Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

Herinneringen aan records.

In mijn leven heb ik veel meegemaakt. Mijn vroegste herinnering is uit 1972, nog geen drie jaar oud. Daarna ging het snel en inmiddels zit mijn hoofd vol met herinneringen. Zoals die keer dat ik sliep in mijn flatje en het bovenlichtje open had en ik midden in de nacht wakker werd van de kou. Het was ergens in de jaren negentig en Groningen rapporteerde minus 20 graden. Ik deed het bovenlichtje dicht en zette de verwarming iets verder open en ik voelde mij volmaakt gelukkig. Ik had een warm en schoon bed en buiten vroor het streng. Meer was er niet nodig.

Nog steeds doe ik het goed op extreme weersomstandigheden. Voor Nederlandse begrippen dan. Helaas komt extreem weer steeds minder vaak voor al was ons dat wel beloofd. Het warmt op, maar op een manier waar je niks aan hebt, in de winter is het 2 graden boven nul en van de zomer worden we ook al niet vrolijk met soms 19 graden in juli. Dat ga je ook niet onthouden. Je wilt records, al was het maar om ze meegemaakt te hebben. En niet het record van warmste jaar ooit zoals 2024 was, want dat zat hem vooral in de winter. Het was niet zo dat de mussen van het dak vielen.

Niet zo lang geleden sneuvelde het hitterecord in Nederland, dat al stond sinds 1944, destijds gevestigd in Warnsveld. Heel mijn leven was dat een zekerheid, warmer dan die 38,6 graden van toen zou het hier nooit meer worden. Ik kende het record uit mijn hoofd al was het maar om moedertjes die claimden dat het in hun achtertuin boven de veertig graden was, het hoofd te bieden. Pas in 2019 kregen ze gelijk, het werd boven de veertig graden. Natuurlijk was ik op vakantie en maakte het niet mee. In Zuid-Frankrijk werd het slechts 37 graden die dag. Weer geen record meegemaakt.

We hebben verder nog de ijzel in de straten in 1978, de Elfstedentochten van 1985 en 1986, de februaristorm van 1990, de hoogwaterstanden van 1995, de sneeuwbom op de Veluwe van 2005 en natuurlijk de nachtvorst van gisteren. Als ik het goed heb wel -2 op sommige plekken.

Herstelde link.

Ik heb een nieuwe laptop in gebruik omdat de pc die ik ooit voor mijn verjaardag kreeg meldingen ging geven dat de Windows versie binnenkort niet meer ondersteund zou worden en ik niet kon upgraden naar het volgende raam, omdat de pc daar niet geschikt voor was. De nieuwe laptop is ook helemaal niet zo nieuw, maar net ietsje beter. Het omzetten van alle bestanden duurde een paar dagen, maar vandaag trok ik definitief de stekker uit de oude.

Onderwijl draaide ik oude cassettebandjes, en cassettebandjes zijn wat mij betreft nooit meer overtroffen. Ik heb er wel eens vaker over geschreven, maar een van die bandjes bevat een opname van Jetske van Staa, een radiopresentatrice die op 34-jarige leeftijd overleed. Op de opname die ik heb klinkt ze triest, ik kan het niet duiden. Ik vond op internet een andere opname van haar waar ze vrolijker klinkt. Maar op de mijne klinkt ze melancholisch , maar tegelijk prachtig. Of het nu komt omdat het 28 jaar geleden is en mij dat terugbrengt naar een vorig leven waar ik zelf nog jong was -ik was maar vijf jaar jonger dan zij- of omdat het komt dat ze er niet meer is en mij dat raakt, dat weet ik niet. Ik herkende haar stem niet meer, dus het klonk sowieso onwerkelijk.

Af en toe moet ik nog aan haar denken, aan deze vrouw met de prachtige radiostem die maar zo’n kort leven had. Er zijn twee fragmenten van haar die ik me herinner en van beide weet ik nog waar ik reed toen ik ze hoorde. En ik wist dat haar lievelingsnummer een nummer van the Stones was, maar ik was vergeten welke. Op de opname die ik op internet vond kwam ik erachter dat het “Memory Motel” was. Wat ook een van mijn favorieten van de Stones is. Dat zal haast wel geen toeval zijn, dat zal ik destijds hebben meegekregen maar in de loop der jaren was in mijn gedachten de link met Jetske verdwenen. Maar die is nu weer hersteld.

Hoop

Dat je bij een Amerikaans bedrijf door sales genaaid wordt, daar doe ik niet moeilijk over. Dat is eenmaal zo en ik heb dat geleerd. Maar dat je door je eigen baas genaaid wordt, daar raakt iemand met autistische trekjes zoals ik wel van van streek. Ik heb eerst beklag gedaan bij mijn directe baas, maar die wilde hier de strijd niet aangaan. En dat zou ook niks uitgehaald hebben maar daar ging het mij niet om. Het ging me erom dat we niet over onze kant moesten laten gaan dat we door onze eigen SVP, senior vice president, ik zie nu pas dat het een eigenaardige afkorting is, verraden worden aan de vijand. Dus hoe mijn directe baas mijn vragen ook ontweek, zij kwam er niet zo makkelijk mee weg. Op zijn minst zou ze moeten toegeven dat we genaaid waren en dat we het lieten gebeuren. Ik heb tien keer een mail geschreven aan meneer AUB, maar hem ook weer uitgewist, omdat ik mijn directe baas niet moet overrulen of voor het blok moet zetten. Bovendien wist ik dat ik het snel weer kwijt zou zijn, dat gevoel. Maar niet vandaag.

Zoiets werkt in mij door en vreet zich een baan door de hele wereld en raak ik compleet gefrustreerd door Elon Musk, door Donald Trump en door het grootkapitaal dat goed voor zichzelf zorgt. En nog meer door wat er allemaal mis is met de wereld waardoor bovengenoemde dwazen ongehinderd hun gang kunnen gaan. Hoe komt het nu dat niemand meer onder de indruk is van iets behalve van veel geld? Nederland is zo kapot gediscussieerd dat er niets meer is waar je nog voor zou willen vechten. Er is niets meer dat je nog bindt met het vaderland, en mocht het er wel zijn dan kan dat worden afgekocht met geld. Daar, achter de boekenkast, daar zit ze!

Gelukkig wordt mij regelmatig verteld dat ik gewoon jaloers ben en ik ook graag zoals Musk had willen zijn. Dat ik dan probeer om verdeeldheid te zaaien, landen kapot te maken omdat dat mijn techbedrijf daarvan zal profiteren. Ja, dat zie ik mezelf wel doen. Dan ga ik gerust mijn graf in.

Ik zag een quote van Jerdy Schouten, een jonge voetballer van PSV die zei dat hij het niet erg zou vinden om zijn hele carrière bij PSV te spelen. En dat is precies wat ik altijd roep. Waarom zou je, als je hier al miljoenen kunt verdienen, nog naar het buitenland gaan om het dubbele te verdienen? Kijk, als je een middelmatige voetballer bent zou ik het nog begrijpen. Maar Jerdy met de zijnen kan het Nederlandse voetbal een grote dienst bewijzen door hier te blijven. Zijn quote is een kleine stap in de goede richting. Hij had natuurlijk moeten zeggen: ik zou het een eer vinden als ik de rest van mijn carrière voor PSV mag spelen. Pas dan ga ik het weer rooskleuriger inzien voor de wereld.

De trechter

Besteed je meer tijd aan terugdenken aan het verleden of vooruitkijken naar de toekomst? Waarom?

Veel meer aan het terugdenken aan het verleden dan naar het vooruitkijken naar de toekomst. Misschien wel in de verhouding 100:1. Vroeger keek ik vaker naar de toekomst, maar toen had ik ook nog niet zoveel verleden. Bovendien was de toekomst nog iets wat alle kanten op kon, maar gedurende je reis door de trechter van het leven staat de richting waar je uit gaat komen steeds meer vast, namelijk daar waar de trechter heen wijst. Aan het begin van de trechter is er nog veel ruimte voor verschillende richtingen, maar dat is slechts schijn. Ook daar staat al vast waar je uit gaat komen, je bent immers al in de trechter.

Een van de stomste vragen uit de moderne geschiedenis van HRM was de vraag: waar zie je jezelf over vijf of tien jaar? De vragensteller mocht dan denken dat het een uiterst professionele vraag was, maar dat was het niet. Het was slechts een hype en je hoort hem ook steeds minder. De geïnterviewde verzon een antwoord dat de interviewer waarschijnlijk wilde horen en alles bleef zoals het was. De vraag had moeten zijn, “waar zat je vijf jaar geleden” zodat je door middel van de plaatsbepaling nu, en die van vijf jaar terug de lijn naar de toekomst kon trekken. Nou ja, lijn, meer een straal zonder kracht.

Wat ik bedoel te zeggen is dat het leven waarschijnlijk is voorbestemd en er geen vrije keuzes zijn. Dingen kunnen niet anders gaan dan dat ze gaan. Het was onvermijdelijk dat je nu hier zit te lezen, en niet ergens anders. Ze noemen het wel: in de sterren geschreven of predestinatie, maar het is gewoon de loop der dingen. De kwantummechanica, waarvan ik geen idee heb, zegt dat je onmogelijk tegelijkertijd de plaats en de snelheid van een deeltje kunt bepalen omdat de meting van de één de uitkomst van de ander beïnvloedt. Nou ja, zoiets. Het betekent gewoon dat de dingen gaan zoals ze gaan en als jij denkt een beslissing te maken, dan was dat al een gevolg van de situatie waarin je daarvoor verkeerde. Je kon geen andere beslissing maken. Al dacht je van wel.

Kortom, naar het verleden kijken is veel zinvoller dan naar de toekomst kijken omdat beide vastliggen, alleen in het geval van het verleden zijn plaats en snelheid van het deeltje bekend, maar doordat we die vastgelegd hebben, is het heden veranderd, en daarmee de toekomst. Dus ik doe maar wat, en ik doe dat zo goed mogelijk. Als je iets voorspelt dan is dat per definitie een juiste voorspelling. De voorspelling komt alleen niet uit doordat je vanwege de kwantummechanica de loop der dingen veranderde. Daar kun jij verder niks aan doen. Wonderlijk, dat wel.

Smalltown Boy.

We hebben hard gewerkt in onze vrije dagen, maar nu is het bijna klaar. Er is laminaat op zolder gelegd, er is een muur gesausd, (hoe werkt ‘t kofschip ook alweer) kinderen zijn van kamer gewisseld, ik heb twee kasten in elkaar gezet, twee bedden in elkaar gezet, een probleem met de wifi opgelost, het plafond in de badkamer schimmelvrij gemaakt, vier keer naar de stort gereden, en vandaag nog even 7 kilometer met de hond afgelegd. Kortom ik ben in topvorm.

Nu moet ik nog opruimen, maar daar trek ik mijn oude kleren niet meer voor aan. Dat doe ik morgen in alle rust. Het ging niet zonder slag of stoot, het ging met een vloek en een zucht, maar nu loop ik meerdere keren per dag naar zolder. Omdat de bergruimte nu een nette plek is met logeerbed in plaats van een milieustraat, maar vooral om die zolderkamer, waar Tammar nu slaapt. Het is echt een mooie kamer geworden, niet in de laatste plaats omdat het vroeger mijn kamer was. Niet letterlijk, omdat mijn kamer een straat verderop was en gespiegeld, maar verder hetzelfde.

Ik zei tegen Tammar hoe ik mijn kamer vroeger had ingericht, elke maand anders, en dat ik mijn bed had opgesloten achter twee kasten, van die kasten die bij het huis hoorden en die vroeger iedereen had. Van die vierkante blokken met een grote deur met een schuifje om hem op slot te doen. Aan de achterkant had ik posters hangen, zwart-wit, eentje van Marylin Monroe, en een andere van een soldaat die net dodelijk werd getroffen met het woord “why” erbij. Niet dat ik me daar echt druk over maakte, maar op die leeftijd moest je je ergens druk over maken.

Ik had een “playmate van de maand” poster, miss juni uit 1985, ze poseerde tegen een fiets en in die tijd hadden ze nog geen tondeuse. Ik had een stuk achterwand weggezaagd, (huurhuis) zodat ik een soort schuilkelder kreeg waarin ik me terug kon trekken. Het had een nauwe ingang waar ik nu niet meer in zou komen. Aan de andere kant van de kamer deed ik hetzelfde, ik had die kamer volledig uitgewoond. Ik had er een eettafel staan, een witte ronde met rode poten en rode stoelen, die kwam uit de keuken van mijn vorige ouderlijk huis. Als je de tafel op z’n zijkant kantelde had je een schild voor het sokkengevecht dat ik met een vriendje hield, hij aan de andere kant van de kamer en dan bekogelden we elkaar met een bol sokken. Het bureau van mijn vader dat in ons oude huis achter in de huiskamer stond hadden we zwart geverfd en stond nu bij het raam. Een metalen bolvormige lamp met een gebogen stang, ook al uit onze huiskamer van vroeger, hing aan de muur en diende als bureaulamp. Hij kon in een halve cirkel bewegen en de ijzeren bol kon goed heet worden. Ik had een petroleumkachel en hoe ik dat heb overleefd snap ik nog steeds niet. Ik kon het in elk geval bloedheet krijgen op mijn kamer, zelfs in de winters van 85 en 86. Ik had een Philips radio-cassetterecorder, gekocht bij de kijkshop in Arnhem voor 295 gulden, maar later kreeg ik een tweedehands stereoset. Als ik hem hard zette klonken de Dual speakers niet best, ze waren slechts zes watt, en ik zei tegen mijn vader dat het geluid kraste. Maar hij dacht dat de band kraste. Het was Bronski Beat met Smalltown Boy.

Een smalltown boy ben ik altijd gebleven, of beter, kon ik altijd blijven omdat ik eenmaal niet naar de grote stad gedwongen werd zoals Jimmy Somerville. Ik ben niet eens een man van een kleine stad, ik ben een dorpeling. Wel geboren in een grote stad, dus ik hang er altijd maar wat bij.

Gelukkig 2025!

Ik las mijn laatste logje van 2023 en ik moet concluderen dat nieuwjaarswensen ook je reinste flauwekul zijn. Tenminste, de mijne wel, want wereldwijd was het een kutjaar en persoonlijk eveneens. Ik flikkerde van mijn apenrots en ik kwam in een midlife crisis. Het duurde bijna een half jaar, ik was depressief en zag niet meer hoe ik eruit kon. Ik ging naar een psycholoog, nog steeds, en ik voel me stukken beter. Maar of ik eruit ben is de vraag. Waarschijnlijk is dit mijn lot. Ik zal nooit lang vrolijk zijn, omdat het leven eenmaal niet vrolijk is en ik daar steeds aan herinnerd word. Maar ik vraag me niet meer de hele meer af wat ik hier doe, dat doe ik alleen nog als ik eraan denk.

Een vriendin schreef me vandaag dat ik na dit leven niet meer terug hoef naar de aarde. Volgens mij bedoelde ze dat lief. Ik vroeg haar of zij in het bestuur zat, en dat beaamde ze. Ik mocht het niet verder vertellen, want ze had geen zin in hielenlikkers.

Nou ja, het was ook lief, er zijn lieve mensen en daar ga ik graag mee om. Dat helpt enorm. Ik moest ook nog denken aan een onbekende lezeres, die mij ooit mailde dat ze mijn weblog zo mooi vond, vooral de stukjes over mijn kinderen en hoe ik omging met het verlies van mijn vader op jonge leeftijd. Ze had zelf borstkanker en is op jonge leeftijd overleden. Ze was duidelijk op zoek naar perspectief voor haar kinderen die ze moest achterlaten. Ze schreef, hoe toevallig, dat was ik vergeten, dat ze bij bovengenoemde vriendin op school had gezeten. Ze heette Diana Vederzwaar, ik noem haar naam omdat ze dood is en niet vergeten moet worden.

2025, mijn vader is straks 40 jaar dood, en ik zie hem nog steeds gemakkelijk voor me. Ik hoor zijn stem nog, al zal dat waarschijnlijk niet kloppen met de werkelijkheid. Het is waarschijnlijk de oorzaak van hoe ik ben geworden. Lastig voor mezelf, maar ik hoef tenminste niet meer terug naar de aarde. 😉

Een gelukkig 2025! Tering! Maar echt!

Geduld

Mijn vrouw prijst mijn geduld wel eens. Terwijl ik echt wel ongeduldig ben. Maar wat zij bedoelt is je ergens niet bij kunnen neerleggen en maar doorgaan totdat de puzzel is opgelost. Ik zie dat niet als geduld, het is een innerlijke drang, een instinct, een stem van boven, het niet willen opgeven. Gisteren viel de wifi weg nadat ik klaar was met de bedden van de kinderen in elkaar te zetten. Ik was er al helemaal klaar mee, dus ik tyfte wat af, al heb ik geen idee wat dat betekent. Maar drie kwartier later werkte het weer, dacht ik.

Vandaag om een uur of vier, ik was nog aan het werk, viel internet uit. Geen idee wat daar nu aan de hand was, maar vier uur later, na eindeloos resetten, gebruiksaanwijzingen lezen, trappen lopen, snoertjes verwisselen en afwachten had ik alles weer werkend. Ik weet nog steeds niet waar een experiabox voor dient, ik weet alleen wel wat de knipperende lampjes en de knopjes betekenen. Hetzelfde geldt voor het modem.

Achteraf denk ik dat het van kamer wisselen van de kinderen er mee te maken had. Die hebben al hun tv-, internet- en wifi-aansluitingen eruit getrokken en er op een foute manier weer ingedaan, zonder dat ik het wist natuurlijk. Zelfs een adapter paste niet meer in het tv-kastje om een hele mysterieuze reden. Maar ook die reden vond ik.

Het is een kwestie van steeds een beetje verder komen en steeds meer begrijpen. Toen ik na het eten de hond uitliet begon het me te dagen dat er boven wel eens iets mis kon zijn. Dat steeds dichterbij de oplossing komen is de motivatie om maar door te gaan. Het is geen kwestie van geduld. Het is een kwestie van intelligentie. En dwangneurose.

Uit m’n plaat.

Na twee dagen laminaat leggen en kinderen helpen van kamer verwisselen geeft mijn lichaam een krimp. En mijn geest ook, omdat ze meehielpen, en daar gaat het fout. Een bed uit elkaar schroeven betekent vooral dat er dingen afbreken en ik erg gefrustreerd raak. Als ik het probeer te repareren en moet roeien met de riemen die ik heb, ga ik wel eens door het lint. Laten we het daar verder niet over hebben, want ik ben al 55 en loop te vloeken als een bootwerker.

Tot overmaat van ramp heb ik de top 2000 aanstaan en vervloek ik iedereen die op enorme kutnummers stemt. Van die kutnummers van talentloze bands waarvan de leden aan de drugs waren toen ze het schreven. Er is geen melodie in te bekennen en ze duren ook nog eens 8 minuten. Teringherrie van acht minuten! Een orgel, een gitaar en een zanger die zichzelf een legend vindt. Totaal inspiratieloos gejengel! En dat staat dan boven Burning Love van Elvis. Wat dus betekent dat er in deze verrekte maatschappij veel zakkenwassers rondlopen die helemaal niet stemmen op wat ze mooi vinden, maar op aftandse bagger waarmee ze afstand willen nemen van het klootjesvolk en een muzikale superioriteit veinzen waarvan ik dan moet denken “zo zo, die heeft een ontwikkelde smaak!”

Maar dat denk ik dus niet hè, ik denk juist: Lapzwans, laat je eens nakijken want je smaak is kapot! En ga eens naar een hypnotherapeut en probeer uit te vinden waar je ontspoorde! Dat denk ik ja, met je eliteclubje van gelijkgestemden dat elkaar zit te overbieden en zo steeds verder losgezongen van de realiteit raakt. Ze moesten je voor straf een koptelefoon opzetten en keihard je eigen kutnummer spelen, twee uur lang (en dan ben ik mild), eens kijken of je dan volgende keer normaal wilt stemmen.

Ik ga maar geen voorbeelden geven want daar krijg je alleen maar ruzie van, maar door jou staat bijvoorbeeld het geweldige Hands Clean van Alanis Morrisette er niet in. Terwijl ik daar op gestemd had! En dan staan die deejees ook nog zo’n achtminutenplaat aan te kondigen of er iets heel bijzonders aankomt! Nou, een muzikale marteling, dat is het! En acht minuten zeg! Na tien seconden had ik al door dat het nergens heenging.

Goed, ik geloof dat ik wel eens vaker uit mijn plaat ga over de top-2000, maar als ik dictator word, en die kans wordt nu groter, dan valt er alleen nog te stemmen op mooie nummers waar een band zijn best op heeft gedaan. Het einde van de democratie is nabij. De mensheid dient niet lastiggevallen te worden met muzikale meningen. Je moet luisteren naar je ziel. Ik ben het weer even kwijt. Bedankt.

Leve!

Ik ben naar een Twentse oudejaarsconference geweest, in Enschede. Voor de pauze was er niks aan, maar daarna werd het serieus goed. Ik verstond ongeveer negentig procent, af en toe vroeg ik me af of dat Nedersaksisch niet te ver wordt doorgevoerd. Ik ben een jaar in “opleiding” geweest om het Nedersaksisch wat hier gesproken wordt te begrijpen. Dat was op mijn negentiende, toen ik in een supermarkt ging werken. Ik kende slechts een paar woorden, zoals tjoo, thuuskomm’n en “op het durp” maar op mijn eerste dag moest ik er af en toe een tolk bij halen. Ze hadden net zo goed Chinees kunnen praten, ik hoorde er geen bekende klank in. Maar langzaam begon ik het te leren en ik kon zelfs zinnen zeggen in het Nedersaksisch, wat trouwens vele varianten kent.

In elk geval, ik kende de drie heren niet, al kwam de naam André Manuel me wel bekend voor. Ik vond hem ook serieus goed, vooral zijn liedjes. Hij was de minst vrolijke van de drie, maar wel de muzikaalste. Thuis gekomen besloot ik hem te googelen, en ik las dat hij ooit zijn piemel had laten zien aan toen nog prins Willem Alexander en Máxima. Dit om de discussie over de republiek levendig te houden volgens hemzelf. Dat vond ik jammer, want ik vind een republiek helemaal nergens op slaan. Gekozen staatshoofden, alsjeblieft zeg, dat gaat vaker fout dan goed. En om als republikein elke keer je lul te moeten laten zien aan de koning om je eisen duidelijk te maken, vind ik ook omslachtig. Ik heb die potloodventers kennelijk altijd verkeerd begrepen. Het zijn gewoon republikeinen! Hoe doen ze dat trouwens in Duitsland, waar de Duitsers dolgraag een koning en een koningin zouden willen hebben in plaats van een kanselier? Middelvinger? Tong uitsteken? Soms volg ik de politiek gewoon niet. Ook de Surinaamse politiek niet. Bouterse schijnt overleden te zijn aan leverfalen als gevolg van chronisch alcoholmisbruik. 79 jaar! Dat noemden we vroeger gewoon doodgaan aan ouderdom. Leve de dictator! *blote reet toont*

Kerstavond

Het is hier een traditie en het hele gezin doet nog steeds mee, al zie ik hier en daar iemand op z’n telefoon kijken, maar op kerstavond kijken we “A Christmas Carol” mits die ergens wordt uitgezonden en soms moet je er goed naar zoeken. De versie die we nu keken was uit 1984, alle acteurs zijn, op een enkeling na inmiddels overleden en deze versie hadden we vorig jaar opgenomen. Vandaag was de laatste dag dat we hem konden kijken, en zo geschiedde.

Waarom ik zo gek ben op deze film, dat snap ik, maar wanneer dat is ontstaan kan ik me niet herinneren. Mijn favoriete versie is die uit 1999 met Patrick Stewart, maar elke versie wil ik wel zien. In 2022 is nog een nieuwe film gemaakt, wat denk ik aangeeft dat ik niet de enige ben die iets heeft met deze film. Met enige trots droeg ik in een van mijn vorige banen de bijnaam “Scrooge”.

Door de film kom je als vanzelf in kerstsfeer en de familie Bauer deed er nog een schepje bovenop met hun uitzending over kerst in Duitsland. Frans Bauer, ik wist niet dat ik nog eens fan zou worden. Goed, niet van z’n muziek maar wel van z’n ontwapenende humor, z’n zelfspot en van de rest van z ‘n gezin.

Als laatste keken we de opening van de top-2000, waarbij Dany Vera, Elvis zong en andersom. AI, maar lang niet slecht.

Fijne dagen!