Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

Milo

Waarom ben ik nu precies verdrietig, nu onze logeerhond Milo vanavond is ingeslapen? Hij was Randi’s beste vriend, ongeveer een jaar jonger en hij gaat ongeveer een jaar later dood.

We zijn nog even gaan kijken, hij lag op een matras en liet z’n plas lopen. Maar hij kwispelde wel, en ik knuffelde z’n dikke kop. De baasjes waren ontroostbaar en moesten met hem naar de dierenarts. Nu is hij ingeslapen en zie ik foto’s van hem en Randi voorbijkomen. Voel ik nu verdriet voor Milo, voor Randi, voor de baasjes, of omdat het het einde van een tijdperk is? Dat je ze op de foto’s ziet als jonge honden, wat Milo al jaren niet meer was (Randi bleef veel beweeglijker tot het laatst) en dat je je realiseert dat dat ook alweer acht jaar terug is en niet meer terugkomt?

Milo was te oud en te stram voor Lori, Lori was wel superblij als ze Milo zag, maar Milo strafte haar alleen af als het hem te gortig werd. Verder gedoogde hij haar. Generatiekloof.

We hadden juist gisteren afgesproken dat Milo hier nog een paar dagen zou komen met Oud en Nieuw, zoals elk jaar, maar dat hoeft nu niet meer. Milo was een echte goedzak, maar met het uiterlijk van een badass.

De weg kwijt.

Mijn dochter is nogal bijgetrokken vergeleken met twee jaar terug. Tegenwoordig doet ze bijna alles goed in plaats van fout. Ze vertelt me haar belevenissen op school en op haar werk, als medewerker bij Kruidvat. In haar klas zit een ginger, zo noemt zij vrij respectloos iemand die wij vroeger keurig rooie dakduivel noemden, en deze ginger noemde de docente een teef. De teef stuurde de ginger de klas uit en mijn dochter riep naar de ginger of hij soms geen opvoeding had gehad. “In welke generatie leef ik”, verzuchtte ze. En ik zag dat het goed was.

Vanavond op haar werk komt een man uitleg vragen over condooms. Of die ook voor mannen zijn. Volgens mij zijn condooms altijd voor mannen, maar ik weet er niet al te veel van. Ik geloof dat ik ze twee keer gebruikt heb in mijn leven, dus pin mij er niet op vast. In elk geval, mijn dochter vertelt mij dit en ik denk alleen: “wat is dat voor een idioot?” Vervolgens wil hij nog een buttplug, ik verzin dit niet, bij Kruidvat verkopen ze die en de man vraagt hoe je dat schoon moet maken. Ik was hier al hard weggerend en ik vraag mij af in wat voor generatie ik leef.

In elk geval, mijn dochter is minder preuts dan ik en zegt tegen de man dat ze het niet weet en er even een collega bij haalt. Ze hoort de collega tegen de man zeggen: “als je deze in je kont wil douwen kan dat.” En ik denk, wat gaat hier allemaal mis in dit land, dat er mannen vrij rondlopen die aan jonge meisjes uitleg gaan lopen vragen over condooms en buttplugs. Of nee, wat gaat er eigenlijk mis in deze tijd, dat Kruidvat buttplugs verkoopt?

Het wordt echt de hoogste tijd dat we weer eens normaal gaan doen met z’n allen.

Vroeger was alles duidelijk.

Aanslagen met zwaar vuurwerk, asielbeleid, wolven, TikTok, stikstof, je weekend, personeelstekort, vergrijzing, Max Verstappen, Syrië, Trump, salderingsregeling, lhbti +, bitcoins, thuiswerken, polarisatie, bankzitters, cashback, gamen, windmolenpark, leiderschap, tussenjaar, influencer, extraparlementair, AI, elektrificatie, fijne dag, latte, biodiversiteit, CO2-reductie, ADD, ZZP, Tesla, Gaza, Poetin, NAVO, vapen, X, opwarming, autonomen, fatbike, genderidentiteit, Tinder, koning.

School, sportwagen, straatvoetbal, meisjes, radio, ziekenfonds of particulier, tolerant, goede baan, fatsoen, ijsvrij, koude oorlog, woensdagmiddag, Donald Duck, huisvrouw, bibliotheek, tegenwind, tweede klasse, majesteitsschennis, chef, bejaardenhuis, dienstplichtig, aids, abonnement op het zwembad, WAO, huiswerk, zevenklapper, seizoenen, katholiek of protestant, tv-serie, André van Duin, dames en heren, poep onder je schoen, dansles, priklimonade, toekomstperspectief.

Nederland nu vs Nederland begin jaren tachtig. Het is ook niet vreemd dat de wachtlijsten bij de psychologen nu een half jaar bedragen. Nou goed, die wolven hadden er in de jaren tachtig al moeten zijn natuurlijk. Gevolg van de koude oorlog. Wolven waren ooit verdreven en zaten vast achter het ijzeren gordijn. En huisvrouw, alleen het woord al. Een vrouw die bij huis is en zorgt voor het huishouden. Heel normaal vroeger. Meisjes, die waren magisch en onbereikbaar als het erop aankwam. Ziektekosten werden vergoed en in de zomer ging je naar het buitenbad. Fatsoen was nog een woord dat je kon gebruiken zonder srakker erachter, en op woensdagmiddag voetbalde je op straat. Op de radio waren de dagen verdeeld onder de omroepen en als André op tv kwam moest iedereen lachen. Sportwagens waren een zeldzaamheid en als je 65 was, heette je bejaard. Mannen of vrouwen, meer soorten bestonden niet. De koude oorlog was een gegeven, geen dreiging. En als je net een sterfgeval had meegemaakt en je deed een boodschap dan zei de onwetende winkelier na het afrekenen gewoon neutraal “tot ziens” in plaats van “een fijne dag” wat onnodig kwetsend kan zijn en bovendien geenszins gemeend is, in tegenstelling tot “tot ziens”. Om over “geniet van je weekend” nog maar te zwijgen.

Je doet er verder niks aan, maar ik zette even wat begrippen op een rijtje. Om aan te geven wat er mis gaat.

Fred de Schepper.

Ik werd vannacht wakker in ineens was mij alles duidelijk. Ik dacht, ik moet dit opschrijven, want het is zo logisch. Ik schreef het niet op, maar heb de strekking toch onthouden. God was bij ons in de gedaante van Fred Emmer. En echt, het was volkomen logisch. Nu kost het weer iets meer moeite om het te begrijpen, wat natuurlijk wijst op het gegeven dat je droomt in een andere dimensie. Daar kan alles.

Maar een deel van de logica heb ik onthouden. Fred schotelde ons het nieuws voor en was daarmee een almachtige. Want hij kon eigenlijk alles laten gebeuren. Als hij vertelde dat er een nieuw eiland was ontdekt, dan was dat zo. Tenminste, voor ons was het zo. Fred verzon het misschien ter plekke. Als hij ons de volgende dag vertelde dat het eiland in zee was verdwenen, dan was het weer weg. Maar Fred had een eiland geschapen. Nou, zo kon hij zo’n beetje elk wonder verrichten dat we maar wilden. Een medicijn tegen Malaria? Fred zorgde ervoor. Einde aan de oorlog tussen Irak en Iran? Met een paar simpele zinnen maakte hij het waar. Columbus ontdekte Amerika? Fred maakte het ongedaan en maakte dat de Vikingen eerder waren. Fred schiep landen, planeten, sterren, noem het maar op. En Fred was niet alleen, er waren hulpnieuwslezers zoals Harmen Siezen en Rien Huizing, die onderling uitwisselbaar waren zodat ik jarenlang gedacht heb dat dat een en dezelfde persoon was. En Joop van Zijl, die was wat dikker, die kon ook een aardig potje scheppen.

Mijn wereldbeeld is geschapen door nieuwslezers. Dankzij hen zijn dingen zoals ze zijn in mijn hoofd. Ze zijn almachtig want ze kunnen alles laten gebeuren. Een salarisverhoging lijkt mij op zijn plaats.

Grijs

Ik zag positiviteit op televisie vanavond. Het is er waarschijnlijk vaker, maar het valt mij vaak niet op. Carrie op vrijdag. Er was een prachtige vrouw met lang grijs haar die een beetje vreemde hobby had, namelijk in koud water zwemmen. Ze deed me sterk aan Jolie denken. Verder was Herman van Veen er, die bijna 80 is, en uit de Kievitdwarsstraat in Utrecht komt. Mijn vader zou nu 80 zijn en kwam ook uit de Kievitdwarsstraat, maar ik heb nooit gehoord dat hij Herman van Veen kende, dus dat zal ook wel niet. Herman zag er nog verrekte goed uit, leek amper ouder geworden sinds de laatste keer dat ik hem zag – hij was toen al grijs- en hij zong het liedje “Anne.”

Jamai zong Elton John, en Carrie danste met het publiek. Het zag er natuurlijk uit, ik kon er niet doorheen kijken zoals ik normaal doe. Geen gemaakte lach, geen verkrampte of overdreven dans. Jamai was ook al grijs, toen ik hem voor het eerst zag was hij nog een jochie. Maar Jamai zei dingen. Goeie dingen. Normale dingen. Positieve dingen. Verstandige dingen. En ik weet niet meer wat. Ik weet alleen dat het me allemaal een goed gevoel gaf, alsof alles nog onschuldig was. Alsof Charles Trenet het lied La Mer zong.

Afwijzing

Ik word steeds extremer in mijn mening. Hij klopt niet eens meer. Maar in Amerika is een CEO van een zorgverzekeringsmaatschappij vermoord op een manier die je alleen in films ziet. De moordenaar had een boodschap op de kogels achtergelaten, “deny, defend and depose,” waarmee hij de boodschap meegaf dat de CEO vermoord is vanwege het beleid van vertragen en ontkennen door zorgverzekeringsmaatschappijen.

Hier gaat om de CEO van de grootste zorgverzekeraar van Amerika met een omzet van ongeveer 200 miljard euro. Een aantal voorbeelden werd gegeven van mensen die overleden omdat de verzekeringsmaatschappij hun de zorg niet wilde vergoeden die ze nodig hadden. Vaak ging dit op basis van willekeur of onjuiste argumenten. Overigens, ook de ziekenhuizen spelen geen lekkere rol hierin. Die helpen je ook niet voordat ze zeker weten dat er betaald wordt.

In elk geval, het is gelegaliseerde criminaliteit waar je als burger niks tegen kunt doen. Je kunt nadat je al dood bent een rechtszaak beginnen, maar dan zul je eerst de jury moeten overtuigen dat je dood bent door toedoen van de verzekeringsmaatschappij. Het rijkste land ter wereld is geen beschaafd land, heb ik al veel vaker geconstateerd zonder er ooit geweest te zijn.

In Amerika wordt niet erg gerouwd om de CEO die nog jong was en een gezin had. De verdachte is een knappe, gespierde jongeman, en dat wekt eenmaal sympathie op. Het maakt trouwens niks uit of je crimineel bent of niet, het volk kijkt naar wat je voor hen doet, niet naar je misdaad. Ik rouw ook niet om die CEO. Hij was een slecht mens die omgelegd is.

Deze week werd er ook nog een claim van mij afgewezen door de verzekering. Dat ik ze überhaupt nog indien snap ik eigenlijk ook niet. Alle claims worden standaard afgewezen als ik de waarheid invul. Maar ik blijf de waarheid invullen, al roept iedereen dat je de waarheid zo moet verdraaien dat hij wel in de claim past. Er komt een moment dat er iets knapt in mijn hoofd. En dan kan het zo maar zijn dat ik mijn hond in de tuin van zo’n CEO laat schijten.

In memoriam

Ik kreeg een foto toegestuurd van een soldaat van het 45e pantserinfanteriebataljon, de compagnie waar Hans ook zit. De naam van de soldaat is leesbaar op zijn borst, hij imponeert met z’n baret en z’n uniform. Hij heeft de mooie kaaklijn van een jongeman in de kracht van zijn leven, zijn hoofd is licht naar links gedraaid, zijn ogen kijken opzij en slaan duidelijk iets gade. Wat, blijft onbekend. Zijn uitdrukking lijkt licht zorgelijk, de foto maakt indruk op mij. Misschien omdat hij op Hans lijkt.

Hans schrijft dat ze de jongen vandaag herdachten. Hij is drie jaar geleden overleden aan een hersentumor. Het begon met hoofdpijn die niet meer wegging.

Drie weken geleden overleed mijn neef, 61, ook aan een hersentumor. Ik heb hem voor het laatst gezien ergens midden jaren negentig, toen emigreerde hij naar Amerika. Ik heb vroeger bij hem gelogeerd, maar we hadden geen contact meer. Totdat hij me een halfjaar geleden op Facebook zocht. Hij was al ziek en het was duidelijk dat hij z’n familie zocht in de laatste fase van zijn leven. Hij begon een studie sterrenkunde, maar veranderde naar informatica. Daarna is hij geëmigreerd en heeft een goed leven opgebouwd. Maar zijn berichtjes zaten al vol taalfouten. Nederlands lukte al helemaal niet meer. Hij is snel na z’n overlijden gecremeerd en een paar dagen geleden was er een herdenkingsdienst. Zijn moeder (91) en broer konden niet bij hem zijn. Zo ga je dan uitermate triest dood. Natuurlijk had hij daar z’n geliefden, maar toch, een vreemd idee.

Ik had al twee keer eerder een poging gedaan om over hem te schrijven, want hij was een goede man. Zachtaardig en dankbaar, dat sprak uit zijn berichten en zo herinner ik me hem ook. En nu herdenk ik hem samen met de onbekende soldaat. Rust in vrede, alletwee.

We hebben niks geleerd.

Ik las laatst in de krant, dus dan is het zo, dat Nederland vol zit bij twintig miljoen mensen. Nu heb ik alleen de kop gelezen want ik weet dat dat complete onzin is. Sterker, de complete wereldbevolking past in de provincies Friesland en Groningen en dan is de rest zo leeg als een fles op de emballageafdeling. Dus je moet niet alles geloven wat je leest. Maar ook niet wat je ziet. Of wat je hoort.

In de Tweede Wereldoorlog waren we met tien miljoen mensen al het dichtstbevolkte land ter wereld. Toen zaten we al stampvol. Tot overmaat van ramp vond er massa-imigratie uit Duitsland plaats. En die vroegen echt niet netjes asiel aan, zoals het hoort. Welnee, die pikten gewoon de beste huizen voor zichzelf in, bezetten de mooiste stukken land om er hun kamp op te slaan, om nog maar te zwijgen over het strand. Als je in die tijd naar het strand wilde, waren alle strandstoelen al gereserveerd met een Duitse handdoek. En overal kuilen. Je wilde er als Nederlander niet eens meer zijn.

Nu werd er in die tijd wel genoeg gedaan om de overbevolking tegen te gaan. Bombardementen, transporten, uithongering, het was uiterst effectief. Niemand klaagde over de overbevolking. Tenminste, men had het niet goed in de gaten. Er was namelijk genoeg te eten in de hongerwinter, alleen waren er teveel mensen voor het beschikbare voedsel. En dus werd er gezegd dat er een tekort aan voedsel was in plaats van het echte probleem, de overbevolking, te benoemen.

En nu zijn we met 18 miljoen, en absoluut en relatief zijn er veel minder Duitsers, maar is er een enorm voedseloverschot. Pas bij 20 miljoen mensen gooien we niks meer weg. Eigenlijk komen we dus inwoners tekort. En in plaats dat we dat gewoon toegeven, zeggen we dat we een voedseloverschot is. Dus in plaats van het werkelijke probleem te benoemen, kijken we net als in de oorlog, eenzijdig naar de hoeveelheid voedsel. Hebben we dan niks geleerd?

Snob

Ik geloof dat ze Emily heet, deze best leuke dj van radio 2. Jaarlijks zien we haar als medepresentatrice van de top-2000 en vanavond kwam ze uitleg geven over de juist bekend gemaakte top 10. Die geheel waardeloos is trouwens. Maar volgens Emily mag je geen muzieksnob zijn en moet je gewoon op Nederlandse feestmuziek stemmen als je dat mooi vindt. Juist ja.

Nou, ik ben het bepaald niet met Emily eens. Het gaat hier om de top-2000. In 1999 was het een sensatie. De 2000 beste platen ooit gemaakt zouden erin komen. En die stonden er ook in! Goed, misschien niet in de goede volgorde, maar mensen hadden de bedoeling begrepen.

Nu gaat het anders. Er zijn lobby’s om een bepaald nummer hoog te krijgen, er zijn mensen die maken meerdere accounts aan om vaker te kunnen stemmen en zo dus het hele beeld vertroebelen. Er zijn mensen die niet weten wie Roy Orbison was en toch stemmen! Het gaat erom, duffe eikels, dat we een overzicht van de 2000 mooiste platen ooit krijgen! Het gaat er niet om dat Engelbewaarder van die patjakker erin komt! Waarom snappen mensen dat niet?

Fix you van Coldplay op 2! Waar slaat dat op? Coldplay, hoe goed ik ze ook vind, hoort helemaal niet in de top 10 voor te komen. En Dany Vera zeg, donder eens op! Mooi nummer hoor, maar ergens rond nummer 800 was ook goed geweest. En dan schijnt er ook nog een lobby te zijn geweest voor een overleden vrouw die een bepaald nummer mooi vond en dat heeft nu de top 10 gehaald! Maar dat is niet de bedoeling van de lijst!

En dan ben ik nog niet eens een snob. Want mijn nummers liggen gewoon goed in het gehoor. En vaak zijn het grote hits geweest. Een echte snob stemt op onbekende nummers en deelt die lijst met iedereen om te laten zien hoe een snob hij is. Maar ik vind dat als je 35 nummers mag kiezen voor de top 2000 dat je daar over moet nadenken. En niet dat je in gedachten die handjes in de lucht gooit en je op een slecht feest waant. Ik pleit dan ook om de top 2000 anders te gaan doen. Wereldwijde stemming, zodat echt de beste platen erin komen. En dat flauwekul geen kans meer krijgt. Goed, dan gaan we nu verder met nummer 11, de op tien na beste plaat ooit gemaakt, dus beter dan “Yesterday”, Engelbewaarder van Marco Schuitmaker!

Eus is een held.

Van alle nog levende columnisten lees ik Ozçan (Eus) het liefst. Ik ben het vrijwel altijd met hem eens, ik ben onder de indruk van zijn woordenschat en van zijn kennis van politiek. Hij heeft onderkoelde humor die lichtjes doorsijpelt in zijn stukjes. Ik moet vaak glimlachen om de feiten die hij fijntjes achterhaalt als iemand loopt te raaskallen.

Vanochtend schreef hij over de PVV staatssecretaris van justitie die gevangenen eerder vrij ging laten wegens gebrek aan cellen. Eus haalde het verkiezingsprogramma van de PVV er nog even bij.

Een strenger gevangenisregime waarbij boeven een streepjespak aanmoeten. Een soberder inrichting, en straffen moeten volledig uitgezeten worden. Geen vervroegde vrijlating meer. Juist ja. Daar hadden de mensen op gestemd. Populisten struikelden wel vaker over feiten als ze in de echte wereld moesten opereren. De partij van de vrijheid, schreef hij uiterst lollig. Ik vond het grappig.