Vanochtend in de krant stond een klein berichtje; mensen die makkelijk lachen voor de foto leven langer. Iemand had een foto onderzocht. De mensen die daarop stonden die natuurlijk glimlachten bleken gemiddeld langer te leven dan degenen die geforceerd of helemaal niet lachten. Ja, het geluk is met de dommen, zei mijn moeder altijd. Met mij dus, want ik ben rechtshandig, en rechtshandigen leven gemiddeld weer langer dan linkshandigen. Dus bent u depressief én linkshandig, wanhoop dan niet, de redding is nabij.
Maand: april 2010
Wat had dat nu eigenlijk voor nut?
Net zoals iedereen van mijn leeftijd ben ik naar de maatstaven van nu stevig opgevoed. En in de ogen van de generatie boven mij, vrij zacht. Gisterenmiddag liep ik een rondje met een collega en werden we plotseling getrakteerd op ijs. Het was er niet echt weer voor, maar toch, in de vorm van die kleine, witte, uit de lucht vallende bolletjes voelde het ouderwets striemend en vertrouwd aan.
Toen ik op de middelbare school zat en gemiddeld 12 km moest fietsen voor ik er was, werd je op de terugweg regelmatig getrakteerd op hagel of ijskoude regen. Je voorhoofd deed er letterlijk pijn van. In geval van hagel kon je de klok erop gelijk zetten dat je ook tegenwind had. Elke trapbeweging kostte kracht en maar langzaam kwam je vooruit. Ik richtte me steeds op een punt voor me, zodat ik dat punt binnen kon hengelen en als ik er dan was pakte ik een nieuw punt, net zolang tot ik thuis was. Bikkels met de conditie van een paard waren we vroeger. Tenminste de dorpsjongens en -meisjes die ver van school woonden.
Ik moest op de fiets naar school, weer en wind, ik moest alles eten en ik moest op tijd naar bed. Maar wat heeft dat nu allemaal voor nut gehad? Ik fiets nu alleen nog als ik zin heb, wat we niet lusten komt ook nooit op tafel en ik maak zelf uit hoe laat ik naar bed ga. Een jaar of 18 discipline, om het daarna misschien wel 70 jaar anders te doen. Ik vat de logica niet helemaal. Misschien had het te maken met de militaire dienst maar dat roept de vraag op waarom meisjes ook moesten fietsen naar school. Volgens mij was het alleen maar om later te kunnen zeggen: "Vroeger, toen had je pas hagelstenen!"
IJzergieterij Vulcanus
In 1983 kwamen wij in Vaassen wonen als gevolg van het verschijnsel dat kinderen nog niks te vertellen hadden, vrouwen volgzaam waren en vaders de kost verdienden. En dat die kost in Vaassen werd verdiend, en mijn vader best van autorijden hield, maar elke dag tweeënhalf uur moest rijden zodat hij mijn kleine zusje alleen nog maar in het weekend zag, was de reden om te verhuizen van het vriendelijke Drunen naar het stuggere Vaassen. Mijn vader werkte als controller bij ijzergieterij Vulcanus. Soms liepen mijn broertje, zusje en ik naar de fabriek om hem op te halen en dan konden we weer mee terug naar huis rijden. Vonden we leuk.
Inmiddels is die hele ijzergieterij er niet meer, het monumentale fabriekspand werd gewoon gesloopt en is er op die plek een nieuwbouwwijk met de toepasselijke naam: Vulcanus. De straten zijn genoemd naar de diverse afdelingen in de fabriek, maar ik merk soms aan mensen dat ze geen idee hebben wat die straatnamen betekenen. Vormerij? Wie hef dat noe weer verzonn’n!
Het enige wat nog intact is, is de Vulcanusweg. Dat was de toegangsweg tot de fabriek. Aan het eind stond een hek en een stoplicht. Iets verderop was de hoofdingang, en vlak daarnaast het kantoor waar mijn vader zat. Nu woont er iemand op die plek. Ik liep daarnet over de Vulcanusweg en realiseerde me dat mijn vader daar vroeger elke dag reed. Een auto kwam me tegemoet. Een snel optrekkende Golf met dieselmotor. Zijn koplampen verblindden mij. Maar ondanks het licht kon de bestuurder mijn gedachten niet lezen, en bleef dus in het ongewisse over mijn persoonlijke geschiedenis van 27 jaar geleden.
Golfbewegingen
Ik merk aan alles dat de sterren voor mij even verkeerd staan. Mijn tevreden ik is ondanks een vliegverbod met vakantie, er komen weinig gedachten in mijn hoofd die de moeite van het opschrijven waard zijn, en ik zie weinig leuke moeders. Vooral aan dat laatste kan ik merken hoe ik me voel, want als ik opgewekt ben dan zie ik veel meer leuke moeders. Of ze vallen me gewoon meer op, of ik leg de lat wat lager, dat kan ook.
Ik ben geen chronische vrolijkerd. Integendeel. Ik mag ze eigenlijk niet, chronische vrolijkerds. Maar opgewekt, daar hou ik wel van. Mijn binnenste vuur brandt niet zo hard momenteel, en ik geef de schuld maar aan de sterren. Maar misschien komt het wel door de hectiek van de afgelopen tijd hier. Of door het feit dat ik al weken last heb van mijn rug. En net als het weer weg is komt het terug. En dat mensen dan zeggen dat het stress is. Dat ik daar niet tegen kan. Want daar kan ik absoluut niet tegen, mensen die er niet voor geleerd hebben die medische diagnoses stellen. (Ik heb in de tuin gewerkt, dit weekend.)
Alsof ik zelf niet donders goed weet hoe het in elkaar zit. Ik heb te lang op een piekje gezeten en het leven zet mij gewoon weer eventjes terug in mijn schoenen. Dat is het voordeel van veertig, dat je je van deze probleempjes bewust bent. Vroeger moest er krampachtig naar een oplossing gezocht worden, nu is het gewoon even rustig afwachten tot de planeten weer goed staan. Het duurt nooit lang.
Beschermheilige van oorzaak en gevolg.
Er is een theorie die, als we hem zouden kennen, we allemaal als vanzelfsprekend zouden aannemen. Maar we kennen hem nog niet, en ervaren het dus ook niet als een gemis. Doordat de theorie nog niet bekend is, gaan er hier en daar nog dingetjes mis. Het heeft te maken met oorzaak en gevolg. Bepaalde zaken die we als vervelend of ongewenst ervaren, hebben oorzaken waarvan we nu nog niet in staat zijn om ze met elkaar in verband te brengen. Regelmatig droom ik erover. Dan probeert mijn droom mij iets duidelijk te maken. En zolang ik droom begrijp ik het en kan ik het vasthouden. Maar als ik wakker word verdwijnt het weer terwijl het toch zó logisch was. Mijn onderbewustzijn weet meer dan mijn bewustzijn. Maar met de loop der tijd deelt het steeds meer informatie met mijn bewuste deel. Ooit zal ik het wel begrijpen.
Categorieën
Ik ben bezig om mijn vorige web-log eens in te delen in categorieën. Wat een monnikenwerk! Ik zit nog in het gedeelte dat mijn schrijfsels nog voornamelijk lollig bedoeld waren (van 2004 t/m 2006) en dus moet ik het meeste toewijzen aan de categorie: "Vind je dat nou leuk, grote lummel." Vanaf half 2006 begint er eigenlijk pas een beetje niveau in te komen. Ook valt het me op dat er nogal veel logjes toegewezen moesten worden aan de categorie: "Mack is maatschappij-kritsch" omdat ik er nogal van hield mijn gal te spuien op managers, commercie, politiek en tv. En dat ben ik nog steeds niet verleerd, dus die categorie ga ik hier op ontsnapt.web-log ook toevoegen. Maar alles op zijn tijd. Eerst nog maar eens wat avonden spenderen aan het bijwerken van mijn vorige log. Dan hoop ik dat ik wat meer logjes kan toevoegen aan de categorie: "Mack’s mooiste logjes." Maar waar het vooral om te doen is, is natuurlijk de categorie: "Papa Mack."
Dat Hans en Tammar ooit nog eens kunnen teruglezen hoe hun vader destijds over ze dacht. Tenminste, als ze dat interesseert. Dat weet je nooit met de jeugd van tegenwoordig. Maar anders is het nog niet voor niks. Archiveren is eigenlijk boekhouden maar dan zonder cijfers. Orde scheppen in een chaos. En ik bewijs archeologen vast een dienst, voor als ze dit stukje historie opgraven, over 1000 jaar.
Mountainbike
Is iemand van mijn overgebleven lezers misschien nog geïnteresseerd in een niet van nieuw te onderscheiden mountain-bike? Het is een Giant T-Rack, kleur zwart van een jaar of 15 oud schat ik. Er zit zelfs vijf jaar fabrieksgarantie op die dus tien jaar geleden al verlopen is. Je kunt ook duidelijk merken dat als je iemand probeert bij te houden die een gloednieuwe mountainbike heeft, dat dat niet gaat. Dus niet dat het aan mij ligt. Er zit zelfs een kilometerteller/snelheidsmeter op die niet meer werkt. Maar het lijkt mij sterk dat dat niet met een nieuw batterijtje op te lossen is. Al dit moois kan het uwe worden voor de luttele bedrag van slechts € 0,- Deze prijs is wel vast en er kan niet over onderhandeld worden.
Hogedrukreiniger
Vandaag deed ik wat alle mannen wiens wilde leven voorbij is doen op een zonnige zaterdag; ik pakte een apparaat dat herrie maakt. In mijn geval de hogedrukreiniger. De hogedrukreiniger is het enige apparaat dat ik bezit dat van mij een begerenswaardige buurman maakt. De buurt weet dat buurman Mack een hogedrukreiniger bezit en dat geeft mij aanzien. Net zoals de buurman met de ladder, die met de aanhangwagen, die met de kruiwagen en die met de heggeschaar.
Dus dat Karwei tegenwoordig hogedrukspuiten weggeeft voor een paar tientjes, daar ben ik niet kapot van, dat zult u begrijpen. Ze ondermijnen mijn status als belangrijke buurman op deze manier. Mijn bloedeigen broer heeft er nu zelf ook eentje gekocht en een beetje triest haalde ik vandaag mijn eigen hogedrukreiniger bij hem op. Hij had hem geleend en het ding stond nog altijd bij hem in de garage. Ik baal er een beetje van als mensen niks meer van me willen lenen.
De enige die blij werd was mevrouw Mack. De tegels in de achtertuin zijn weer schoon. Wat mij opvalt is dat merels door lijken te hebben dat er wormen omhoog komen als je met dat apparaat bezig bent. Om mij heen zaten steeds twee merels. Kennelijk vertrouwden ze erop dat ik hen niet nat zou spuiten, al is die gedachte wel een keer bij me opgekomen. Maar ze zijn droog gebleven. Ik heb het niet helemaal gered vandaag omdat ik pas om half vier begon, dus morgen nog even verder. Het is wel zondag morgen dus het mag eigenlijk niet, maar als u niks zegt dan heeft verder niemand het in de gaten.
Vulkaanstof tot nadenken
Heeft u het ook gemerkt? Vulkaanstof is goed voor je. Ik merkte het vanochtend op mijn werk direct aan mijn concentratievermogen. Normaal worden mijn hersenen pas rond een uur of twee ’s middags actief, om tegen elf uur ’s avonds de activiteitspiek te bereiken. Maar vanochtend om half negen begreep ik alles direct. Ik kon zelfs blindsimultaanboekhouden in drie verschillende administraties zonder dat het me moeite kostte. Ik was zo zeker van mijzelf dat ik er nog een fiscale aangifte tussendoor deed en ondertussen mijn e-mail opschoonde.
Nu moet ik maandag even beoordelen of vulkaanstof inderdaad tijdelijke hoogbegaafdheid veroorzaakt, of dat je er gewoon overmoedig van wordt.
De Vasuvius
Momenteel ligt het complete vliegverkeer in Noordwest-Europa plat door een vulkaanuitbarsting in IJsland. Een zeldzaamheid natuurlijk. Maar wat maar weinig mensen weten, is dat Nederland ook een vulkaan herbergt, weliswaar al jaren niet meer actief, maar toch, we hebben er één. Ik zal u er iets over vertellen. De Nederlandse vulkaan, de Vasuvius, bevindt zich even ten noordwesten van de dorpsgrenzen van het Veluwse dorp Vaassen (gld) en was voor het laatst actief in het jaar 879. De vulkaan is 48 meter hoog maar dat is slechts het bovengrondse deel. Als het ondergrondse deel wordt meegerekend behoort de Vasuvius tot de vijf hoogste vulkanen ter wereld. De krater heeft een diameter van slechts 35 meter en is plaatselijk ook wel bekend als “de kring van brand.”
Op 24 augustus 879 barstte de Vasuvius voor het laatst uit met fatale afloop. Het stadje Vaassen werd compleet bedolven onder een dikke laag as en lava. Alle ruim 400 inwoners vonden de dood, hoewel een dikke eeuw later –zo gaat de legende- een paar zielen zich door de dikke aslaag groeven en het stadje opnieuw stichtten zonder daarbij afbreuk te doen aan het typisch middeleeuwse karakter waar het dorpje om bekend stond.
Pas in 1912 werd ontdekt dat de Vasuvius eigenlijk een vulkaan was, en vlak daarna begonnen de eerste opgravingen. Eerst vond men een paar lemen huisjes in het bos die de naam “het verscholen dorp” kregen. Ten onrechte wordt ook wel gezegd dat het verscholen dorp in de Tweede Wereldoorlog is gebouwd door onderduikers, maar dat is pertinent niet waar. De onderduikers hebben het wel gebruikt, maar niet gebouwd. In de huisjes trof men enkele goed bewaarde lichamen aan van volkeren die de Veluwe destijds bewoonden. Bekend is natuurlijk de man die in gedachten verzonken lijkt, zijn hoofd nog rustend op zijn rechterhand. Waarschijnlijk is hij compleet verrast door de eruptie maar er zijn tevens aanwijzigingen dat de man de uitbarsting wel heeft opgemerkt, maar zich gewoon schikte in zijn lot. Met moderne technieken is aangetoond dat dit Augustinus Rodijk was, een plaatselijk bekende boekhouder van wie vandaag de dag nog steeds veel afstammelingen rondlopen. In de Tweede Wereldoorlog is zijn goed bewaarde lichaam door de Duitsers meegenomen en sindsdien is het lichaam spoorloos. Het lichaam zou voor het laatst gezien zijn in Parijs, maar dat lijkt onwaarschijnlijk omdat Augustinus bekend stond vanwege zijn uitgesproken haat jegens Fransen.
Het is niet uitgesloten dat de Vasuvius ooit nog een keer zal uitbarsten, omdat het waarschijnlijk een slapende vulkaan betreft. De Vaassenaren zijn overtuigd dat hun vulkaan nog eens zal toeslaan als er niet elk jaar een jonge maagd in de krater wordt geworpen. Nog steeds vindt dit ritueel jaarlijks op 24 augustus plaats. Elke familie die een maagd schenkt wordt volgens de traditie nooit meer aangeslagen voor de WOZ belasting. Meisjes in Vaassen staan erom bekend dat zij veel eerder dan het landelijk gemiddelde ontmaagd worden. Men vermoedt echter dat er een verband is tussen deze jeugdige ontmaagdingen en de kring van brand.
Mack 