Auteur: Mack

Ik verlang een beetje terug naar de tijd dat de term 'talent' nog was voorbehouden aan jonge sporters, muzikanten of eventueel televisiepresentatoren. Waarom, ach waarom waait toch alles uit de wereld van glitter en glamour over naar bedrijfsleven en politiek? In het bedrijfsleven zitten nu eenmaal de glitter-en glamourlozen anders waren ze wel ergens op televisie opgedoken. Waarom wordt er niet meer gewoon gewerkt onder de bezielende leiding van een deskundige? Waarom is ons doel niet meer het verdienen van de kost maar is het invulling geven aan een carrière een doel op zich? Waarom bestaat er tegenwoordig politiek talent, fiscaal talent, journalistiek talent, en zit het bedrijfsleven te wachten op aanstormend jong talent? Ik haat dat soort talent! Irritant tuig is het. Wist u dat topmanagers tegenwoordig ook personal coaches hebben? Net als een topsporter? Want, redeneren de topmanagers, het is topsport wat we doen. "Nou", denk ik dan, "als je er een coach bij nodig hebt, heb je er geen talent voor, hoor!"

Ik zit te wachten op iemand met het talent om de wereld weer met beide benen op haar eigen grond te krijgen. Want anders is het wachten straks op vakbondsmasseurs, op de WK senior account-managing 2011 en op het televisieprogramma "bookkeeping-insite". En hebben we straks kapsters die uit vorm zijn. Of ambtenaren die afzien. Misschien moeten we eens introduceren dat iedereen stopt met werken en in plaats daarvan in training gaat. Zodat we op zondag aan de bussines-competition mee kunnen doen? Of is dat net een stapje te ver?

Of zal ik me niet langer verzetten en er aan meedoen? Wij zoeken nog huishoudelijk talent, agrarisch talent, tuinkundig talent, bezinepompbedieningstalent, administratief talent, bejaardenverzorgingstalent, stratenmakerstalent, aanstormend verkeersbordenwasserstalent…

Ik loop er vrijwel dagelijks tegenaan; mensen die het niet te nauw nemen met wetten en regels. Ik irriteer. Me eraan. (omdat je irriteren niet wederkerend kunt gebruiken) Onder ondernemers ben je sowieso zo goed als kansloos om er eentje aan te treffen die goudeerlijk is. Vrijwel iedereen probeert de belasting af en toe op te lichten, en dat is tot daaraan toe, maar het is moeilijk iemand te vinden die zich er ook voor schaamt. Het lijkt juist iets om trots op te zijn. Ik persoonlijk zie het anders, en ik denk dat het is zoals ik het zie. Er is een grote berg geld, daar heeft iedereen een aandeel in, en ieder die er van steelt zorgt dat een ander meer moet betalen om die berg op peil te houden. Dat besef, dat zou er toch eens wat harder in geramd moeten worden.

Is het in deze tijd nog goed om goudeerlijk te zijn, of is het een beetje dom? Is deze visie nog wel juist of moet je het oogluikend allemaal toestaan omdat het onderliggende belang groter is? Economie schijnt namelijk voor een aanzienlijk deel op zwart geld te draaien. Of is het geoorloofd om te zeggen: als ik het niet doe, dan doet een ander het wel? Of: zolang de overheid van ons steelt mag je terug stelen? Vroeger waren de meeste mensen nog bang van God, maar daar hebben er niet zo heel veel meer last van. Waar is het tegenwoordig eigenlijk nog goed voor, dat eerlijk zijn?

Vorige week liet ik mij even verleiden tot het invullen van een iq-quizje op internet. Even snel, dacht ik. Maar natuurlijk moest je aan het eind weer sms-en om je iq op je mobiel te kunnen aflezen, maar ja, ik wilde het weten dus ik heb het gedaan. Met als gevolg dat ik nu dagelijks een zogenaamd dienstbericht gesmst krijg waarvan ik vermoed dat het mij geld kost, en degene die ze verstuurt, oplevert. Misschien begrijpt u nu mijn hekel aan commerciëlen. Ik vind het terroristen, niets minder. Op het binnenvliegen van de Twin Towers en op het ongevraagd versturen van sms-jes die geld kosten, zou dezelfde straf moeten staan. Hoe schakel ik deze terreur uit? Aan degene die het weet maak ik mijn iq bekend. Nou ja, niet mijn iq, maar het aantal punten dat dit testje aangaf.

In een ver verleden, toen dit befaamde web-log nog niet het niveau van nu had, was een van mijn bemoeials Polderzilver. Polderzilver is een van oorsprong Argentijnse vrouw en met haar had ik het wel eens over haar jeugd in Argentinië. Dat vond ik interessant, hoe het leven was in die tijd in een land dat geen vrijheid kende. Over Argentinië hoorde je in die tijd natuurlijk wel het een en ander, zeker in 1978, onder andere over de misstanden en de mensen die opgepakt werden en verdwenen.

Ja, waar ze bleven, dat werd later duidelijk. Ze werden levend uit vliegtuigen in zee gegooid. Daar moet je toch niet te veel over nadenken. Van welke hoogte, en sloegen ze te pletter of verdronken ze? Junta, Nazi's, het is allemaal tuig dat uitgeroeid moet worden. En de hoogste leider uit die tijd, Videla, die bleek nog gewoon in Argentinië te zitten. Met huisarrest. Dus niet eens in een gevangenis. Polderzilver was daar nogal verbolgen over. Ik heb gemist dat het gebeurd is, maar inmiddels schijnt Videla dan toch naar een gevangenis overgebracht te zijn.

Uiteraard kom ik tot dit onderwerp door de arrestatie van een piloot van Transavia die ervan verdacht wordt dat hij piloot was tijdens die zogenaamde doodsvluchten. En ja, hij kreeg waarschijnlijk orders, en ja, als hij geweigerd had was de kans aanwezig dat hij zelf uit een vliegtuig werd gegooid (een ander vliegtuig, zo slim waren ze dan nog wel) dus in die zin zou hij vrijuit kunnen gaan. Maar áls je dan gedwongen werd, toon dan achteraf berouw door je aan te geven bij de politie, en laat justitie maar uitmaken of je vervolgd moet worden of niet. Of maak je verleden in elk geval bij je werkgever bekend.

Kijk, Videla, die heeft wat mij betreft geen recht van spreken. Die is zelfs nog in beroep gegaan tegen de overplaatsing van huis naar de gevangenis. Een dictator onwaardig. Die hoort gewoon te zwijgen en z'n nek in de strop te steken als hij ten val gebracht is. Want ja, dictator zijn dat moet je wel in het bloed zitten.