Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

De vrouw van de baas.

Daar kan ik goed mee opschieten. Ik mail haar af en toe op haar werk want zij weet soms hele handige dingen. Het beste aan deze vrouw is dat zij Alfa's mooi vindt, maar tegelijkertijd is het weer jammer dat zij die van haar man niet mag rijden. (Veluwe, anno 1952) Maar omdat ik haar laatst verteld heb van een geheime bankrekening in Liechtenstein die mijn baas er op na houdt, wilde ze me als dank de helft van het saldo op die rekening schenken. "Niet nodig," zei ik tegen haar, "doe maar een Alfa Romeo 8C en ik ben dik tevreden." Wat denkt u? Vandaag kreeg ik een auto van de zaak. Wel schaal 1:18, maar het begin is er.

Verder kreeg ik een aantal boeken, want ik ben gek op boeken. Ik heb laatst nog na 13 hoofdstukken worstelen in een superspannende thriller de strijd opgegeven omdat ik totaal niet gethrilled werd. Waardeloos die thrillers. Als de volgende thriller die ik ga lezen nu ook niet thrillt, dan hou ik het voor gezien met die thrillers. Ik ben van armoe maar begonnen in een boek over lijfrenteproducten, dat is nog spannender. Tevens ben ik nu in het bezit gekomen van het eerste en tevens nieuwste boek van Emma Fasol, daarvan heb ik vanochtend even de eerste bladzijde gelezen, en daarbij drong zich wél gelijk de behoefte op om verder te lezen. Op de eerste bladzijde veroorzaakt een mevrouw een auto-ongeluk. Zoiets verzin je niet! Wat een fantasie moet deze talentvolle schrijfster wel niet bezitten.

En dan was er nog een boek van Jeremy Clarkson, beroepspatser en autojournalist. Van de buurvrouw (van wie ik zwoel ga kijken) kreeg ik het boek: "Haar naam was Sarah." Verder nog een aftershave van een of andere onbekende Fransman (nu heb ik verdorie drie flessen staan) en we gingen vanavond even naar de MacDonalds. Maar dat was geen succes. Met dank aan een oververmoeide Tammar en een nog niet zindelijke Hans. Maar verder, prima verjaardag gehad. Lekker rustig.

Veertig

Zo, de eerste veertig jaar zitten er bijna op. Ik zit hier aan de vooravond van mijn veertigste verjaardag en het is tijd voor een terugblik, maar ook voor een toekomstvisie. Om met het laatste te beginnen, een enorm goeie vraag van de ondervrager op sollicitatiegesprekken vond ik altijd: "waar wilt u staan over tien jaar?"
Daar loog ik dan een prachtig verhaal aan, zoals het een jongeman met een pracht van een carrière nog voor zich, betaamt. In werkelijkheid is het een enorme sufkuttenvraag, en degene die hem stelt is hoofd van de sufkuttenafdeling. Want hij had niet door dat ik in werkelijkheid niet moest denken aan het verhaal dat ik dan ophing. Hij dacht dat het een enorme eer was om voor zijn bedrijf te komen werken. Ja, zo praat je als wederzijdse imago's nog niet aan diggelen zijn door de ervaring van het elkaar langere tijd kennen.

Maar teruggekeken. Niet slecht hoor. Helemaal niet slecht. Het kan stukken beroerder. Het leven is niet een kwestie van dromen waarmaken, maar van clichés waarmaken. Geld maakt niet gelukkig, je moet niet kijken naar wat je niet hebt, maar naar wat je wel hebt, het gras bij de buren is altijd groener, of zoals Youp van 't Hek het interpreteerde: zoals het klokje thuis tikt, tikt het niet overal. Maar uiteindelijk gaat het om het aantal keren dat je lacht, en ik hoop nog vaak een bijdrage aan het aantal keren dat u lacht te mogen leveren.

Ik vier het overigens niet. Ja, alleen met Linda, Hans en Tammar. De kinderen moeten mij natuurlijk wel een 'dootje' geven en 's avonds nemen ze mij mee naar de "Donalds." (als de kinderen het naar hun zin hebben…) Maar echt heel erg leuk is het niet om veertig te worden. Mijn vader kon erover meepraten, die is ook veertig geworden.

Onweerstaanbaar

Tammar is een beetje niet lekker, koortsig en ze heeft kapotte billetjes, en juist dan poepen ze extra vaak zodat je ze goed pijn moet doen bij het schoonmaken. Ik hoorde het gejammer toen Linda haar verschoonde en toen het na een paar minuten ophield dacht ik dat ze weer op bed lag. Nee dus, Linda kwam even boven kijken met die kleine onweerstaanbare.

Tammar komt nooit op zolder dus uiterst verbaasd keek ze om zich heen. Ze was warm en haar haartjes zaten aan elkaar geplakt. Maar toen ze me zag wilde ze wel even bij me op schoot. Ik zette een muziekje op de computer aan en ze begon lichtjes te deinen en klapte in haar handjes. Maar verder bleef ze heel rustig bij me zitten. Iets wat ze normaal nooit zal doen. En toen Linda haar weer wilde pakken ontweek ze mama's armen ten teken dat ze bij mij wilde blijven zitten. Nou vooruit, nog één liedje dan maar dan moet je weer naar bed, kleine lieveling. Wat een onweerstaanbaar kind, voor papa en mama.

Some broken hearts

Gisteren hadden we een feestje aan de beroemde haven van Wanssum, bij Piet's nette ballentent. Het was een feestje gegeven door Harrie en Roelie en hoe zou ik mijn relatie met hen nu eens beschrijven? Ik ken ze sinds 1985, mijn vader was net overleden en zij waren toen jonger dan ik nu ben. Ik kwam in die tijd dagelijks bij ze over de vloer, en met Harrie liep ik elke zondag 8 kilometer met de honden. Later speelde ik badminton en liep wekelijks hard met Harrie en ik ben een keer of vijf met ze op wintersport geweest. Hans noemt ze opa Harrie en oma Roelie terwijl het feitelijk niet z'n opa en oma zijn. Voor hun feestje ter gelegenheid van een aantal dingen die er tegelijk te vieren vielen, hadden ze een foto van ons gezin gevraagd. Ik heb slechts geposeerd, maar Linda heeft er schaamteloos een Canvasgeval van 70×50 cm van laten maken. En die schijnen ze nog ergens op te gaan hangen ook. Nou ja, ik geef er maar even mee aan dat het niet zomaar de eersten de besten uit mijn leven zijn.

Echte feestnummers zijn het trouwens niet, opa Harrie en oma Roelie. De meeste feestjes met hen vallen zwaar tegen. Zo heb ik een keer in Oostenrijk in een zaal vol bejaarden met ze zitten jodelen en een andere keer gingen ze line-dancen op een volkomen lege vloer van een bar, gewoon omdat er niemand op dat feest was afgekomen. Dat laatste gebeurde ook bij een sneu jaren '50 feest bij de Eper badmintonclub, waar jaren '50 muziek werd gedraaid maar waar Linda, Harrie, Roelie en ik ongeveer de enige gasten waren. Je schaamt je kapot elke keer als je met hen uitgaat. Zijzelf trouwens niet. Hoe harder ik me schaam, hoe meer lol zij hebben.

Gisteren op hun feestje ontstond er weer een soortgelijke situatie. Buiten op het terras was het gezellig druk, voornamelijk bejaarden, maar gelukkig zaten wij aan tafel bij hun twee pleegkinderen. Maar binnen in het zaaltje had een kansloze hobby-zanger zijn beatbox uitgestald en wachtte met zingen tot er mensen naar binnen kwamen. Maar dat deed niemand, want het was nog veel te lekker buiten. Toen het eten opgeschept kon worden en de mensen toch in de rij moesten staan, greep hij zijn kans en zette in: Some broken hearts. Geen extra uithaaltje, geen toontje lager of hoger, geen come' on, gewoon dodelijk saai maar wel zuiver gezongen. En toen de muziek langzaam wegebde kondigde hij zichzelf af als Telly Savalas. Sneu. Zelfs toen hij Good luck Charm van Elvis inzette, bleef iedereen buiten. Nou ja, later op de avond hebben er gelukkig voor hem nog een aantal mensen gedanst, maar ik ben niet van mijn plek af geweest. Ja drie keer. Twee keer naar het toilet en één keer over de havenmuur gesprongen toen iemand mij dreigde te komen halen om te dansen. Ik dans niet. Zelfs niet toen pleegdochter Anneke, op wie ik vroeger toch echt wel een beetje gek was, het kwam vragen.

Remblokken

Mijn auto (alfa romeo 156) moest gisteren naar de garage, want er brandde al sinds een maand of twee een lampje. Nu is dat bij Alfa's heel normaal, eigenlijk kun je wel spreken van een kapotte Alfa als er geen waarschuwingslampje brandt, maar dit ging over versleten remblokken. Gelijk heb ik gevraagd of ze even wilden kijken naar de elektrische ruitbediening achter, want die deed het niet meer. Het rijdt gewoon niet lekker en het remt beroerd, als er zo'n lampje brandt.

Gisterenavond was de auto nog niet klaar. (Die jongens zijn denk ik niet gewend aan verfijnde Italiaanse techniek.) Maar als goedmakertje kwamen ze hier een leenauto brengen. Om zes uur werd er aangebeld en werden mij de sleutels overhandigd van een ……VW polo. Ik was in alle staten! "Ik zou een leenauto krijgen, geen VW!" Niks aan te doen, ik moest de volgende dag met een VW polo naar mijn werk. Ik doe vanochtend de gordel om, flikkert er een plastic afdekhoes naar beneden. Als ik over een drempel reed piepte en kraakte het ding aan alle kanten. Ik heb het hier over een nieuwere DUITSE auto met een lagere kilometerstand dan mijn ITALIAANSE auto.

Ik heb de hele ochtend gebeld met de garage of mijn Alfa al klaar was, maar dat was steeds maar niet zo. Op de achtergrond hoorde ik het gehuil van een lichtmetalen Italiaanse zescilinder volbloed, een hoop bandengepiep, en enthousiast gejuich van monteurs. Maar nee, mijn auto was nog niet klaar. Nou ja, om half twee was-ie eindelijk klaar en mocht ik hem komen halen. "Ik ga even dat nazi-symbool omwisselen," riep ik op de gang richting mijn baas, die dat wel een grappige opmerking vond, mede doordat een VW rijdende collega het ook hoorde.

Bij de garage kreeg ik uitleg. Ze hadden een omleiding in het elektrische circuit gemaakt, een extra relais ertussen en een kabeltje vervangen waardoor ik ineens ook weer kofferbakverlichting heb. Een storing die ze twee jaar terug al eens hebben proberen te verhelpen, maar waar ze de oorzaak toen niet van konden vinden. Ik had er al mee leren leven. Alleen de remblokken hadden ze niet vervangen, het was een los contactje waardoor dat lampje brandde, de remblokken waren nog dik genoeg. Fijne garage.

En inderdaad, met een controlelampje dat weer uit was, de kofferbakverlichting die het weer deed, en vier werkende elektrische ramen, reed de auto weer als een speer. En de remmen deden het weer voortreffelijk.
Ik heb me zelfs laten verleiden tot een stoplichtsprintje met een voor mij staande BMW 530D. En tenzij je erg van dieselgeur houdt, kun je er toch beter náást gaan staan.

Logisch verband

Mens zijn is best interessant. Je kunt ook als hert geboren worden in een bos en jaren later een keer stilletjes onder een struik doodgaan, maar niemand die zich ooit van jouw aanwezigheid bewust is geweest. Nou ja, een paar medeherten vonden je gezelschap fijn, en een paar mensen die je zagen vonden je mooi, maar dat was het dan. Misschien is er een hertenhemel.

Maar als mens ben je je toch overal maar bewust van. Tenminste, de meesten van ons. Trouwens, misschien herten ook wel, dat weet ik helemaal niet. Maar die uiten hun gevoelens dan weer niet naar ons mensen. Maar als mens heb je te maken met de drie G's. Gevoelens, geweten en geheugen. Bij de één is het éne wat meer ontwikkeld, bij de ander, het ander. Bij mij is het vooral het geheugen wat ik interessant vind. Gevoelens en geweten schakel ik meestal uit, en het korte termijn-geheugen trouwens ook, dus ik kan me volledig concentreren op het lange termijn-geheugen. En daar hebben zich een aantal mensen, dingen, gebeurtenissen en een paar dromen genesteld. En die zitten daar al heel erg lang maar wat doen ze daar, vraag ik me af. Want ik ben toen ik een jaar of vier was een keer 's nachts uit mijn bed gehaald door de buren, die me vervolgens in een vliegtuig de hele nacht hebben rondgevlogen en de volgende ochtend hebben ze me teruggelegd op mijn kamer, onder mijn bed! En mijn tante Vera, die ineens een heks bleek te zijn die danste rond de ketel? En spijt had van haar heksengedrag toen ik boos op haar werd?

Maar ook mensen die ooit mijn pad gekruist hebben en iets tegen me hebben gezegd maar van wie nooit meer is te achterhalen wie dat waren. Gewoon omdat ik hun namen niet gehoord heb en ze niet kende. Zoals het Italiaanse jongetje met wie ik het WK 1978 besprak, in de zomer van 1978 in Bibione? Tenminste, alleen dat gedeelte van het WK dat ik wist, namelijk dat Nederland tweede was geworden en Argentinië eerste? En dat hij vervolgens zei dat Italië vierde was geworden? Wie die jongen was, geen idee, maar dankzij hem weet ik dat Italië vierde was op het WK van 1978. Goed, het is niet van levensbelang, maar toch, het zit me niet lekker dat ik niet weet wie bepaalde mensen waren. En om nu een eind aan die onbevredigende situatie te maken stel ik voor dat we gewoon net doen of u dat was die ooit mijn pad kruiste en iets zei of deed dat ik onthield. En dat we elkaar hier dan weer tegen komen. Dat zou logischer zijn.

Kopvoddentax

Is Geert Wilders nu helemaal gek geworden met z'n kopvoddentax? Hoe haalt die man het in zijn kop? Belasting op een hoofddoekje, hij lijkt wel niet wijs! Ik wil dat die man per direct verboden wordt. Hoe noemde hij het? Straatbeeldvervuiling? Is-ie blind ofzo? Niks maakt een vrouw aantrekkelijker dan een hoofddoekje hoor! Kent u die beelden niet van vroeger, met een, hoe noemde je dat toen, knappe jonge actrice in een open Alfa Romeo (eventueel Mercedes of Porsche) met zo'n prachtig hoofddoekje tegen het verwaaien van haar haar, en dat er dan een paar lokken uitwapperden….oeh…ik hou op want ik zit gevoelens op te wekken die je als bijna veertig-jarige in die tijd niet geacht werd nog te hebben. Soms, heel soms zie je het nog maar het is zo zeldzaam als een dodo.

Stapje

"De mensen kunnen geen stapje terug meer doen," zei mijn oma (92) vanavond tegen mij. Niet echt een quote waarmee je de nobelprijs voor de filosofie binnen roeit, maar toch zit er meer dan een kern van waarheid in die woorden. Of je daar nu eerst 92 voor moet worden is de vraag, maar het zou kunnen dat mijn oma een diepere betekenis in die woorden ziet dan ik. Mijn oma hoeft zich niet meer druk te maken over een economische crisis want haar AOW loopt vast nog wel even door. Ik probeer me er ook maar niet druk over te maken want er iets aan veranderen gaat toch niet lukken, tenzij ik mijn boekhoudcommandopak weer van zolder haal. Maar nog even niet.

Maar een stapje terug doen? Wie heeft er nog geleerd om de tering naar de nering te zetten? Ik niet in elk geval. Ja, mij is geleerd dat je moest sparen voordat je kon kopen en dat je nu eenmaal niet alles kon hebben, maar ik kan me geen stapjes terug herinneren. Ja, toen ik samen ging wonen met Linda, toen schoot ik in één klap van welgesteld tot onder de armoedegrens, maar dat heeft iedereen die samen gaat wonen met Linda, dus daar schrok ik niet zo van. Maar wat is een stapje? Ik vind je baan verliezen bijvoorbeeld geen stapje. Dat vind ik een stap. Een stapje terug is geen kunst, maar een stap, dat lijkt me een probleem. En dan nog uitsluitend als het een individuele stap is. Want zeg nu zelf, als iedereen morgen in de bijstand raakt, wat is daar dan erg aan?

Ratsj.

Hans heeft al sinds een hele tijd hier en daar een bultje. Volgens het consternatiebureau zijn het waterwratjes en gaan ze van zalf niet weg. Maar wel vanzelf. Dus we wachten en we wachten. Hij had er eentje op zijn schouder en die heb ik nadat mijn geduld op was een handje geholpen. Met een mesje. En dat hielp, want het bultje is weg, niks meer van te zien. Maar hij heeft er ook nog twee in zijn lies. Als hij per ongeluk in zijn broek heeft geplast, wordt zijn huid rond die bultjes erg rood. Niet alleen zijn huid raakt geïrriteerd, maar ook ik! Ik kan niet tegen bultjes, wratjes, puistjes en meeëters. Ten aanval!
Van Linda mag ik er absoluut niet aanzitten want zij vindt het een hele enge tic als iemand constant allerlei bultjes opensnijdt, -krabt of uitdrukt. Ik vind het niks bijzonders want ik doe dat mijn hele leven al. Mijn vader deed het ook en eigenlijk is het een traditie die overgaat van vader op zoon. Maar de twee bultjes in Hans' lies werden wit en ik kon het gisteren niet langer bedwingen. Met een schaartje heb ik zo'n onding verwijderd. Bloeden natuurlijk, maar dat hoort erbij. Maar mooi dat ik niet meer aan die andere mocht komen. En dat Linda erachter kwam. En pisnijdig werd. Een overdreven reactie natuurlijk, want bultjes moeten eenmaal weg. En mijn methode is nu eenmaal een beproefde methode.