Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

Elk nadeel heeft zijn voordeel.

Mijn zoon zit tegenwoordig bij het 45e pantserinfanterie bataljon, bravo compagnie of zoiets. Hij wordt uitgestegen minimi schutter. Dat betekent dat hij zijn voertuig verlaat en te voet een gebied intrekt. Minimi is een lichte mitrailleur met een hoge vuursnelheid, en effectief tot 800 meter. Vandaag haalde ik hem op van de bus en ik was even vergeten dat hij nu soldaat is. Hij kwam in uniform met baret op me af lopen, dat was een mooi gezicht.

Hij heeft pas zijn opleiding voltooid, 26 man van de 46 waren nog over, en nu is hij beroepsmilitair. Hij brengt ineens bakken met geld binnen, ik verdiende op mijn 19e hfl 1000, dus ongeveer 450 euro per maand. Goed, het was een andere tijd, maar ook voor die tijd was het weinig. Als ik moet gokken dan heeft het tot mijn 30e geduurd voordat ik verdiende wat hij nu verdient, gecorrigeerd voor inflatie. Hij is me dus ver vooruit. Binnenkort als hij uitgezonden wordt, haalt hij me in. Verder heeft hij allerlei voordelen die je als ambtenaar hebt en hij heeft nu een luxe kamer op de kazerne in plaats van een kale slaapzaal waar je met z’n zessen ligt.

Zijn opleiding was hard, koud, vies en zwaar, maar hij heeft volgehouden. Tot zover het trotse gedeelte. In het weekend is hij een feestende lapzwans, net als z’n vrienden. Maar dat is wellicht nodig.

Zelf ben ik nooit soldaat geweest, ik was buitengewoon dienstplichtig. Ten tijde van oorlog zou ik opgeroepen kunnen worden. Maar de oorlog was ver weg in 1988.

Nu is dat anders, en ik moet er niet aan denken dat Hans de oorlog in moet. Het klinkt allemaal wel mooi, wat ik daarnet beschreef, maar als hij echt op een vijand moet schieten, en er wordt teruggeschoten dan is dat natuurlijk verre van mooi. Mijn moeder vindt het maar niks, haar kleinkind naar een oorlog, en dat snap ik. Ik hoop van ganser harte dat de oorlog wegblijft, maar heb ik een uitzonderingspositie in het leven? Moeten alleen kinderen van anderen hun leven wagen in een oorlog? Dat zou toch ook niet kloppen. Een land moet helaas een leger hebben, en we moeten blij zijn dat er mensen zijn die ons verdedigen als het foute boel is. Waarom zou dat altijd een ander moeten zijn?

Dan hoop ik wel dat Trump zijn belofte waarmaakt en de oorlog in Oekraïne beëindigt. En daarna die in Gaza. Voorlopig heeft Trump al voor elkaar dat meer landen hun verplichte bijdrage aan de NAVO doen. Dat geef ik hem na.

Lama

Het onderwerp van mijn vorige logje houdt het nieuws en de actualiteitenrubrieken flink bezig. Hoe anders is dat hier. Geen inhoudelijke reacties, niemand die hier iets over te zeggen heeft. Tenminste niet tegen mij. Wat denkt u dat dat met mij doet? Ik word gewoon niet serieus genomen! Ik wil ook wel eens van gedachten wisselen over een serieus onderwerp!

Schrijf ik een verhaaltje over een envelop vol poep, dan is het “hahaha” en als ik over mijn kinderen schrijf dan komen er opvoedkundige adviezen en als ik schrijf over hoe ik mij van de domme hou, dan bent u er als de kippen bij, maar niet als ik een maatschappelijke kwestie aanstip. Conclusie, ik kan daar beter mee stoppen en ik wissel voortaan wel met Lori van gedachten over politiek of klimaatverandering. Die zegt ook niks terug, maar houdt in elk geval nog haar kop scheef ten teken dat ze luistert.

Ooit hield André van Duin een keer een oudejaarsshow waarbij hij politieke onderwerpen aanroerde, daar lachten de mensen zuinigjes om. Niet het schaterlachen dat hij gewend was en ik heb het hem later ook nooit meer zien doen.

Nou, u kunt van mij de bout hachelen, ik heb geen idee wat die uitdrukking betekent, maar als mij iets op het hart ligt, dan schrijf ik het. Of dat nu over de toeslagenaffaire gaat of over een van mijn overlevingstochten over de laagvlakten van de Veluwe, dat boeit mij geen hol! Nou ja, de toeslagenaffaire boeit mij ook geen hol trouwens. Op dit moment boeit mij vrij weinig ene hol. Nou ja, ik zag vandaag een lama of iets in die richting bezig zijn met een bevalling. Er kwamen achterpootjes uit haar hol. Ik dacht kort na of een Alpaca een buideldier was, maar ik besloot van niet. Dus moest het een geboorte betreffen en zal het ook niet het hol van de Alpaca zijn geweest, maar haar cloaca. Ik wist ook niet zeker of Alpaca’s belast zijn met de erfzonde. Indien niet, dan gaat de geboorte wat makkelijker. Maar voor de zekerheid heb ik even aangebeld bij de eigenaar. Ik heb het verder niet afgewacht maar ik vermoed dat het goedgekomen is.

Dit mag nooit meer gebeuren!

In Amsterdam waren rond de wedstrijd Ajax en de Israëlische club Maccabi Tel Aviv, rellen te betreuren. Geen voetbalgerelateerde rellen, maar aanvallen van jongeren op scooters op Joden. We begrijpen allemaal wel wie er bedoeld worden met jongeren op scooters. Ze zijn gek op zonnebloempitten.

Amsterdam en de Israëlische regering vonden het nodig om hier een vergelijking met de Tweede Wereldoorlog te maken. Het zou de grootste aanval op Joden sinds de tweede Wereldoorlog zijn geweest, er werd gesproken over pogroms. Het nieuws over de mishandelingen bereikte zelfs Biden en Netanyahu, die zich er allebei mee bemoeiden en opheldering wilden van de Nederlandse regering. Die vergelijking met de Tweede Wereldoorlog ging mij wat ver. Vijf mensen moesten naar het ziekenhuis. Bovendien werkte onze overheid hier geenszins aan mee, maar waren het aanvallen van allochtone jodenhaters. Praat me dus niet van de tweede Wereldoorlog.

Echter, de aangevallenen behoorden tot een groep die anti-Palestina leuzen riep en ook een Palestijnse taxichauffeur mishandelde. Dat in ogenschouw nemend, doet mij dit in weinig denken aan de tweede Wereldoorlog. De Kristalnacht werd georganiseerd door de nazi’s en vond in heel Duitsland plaats. Neemt niet weg dat de Arabieren op hun scooters zich van mij te pletter mogen rijden onder een tram. Gewoon omdat ze bewust de westerse waarden kapot maken.

Waar het mij uiteindelijk om gaat is de hypergevoeligheid als er Joden bij betrokken zijn. Omdat het duidelijk moet zijn aan de buitenwereld dat de degene die de aanvallen veroordeelt, op de eerste plaats denkt aan de holocaust, het ergste wat de wereld ooit overkomen is in de ogen van een superieure westerling. Dus werd er gesproken over een gitzwarte nacht. Wat natuurlijk weer in het verkeerde keelgat schiet bij de actiegroep kick out Zwarte Piet.

The divided States of America

Ik vind Kamala Harris een elegante vrouw. Ik vind eigenlijk dat er een nieuw Vrijheidsbeeld gemaakt moet worden met haar gezicht. Ik vind haar lach ontwapenend. Ja, ze zou echt een goede president zijn geworden. Maar van welk land, dat is de vraag. The divided States of America?

Ik woon niet in Amerika, sterker, ik ben er nog nooit geweest, en ik heb altijd een zekere afkeer van Amerika gehad. Te lomp, te dom en te patriottistisch. Maar juist de laatste jaren was dat aan het veranderen. Ik zag ineens de enorme schoonheid van de natuur, de uitgestrektheid van het land, Amerikaanse auto’s werden beter, en ik sprak zelfs met Amerikaanse collega’s die volstrekt normaal waren. Ik was waarschijnlijk wat beïnvloed door the Dukes of Hazzard, en had het idee dat Amerikanen dikke, sigarenrokende hoedendragers waren met in de ene hand een geweer en in de andere de bijbel. Nee, ik was mijn mening juist aan het bijstellen. Blijk ik het toch altijd goed gehad te hebben.

Geacht RIVM…

Ik kreeg een brief van het RIVM dat ze mijn poep willen onderzoeken. Dit doen ze bij oude mensen om darmkanker in een vroeg stadium te ontdekken. Nu ben ik al 55, en is het niet echt vroeg. Het is 2024, het is hartstikke laat. Vóór je veertigste doodgaan aan kanker, dat is vroeg. In plaats dat ze het dán opsporen. Nou ja, ik denk over een aantal dingen heel anders dan het RIVM. En het is niet zo fraai wat ik denk. Ik bedoel, we zitten vol met chagrijnige oude mensen, mezelf incluis, waarom proberen we die allemaal zo oud mogelijk te laten worden? Ik kwam die mensen tijdens de pandemie tegen in het ziekenhuis, ze bedreigden je moet een stok als je in hun buurt kwam. Terwijl voor mij beleefdheid naar anderen voor het eigen belang gaat. Dat is de manier om de wereld vooruit te helpen, niet om zo oud en onuitstaanbaar mogelijk te worden.

Nou ja, ik weet nog niet of ik aan het onderzoek meedoe. In elk geval niet uit eigen belang. Waarschijnlijk doe ik het om niet onbeleefd te zijn richting het RIVM. Het onderzoek doen ze elke twee jaar bij mensen tussen de 55 en 75. Die moeten hun poep opsturen in een envelop. Denk daar eens over na, hoeveel kak er dagelijks rond gaat met de post. Ik vind het ook heel onbeleefd richting postbode, om die te degraderen tot strontbode. Bovendien, ik las net de instructies, je moet je poep opvangen in de wc, maar je moet zorgen dat er geen urine bij komt. Ik ben toch geen hond? Als ik poep, komt er daarna plas. Punt uit. En anders koop ik zo’n grote bubbelenvelop en bout ik die vol, dan komt er geen plas bij. En dan schrijf ik: geacht RIVM…

Buurjongen

In 1983, toen ik in Vaassen kwam wonen kreeg ik een buurjongen, die op hetzelfde moment hier kwam wonen. Wij hadden de zolderkamers en onze dakkapellen grensden aan elkaar. Vrijwel elke avond voor het slapen gaan stonden wij met het raam open met elkaar te praten. We maakten ook een kabelbaan om goederen naar elkaar te vervoeren, en een microfoon zodat we elkaar ook met het raam dicht konden horen, en we klommen uit het raam naar elkaars kamer. Altijd goed gegaan, op de keer na dat een overbuurvrouw bij mijn moeder kwam melden dat wij over het dak liepen.

Nou ja, we deelden dus ongeveer alles en het duurde tot 1988, toen gingen de buren verhuizen. Daarna verwaterde het contact snel. Pas in 2014 hoorde ik weer iets van hem, via Linked-in. En daarna niet meer. Totdat ik deze week weer op Linked-in een droge mededeling zag: “Hee buurman, nog iets gebeurd de afgelopen tien jaar?” Daar moest ik wel om lachen en we praatten even bij, en hij deed zelfs het voorstel om als hij weer eens in de buurt was, even langs te komen. We gaan het zien.

Het was in elk geval destijds een steun en toeverlaat om overal over te kunnen praten, jarenlang, hangend uit dat dakraam. Ons oude huis staat te koop, daarom kon ik even een foto stelen van de plek waar het allemaal gebeurde.

Los!

Ik sla nooit geliefden, maar vandaag moest ik een uitzondering maken. Ik heb Tammar in haar meest dwarse bui ooit wel eens een trap gegeven, en nog veel vroeger mijn zusje in net zo’n dwarse bui, maar het geeft alleen maar een slecht gevoel. Misschien deed het mij wel meer pijn dan hen. Wat dat betreft begrijp ik niet dat er vroeger zo lustig op los werd geramd door vaders.

Degene die vandaag de klos was, was Lori. Ook zij zit in haar puberteit en neemt het ineens niet meer zo nauw met mijn gezag. Ik speel altijd met haar tijdens het uitlaten, maar als ik “los” zeg, moet ze loslaten. Tot nu toe lukte dat, maar gisteren liet ze het touw waaraan ik trok niet meer los. Ik trok aan haar oor, draaide haar nekvel om, ik deed zelfs een nekklem, maar niets hielp. Ze hield vast. Het enige dat mij nog restte was haar aan de lijn te doen en linea recta naar huis te gaan. Klaar met het spelen. Thuisgekomen vroeg ik me af of ze dat nu begrepen had. Nee natuurlijk niet! Aan de lijn en niet meer spelen is geen straf.

Vandaag probeerde ik het opnieuw. Zelfde touw, zelfde rondje, en zelfde situatie. Ze liet niet los. Ik gaf haar een ram met de leren riem. Bij de tweede liet ze los. Even daarna liet ze weer niet los, maar nu hoefde ik alleen maar te dreigen met de riem, en ze liet los. Ik was weer de baas.

Die laatste zin, die meen ik totaal niet, want ik laat mijn hond luisteren door te slaan of te dreigen en ik ben er helemaal niet trots op. En waarom ik het zo belangrijk vind dat ze loslaat als ik dat zeg weet ik eigenlijk ook niet. Alsof ze een politiehond is. Misschien moet ik er minder een punt van maken als ze een keer niet luistert. Ze luistert toch al beter dan alle vorige honden bij elkaar.

Een geliefde slaan is in het algemeen geen goed idee. Dat moet je niet willen. Zelfs als je dat nooit doet, geef je ze onbedoeld al wel eens een klap in het gezicht. Honden zijn wat dat betreft minder gevoelig. Gelukkig maar. Anders kon het nog wel eens een lastige zaak worden.

Brigadoon

Ik las vandaag over de legende van Brigadoon, nadat ik in de auto naar “the whole of the moon” luisterde. Al jaren hoorde ik Mike Scott zingen: “I saw the rain dirty valley, you saw Brigadoon,” zonder te weten wat dat betekende.

De legende gaat over het Schotse dorp Brigadoon, waarop een vloek rust en het dorp maar één keer in de honderd jaar voor een dag verschijnt aan de buitenwereld. Twee mannen zijn aan het jagen in de Schotse hooglanden als het dorp opdoemt uit de mist. De inwoners worden elke honderd jaar slechts een dag ouder, maar geen van de inwoners mag het dorp op die dag verlaten, of het dorp zal voor altijd in de mist verdwijnen. Volgens de legende is het dorp in 1754 voor het laatst verschenen.

Een van de mannen wordt verliefd op Fiona, een jonge schone uit het dorp. Hij vraagt aan een onderwijzer uit het dorp of het voor een buitenstaander mogelijk is om inwoner van Brigadoon te worden. Dat is het, maar alleen als hij verliefd wordt op iemand uit het dorp. Hij moet kiezen, zijn verloofde in New York achterlaten en huis en haard verlaten, of een leven vol liefde in Brigadoon. Doordat zijn vriend problemen veroorzaakt, verlaten hij en z’n vriend Brigadoon, en het dorp verdwijnt weer in de mist. Hij keert terug naar New York, maar blijft denken aan Fiona.

Na vier maanden keert hij terug naar Schotland en gaat op zoek. Tot zijn verbazing verschijnt het dorp opnieuw uit de mist en hij ziet de onderwijzer. Hij vraagt hoe het mogelijk is dat Brigadoon weer verschenen is. De onderwijzer zegt dat als de liefde sterk genoeg is, alles mogelijk is. Daarop rent hij over de brug het dorp in, naar de vrouw van wie hij houdt, en het dorp verdwijnt weer in de mist.

De middeleeuwse brug ‘Brig ‘o doon’ ligt er nog steeds. Legenden geven zin aan het moderne leven, mits ze echt gebeurd zijn. Maar gezien de brug kan daar geen twijfel over bestaan.

Verder waar ik gebleven was

Het ging al weken niet goed, maar ik plaatste maar wat onzin om toch wat te schrijven en geen verdenking op me te vestigen. En ik wilde er ook niet aan, maar ik zat diep. Ik kon mijn bed niet meer uit komen en als ik half negen moest beginnen stond ik half negen op. Als ik naar kantoor moest, bleef ik thuis. Als het weekend was bleef ik tot half twaalf in bed. Naar bed gaan vroeg in de avond was het fijnste moment van de dag. Donker en stil en je hoefde voorlopig niks. Het was erger dan vorige keer want zelfs de laatste dingen die ik leuk vond, waren nu een opgave. Niks interesseerde me meer.

De huisarts vond drie weken geleden al dat ik naar een psycholoog moest, maar ik dacht: laat maar. Ik verlangde steeds meer naar rode wijn, en dronk twee glazen per dag. Dat hielp lichtjes. Ondertussen viel ik af, elke dag verder maar heb nu denk ik het minimum bereikt. De hond dwong me om te blijven lopen, ik bleef badmintonnen en ik dwong mezelf om dagelijks twintig push-ups te doen. Dat was ook een hoogtepunt, ‘s ochtends op de weegschaal.

Afgelopen zondag kon ik er niet onderuit, mijn zus had me gevraagd te gaan wandelen met de hond. We praatten en ik gaf haar aan waar mijn gedachten zaten. Ze snapte het volkomen en had soms dezelfde gedachten. Misschien was die ronde wel de ommekeer. Er viel ineens weer iets op z’n plek.

Ik heb geen vrienden, wel vriendschappen. Altijd met vrouwen want met hen praat ik veel makkelijker. De afgelopen dagen heb ik met een aantal gepraat, en langzaam voelde ik wat kracht terugkeren. Intuïtief voelde ik aan welke kant het op moest. Verder waar ik gebleven was.

Motregen

We zagen “boerderij van Dorst” met twee min of meer bekende Nederlanders, Donnie en Sanne Hans. Twee stotteraars bij elkaar. Met beiden had ik niet zoveel, maar beiden zijn gestegen in mijn hoogachting. Donnie vond ik een irritante rapper met een raar accent en een dom vlechtje, en Sanne vond ik wat kleurloos. Gewoon mijn persoonlijke mening, niks ernstigs. Maar beiden stonden op zeker moment snikkend hun echte verhaal te vertellen. Elk huisje heeft z’n kruisje. Paul van Vliet zong het al eens in een lied. Er hangt een huilbui als een onweer in elk van ons.

Ik zat vandaag bij een psycholoog, die bijna twee uur de tijd nam. Mijn hangende huilbui kwam als motregen naar beneden. Over verdriet en ongeluk in mijn leven, dat er kennelijk toch steeds uit moet. Ik werd getypeerd als een gevoelsmens met een sterke intuïtie en een grote leegte van binnen. Dan weet ik dat. We kunnen niet van anderen houden als we niet eerst van onszelf houden. Ik hou wel van mezelf, maar ik ben niet blij met mij. Ik heb weer aan de bel getrokken. Omdat mijn hangende huilbui te zwaar werd.