Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.
Zondag, op een onmogelijk moment kwam de kat mauwend binnen. Ze had een muis, terwijl ik de koelkastdeur probeerde te repareren. Ik pakte de muis met mijn zakdoek en legde hem in de veranda. Soms houden ze zich dood, of zijn ze even buiten westen, en smeren ze hem later weer. Maar toen ik terug binnen was zag ik aan de bloedvlek in mijn zakdoek dat dat ijdele hoop was.
Maandag ging ik kijken, maar de muis lag er nog. Dood als een pier. Dinsdag, vergeten weg te halen, morsdood nog steeds. Woensdag, muis weg. Mijn medebewoners hadden de muis niet weggehaald, dus waarschijnlijk heeft de kat hem weer gevonden en meegenomen. Of, het was een door God gezonden muis die alle zonden van de muisheid op zich heeft genomen en die moest sterven. En die na drie dagen opstond uit zijn graf. Dat kan natuurlijk ook. Want een kat die een dode muis vangt, daar heb ik nog nooit van gehoord.
Natuurlijk verleent Biden zijn zoon gratie. Hij heeft de verkiezingen verloren dus dit zou ik ook nog even snel doen. En waarom niet? Trump gaat straks gratie verlenen aan een aantal coupplegers, maar die hebben al gezeten en hun stoelgang zal nooit meer hetzelfde zijn. Laatst gaf Biden al toestemming om Rusland aan te vallen met Amerikaanse raketten. Allemaal dingen die hij snel nog even kan doen. Hij heeft nog een maand, die oude Joe. Nog even lekker rebellen. Nog even de republikeinen jennen.
De Verenigde Staten zijn een democratische republiek. Dat houdt in dat iemand die zich verkiesbaar stelt, het presidentschap kan kopen. Moet je wel veel geld hebben, maar dat zit meestal wel goed. Degene met het meeste geld wint. Deze keer was dat Elon Musk, die tegenwoordig een stuk rijker is dan Bill Gates. Maar als het je gelukt is, dan mag je je de machtigste man ter wereld noemen. Tijdelijk dan. En relatief. Qua macht kom je niet in de buurt bij Julius Cesar. Of bij John de Mol. Om over de almachtige nog maar te zwijgen.
Want als ik de machtigste man ter wereld was, dan zou ik ook in m’n eentje dingen willen kunnen beslissen, zoals een goed dictator betaamt. Dan zou ik ook gewoon blijven zitten waar ik zat. Niks machtsoverdracht. Dan zou ik Trump laten opsluiten in Guantanamo Bay. Poetin doet dat wel met z’n politieke tegenstanders. Om nog maar te zwijgen van Kim Yung Un, die heeft niet eens politieke tegenstanders. Dat lijkt er tenminste een beetje op. En uiteindelijk is Kim Yung Un een stuk machtiger dan Joe Biden, aldus een kannibalenstam uit West Afrika. Zij kunnen het weten.
Dat zullen toch mijn testikels zijn. Ja sorry, maar dat is het juiste antwoord. Stel dat ik die niet meer draag, nee, daar zou ik niet blij van worden. Goed, als dit niet meetelt, dan zullen het de borsten van m’n vrouw zijn. Die draag ik het liefst. Tenminste, vroeger. Dan ging ik achter haar staan en, nou ja, laat ook maar. Waarom stelt WordPress zulke vragen?
Ok, ik heb even gekeken bij mijn medebloggers, maar het schijnt hier om kledingstukken te gaan. Nou, dan draag ik het liefst een onderbroek. Ik voel me heel ongemakkelijk zonder. En als tweede, dat ligt er volledig aan of het zomer of winter is. In de zomer kies ik voor een korte broek, in de winter voor een skipak. Puur om te overleven.
Stel nu dat ze bedoelen, welke twee kledingstukken draag je het liefst, vooropgesteld dat je meer dan twee kledingstukken mag dragen, en dat je geen rekening hoeft te houden met extreme weersomstandigheden, maar dat lijkt me onwaarschijnlijk, dan zou ik zeggen, een spijkerbroek en een poloshirt. Wel net gewassen en gestreken, anders wordt het een zootje. Of, zoals Don Johnson, een t-shirt onder m’n colbertje en schoenen zonder sokken. Nou ja, niet dat ik dat ooit gedragen heb, want dan moet je wel een enorme gladjakker zijn, maar bij Don Johnson was het stoer. Die witte Testarossa zou mij trouwens wel beeldig gestaan hebben.
Ik ontdekte vanochtend iets, veertig jaar te laat zoals wel vaker, maar het hield me bezig. Het is iets onbeduidends voor u, maar voor mij vielen ineens stukjes op hun plaats. Ik zal eerst een klein tipje van de sluier oplichten.
“Dat werkt zo niet, dat is hoe je het doet, misschien krijg je een pistool op je vinger, misschien een pistool op je duim. Wij hebben films, koelkasten, wij hebben films, kleurentelevisies. En wat is dat? Waarom die geluiden?”
En nu in het Engels: “that ain’t working, that’s the way you do it, maybe you get a pistol on your little finger, maybe get a pistol on your thumb. We got the movies, refrigerators , we got the movies, color teevees. And what’s that? Why these noises? “
Ik maakt er natuurlijk een zooitje van, u zult het ondertussen wel herkend hebben, maar dit is hoe ik “Money for Nothing” van The Dire Straits meezong. Ik maakte me zoals gewoonlijk niet druk over de tekst. Maar vanochtend werd mij duidelijk hoe deze vreemde tekst bij dit geweldige nummer in elkaar stak.
Mark Knopfler, leadzanger en gitarist, was begin jaren tachtig in New York, bij een keukenboer. Er was een hele muur met televisies die allemaal afgestemd waren op MTV. Een van de werknemers daar zag dat en begon het op z’n New Yorks te becommentariëren en Mark Knopfler schreef snel op wat de man (bonehead) zei.
Kijk die idioten nu, dus zo doe je dat, je speelt gitaar op MTV. Dat is geen werken, dus zo doe je dat, je krijgt geld voor niks doen, en gratis mooie meiden erbij.
Ik zal je zeggen, die gasten zijn niet dom. Misschien krijgen ze een blaar op hun pink, of misschien wel op hun duim. Wij moeten magnetrons installeren, op maat gemaakte keukenapparatuur. Wij moeten deze koelkasten verplaatsen, wij moeten deze kleurentelevisies verplaatsen.
Zie dan, die flikker met z’n oorbel en z’n make-up, ja man, dat is z’n eigen haar. Die kleine flikker heeft z’n eigen vliegtuig, die kleine flikker is miljonair.
Ik had zelf gitaar moeten leren spelen, ik had zelf drummer moeten worden. Kijk die meid nou, de hele tijd in beeld. En hij daarboven in beeld, wat is dat, Hawaiaanse geluiden? Hij slaat op die bongo’s als een chimpansee.
Ik liet de hond uit en mompelde de nieuw geleerde teksten. En ik vond het briljant. Een working-class hero uit Amerika, een macho, nog ver voor de woke tijd, levert commentaar op die makkelijk verdienende artiesten op MTV. Zou hij nog leven? Zou hij weten dat het lied door hem is ontstaan? En over wie had hij het? “I want my MTV” was een slogan die op MTV te zien was en begeleid werd door een clip van the Police, “don’t stand so close to me.” Ik heb me nooit gerealiseerd dat : I want my MTV” hetzelfde klinkt als “Don’t stand so close to me.” Nu weet u ook wat Sting in dit nummer doet. En ook leuk, door dat zinnetje vond het management van Sting het nodig om de mede-rechten voor het nummer op te eisen. Money for nothing, geschreven door Mark Knopfler en Sting. Ik ga hier op stemmen voor de Top-2000.
Ik begrijp dus dat algoritmes op mij worden toegepast. Niks nieuws, want ik wist ook wel dat als ik een advertentie van een schaars geklede dame zie dat dat komt omdat een computer in de gaten heeft dat ik net iets langer naar zo’n filmpje kijk dan gewoonlijk. Nou ja, net iets langer, ik kijk het hele filmpje uit om te zien of het arme wicht ook nog ontnomen wordt wat ze al bijna niet heeft.
Maar wat ik dus niet wist is dat ik in de discussies over gevoelige onderwerpen, juist die meningen te zien krijg die mij het meest irriteren. “De wolf hoort hier niet!” Daar klik ik dan meestal op om te kijken met welke boer ik te maken heb, en zet daar vaak een gevatte reactie onder. Het algoritme heeft zijn werk gedaan en zorgt dat ik zolang mogelijk blijf scrollen in die discussie. Waarom weet ik niet, maar alleen al het besef dat een algoritme mijn doen en laten bepaalt, zorgt dat ik op scherp kom te staan.
Nu kun je makkelijk roepen dat als je geen Facebook hebt, je er ook geen last van hebt, maar ik heb wel Facebook en ik wil er niet vanaf. En al zou ik het willen, dan lukt het niet. Een moment van zwakte en je opzegging wordt ongedaan gemaakt.
Maar daar gaat het allemaal niet over. Het gaat erom dat iemand, of meerdere iemanden, bedacht hebben dat het een goed idee is om mij te irriteren. Mijn leven nog moeilijker te maken dan ik het uit mezelf al maak. In plaats van mij reacties te tonen die mij weer vertrouwen in de mensheid geven. Nee, bewust mijn leven tot een vagevuur maken. Denk daar eens even over na zeg! De sadisten! De teringlijers! Nou, ik ga me hier tegen wapenen. Voortaan als ik weer een reactie zie die mij irriteert, ga ik die liken. (Dus niet likken, voor mijn dyslectische lezeres.) En daarmee breng ik dat hele algoritme in de war. En irriteer ik de evil-bedenkers ervan. Moge hun balzakken openscheuren en hun ballen de riolering in stuiteren!
Vroeger, toen Frankrijk nog ver was, gingen wij vaak op visite bij opa en oma. Zo één keer in de twee weken, eerst naar de ene opa en oma, en daarna naar de andere, waar meestal nog wel een oom en tante zaten. Dan reden we ‘s avonds in het donker terug, en mijn broertje, mijn zusje en ik sliepen dan achterin. Ik sliep tussen de achterbank en de voorstoelen in, op de ruwe mat, maar dat hinderde mij niet. Maar soms sliep ik niet en zag ik de maan. De maan bewoog met ons mee, soms stak hij zelfs de weg over want ik zag hem ineens aan de linkerkant, en hij baande zich een weg door de wolken. Mijn oma had mij een versje geleerd. “De maan is rond, de maan is rond, hij heeft twee ogen een neus en een mond.” En als je goed keek zag je z’n gezicht ook. Later ging ik ook de donkere kant van de maan zien. Tenminste, dat verbeelde ik me waarschijnlijk, maar ik zag de zwarte achterkant die niet verlicht werd.
Afgelopen dinsdag had ik een “Christmas event” op mijn werk, wat nog minder met kerst te maken had dan Carnaval met Staphorst. Na afloop reed ik naar huis en ik zag de maan. Hij vergezelde me tijdens de rit, ik zag hem zich ijverig een weg banen door de wolken en soms stak hij de snelweg over. Hij had nog steeds datzelfde gezicht. Ik dacht aan vroeger en aan vandaag, want de maan is niet veranderd en gaat dat ook niet doen. Hij is altijd met dezelfde kant naar ons gericht zodat we altijd z’n bekende gezicht zien. De maan is een mooie hangende bol in de lucht waar ik graag naar kijk. Hij staat hier maar één lichtseconde vandaan. Iedereen kan hem zien, gratis en voor niks. En als wij er niet meer zijn is de maan er nog steeds. Hij raakt wel lichtjes uit z’n koers en hij verwijdert zich van ons vandaan. Drie centimeter per jaar of zo, dus we kunnen voorlopig nog vooruit.
Naar aanleiding van mijn recente klacht op dit weblog over het bevolkingsonderzoek darmkanker (strontcontrole) waarvan ik vond dat het hopeloos te laat kwam, hoorde ik vanochtend op de radio dat ze de minimumleeftijd hiervoor met vijf jaar willen verlagen. Mensen vanaf vijftig zouden voortaan uitgenodigd worden om hun poep op te sturen.
Ik vind het fijn dat ik niet voor niks schrijf en dat er ook echt iets met mijn adviezen wordt gedaan. Mijn vroegere ambitie om dictator van dit land te worden is een beetje verdwenen, maar men houdt nog steeds rekening met wat ik vind. Wel zo prettig.
Dat mijn ambitie om iets aan dit land te doen weg is komt voornamelijk doordat mijn ambities sowieso weg zijn. Het is wat laat voor ambities. Bovendien, dan moet ik gaan nadenken over oplossingen en daar heb ik helemaal geen zin meer in, vooral niet omdat ik in de praktijk best moeite heb om mensen teleur te stellen. En deze eigenschap zie je eigenlijk zelden bij dictators. Bovendien, een echte dictator stelt niet teleur, die boezemt regelrechte doodsangst in terwijl iedereen hem toejuicht. Het is jammer dat ik vroeger niet heb doorgezet, want zo’n zwarte Mercedes 600 Pullman en bijbehorend lichtblauw dictatoruniform zijn wel mijn smaak.
In elk geval, ik zal een beetje gerichte adviezen gaan geven hier, misschien kan ik hier en daar toch een beetje bijsturen.
Tegen welke molen Vladimir is gelopen weet ik niet, maar zeker is dat hij ze niet op een rijtje heeft. Hoe de man op ijzige toon de feiten verdraait en Rusland in een defensieve rol weet te draaien is ronduit knap. Thierry Baudet is het zelfs met hem eens, maar die heeft ook een klap van de molen gehad.
Als Zelensky nu Amerikaanse lange-afstandsraketten afschiet op Rusland, met als doel de Russische slagkracht te verzwakken, in het kader van “de aanval is de beste verdediging” dan beschouwt Poetin dat als een daad van agressie die kan leiden tot de derde Wereldoorlog. Juist ja. Dat Rusland Oekraïne is binnengevallen en dagelijks met raketten bestookt, zien we voor het gemak even over het hoofd. Ik bedoel, wat bezielt deze gek? Wat is er in hem gevaren?
Als je zoiets maar lang genoeg volhoudt wordt het vanzelf waar. In de oorlog tussen Israël en Hamas en Hezbollah heb je ook geen idee meer wie nu begonnen was en welke actie nu een vergelding was op welke vergelding.
Ondertussen worden datakabels gesaboteerd, gisteren vind ik bij ons in huis nog een kapotgekauwde usb-kabel en Lori kreeg de schuld. Nou, ik weet wel beter. Ik vertrouw geen enkele Rus meer. Morgen ontmoet ik er één op mijn werk. Zogenaamd gevlucht voor het regime. Spionnen zijn het, getrainde vechtmachines, al heten ze Jana of Anna.
En dat mijn auto elke keer als hij net gemaakt is een nieuw mankement krijgt is ook niet toevallig. Dat doen de Russen om mij te breken. Spreek je Poetin in het Frans eigenlijk hetzelfde uit als Putain? Ik hoop het wel. Achterlijke!
Ik wilde iets schrijven over een herinnering, maar toen ik zocht bleek ik het al geschreven te hebben. Tot bijna in de kleinste details stond daar wat ik wilde zeggen. Er stonden zelfs details in die ik nu niet meer wist. https://mackwebber.blog/2021/08/04/gelukkige-momenten/
Vanmiddag liep ik met de hond te wandelen en er schoot mij een vreemde gedachte te binnen. Zou mijn aanleg tot neerslachtigheid te maken hebben met mijn goede geheugen? Ik had altijd een haarscherp geheugen voor gebeurtenissen. Het probleem daarvan was dat ik herinneringen moeiteloos kon terughalen en ze opnieuw beleven. Zodat ik veel in het verleden kon zijn en daardoor geen aansluiting met het heden heb. Ja, dat vond ik ineens een logische redenering. Veel mensen weten veel minder van vroeger en leven volop in het heden. Wat volgens mij minder mooi is. Ik zag het tenminste vanavond op tv, Van Kooten en de Bie werd herhaald, en ik zag die typische jaren 70 en 80 treurigheid die voor mij zo overzichtelijk was. Fiat’s 127 en Renault 16’s in de straten en winkels die nog geen concurrentie van onlineverkopen hadden.
Maar ik begin ook dingen kwijt te raken van vroeger. Zo kan ik soms niet op iemand’s naam komen of vergis ik me in een jaartal. Misschien een aanwijzing om me in het heden te gaan verdiepen. Misschien is het hier nog niet zo slecht.
Ik ging vannacht mijn bed uit om de bokswedstrijd tussen Jake Paul en Mike Tyson te kijken. Het is al het hele jaar bekend dat die wedstrijd eraan kwam, hij is één of twee keer uitgesteld, maar nu was het dan zover.
Ik kende Jake Paul niet, en toen ik hem wel kende moest ik hem niet. Een YouTuber die bokser is geworden en tientallen miljoenen verdient. Toen ik hoorde dat hij Tyson had uitgedaagd, dacht ik dat hij gek was.
Mike Tyson is een held van weleer. De beste bokser ooit. Big head Mike, zo werd hij in z’n jeugd genoemd, later werd dat Iron Mike, en hij werd ook the baddest man on the planet genoemd. Rond zijn twintigste was hij op z’n allerbest en ging elke tegenstander vroeg of laat tegen de vlakte. Maar meestal vroeg. Tijdens de staredown had Mike een blik in zijn ogen die ik niet goed kan beschrijven. Bij de tegenstander zag ik meestal angst, maar Mike deed niet zijn best om intimiderend over te komen. Het was een soort ingehouden minachting met een vleugje medelijden voor de tegenstander er doorheen. Ondertussen draaide hij zijn stierennek zonder het oogcontact met de tegenstander te verliezen.
In elk geval, Mike is nu 58 en heeft het hele jaar getraind. De trainingen zagen er ouderwets indrukwekkend uit. Maar Mike was niet meer de Iron Mike die hij was. Hij won de eerste twee ronden nog, maar daarna ging zijn leeftijd spelen. Hij werd moe, traag en passief. Ik was zelfs bevreesd dat hij neergeslagen zou worden, en ik moedigde hem aan. Want het zou niet eerlijk zijn als deze held uit mijn tijd tegen de grond zou gaan.
Hij kwam de acht ronden van twee minuten door zonder veel schade, maar verloor de wedstrijd. Ik had gehoopt dat de held van mijn generatie nog steeds niet had ingeboet. Zodat wij, uit de jaren zestig, nog mee zouden tellen. Maar mijn verwachtingen waren te hoog gespannen. 58 is eenmaal veel te oud voor een topsporter. Maar dat hij nog twee ronden won is eigenlijk al ongelofelijk.
Mack 