Mack

Ineens was het alweer gebeurd. Ik had het nooit gehoord, want dan had ik er iets aan gedaan, maar ineens hoorde ik het overal. Het is erin geslopen en voordat ik het wist was het ingeburgerd. Een flesje bubbles. Een flesje bubbles! Iedereen heeft het over een flesje bubbles! En daar bedoelen ze dan champagne mee.

Nu vind ik champagne al uit de hand lopen, maar als je het dan “een flesje bubbles” noemt, loop ik gillend naar huis. Dat is de enige plek waarvan ik zeker weet dat ik er die term niet zal horen. Wat de mensheid bezielt, ik heb het me vaak afgevraagd, maar ik geloof niet dat het tij te keren is. Ik ben de strijd tegen gekte aan het verliezen. Wat moet ik nu doen? Me aansluiten bij de flesje bubbleszeggers om niet uit de toon te vallen, of moet ik het belachelijk gaan maken en op dat moment een fles Spa rood opendraaien? Ligt dit nu aan mij? Waarom pakken ze die mensen niet op, die dat zeggen?

Een collega viel binnen en kwam iets vragen over Linked-in. Ik zei dat ik het niet wist, omdat ik nooit op Linked in keek. Hoe ik dan ooit aan een andere baan dacht te komen, vroeg ze verbaasd. Tja, daar had ik natuurlijk niet van terug. Goh, nooit over nagedacht. Hoe deed ik dat vroeger eigenlijk? Tijd voor een flesje bubbles.

Obama kwam naar ons land om hier vier ton op te halen voor een uurtje kletsen. Nu kon hij kletsen als de beste, en ik geloofde hem ook nog, hij leek me zelfs een uitstekende president, al is dat wat lastig beoordelen van een afstand en weet ik niet wat hij precies heeft betekend. Een man die met elke situatie overweg kon, in tegenstelling tot die botte hark die er nu zit.

Ik ben blij dat een kaartje € 1000 kostte, zodat niemand uit mijn omgeving erheen kon. Want daar moet je toch niet aan denken zeg, dat je daarbij bent. Dan zal Obama nog meevallen, maar waar je dan in terecht komt! Mensen die 1000 euro betalen om een uurtje naar iemand te komen luisteren zijn vermomd labiel. Het zijn gevaarlijke gekken. De beste advocaten of psychiaters, die persoonlijk advies geven en zich moeten verdiepen in jouw situatie, kosten dat nog niet eens. De beste artiest, die jou gaat vermaken, die kost dat nog niet eens. En dan komt er een ex-president, en dat is niet alleen Obama, spreken en iedereen is lyrisch. Over drie weken zijn ze 90% vergeten van wat hij zei. Over een half jaar 99%. Over tien jaar weten ze alleen dat ze er ooit eens bij waren. Ik moet er niet aan denken, dat je dat meemaakt en na afloop met je zakenrelaties moet gaan lopen keuvelen over wat de ex-president zojuist te melden had. Dit scheen over leiderschap te gaan. Een college over leiderschap. Leiderschap wordt zowel overschat als onderschat. Je hebt natuurlijke leiders, en die zijn extreem belangrijk, maar die kunnen prima functioneren zonder dat ze dit verhaal hebben aangehoord. En je hebt leiders die op de positie zitten, maar van nature volgers zijn. En die hebben wat aan deze gebeurtenis. Meer aan het erbij geweest zijn, dan aan het verhaal.

En Obama? Jammer. Jammer dat hij ook laat zien dat president van Amerika niet meer is dan een opstapje naar een lucratieve speechcarrière. Want speechen, dat kan hij als de beste. En bij elke speech een ander gezicht. Een triest gezicht, een vastberaden gezicht of een strak gezicht met pretogen. Maar wat een ander er nu mee opschiet, met dat verhaal van hem? Ik weet het wel. Je betaalt € 1000 euro, je plakt dit op je aanzien, en de rest van je leven heb je twee minuten aandacht als je vertelt dat je er was.

La Casa de Papel is de Netflix serie die ik momenteel volg. Nou ja, volg, ik kan niet wachten op de volgende aflevering. Het is een Spaanse serie die gaat over een briljant bedachte overval op de Spaanse variant op Joh. Enschede, door mij altijd aangeduid als Johan Enschedede. Het begint voorspoedig voor de bankrovers en nadelig voor de politie, maar langzaam draaien de rollen om.
Er speelt een actrice in mee waar ik het warm van krijg, en tot overmaat van ramp speelt ze ook nog de verleidster. Goed dat ik geen beveiliger ben, want ik zou kansloos zijn tegen zoveel sensueel geweld. En dan hebben ze haar in de serie niet eens voordelig neergezet. Ursula heet ze, googelt u maar eens.

Van alle Netflix series die ik gezien heb, vind ik deze de beste. Het is ook uitstekend voor mijn taalgevoel. Ik spreek inmiddels vloeiend Spaans. Niet dat ik te verstaan ben voor een Spanjaard, maar hier thuis gooi ik de ene na de andere Spaanse zin eruit. Inclusief de c die als een Engelse th klinkt. Policia Nacional. Het is verslavend. En irritant voor mijn huisgenoten. Maar je kunt het toch nooit iedereen naar zijn zin maken.

Ik had de zaak van de twee Armeense kinderen niet gevolgd, totdat het al bijna te laat was. Ik weet dus weinig over de achtergronden en de beweegredenen. Maar wat ik wist is dat er twee kinderen van jonge leeftijd uitgezet dreigden te worden. Kinderen die hier al tien jaar- hun hele leven- waren. Ik vond het een grote schande. Toen ik hoorde dat we geen uitzondering konden maken omdat er dan massaal kinderen hun ouders zouden ontvluchtten en Nederland binnen zouden komen, wist ik dat er iets niet deugde. Kinderen ontvluchten hun ouders niet om het beter te krijgen. Omdat het spreekwoord luidt: beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald, ga ik niet afgeven op het kabinet, maar zeg ik hulde dat het besluit om ze toch niet uit te zetten genomen is. Ongeacht de beweegredenen. Even was ik bang dat mijn land twee onschuldige kinderen in een nachtmerrie zou storten, ik had het woord nazipraktijken al paraat. Gelukkig hoef ik het nu niet te gebruiken.