in je hersenen is dat je niet aanmaakt als je last van depressie hebt. Ik weet het niet. Je kunt simpelweg niks positiefs meer noemen. Ja, de glimlach van Tammar, dat was het enige nog dat tot me doordrong. Maar voor de rest was alles kut, behalve dat wat volgens het journaal kut zou moeten zijn, dat interesseert ineens geen bal meer. Het kan ook spontaan weer wegtrekken door even je zinnen te verzetten. Even iets anders dan anders. Dat je de dingen die gisteren nog zogen ineens wel weer aardig vindt. Dat je ineens weer weet dat het echt allemaal stukken beroerder kan. Kennelijk maak je je ontbrekende stofje ineens weer aan. Ik blijf het een vreemd verhaal vinden.

Hij is er weer! De nieuwe oktoberdepressie hangt nu in de winkels! Zorg dat je er op tijd bij bent en mis 'm niet!

De bewierrookshow

Veel mensen hebben hun uitvaart tot in de puntjes geregeld. Dat iedereen in het wit moet komen, dat er niet gerouwd mag worden maar dat het leven gevierd moet worden, champagne zal ploppen en de muziek staat reeds vast. Een soort laatste expressieve uitspatting. Nu ja.

Ik ben, zoals u waarschijnlijk wel weet, boekhouder. Ik woon in een rijtjeshuis. Ik heb een vrouw en twee kinderen en een denkbeeldige labrador. Ik draag simpele kleding en ik kijk graag naar Formule 1. Om deze droefenis te compenseren rij ik een Alfa Romeo. Verder, saaiheid ten top! Ik heb geen avontuurlijk leven, ik hou van onderbroekenlol en ga één keer per jaar op vakantie met de stationwagen. En ik blog graag, dat ook.
Daar past toch geen begrafenis bij waar over nagedacht is! Ik weet niet eens of ik begraven of gecremeerd wil worden. En al helemaal niet met champagne! Het is echt te belachelijk voor woorden. Weet u wat ik pas een eer zou vinden? Als iedereen jankt als ik dood ben. Maar ja, dat zie ik dan toch niet, net als dat ik de muziek niet hoor. Jammer van de bewierrook-mij-uitvaart. Stel nu eens dat ik 95 word! Dan lacht iedereen me toch postuum uit met m'n witte kist en m'n champagne? Stel je niet zo aan, ouwe grafzerk! Trouwens, de fik erin, ik moet weg!

Daarom dacht ik vanochtend in de auto: "ik ga u vanavond eens even de muziek laten horen die ik nu, du moment, snoeihard (op 17) de hele tijd repeat." Ik kan er geen genoeg van krijgen. Al jaren niet. Dit hele verhaal…een smoes om u het nummer te kunnen laten horen wat ik zo geweldig in elkaar vind zitten. Alles eraan klopt. Heeft u het woord "please" ooit zo smekend mooi gezongen horen worden? En hoor eens hoe Charlie erin komt met z'n trommelstokken! Zet 'm keihard! http://www.youtube.com/watch?v=-tRdBsnX4N4&feature=fvw

Het roer moet om.

De laatste tijd hebben wij wat probleempjes met Hans, onze piepjonge oudste. Hij dramt, huilt, probeert uit, is moe, geeft niet toe…En vooral onder het eten. Elke avond hetzelfde: treuzelen, nee zeggen, huilend naar de gang en weet ik wat allemaal nog wel niet meer. Laatst, hij moest naar de gang, wil de deur dicht doen, ik roep nog: "zachtjes met de deur!" de deur valt zachtjes dicht, hij doet hem weer open om hem daarna keihard dicht te slaan. Eerlijk waar, ik hoef er tenminste nooit meer aan te twijfelen dat Linda echt z'n moeder is, zoals zij er nog wel eens aan twijfelt of ik wel echt de vader ben. Maar dat ben ik hoor!

In elk geval, vanavond was het weer eens extreem raak en Hans is met een corrigerende worp de trap op gevlogen, onder de douche gezet, en in z'n bed gepleurd, dit alles onder luid protest en gehuil. Zielig gehuil dat hij niet meer kon stoppen voordat hij in slaap viel. En denk maar niet beste lezers, dat het mij niks doet, mijn bloedeigen DNA zo overstuur te zien. Mistroostig ben ik naar mijn werk gegaan. (Ik moest nog wat afmaken. Dat u niet denkt dat het hier het ontbijt betrof.)

Zojuist hadden Linda en ik een goed gesprek van vrouw tot man. Dit kan zo niet langer. We vonden hem allebei zo zielig -Linda had tranen in haar ogen, en dat wil wat zeggen want zij kan ijskoud en emotieloos over Elvis praten- dat we het helemaal anders gaan doen. Wij worden nu niet meer boos, hij mag zijn eten laten staan zonder z'n recht op een toetje, op in bad gaan, en op een verhaaltje te verspelen want wij, verantwoordelijke ouders, willen niet niet elke avond hetzelfde geruzie aan tafel. Hans heeft ook recht op een 'prettige avond'. Ik geloof wel in deze maatregel. Oké, dat-ie nu op zeker over een jaar of tien oude vrouwtjes van hun handtasje berooft, daar vragen wij nu zelf om met dergelijke softe pedagogiek. Alles heeft een prijs.

Oud en lang geleden.

Als jonge jongen zat ik wel eens te bouwen met mijn stereoapparatuur. Dan bouwde ik versterkers aan elkaar, sloot overal luidsprekers aan en alle apparatuur die ik had verbond ik met die éne superhydraulische-megasymfonische geluidsinstallatie. Ik versterkte wat af in die dagen. Maar ik was nooit tevreden met het eindresultaat. Het was gewoon té, het geluid vervormde bij het minste of geringste draaitje aan één van de volumeknoppen en ik besloot het weer terug te brengen tot Al Qaida, de basis. Dan waardeerde ik weer het simpele maar heldere geluid dat uit twee eenzame luidsprekers kwam. Er was weer harmonie.

Daarover doordenkend begrijp ik nu dat ik daar waarschijnlijk een belangrijke levensles leerde. Er is zoveel randapparatuur om het leven te veraangenamen dat ik wel eens vrees dat als ik oud ben, en mijn kinderen willen me niet meer, dat ik dan in een bejaardenhuis zit te wachten tot er een verpleegster komt die mij helpt om naar het toilet te gaan. Maar omdat het net lunchpauze is komt ze pas een half uur nadat ik op het belletje heb gedrukt. Nou ja, ik heb toch een luier aan. Laat ik de tijd die ik nog heb nuttig besteden en lekker doorgaan met uit het raam kijken en dood willen. Wat zeur ik nu? Donderdag word ik alweer gewassen!

Op de bordjes in de dierentuin staat bij elke kooi dat het betreffende dier in gevangenschap veel ouder wordt dan in de vrije natuur. Dat je dus maar bevoorrecht bent als je in de dierentuin zit. Ik zag eens een documentaire over het leven van een jachtluipaard. Toen hij zijn einde voelde naderen trok hij zich terug en ging onder een struik liggen. En de commentaarstem sprak: "Nog een laatste keer keek hij over het gebied waar hij ooit over had geheerst. Toen legde hij zijn kop neer om hem nooit meer op te heffen." En ik zat met tranen in mijn ogen. Had-ie maar in een dierentuin gezeten, de arme drommel.

Negen!

Ik lees net over een gezin waarvan de vrouw des huizes in verwachting is van haar negende kind. Negen! Ik zou er niet-aan-moeten-denken, negen. Geen haar op mijn hoofd. Al waren het vier Hansen en vijf Tammars, hier moet ik mijn christelijke plicht verzaken. Dit ontstijgt me, dit gaat net als de onmetelijkheid van het heelal mijn voorstellingsvermogen te boven. Waar laat je ze, hoe voed je ze, en waar betaal je ze van, dat zijn nog vragen die ik kan beantwoorden. Slaapzalen inrichten, elke dag gezonde Hollandse enorme pot, en kiezen of delen zouden daarop de antwoorden zijn.

Maar dan dit: vakanties? Op visite? Waar trek je je terug als je daar behoefte aan hebt? Privacy? Hoe krijg je ze allemaal in een Alfa Romeo? Hoe voorkom je dat je totaal gestoord wordt? En waarom hebben vrouwen die in den Heere zijn nooit hoofdpijn?

Een fijne zaterdag.

Ik zal het maar eerlijk bekennen, het werd laat vannacht want ik kreeg nog laat een deugend smsje van een opwindende vrouw. Als het niet mijn eigen vrouw was geweest, zou het een ronduit ondeugend smsje zijn geweest. Ze was uit en vriendinnen hadden op haar ingepraat dat het zo niet langer kon, qua moyenne. Kijk, dat zijn nog eens vriendinnen. Daar heb ik nog eens wat aan.

Maar vanochtend vroeg stond ik op voor de kinderen en ondanks de korte nacht heb ik het volgehouden zonder in te kakken. Om 11 uur moest ik even bij de kapper zijn voor mijn anderhalf-maandelijkse cabaretshow tijdens welke ze me gelijk even knippen. Toen Tammar haar middagslaapje deed kreeg ik een briljant idee: Hans en ik zouden voor de eerste keer gaan vliegeren! Dat vond hij helemaal geweldig en ik moet zeggen dat het ook wel weer enorrum bevredigend is voor een brave huisvader met twee kindertjes. Onderweg naar het weiland had ik in mijne éne hand een vlieger, in mijn andere hand een Hans. Op dat moment moest ik wel even denken aan het boek wat ik op dit moment aan het lezen ben, want ik voelde mij echt een vaderlijke goedzak. Een sul. Eentje die het zo goed met z'n kinderen kan vinden en wiens vrouw hem ook een geweldige vader vindt, maar die niet meer in staat is om haar hartstochtelijke gevoelens te bevredigen, omdat hij nu eenmaal een brave huisvader is geworden en zij er dus achter zijn rug een verhouding op nahoudt met een echte womenizer. Ja, dat zou ff lekker worden zeg! Ik pakte mijn mobiele en belde haar op. Of ze wel goed wijs was en wist waar ze mee bezig was! Ja, ik ga helemaal op in het boek.

Nou ja, het vliegeren bevredigde mij. Het was zeker 30 jaar geleden maar ik vliegerde nog als een jonge god. Hans mocht ook even maar die vond het vooraf toch leuker dan tijdens. Wat later ben ik nog even met hem gaan fietsen. Vlak voor het eten kwamen wij terug en ook daar geen verstorende factoren zoals kinderen die de strijd aan gaan over het wel of niet eten. Daarna in bad, nog een spelletje, nog wat drinken en eindelijk kon ik ze in bed bonjouren en hadden wij een avondje samen. Ik vind het ontzettend nichterig en mieterig om als man te zeggen: "een avondje samen" maar in dit geval was het ongeveer de eerste keer deze week. We keken een film en zojuist werd ik wakker.

Jetske

Er is één vrouw die ik hier nog nooit genoemd heb, maar van wie ik toch een klein beetje hield, omdat haar stem zo mooi was dat het mij niet uitmaakte wat ze zei, als ze maar af en toe praatte. Haar stem viel op tussen de andere stemmen en ik fantaseerde er een donkerharige schone bij, met een lelieblanke huid, zelfbewust en nog single. Toen ik later haar foto een keer in de krant zag heb ik die uitgeknipt en nog steeds heb ik die, al weet ik niet waar. Ze zat niet eens heel ver naast mijn fantasie.

Ik was van de leg toen ze vertelde dat ze een hersentumor had. Ze klonk vrolijk en optimistisch maar ze heeft het niet gered. Op 33-jarige of 34-jarige leeftijd is ze overleden. Daarover verschillen haar zus en Wikipedia van mening. Ik heb het over Jetske van Staa, presentatrice van het Avro radioprogramma Van Staa tot zeven.

Domino.

Het was vanavond feest voor Hans en mama, want mama is een avondje de boel op stelten aan het zetten in Zevenaar. In Zevenaar spreken ze Zevenaars en dat beeld ik altijd als volgt uit: 7 (.) Maar dit geheel terzijde. Dat het voor mama feest is lijkt me duidelijk, maar ook voor Hans want die vroeg of hij lang mocht opblijven. Nou, als hij lief was wel, had ik gezegd en dat is voor Hans al reden om vast te beamen dat hij lief is. En ik moet zeggen, dat was hij. Ik heb hem niet horen zeuren dat hij z'n frietjes niet lustte en hij vond het ook niet erg dat hij een tekenfilm mocht afkijken. Daarna gingen hij en Tammar in bad en geheel zelfstandig heeft Hans zich uitgekleed en als er iets niet lukte (zijn hemd zat onderstebuiten, serieus) kwam hij het me netjes vragen in plaats van te krijsen dat het hem niet lukte. Hij kan het wel!

Ik had Hans beloofd dat als Tammar op bed zou liggen dat hij dan nog even mee naar beneden mocht om een spelletje te doen. Joepieeee. Een Mickey Mouse domino spelletje, en Hans zou me de spelregels uitleggen. Ik begreep geen bal van z'n uitleg dus ik pakte de doos erbij. Het spel bestaat uit 28 kaarten. Elke speler krijgt een gelijk aantal kaarten en legt, om beurten, een kaart op tafel zodat aangrenzende afbeeldingen op elk van de kaarten hetzelfde zijn. Zo wordt een parcours gemaakt en elke speler kan aan het uiteinde ervan een kaart aanleggen. De vorm van het parcours kan dus elke keer weer verschillend zijn. De eerste speler die al zijn kaarten heeft afgelegd is de winnaar.
Natuurlijk. Linda had nog gezegd, het spreekt voor zich. Nou, helemaal niet hoor! Pas na zes keer spelen had ik volgens mij door hoe dit spelletje moest. Want mocht je nu op de kaartjes kijken of moest je steeds de bovenste van je stapel pakken? Mocht je als je een hoek maakte daar later ook weer rechtdoor zodat je een soort t-splitsing kreeg? Want die hoek is ook een uiteinde. En ik maar steeds zoeken naar de spelregels maar met die paar zinnen moest ik het doen. Als je niet kon leggen, wat dan? Mocht je bij de ander op zijn kaarten kijken?

Ik begreep er geen reet van. Voor kinderen vanaf drie jaar! En toen ik het op het laatst met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid dóór had, moest ik Hans laten winnen omdat je kinderen nu eenmaal niet het laatste potje kunt laten verliezen.

Onbenullen met een hoofdletter O.

Soms kom ik tot de ontdekking dat ondanks dat we hier met z'n allen bevoorrecht zijn omdat we in zo'n prettig land wonen, waar ons het aan niks ontbreekt en waar van overheidswege goed voor ons wordt gezorgd, het toch af en toe voor kan komen dat ik een klein beetje, ietsiepietsie uit m'n humeur kan raken van de regeltjes en de naleving daarvan. Nee, ik moet zeggen, van de controle op de naleving daarvan.

Eerlijk gezegd was ik pisnijdig vandaag. Wat was er aan de hand? Twee jaar geleden kregen wij controle van een ambtenaar inzake het anti-rookbeleid. Mijn baas stoomt zware shag, even verderop zit er eentje sigaren te roken, gewoon met de deuren open zodat wij de deur van ons kantoor dicht moeten doen om niet in een hoestbui te schieten. En dat ruik je zelfs als je buiten staat. De ambtenaar zei destijds: "Nou, je kunt ruiken dat hier niet gerookt wordt. Prima, houden zo."
Vandaag, weer controle. Drie onbenul sterk! Mijn baas kreeg een telefoontje van beneden dat de controleurs er waren dus hij had even tijd om de asbakken op zijn kamer te verwijderen. Toen de controleurs kwamen vroegen ze: "Wordt hier gerookt?" Mijn baas: "Nee, alleen buiten." "Mogen we even in de kantoren kijken? Prima, houden zo."

Nou, geef die controleurs een uitkering ter hoogte van hun salaris en laat ze lekker in hun bed liggen de hele dag. Dat scheelt mij zoveel ergernis. Mijn baas doet alsof hij mijn ergernis niet ziet en steekt nog eens een lekker zwaar shaggie op tijdens het eten. Een ander probeert nog enigszins fatsoenlijk in de deuropening te gaan staan zodat je dubbel last hebt van de rokers. Rook en tocht.
Ik ben maar weer gaan werken. Onder protest deze keer.